Greece: The Curse of Three Generations of Papandreou’s


JPEG - 23.5 kb

From his vantage point as former adviser to one of the Papandreou governments, James Petras examines how the Socialist Papandreou dynasty has, ever since World War II, relentlessly turned Greece into a client state, surrendering sovereignty and sacrificing class solidarity for patronage. Currently mired in debt and faced with mass unrest, Prime Minister George Papandreou is perpetuating the same logic, having turned to foreign bankers and imperial powers for direction while cracking down on the social protests that are rocking his country

In each of the three decisive moments of recent history, Greece has been pulled backwards from a chance for social transformation, political independence and freedom from external tutelage by one and another of the Papandreou family.

The three periods promising new vistas for the Greek popular movements include:

(1) The period following the defeat of the Nazi occupation army and its collaborator puppet regime by the Greek partisan resistance, backed by its liberation army (ELAS-EAM) and its civilian allies. (1944-1945)

(2) The decisive electoral defeat of the rightwing New Democratic Party in 1981. The majoritarian vote for the Panhellenic Socialist Party (PASOK) together with the Communist Party controlled nearly two-thirds of Parliament. Inheriting a “broken and bankrupt and non-viable” capitalist economy from a discredited and crushed Right, PASOK received a popular mandate to socialize the economy.

(3) The world capitalist crises of 2007 –2010 and in particular, the bankrupt and highly indebted Greek capitalist state-led to the election of George Papandreou (Junior) in 2010 on a platform of “social change” and increased social welfare. He attracted working class and trade union support on the bases of creating a new modern and more just society.

Between Revolution and Reaction: The Role of George Papandreou (Senior)

In the wake of one of Europe’s greatest anti-fascist partisan led victory, the Greek resistance movement, backed by over 2 million partisans advanced toward the liberation of the capital city of Athens in October 1944. With scant support inside the country, George Papandreou was propped up by imperial British warplanes and tanks and the rightwing monarchy in exile. Acting as Prime Minister he ordered the disarmament of the Resistance and backed the British military assault on tens of thousands of peaceful demonstrators in Constitution Square in Athens killing and wounding hundreds of Greek freedom fighters. Papandreou presided over the military recruitment of numerous ex-Nazi collaborators and Monarchists, financed and armed and commanded by British and later US generals. He later served as a cabinet minister in regimes which launched a vicious assault on the mass leftist popular movements. They turned what was a joyful moment of liberation into the beginning of a squalid period of savage repression and the restoration of all the upper class scum from pre-war Greece, along with their pro-Nazi collaborator colleagues. Greece was turned into a client state of the US, ruled by a series of externally subsidized kleptocratic police states, which retained their rule by inflating a patronage based bureaucracy, divorced from modern industry.

Andreas Papandreou and the Demise of the Right (1981)

Subsequent to the demise of the military junta (1967 – 1974) the Greek Right came to power, retaining much of the old state apparatus and propping up a wealthy but dysfunctional ruling class living off monetary transfers from the EEC. The pillage of state resources, the bankruptcy of most of the private sector firms, the backwardness of the agricultural sector, the closed and authoritarian nature of public and private institutions, led the vast majority of the working class, students, farmers and unemployed to provide a massive electoral victory for Andreas Papandreou. The combined vote of the Socialist and Communist Parties was over 60% and provided a clear majority to legally transform the society and economy. Moreover, Andreas Papandreou’s program promised to “socialize the economy”, modernize the countryside and break from imperial domination. In particular he promised to terminate membership in NATO, and US military base agreement.

Given the fragmentation, demoralization, dispersion and decadence of the Right, political opposition to a socialist advance was at a minimum. Given the private sectors’ high indebtedness to the state banks, the Papandreou government did not even require legislation to expropriate the firms: it could ask for loan repayments or the keys of the firm.

Papandreou rejected the option of transforming the moribund capitalist system: he offered new loans, forgave debts and intervened to restore private ownership by auctioning the firms to new private (foreign) owners. At the time I was an adviser to Papandreou. When I asked him why he didn’t socialize the indebted firms, he answered that “because of the crises, it is not the time to transform the economy; it would have to wait till the economy got on its feet”. When I replied that he was elected to change the system precisely because of the crises and that once capitalism was restored the political and economic opposition would be more formidable he replied “that the ‘economy’ is too weak to sustain a socialist regime”; he added that “the working class is only interested in consumption not investing to modernize the economy”.

In practical terms Papandreou restored capitalism despite its moribund condition, increasing the public debt in the process. During his first term in office over eighty percent of Greek public opinion was in favor of closing the US military bases and their intelligence operations in Greece. Through balcony demagoguery and false promises to act “in the future”, Papandreou maintained the bases. Similarly, Papandreou repudiated the vast majority of voters who elected him to withdraw from NATO by engaging in inconsequential “criticism” … from within. Worse still Papandreou stayed in the European Economic Community, accepting transfers and loans in exchange for lowering trade barriers. This began the process of windfall short term gains in consumption and state spending on a patronage based bloated bureaucracy in exchange for the decimation of the backward industrial and agricultural sector. Papandreou used EEC transfers to buy votes via subsidies to farmers, short term wage gains to workers and huge tax write offs and loans to business elites. Deficits and debts grew, while the productive apparatus to sustain consumption withered. Patronage was Papandreou’s “alternative” to social transformation. The EEC was willing to finance Papandreou and put up with his dysfunctional economic policies because he was destroying and undermining the social movements for change which originally brought him to power.

While Andreas Papandreou was denouncing NATO in front of mass meetings he was holding weekly consultations with the US Ambassador confirming his loyalty to the military alliance….During the first year of his government (1982 – 1984) when I directed the Center for Mediterranean Studies and was an unofficial advisor to Papandreou I would be leaving by the backdoor of his house in Kastri while the US Ambassador was entering through the front door. After awhile, I realized that he borrowed leftwing critiques to justify rightwing policies. A practice for which he became a virtuoso … of deception. More recently a State Department official once commented to me that he preferred George Papandreou the younger over his father: “the same conformist policies”, he commented “without the demagogy”. Over the years, Andreas empty rhetoric and pro NATO practice converted an entire generation of militant socialists into cynical opportunists and social climbers, who sacrificed class solidarity for patronage, lucrative posts in the EEC bureaucracy for social transformation. The post-junta generation, the student idealists from the Polytechnical struggle became the corpulent functionaries of the NATO state.

George Papandreou (Junior): History as Farce (Three Times Over)

Like his family predecessors George Papandreou was elected in October 2009 in the midst of the most profound world capitalist crises since the 1930’s. Greek finances were ‘under water’; the economy was in a free fall; the public treasury was empty; capitalism was literallybankrupt and the rightlist parties were disgraced and discredited.

During his electoral campaign Papandreou promised a modern social welfare state with a priority for social investments in public health, education and ameliorating poverty. Once in office, true to the Papandreou tradition, he did an about face. Striking an indignant posture he claimed to “discover” that the Greek treasury was empty and the country was over indebted and that the only solution was to slash living standards by reducing salaries, and savaging wages, social programs and pensions in order to pay the foreign bankers. Like his familial predecessors no effort was made to collect back taxes from the rich or embargo the secret foreign accounts of the bankers, corporate executives, ship owners, stock speculators, consultants, investment brokers who swindled Greek taxpayers and pensioners of billions of Euros. No effort was made to recover the debts owned by the private sector to the state financial institutions. On the contrary Papandreou turned to the Wall Street swindlers – Goldman Sachs (who,in 2001, facilitated the pillage of public loans for private gain) – for advice and support.

Like his grandfather, faced with mass unrest, he turned to the imperial powers for guidance and direction. In effect Papandreou surrendered Greek sovereignty and economic policy making to Merkle, Sarkozy, Obama and the IMF. They formulated the most draconian class based austerity program in recent European history. The EU and US policymakers, finding a most docile and submissive client in Papandreou, insisted on one, two three many rounds of cuts in living standards, over a 4 month period (December 2009 – March 2010), reducing Greek living standards below the levels of the early 1980’s. The socialist trade union leaders’ initial weak, token protests encouraged Papandreou and his economic and finance ministers to push harder for greater concessions, hoping to satisfy “the market” – a euphemism for the financiers and speculators.

JPEG - 39.4 kb
Demonstrators took to the streets in Thessaloniki on March 11, during a 24-hour general strike to protest the government’s austerity plan.

After thirty years of rightwing and PASOK patronage politics, tax free rides for their business clients and lending to kleptocratic dysfunctional ‘investors’, Papandreou, ever responsive to the foreign bankers and their imperial political mentors, escalated the repression of the social movements and trade unions. In contrast he flew to Paris, Berlin and Washington promising more cuts in social budgets, begging for financing to bail out the corrupt state and Greece’s decadent ruling class.

October 2009 appeared as another historic opportunity to launch a new post-capitalist state, putting an end to thebankruptcy of the klepto-speculator economic system and its discredited rightist supporters. Instead October turned into a political nightmare. The Papandreou regime and its parliamentary robots went far beyond even the previous rightist regimes – in eroding living standards, it handed over the design, direction and enforcement of the retrograde socio-economic policy to the EU and Washington, who in defense of their financial elites are determined to extract the last pound of flesh from the public and private, working class.

Papandreou’s policy is to “save the economy” … by destroying it. In the midst of a deepening recession his regime is reducing spending and incomes and increasing regressive consumption taxes; a sure formula to turn a recession into a chronic depression. The historic mission of the Papandreou regimes is to embrace the empire to save the rich, no matter how many dead anti-fascists, how many disenchanted workers, how many immiserated pensioners have to pay the price.


The political history of the Papandreou family is a Greek tragic-farce; the tragedy of a people who fought the good fight again the Nazis and their collaborators only to be savaged by the rising new Anglo-American rulers. The heroic Polytechnical University student struggle (1973) against the US backed military dictatorship ended up witnessing the rise of a pseudo-populist demagogue (Andreas Papandreou) who promised democratic socialism and ended up socializing the private debts of capitalist kelptocrats. And now the last (hopefully) in the line of imperial sycophants (George Papandreou) who promised progressive changes and imposed regressive policies, while handing over the keys to power to his overseas imperial overseers. Beyond the political idiosyncrasies of Greece, the history of Greek Social Democratic regimes illustrate their historical role as the saviors of capitalism in crises. They are allowed, by the foreign and domestic elites, to come to power because they have the popular backing to implement the harsh reactionary policies which the established discredited rightists are too weak to impose. In embracing and enforcing their unpopular and retrograde polices, the Social Democrats, profoundly alienate their working class and lower middle class supporters – they commit political suicide. But for Social Democrats, the Papandreou’s of Europe, they served their purpose: they turned back the tide of radical or revolutionary change. They sacrificed their regimes but saved the capitalist state.

The most hopeful and promising change today is that the Papandreou –PASOK mystique has evaporated; even the most loyal socialist trade union official dares not raise their hand to stay the movement … nor do they dare point a revolutionary way out … So the general strikes will continue … the anarchists will launch their missiles … the levels of popular anger is rising … and the struggles will continue.

James Petras  23 MARCH 2010
<span lang='fr'>James Petras</span>James PetrasBartle Professor (Emeritus) of Sociology at Binghamton University, New York. His latest published work is The Arab Revolt and the Imperialist Counter Attack, (Clarity Press, March 2011).

larger  ΕΔΩ

Το Πασόκ του Rockefeller


3 comments on “Greece: The Curse of Three Generations of Papandreou’s

  1. Former Papandreou Aide Is Jailed in Scandal
    By PAUL ANASTASI, Special to The New York Times
    Published: October 03, 1990
    A man who was once a top aide and deputy to former Prime Minister Andreas Papandreou was ordered jailed today on charges of involvement in a large-scale financial scandal.

    Mr. Papandreou was hospitalized with heart and respiratory problems an hour after the order jailing his former aide, Deputy Prime Minister Agamemnon Koutsogeorgas. Mr. Koutsogeorgas denied the charges in the scandal, which nearly brought down the Papandreou Government two years ago. An announcement from the General State Hospital in Athens said Mr. Papandreou, 72 years old, was ”in satisfactory condition and recovering” after being given emergency treatment in the intensive-care unit. The report said he was suffering from exhaustion, an irregular heart beat and respiratory problems.

    The Government of Mr. Papandreou’s Socialists collapsed in June 1989, steeped in economic decline and scandal.

    After months of investigations in Greece and abroad, a special investigating magistrate, Spiros Spyrou, ruled today that Mr. Koutsogeorgas be imprisoned pending trial on charges of fraud, corruption and embezzlement. The judge said Mr. Koutsogeorgas should be jailed because of the gravity of the charges and because of the risk that he could flee.

    Mr. Koutsogeorgas was charged with receiving a $2 million bribe from a fugitive banker and publishing magnate, George Koskotas, as reward for a law passed to protect Mr. Koskotas from investigation and prosecution.

    Mr. Koskotas is in jail in Massachusetts awaiting extradition to Greece, where he faces charges of embezzling more than $200 million in a covert operation to finance Mr. Papandreou’s party. The former prime minister and two other former ministers have also been indicted in the scandal, including charges of ordering the tapping of telephones of political aides and rivals.

    Before he was jailed, Mr. Koutsogeorgas described the magistrate’s decision as illegal and scandalous and added that it had been ”dictated by the conservatives and Communists as part of a political conspiracy to destroy our great socialist cause.” He said he was ”not afraid of prison” and would appeal the decision.

    Until his indictment in 1988, Mr. Koutsogeorgas had been Mr. Papandreou’s personal lawyer and chief political aide for 24 years. Apart from being deputy prime minister, he had been Justice Minister and Interior Minister in the Papandreou Governments that ruled from 1981 to last year.

    Του James Petras*

    Ο James Petras, προσωπικός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, σήμερα διατυπώνει μια άλλη άποψη για τον ΓΑΠ… Τι συμβαίνει με τους παραδοσιακούς αριστερούς διανοούμενους και τον Γιώργο Παπανδρέου;

    Σε καθεμιά από τις τρεις αποφασιστικές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας της, η Ελλάδα ανακόπηκε από την πιθανότητα κοινωνικού μετασχηματισμού προς την πολιτική ανεξαρτησία και την ελευθερία από την ξένη κηδεμονία από κάποιο μέλος της οικογένειας Παπανδρέου.[.]

    Γεώργιος Παπανδρέου ο πρεσβύτερος: Μεταξύ επανάστασης και αντίδρασης
    Στον απόηχο μιας από τις μεγαλύτερες αντιφασιστικές αντάρτικες νίκες στην Ευρώπη το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα, υποστηριζόμενο από περισσότερα από 2 εκατομμύρια πολίτες, προέλαυνε τον Οκτώβρη του 1944 για την απελευθέρωση της Αθήνας. Με πενιχρή υποστήριξη στο εσωτερικό της χώρας, ο Γεώργιος Παπανδρέου στηριζόταν στα πολεμικά αεροπλάνα και άρματα μάχης των Βρετανών ιμπεριαλιστών και στην εξόριστη δεξιά ελληνική μοναρχία.Ως πρωθυπουργός διέταξε τον αφοπλισμό της Αντίστασης και στήριξε τη στρατιωτική επίθεση των Βρετανών ενάντια σε χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας. Ο Παπανδρέου προΐστατο της στρατολόγησης πολλών πρώην συνεργατών των ναζί και μοναρχικών που χρηματοδοτούνταν, εξοπλίζονταν και διοικούνταν από Βρετανούς και Αμερικανούς στρατηγούς.

    Αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός σε κυβερνήσεις που εξαπέλυσαν μια άγρια επίθεση στα μαζικά αριστερά λαϊκά κινήματα. Μετέτρεψαν μια χαρούμενη στιγμή, τη στιγμή της απελευθέρωσης της χώρας από τους ναζί, σε έναρξη μιας άθλιας περιόδου άγριας καταστολής και αποκατάστασης όλων των αποβρασμάτων της ανώτερης τάξης της προπολεμικής Ελλάδας και των φιλοναζί συνεργατών τους.

    Η Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα υποτελή των ΗΠΑ και κυβερνήθηκε από επιδοτούμενα από το εξωτερικό κλεπτοκρατικά αστυνομικά καθεστώτα που διατηρήθηκαν στην εξουσία αυξάνοντας την ξένη κηδεμονία.

    Ανδρέας Παπανδρέου:
    Το κληρονομικό δικαίωμα
    Επακόλουθο της μετάβασης από τη στρατιωτική δικτατορία της περιόδου 1967-1974 ήταν η άνοδος στην εξουσία της ελληνικής Δεξιάς που διατήρησε ένα μεγάλο μέρος του παλιού κρατικού μηχανισμού και στήριξε μια πλούσια αλλά δυσλειτουργική κυρίαρχη τάξη η οποία ζούσε από τις χρηματικές μεταβιβάσεις της ΕΟΚ. Η λεηλασία των κρατικών πόρων, η πτώχευση των περισσότερων εταιριών του ιδιωτικού τομέα, η καθυστέρηση της γεωργίας, η κλειστή και αυταρχική φύση των δημόσιων και ιδιωτικών θεσμών, οδήγησαν τη μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των φοιτητών, των αγροτών και των ανέργων να δώσουν το 1981 μια εντυπωσιακή εκλογική νίκη στον Ανδρέα Παπανδρέου. Το άθροισμα των εκλογικών ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ ξεπέρασε το 60% και παρείχε μια ξεκάθαρη πλειοψηφία που νομιμοποιούσε το μετασχηματισμό της κοινωνίας και της οικονομίας. Επιπλέον, το πρόγραμμα του Α. Παπανδρέου υποσχόταν «κοινωνικοποίηση της οικονομίας», εκσυγχρονισμό της υπαίθρου και σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Ειδικότερα υποσχόταν την έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ και την ακύρωση της συμφωνίας για τις στρατιωτικές Βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα.

    Με δεδομένο τον κατακερματισμό, το σπασμένο ηθικό και την παρακμή της Δεξιάς, η αντιπολίτευση στην επιλογή για μια σοσιαλιστική πρόοδο ήταν ελάχιστη.

    Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την υψηλή χρέωση του ιδιωτικού τομέα στις κρατικές τράπεζες, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν χρειαζόταν καν τη νομοθεσία για να τις απαλλοτριώσει. Μπορούσε να ζητήσει αποπληρωμή των δανείων τους ή τα κλειδιά των εταιριών.
    Ο Παπανδρέου [.] πρόσφερε νέα δάνεια, παρέγραψε χρέη και επενέβη για να αποκαταστήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία, βγάζοντας στο σφυρί υπερχρεωμένες εταιρίες.

    Εκείνη την εποχή ήμουν σύμβουλός του. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν κοινωνικοποιούσε τις χρεωμένες εταιρίες, απάντησε πως «λόγω της κρίσης δεν είναι η ώρα κατάλληλη για να μετασχηματίσουμε την οικονομία. Πρέπει να περιμένουμε μέχρι η οικονομία να σταθεί στα πόδια της».

    Όταν του απάντησα πως εκλέχτηκε για να αλλάξει το σύστημα, ακριβώς λόγω αυτής της κρίσης και πως όταν αποκατασταθεί ο καπιταλισμός η πολιτική και οικονομική αντιπολίτευση θα είναι πιο σθεναρή, ανταπάντησε ότι «η οικονομία είναι πολύ αδύναμη για να στηρίξει ένα σοσιαλιστικό καθεστώς» και πρόσθεσε πως «η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας».

    Στην πράξη, ο Α. Παπανδρέου αποκατέστησε τον καπιταλισμό, παρά τις συνθήκες κατάρρευσης που αυτός αντιμετώπιζε, αυξάνοντας, προοδευτικά, το δημόσιο χρέος. [.] Δημαγωγώντας ο Παπανδρέου διατήρησε τις Βάσεις. Ακόμα χειρότερα, παρέμεινε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, αποδεχόμενος μεταβιβάσεις και δάνεια ως αντάλλαγμα για τη μείωση των εμπορικών περιορισμών. [.]

    Ο Παπανδρέου χρησιμοποίησε τις μεταβιβάσεις της ΕΟΚ για να εξαγοράσει ψήφους μέσω επιδοτήσεων στους αγρότες, βραχυπρόθεσμων κερδών στις αμοιβές των εργαζόμενων και τεράστιων παραγραφών χρεών και δανείων που παρείχε στις επιχειρηματικές ελίτ.
    Τα ελλείμματα και τα χρέη αυξήθηκαν, ενώ ο παραγωγικός μηχανισμός μαράζωσε προκειμένου να στηρίξει την κατανάλωση. Η κηδεμονία ήταν η «εναλλακτική» λύση που επέλεξε ο Παπανδρέου αντί για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. [.]
    Ενώ ενώπιον μαζικών συγκεντρώσεων ο Α. Παπανδρέου κατάγγελλε το ΝΑΤΟ, διαβουλευόταν σε εβδομαδιαία βάση με τον πρέσβη των ΗΠΑ [.]. Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της διακυβέρνησής του (1982-1984) όταν διηύθυνα το Κέντρο Μεσογειακών Σπουδών και ήμουν ανεπίσημος σύμβουλός του, έφευγα από την πίσω πόρτα του σπιτιού του στο Καστρί, την ώρα που από την μπροστινή έμπαινε ο πρέσβης των ΗΠΑ.

    Μετά από κάποιο διάστημα συνειδητοποίησα πως δανειζόταν την κριτική της Αριστεράς για να δικαιολογήσει δεξιές πολιτικές. Στην πρακτική αυτή είχε γίνει βιρτουόζος της εξαπάτησης.
    Πρόσφατα, ένας ανώτερος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σχολίασε σε συζήτησή μας πως προτιμά τον Γιώργο Παπανδρέου τον νεότερο από τον πατέρα του. «Οι ίδιες κομφορμιστικές πολιτικές», μου είπε, «χωρίς τη δημαγωγία». Με τα χρόνια η κενή ρητορική του Ανδρέα και η φιλονατοϊκή του πρακτική μετέτρεψαν μια ολόκληρη γενιά στρατευμένων σοσιαλιστών σε κυνικούς οπορτουνιστές και κοινωνικούς αναρριχητές[.]

    Γεώργιος Παπανδρέου ο νεότερος:
    Η ιστορία ως φάρσα (τρίτη φορά)
    Όπως και οι προκάτοχοι της οικογένειάς του ο Γιώργος Παπανδρέου εξελέγη τον Οκτώβρη του 2009 εν μέσω της πιο βαθιάς παγκόσμιας κρίσης που αντιμετωπίζει ο καπιταλισμός μετά από τη δεκαετία του 1930. Η ελληνική δημοσιονομική κατάσταση ήταν βυθισμένη, η οικονομία σε ελεύθερη πτώση.

    Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ο Παπανδρέου υποσχέθηκε ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος ευημερίας και προτεραιότητα στις επενδύσεις στον κοινωνικό τομέα, στη δημόσια υγεία, παιδεία και στην αντιμετώπιση της φτώχειας.
    Όταν ανέλαβε την εξουσία, πιστός στην παράδοση των Παπανδρέου, έκανε μεταβολή. Υιοθέτησε μια αγανακτισμένη στάση ισχυριζόμενος ότι «ανακάλυψε» πως το ελληνικό δημόσιο ταμείο ήταν άδειο και η χώρα υπερχρεωμένη και πως η μόνη λύση ήταν να πετσοκόψει το βιοτικό επίπεδο μειώνοντας τους μισθούς, τα κοινωνικά προγράμματα και τις συντάξεις προκειμένου να πληρωθούν οι ξένοι τραπεζίτες.
    Όπως και οι προκάτοχοι συγγενείς του, δεν κατέβαλε καμιά προσπάθεια να συλλέξει τους φόρους από τους πλούσιους ή να επιβάλει εμπάργκο στους μυστικούς ξένους λογαριασμούς των τραπεζιτών, των στελεχών των εταιριών, των πλοιοκτητών, των κερδοσκόπων του χρηματιστηρίου, των συμβούλων και των μεσαζόντων που έκαναν απάτες δισεκατομμυρίων ευρώ εις βάρος των Ελλήνων φορολογούμενων και συνταξιούχων. Δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να εξοφληθούν τα χρέη του ιδιωτικού τομέα προς τους κρατικούς χρηματοδοτικούς οργανισμούς.

    Αντίθετα, στράφηκε στους απατεώνες της Γουόλ Στριτ και Goldman & Sachs για συμβουλές και υποστήριξη, εκείνους που το 2001 διευκόλυναν τη λεηλασία των δημόσιων δανείων για ιδιωτικό όφελος. [.]
    Αντί για ευκαιρία ο Οκτώβρης μετατράπηκε σε εφιάλτη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου και τα κοινοβουλευτικά ρομπότ της προχώρησαν πολύ πιο πέρα ακόμα κι από τις προηγούμενες δεξιές κυβερνήσεις στη διάβρωση του βιοτικού επιπέδου, παρέδωσαν το σχεδιασμό, τη διεύθυνση και την επιβολή της οπισθοδρομικής κοινωνικοοικονομικής πολιτικής στην Ε.Ε. και την Ουάσιγκτον, που για να υπερασπιστούν τις δικές τους οικονομικές ελίτ είναι αποφασισμένες να απομυζήσουν και την τελευταία ρανίδα αίματος των Ελλήνων εργαζόμενων.

    Η τραγωδία ενός λαού.

    Η πολιτική ιστορία της οικογένειας Παπανδρέου αποτελεί μια ελληνική τραγική φάρσα. Είναι η τραγωδία ενός λαού που πολέμησε ενάντια στους ναζί και τους συνεργάτες τους για να δεχτεί την επίθεση των νέων Αγγλο-αμερικανών κυρίαρχων. Είναι η τραγωδία του ηρωικού φοιτητικού αγώνα του Πολυτεχνείου το 1973 ενάντια στην αμερικανοστήριχτη στρατιωτική δικτατορία που κατέληξε μάρτυρας της ανόδου ενός ψευδολαϊκιστή δημαγωγού, του Α. Παπανδρέου, ο οποίος υποσχέθηκε δημοκρατικό σοσιαλισμό και κατέληξε στην κοινωνικοποίηση των προσωπικών χρεών των καπιταλιστών κλεπτοκρατών.
    Και τώρα, ο τελευταίος, ας ελπίσουμε, στη σειρά των κολάκων των ιμπεριαλιστών, ο Γ. Παπανδρέου, που υποσχέθηκε προοδευτικές αλλαγές αλλά εφάρμοσε οπισθοδρομικές πολιτικές, παρέδωσε τα κλειδιά της εξουσίας στους υπερατλαντικούς ιμπεριαλιστές επιτηρητές του. Πέρα από την πολιτική ιδιοσυγκρασία της Ελλάδας η ιστορία των ελληνικών σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων περιγράφει τον ιστορικό τους ρόλο ως σωτήρων του καπιταλισμού σε περιόδους κρίσης του. [.] Η πιο ελπιδοφόρα αλλαγή σήμερα είναι πως έχει εξαφανιστεί η μυστηριακή αύρα του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ. [.]

    * Ο James Petras είναι ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο State University της Νέας Υόρκης.



Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s