Από το Μάρτιο του 2010 η κυβέρνηση πήρε από τη τρόικα 206,9 δις €

Από το Μάρτιο του 2010 η Ευρωζώνη, καθώς επίσης το ΔΝΤ, δάνεισαν στην Ελλάδα το ποσόν των 206,9 δις €, σε 23 δόσεις – χωρίς να υποχρεωθούν να τεκμηριώσουν αναλυτικά που ακριβώς χρησιμοποιήθηκε το τεράστιο αυτό ποσόν, για το οποίο εγγυώνται οι φορολογούμενοι των 16 υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης των 188 μελών του ΔΝΤ. Μία αυστριακή οργάνωση όμως (Attac) ασχολήθηκε πολύ σοβαρά με το θέμα αυτό, με τα εντυπωσιακά παρακάτω αποτελέσματα:   

(α)  Τα 58,2 δις € (το 28,1%) διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών – οι οποίες υπέφεραν από μία άνευ προηγουμένου εκροή καταθέσεων (περί τα 100 δις €), ενώ υποχρεώθηκαν σε τεράστιες ζημίες, λόγω της απόσβεσης των ομολόγων του δημοσίου (στα πλαίσια του εγκληματικού PSI, με το οποίο στην κυριολεξία πυροβολήσαμε μόνοι μας τα πόδια μας).

Οι μειώσεις μισθών και εισοδημάτων, καθώς επίσης η ύφεση που προκλήθηκε, λόγω της αποτυχημένης πολιτικής που εφάρμοσε το ΔΝΤ, επιδείνωσαν την οικονομική κατάσταση των τραπεζών ακόμη περισσότερο – αφού αυξήθηκαν επικίνδυνα οι επισφάλειες τους (τα κόκκινα δάνεια). 

(β)  Τα 101,3 δις € (το 49%) περιήλθαν στους πιστωτές της Ελλάδας. Από το ποσόν αυτό, τα 55,44 δις € χρησιμοποιήθηκαν για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων ομολόγων – αντί να υποχρεωθούν οι πιστωτές να επιβαρυνθούν με το ρίσκο της απώλειας των επενδύσεων τους, από τις οποίες προηγουμένως είχαν κερδίσει μεγάλα ποσά, τοκίζοντας την Ελλάδα με υψηλά επιτόκια. Τα επόμενα 34,6 δις € οδηγήθηκαν επίσης στους πιστωτές, στα πλαίσια της διαγραφής χρέους (Μάρτιος 2012), ενώ με τα υπόλοιπα 11,29 δις € χρηματοδοτήθηκε η επαναγορά χρέους, από τους κατόχους ομολόγων (δεύτερη διαγραφή).

(γ)  Τα 46,6 δις € (22,5%) εισέρευσαν στον προϋπολογισμό της Ελλάδας, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ωφέλησαν τους Πολίτες – αφού με τα 34,6 δις € πληρώθηκαν τόκοι για τα υφιστάμενα ομόλογα του δημοσίου (από το δεύτερο τρίμηνο του 2010 έως το τέταρτο τρίμηνο του 2012), ενώ οι εξοπλιστικές δαπάνες απορρόφησαν 10,2 δις € (2010 και 2011), λόγω της πίεσης των προμηθευτών μας, Γερμανών και Γάλλων, για να μην επηρεαστούν οι δικές τους πωλήσεις.

Ουσιαστικά λοιπόν, μόλις 1,7 δις € διατέθηκαν για τους Έλληνες – αν και πρέπει να αφαιρεθούν οι τεράστιες αμοιβές των στελεχών της Τρόικας, καθώς επίσης τα διάφορα έξοδα τους, τα οποία ανέρχονται σε αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια. Η ζημίες δε που έχουν υποστεί οι Έλληνες ξεπερνούν τα 700 δις € (απαξίωση του χρηματιστηρίου, πτώση των τιμών των ακινήτων, χρεοκοπίες επιχειρήσεων, μείωση μισθών και εισοδημάτων, υπερβολική φορολόγηση κοκ.)     

(δ)  Τέλος, περί τα 0,9 δις € (0,4%) διατέθηκαν για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης (ESM). Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, φαίνεται η συνολική εικόνα:

 

Πηγή: Attac Austria

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Παρά το ότι λοιπόν από το συνολικό πακέτο διάσωσης της Ελλάδας (240 δις € συν ενδεχομένως κάποια ποσά για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών), έχουν δαπανηθεί ήδη τα 207 δις €, ελάχιστα χρήματα έχουν καταλήξει στην ελληνική οικονομία – αφού κάτι περισσότερο από τη «μερίδα του λέοντος» οδηγήθηκε στους πιστωτές, ειδικά στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, με τα υπόλοιπα να απορροφώνται από τα εξοπλιστικά προγράμματα (από τα οποία ξανά κερδίζουν τόσο οι Γερμανοί, όσο και οι Γάλλοι).

Στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί απεικονίζεται η διάρθρωση του ελληνικού χρέους, το Μάρτιο του 2010, τον Αύγουστο του 2010, το Νοέμβριο του 2012 και τον Ιανουάριο του 2013:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Διάρθρωση ελληνικού χρέους σε δις €

* Ουσιαστικά τον Αύγουστο του 2010 τα διακρατικά δάνεια, μαζί με το ΔΝΤ, ήταν συνολικά 38 δις €, αφού δεν υπάρχει αναλυτική εικόνα.      

 ** 36 δις € Έλληνες και 36 δις € ξένοι  

*** 36 δις € Έλληνες και 21 δις € ξένοι

Πηγή: NDS

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος   

Από τον Πίνακα ΙΙ διαπιστώνουμε ότι, το χρέος της Ελλάδας μεταφέρθηκε ουσιαστικά από τους ιδιώτες πιστωτές (ειδικά από τις διεθνείς τράπεζες, στις οποίες πλέον δεν οφείλει τίποτα η Ελλάδα, αλλά το EFSF και η ΕΚΤ), σε κρατικούς – γεγονός φυσικά που καθιστά πολύ δύσκολη, εάν όχι αδύνατη, την απαίτηση διαγραφής των τοκογλυφικών κερδών (επαχθή χρέη), αφού τα δάνεια δεν κατέχονται πλέον από τους αρχικούς κερδοσκόπους.    

Ειδικότερα, το συνολικό χρέος της χώρας μας το Μάρτιο του 2010 ήταν σε ποσοστό 100% απέναντι σε ιδιώτες – ενώ το 2013 το χρέος απέναντι στους ιδιώτες μειώθηκε στο 25% περίπου. Στην πραγματικότητα δε το συνολικό χρέος αυξήθηκε, σε σχέση με το 2010, παρά τις διαγραφές (haircut) – αφού στα τέλη του 2012 διαμορφώθηκε στα 305,5 δις € περίπου (με τα υπόλοιπα από τα 282 δις € του Πίνακα ΙΙ να οφείλονται σε πιστωτές, τους οποίους δεν μπορούμε να συγκεκριμενοποιήσουμε). 

Εν τούτοις τα 58,2 δις €, τα οποία διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σύμφωνα με τον Πίνακα Ι, δεν αναφέρονται στον προϋπολογισμό, με βάση τον οποίο το δημόσιο χρέος ανερχόταν στα 305,5 δις € στο τέλος του 2012 – παρά το ότι ένα μέρος τους είχε καταγραφεί κάποια στιγμή (άρθρο μας). Το γεγονός αυτό μας κάνει να αμφιβάλλουμε για το πραγματικό ύψος του δημοσίου χρέους – επίσης για τα ποσά, τα οποία ανακοινώνονται ή εμφανίζονται στις μελέτες ελληνικών ή διεθνών οργανισμών, όπως και για τις πραγματικές συνθήκες, οι οποίες οδήγησαν στη «ρήξη» την τρικομματική κυβέρνηση.  

 

Βασίλης Βιλιάρδος

απόσπασμα από http://marketnews.gr

ΣΧΟΛΙΟ:  Δεν κυβερνήσαμε εμείς ποτέ και έτσι δεν πυροβολήσαμε μόνοι μας τα πόδια μας. Μας πυροβόλησαν και δεν το έκαναν κατά λάθος. Έπειτα, το μεγαλύτερο μέρος του χρέους είναι προϊόν εγκληματικών πράξεων και δεν επιβαρύνει εμάς. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΘΑ ΛΥΘΟΥΝ .

Σχετικά :

Greek Bail-Out: 77% went into the Financial Sector  (ολόκληρη η μελέτη στα αγγλικά )

Μάιος 2010 – Δεκέμβριος 2012 νέα κυβερνητικά δάνεια 182,9 δισ. ευρώ… Που πάνε τα λεφτά οεο ;

746 δις κόστισαν τα τρία μνημόνια μέχρι τέλους του 2012!

Η αποκωδικοποίηση της ελληνικής κρίσης χρέους

Σοκ! Το πραγματικό έλλειμμα του 2009 ήταν… 3,9% ένα από τα χαμηλότερα στην ΕΕ

238 δισεκατομμύρια λόγοι επιδότησης βοοειδών

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΑ 238 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ. (ΜΕΡΟΣ 1ο)

Advertisements

2 comments on “Από το Μάρτιο του 2010 η κυβέρνηση πήρε από τη τρόικα 206,9 δις €

  1. Από τον Μάρτιο του 2010 η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) έχουν ορίσει 23 δόσεις συνολικά 206,9 δισ. ευρώ για τη λεγόμενη «ελληνική διάσωση». Δεν έχουν, όμως, παρουσιάσει σχεδόν κανένα έγγραφο που να τεκμηριώνει πώς ακριβώς χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος. Για το λόγο αυτό, η οργάνωση ATTAC Αυστρίας διεξήγαγε σχετική έρευνα. Τουλάχιστον 77% των χρημάτων της διάσωσης μπορεί να αποδοθεί άμεσα ή έμμεσα στο χρηματοοικονομικό τομέα.

    Τα αποτελέσματα αναλυτικά:

    58,2 δισ. ευρώ (28,13%) χρησιμοποιήθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών· αντί να αναδιαρθρωθεί ο υπερμεγέθης και ετοιμοθάνατος τομέας με βιώσιμο τρόπο και να πληρώσουν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες των τραπεζών τις ζημιές τους.
    101,331 δισ. ευρώ (48,98%) διατέθηκαν στους πιστωτές του ελληνικού κράτους. Από αυτά, 55,44 δισ. ευρώ χρησιμοποιήθηκαν για την αποπληρωμή κρατικών ομολόγων που έληγαν· αντί να επωμιστούν οι πιστωτές το ρίσκο για το οποίο είχαν νωρίτερα εισπράξει τόκους. Άλλα 34,6 δισ. ευρώ έγιναν το κίνητρο για να συμφωνήσουν οι πιστωτές με το λεγόμενο «κούρεμα» το Μάρτιο του 2012. 11,3 δισ. ευρώ χρησιμοποιήθηκαν στην επαναγορά χρέους το Δεκέμβριο του 2012, όταν το ελληνικό κράτος επαναγόρασε από τους πιστωτές του ομόλογα που δεν είχαν σχεδόν καμιά αξία.

    43,7 δισ. ευρώ (22,46%) διοχετεύθηκαν στον εθνικό προϋπολογισμό ή δεν ήταν δυνατό να αποδοθούν.
    0,9 δισ. ευρώ (0,43%) ήταν η ελληνική συνεισφορά στο νέο ταμείο διάσωσης, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ).
    «Στόχος των πολιτικών ελίτ δεν είναι η διάσωση του ελληνικού λαού, αλλά η διάσωση του χρηματοοικονομικού τομέα», συμπεραίνει η Λίζα Μίτεντραϊν της Attac. «Χρησιμοποίησαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δημόσιου χρήματος για να σώσουν τράπεζες και άλλους οικονομικούς παράγοντες –και κυρίως τους ιδιοκτήτες τους- από την οικονομική κρίση που προκάλεσαν.»

    Οι πολιτικές ελίτ παρουσιάζουν μια στρεβλή δημόσια εικόνα των «πακέτων διάσωσης»

    Τα ευρήματα αυτά καταρρίπτουν τη θέση που έχουν υιοθετήσει δημόσια οι Ευρωπαίοι πολιτικοί πως αυτός που ωφελείται από τα λεγόμενα πακέτα διάσωσης είναι ο ελληνικός λαός. Είναι μάλλον αυτός που πληρώνει για τη διάσωση τραπεζών και πιστωτών, υπομένοντας τη σκληρή εφαρμογή μέτρων λιτότητας και τις τεκμηριωμένα καταστροφικές κοινωνικές συνέπειές της.

    Οφέλη για δισεκατομμυριούχους και αντισταθμιστικά κεφάλαια

    Μεταξύ αυτών που διασώθηκαν στην πραγματικότητα είναι η δισεκατομμυριούχος οικογένεια Λάτση, μια από τις πλουσιότερες της Ελλάδας, στην οποία ανήκει μεγάλο μέρος της Eurobank Εργασίας, που έλαβε κρατική βοήθεια. Οι κερδοσκόποι επίσης ωφελήθηκαν: κατά την επαναγορά χρέους το Δεκέμβριο του 2012 το αντισταθμιστικό κεφάλαιο Third Point κέρδισε 500 εκ. ευρώ με τη βοήθεια ευρωπαϊκών δημόσιων κεφαλαίων. «Όταν ο Μπαρόζο, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, χαρακτηρίζει τη λεγόμενη διάσωση της Ελλάδας μια πράξη αλληλεγγύης, πρέπει να ρωτήσουμε: Αλληλεγγύη με ποιον;», σχολιάζει η Μίτεντραϊν.

    Άλλα 34,6 δισ. ευρώ σε τόκους

    Έως 43,6 δισ. ευρώ (22,46%) των λεγόμενων πακέτων διάσωσης διοχετεύθηκαν στον ελληνικό εθνικό προϋπολογισμό. Το ποσό αυτό, όμως, πρέπει να εξεταστεί μαζί με κρατικές δαπάνες της ίδιας περιόδου που δεν ωφέλησαν το γενικό πληθυσμό. Πάνω από 34,6 δισ. ευρώ δόθηκαν στους πιστωτές ως τόκοι των υφιστάμενων κρατικών ομολόγων (από το δεύτερο τρίμηνο του 2010 ως το τέταρτο τρίμηνο του 2012). Επιπλέον, το ελληνικό κράτος διοχέτευσε άλλα 10,2 δισ. ευρώ σε στρατιωτικές δαπάνες (2010 και 2011). Σύμφωνα με εμπιστευτικές πληροφορίες, η γαλλική και η γερμανική κυβέρνηση άσκησαν πιέσεις κατά της μείωσης των στρατιωτικών δαπανών, γιατί αυτή θα επηρέαζε τις γαλλικές και γερμανικές εταιρίες όπλων.

    Δεν είναι η πρώτη διάσωση τραπεζών

    «Η λεγόμενη διάσωση της Ελλάδας αποδεικνύεται πως είναι ακόμα μια διάσωση των τραπεζών και των πλουσίων», λέει η Μίτεντραϊν. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν ήδη λάβει 670 δισ. ευρώ άμεσης κρατικής βοήθειας (χωρίς να συμπεριλάβουμε τις εγγυήσεις) από το 2008. Παρ’ όλα αυτά, ο χρηματοοικονομικός τομέας στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη παραμένει ασταθής.

    Αυτό αποδεικνύεται για άλλη μια φορά από την εκταμίευση δύο ακόμα δόσεων, συνολικά 23,2 δισ. ευρώ, για την ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών από το Δεκέμβριο του 2012.

    Οι πολιτικές ελίτ δεν εφαρμόζουν αναγκαίες ρυθμίσεις…

    Το κούρεμα του χρέους ήταν τόσο ισχυρό πλήγμα για τις ελληνικές τράπεζες ώστε το κράτος είναι αναγκασμένο να επιβαρυνθεί εκ νέου με χρέος για να εξασφαλίσει τη διάσωσή τους. «Στα πέντε χρόνια που έχουν περάσει από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης οι πολιτικοί της Ευρώπης δεν ρύθμισαν τις χρηματοοικονομικές αγορές ούτε υιοθέτησαν ένα σύστημα πτώχευσης για τις τράπεζες. Οι φορολογούμενοι είναι ακόμα αναγκασμένοι να βοηθήσουν σε περίπτωση ζημιών, ενώ οι ιδιοκτήτες τραπεζών μένουν ατιμώρητοι. Οι κυβερνήσεις πρέπει να σταματήσουν να δίνουν στον χρηματοοικονομικό τομέα ευκαιρίες για τέτοιου είδους εκβιασμό», σχολιάζει η Μίτεντραϊν.

    …και διασώζουν το διεφθαρμένο ελληνικό τραπεζικό τομέα

    Ακόμα χειρότερα, δισεκατομμύρια από τα χρήματα της διάσωσης διοχετεύονται στις ελληνικές τράπεζες παρά το γεγονός ότι κάποιες από αυτές μόνο καταφεύγοντας σε ύποπτες μεθόδους πληρούν τις επίσημες προϋποθέσεις. Το 2012 ένα άρθρο του Reuters αποκάλυψε τις σκανδαλώδεις πρακτικές των τραπεζών που χρησιμοποίησαν ένα μοντέλο Ponzi υπεράκτιων εταιριών για να πάρουν η μία από την άλλη ακάλυπτα δάνεια. Αυτό το έκαναν για να φανούν ακόμα ικανές να προσελκύσουν ιδιωτικά κεφάλαια και να δείξουν πως πληρούν τις προϋποθέσεις για ανακεφαλαιοποίηση από το κράτος. «Οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης και της Ελλάδας, ενώ απαιτούν αίμα και δάκρυα από το μέσο Έλληνα, εθελοτυφλούν απέναντι στις μυστικές συμφωνίες μεταξύ οικονομικών ολιγαρχιών, που κυρίως ωφελούνται στην πραγματικότητα από τα χρήματα που δίνονται για τη διάσωση της Ελλάδας», επιβεβαιώνει η οικονομολόγος Μαρίκα Φραγκάκη, μέλος του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς και ιδρυτικό μέλος της ATTAC Hellas.

    Αδιαφανής διαχείριση του δημόσιου χρήματος

    «Τα αποτελέσματά μας αποκαλύπτουν πως ο κύριος στόχος της πολιτικής που ακολουθούν οι κυβερνήσεις μας για τη διαχείριση της κρίσης από το 2008 είναι να σώσουν τις περιουσίες των πλουσιότερων. Οι πολιτικές ελίτ δέχονται την τεράστια ανεργία, τη φτώχεια και τη δυστυχία, για να σώσουν ένα χρηματοοικονομικό τομέα που δεν μπορεί πια να διορθωθεί. Και η κυβέρνηση της Αυστρίας έχει συμμετάσχει στην απάνθρωπη αυτή διαδικασία εδώ και χρόνια», προσθέτει η Μίτεντραϊν. Είναι επίσης ανησυχητικό ότι οι υπεύθυνοι στην τρόικα και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας καταγράφουν ελάχιστα σχετικά με τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος. «Είναι σκανδαλώδες ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκδίδει εκατοντάδες σελίδες εκθέσεων, αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει πού ακριβώς πήγαν τα χρήματα», εξηγεί η Μίτεντραϊν. «Καλούμε τους υπευθύνους να επιβάλουν πραγματική διαφάνεια και να καταδείξουν ποιος ωφελείται στην πραγματικότητα από τις πληρωμές.»

    Η ριζική αλλαγή πολιτικής έχει ήδη καθυστερήσει

    Η ριζική αλλαγή πορείας στην πολιτική που ακολουθεί η Ευρώπη για να διαχειριστεί την κρίση έχει ήδη καθυστερήσει. «Οι κυβερνήσεις μας σώζουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες και τους πλούσιους με δισεκατομμύρια δημόσιου χρήματος, ενώ στους ψηφοφόρους τους υποκρίνονται πως τα χρήματα διοχετεύονται στον ελληνικό λαό. Αυτό πρέπει να σταματήσει», δηλώνουν η Μίτεντραϊν και η Φραγκάκη. Οι «πολύ μεγάλες για να αποτύχουν» τράπεζες πρέπει να διασπαστούν και να αρχίσουν να υπηρετούν ξανά τη δημόσια ευημερία αντί για το ιδιωτικό κέρδος. Οι πιστωτές και οι πλούσιοι πρέπει να πληρώσουν το δικό τους μερίδιο του κόστους της κρίσης και αυστηρές ρυθμίσεις πρέπει να επιβληθούν στον χρηματοοικονομικό τομέα. «Μετά από τρία χρόνια καταστροφής που οφείλεται στη λιτότητα που επιβλήθηκε, η Ελλάδα έχει ανάγκη από αληθινά πακέτα διάσωσης που να φτάσουν πραγματικά στο γενικό πληθυσμό», καταλήγει η Λίζα Μίτεντραϊν.

    Κι άλλες παράξενες λεπτομέρειες

    Επιπλέον, η έρευνα που διεξήγαγε η ATTAC έφερε στο φως ορισμένες παράξενες λεπτομέρειες της λεγόμενης διάσωσης της Ελλάδας:

    Αρκετές φορές η ΕΕ και το ΔΝΤ υπαναχώρησαν από τις ανακοινώσεις που είχαν κάνει και καθυστέρησαν για εβδομάδες ή και μήνες τις εκταμιεύσεις που είχαν υποσχεθεί για να ασκήσουν πιέσεις στην ελληνική δημοκρατία: το φθινόπωρο του 2011 για να αποτρέψουν δημοψήφισμα για την πολιτική λιτότητας· το Μάιο και Ιούνιο του 2012 για να αυξήσουν τις πιθανότητες νίκης κομμάτων φιλικών προς την τρόικα στις εθνικές εκλογές. Η τρόικα κατακρατώντας τα κεφάλαια που είχε υποσχεθεί ανάγκασε την ελληνική κυβέρνηση να εκδώσει βραχυπρόθεσμα ομόλογα για να αποφύγει την επικείμενη χρεοκοπία. Καθώς αυτά τα «γραμμάτια του δημοσίου», που λήγουν μέσα σε λίγες εβδομάδες ή λίγους μήνες, έχουν υψηλότερο επιτόκιο, η έκδοσή τους αυξάνει το χρέος της ελληνικής κυβέρνησης. Αυτή είναι ακόμα μια απόδειξη πως η μείωση του χρέους δεν είναι η βασική επιδίωξη της τρόικας, αλλά είναι μάλλον μια δικαιολογία για να προωθήσει τη διάλυση του κράτους πρόνοιας και την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων.

    Η δόση 1 δισ. ευρώ που εκταμιεύθηκε τον Ιούνιο του 2012 χρησιμοποιήθηκε κατά κύριο λόγο ως χρηματοδότηση της υποχρεωτικής συνεισφοράς της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ), που θα αντικαταστήσει το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ). Το ΕΤΧΣ χρηματοδότησε με αυτό τον τρόπο το πρόγραμμα που θα το διαδεχτεί, όχι όμως άμεσα, αλλά αυξάνοντας το ελληνικό χρέος.

    Ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του ΕΤΧΣ και του ΕΜΣ, έχει μεταπηδήσει από την πολιτική στον χρηματοοικονομικό τομέα και αντιστρόφως πολλές φορές κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Πριν από το ΕΤΧΣ εργάστηκε διαδοχικά για τη γερμανική κυβέρνηση, το αντισταθμιστικό κεφάλαιο Moore Capital Strategy Group, για τη Γενική Διεύθυνση Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και για το αντισταθμιστικό κεφάλαιο Winton Futures Fund Ltd. Ως εκ τούτου, ο Ρέγκλινγκ αποτελεί συμβολικό παράδειγμα της στενής σχέσης μεταξύ πολιτικής και χρηματοοικονομικών αγορών, που εξηγεί εν μέρει γιατί η πολιτική της ΕΕ για τη διαχείριση της κρίσης έχει ως πρωτεύοντα στόχο τη διάσωση του χρηματοοικονομικού τομέα.

    Τα κόστη προσωπικού του ΕΤΧΣ ανέρχονται σύμφωνα με τους ετήσιους λογαριασμούς του σε 3,1 εκ. ευρώ για το 2011. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, αυτό το έτος εργάστηκαν για το ΕΤΧΣ δώδεκα άτομα. Επομένως, δαπανήθηκαν κατά μέσο όρο 258.000 ευρώ ανά άτομο. Ο επικεφαλής του ΕΤΧΣ, Κλάους Ρέγκλινγκ, φέρεται να εισπράττει 324.000 ευρώ συν επιδόματα το χρόνο. Αυτά τα χρηματικά ποσά κερδίζουν οι άνθρωποι που επιβλέπουν τη μείωση του κατώτατου μικτού μισθού στην Ελλάδα σε 580 ευρώ το μήνα (510 ευρώ για τους νέους).

    Πηγές:

    http://www.attac.at/uploads/media/backgroundmaterial_bailout_english.pdf

    http://www.x-pressed.org/?xpd_article=greek-bail-out-77-went-into-the-financial-sector&lang=el

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s