Η καλή λειτουργία του πολιτεύματος είναι ευθύνη των πολιτών (Αρθ.120Σ)

Με ρώτησε πρόσφατα ένας αναγνώστης αν μπορώ να τον βοηθήσω να κατανοήσει την σημασία του άρθρου 120 του Συντάγματος. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά θα προσπαθήσω να εξηγήσω πως βλέπω τα πράγματα. 

Για μένα, πρόκειται μάλλον για το σημαντικότερο άρθρο του συντάγματος, καθώς ξεκαθαρίζει προς πάσα κατεύθυνση, ότι αφεντικό σε αυτή την χώρα είναι ο Πολίτης και ότι δουλειά του είναι να ελέγξει την κρατική εξουσία, να την υποχρεώσει να τηρήσει το σύνταγμα και να εξασφαλίσει έτσι την καλή λειτουργία του πολιτεύματος. Το αυτονόητο δηλαδή. Και αυτό επειδή το πρώτο  άρθρο του, προβλέπει ότι  “ Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα”.  Χωρίς ρητή πρόβλεψη όμως, το σύνταγμα και η ουσιώδης αυτή διάταξή του, θα ήταν για πάρα πολλούς, «γράμμα κενό περιεχομένου».  Όχι επειδή έτσι είναι, αλλά επειδή έτσι βολεύει. 

Για όσους δεν γνωρίζουν το τελευταίο άρθρο του συντάγματος ( 120), το παραθέτω στην συνέχεια: 

ΤΜΗΜΑ Δ’: Ακροτελεύτια διάταξη

Άρθρο 120

  1. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
  2. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
  3. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Με την κατάλυση του συντάγματος νοείται η προσβολή της μορφής του ή μιας από τις οργανωτικές του βάσεις που συνίσταται τόσο στην παραβίαση των διατάξεων αυτών όσο και στην αδυναμία επιβολής των συνταγματικών κυρώσεων. Δηλαδή δεν μιλάμε για απλή παραβίαση κάποιας διάταξης αλλά για παραβίαση διάταξης / διατάξεων που σχετίζονται με το πολίτευμα και τις οργανωτικές του βάσεις. Ο όρος σύνταγμα στο άρθρο 120 παρ. 4 αναφέρεται στο «ουσιαστικό» σύνταγμα, το οποίο ταυτίζεται με το πολίτευμα και το οποίο είναι το σύνολο των κανόνων δικαίου που αναφέρονται στον σχηματισμό, στην οργάνωση και την άσκηση της κρατικής εξουσίας (δείτε σχετικά Ολόκληρο το Σύνταγμα της Ελλάδας σε μια σελίδα ). Η ακριβή περιγραφή των παραβιάσεων αυτών, εμπεριέχονται στις διατάξεις των άρθρων 134 και επ. του Ποινικού Κώδικα που προσδιορίζουν τη έννοια της έσχατης προδοσίας και της προδοσίας της χώρας. Λεπτομέρειες εδώ ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ: ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ και ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Και λέγοντας με την βια, εννοεί βέβαια το σύνταγμα όλους τους τρόπους κατάχρησης και/η καταπίεσης. Πιο απλά, με την βια, σημαίνει με το ζόρι, χωρίς σχετικό δικαίωμα. Και το λέει ρητά το 120, προβλέποντας την ποινική δίωξη του σφετερισμού, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή. 

Τέλος, θεωρώ ότι η οριστική αναγνώριση της εξουσίας του Πολίτη, δημιουργεί και τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Όχι μόνο δικαιώματα. Λέει δηλαδή με απλά λόγια το 120 ότι, ναι κύριε, δικό σου το “σπίτι”, εσύ κάνεις κουμάντο, δικές σου όμως και οι ευθύνες της καλής λειτουργίας του. Εξού και το “Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται …” Αν δεν είσαι εντάξει στις υποχρεώσεις σου και δεν αντιστέκεσαι με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να καταλύσει το σύνταγμα σου (το καταστατικό του Σπιτιού σου δηλαδή), θα υποστείς και τις συνέπειες. Έτσι δεν είναι ;;; Σκεφτείτε το.

QUIZ:

Όταν κινδυνεύει το σπίτι σου τι κάνεις ;;; 

α) Περιμένεις μήπως έρθει κάποιος να το σώσει

β) Ψάχνεις ηγέτη που να σου πει τι να κάνεις 

γ) Το προστατεύεις εσύ ο ίδιος με κάθε τρόπο 

Σχετικά :

Σύνταγμα της Ελλάδας – Βουλή των Ελλήνων

Όταν η δημοκρατία δεν λειτουργεί …

6 comments on “Η καλή λειτουργία του πολιτεύματος είναι ευθύνη των πολιτών (Αρθ.120Σ)

  1. Η σοφή κλιμάκωση της συνταγματικώς επιτρεπτής αντιστάσεως των Ελλήνων κατά το Άρθρο 120 του Συντάγματος

    του Νικολάου Σταυριανίδη, Εφέτου Διοικητικών Δικαστηρίων

    Το Σύνταγμά μας, θέλοντας προφανώς να αποτρέψει πάντας από την καλλιέργεια συνθηκών προκλήσεως επαναστατικής βίας, όσο τούτο είναι δυνατόν για ελεύθερους ανθρώπους, έχει προβλέψει ως συνταγματική την κλιμακωτή αντίσταση των Ελλήνων στην άμεση και βίαια, ή στην έμμεση και νομότυπη, κατάλυση αυτού.

    Κατά το άρθρο 120 του Συντάγματος, ” 1…. 2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων. 3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος. 4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.”.

    Από το δευτέρα ως άνω παράγραφο του άρθρου 120 του Συντάγματος, προκύπτει ότι:
    Αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων ο σεβασμός στο Σύνταγμα και σέ εκείνους εκ των νόμων οι οποίοι συμφωνούν με αυτό. Όχι στους άλλους νόμους, που δεν συμφωνούν με το Σύνταγμα. Συνεπώς, στους νόμους που δεν συμφωνούν με το Σύνταγμα, ακόμη και όταν δεν αντιβαίνουν ευθέως στο γράμμα αυτού, δεν οφείλεται συμμόρφωση.

    Η αντίσταση σε νόμους που μόνο τυπικά σέβονται το Σύνταγμα, αλλά το παραβιάζουν ουσιαστικά, είναι νόμιμη δυνατότητα όλων των Ελλήνων και καθενός Έλληνος ξεχωριστά. Και δη των οργάνων του Ελληνικού Κράτους, που δύνανται να μην εφαρμόζουν τέτοιους νόμους.

    Ειδικότερα, δεν υπάρχει συνταγματική υποχρέωση των πολιτών ούτε των οργάνων του Ελληνικού Κράτους, για υπακοή σε νόμους εάν αυτοί προσβάλλουν ένας έκαστος ή διά της συνδυασμένης εφαρμογής τους, είτε συνταγματική διάταξη ευθέως, είτε τον κατά την κοινή αντίληψη σκοπό συνταγματικής διατάξεως. είτε κάποια από τις “κατά την κρίση μέσου αγαθού ανθρώπου” συνταγματικές αξίες.

    Η τοιαύτη άρνηση υπακοής ή η άρνηση εφαρμογής τέτοιων νόμων, δεν μπορεί ποτέ να συνιστά άδικη πράξη κατά την εφαρμογή του ποινικού δικαίου, ακόμη και όταν ο συγκεκριμένος ποινικός δικαστής επιλέγει να μην κάνει χρήση της ίδιας δυνατότητας, και θελήσει να εφαρμόσει τέτοιους νόμους: Διότι δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί άδικη πράξη σε βάρος του πολίτου ή του δημοσίου οργάνου που επέλεξε να μην συμμορφωθεί με αντισυνταγματικό νόμο υπό την ανωτέρω έννοια. Αντίστοιχα ισχύουν, βεβαίως, και όσον αφορά την ΑΡΝΗΣΗ ΥΠΑΚΟΗΣ σε φορολόγηση περιουσίας η οποία δεν αποδίδει εισόδημα (και άρα τοιαύτη περιουσία δεν αποτελεί φοροδοτική ικανότητα, πλην εάν άλλως θεωρηθεί επί δολίως μη χρηστής διαχειρίσεως της περιουσίας ή προς όλως έκτακτη και όλως προσωρινή φορολόγηση), στις τυχόν διοικητικής φύσεως κυρώσεις, στά πρόστιμα και στις κατασχέσεις της Εφορίας κ.ο.κ.

    Από την ίδια ως άνω δευτέρα παράγραφο του άρθρου 120 του Συντάγματος, προκύπτει ότι η αφοσίωση στην Πατρίδα και στην Δημοκρατία αποτελεί επίσης θεμελιώδη υποχρεώση όλων των Ελλήνων και ενός εκάστου Έλληνος ξεχωριστά. Δεν δικαιούται κάποιος Έλληνας, αλλ’ ούτε κάποιο Ελληνικό κόμμα, να επικαλούνται την Δημοκρατία για να μην επιδεικνύουν αφοσίωση στην Πατρίδα, ούτε να επικαλούνται την Πατρίδα για να μην επιδεικνύουν αφοσίωση στην Δημοκρατία.

    Επομένως, αφοσίωση στη Δημοκρατία δεν σημαίνει απλή τυπική αφοσίωση στους δημοκρατικούς θεσμούς, αλλά σημαίνει πραγματική και αυτοθυσιαστική αφοσίωση: α) στην Ελευθερία της Πατρίδας μας της Ελλάδας και του Ελληνικού Λαού, β) στην διατήρηση του Πολιτισμού της Πατρίδας μας της Ελλάδας και του Ελληνικού Λαού, και γ) στην συνέχιση της Ιστορικής Παραδόσεως της Πατρίδας μας της Ελλάδας και του Ελληνικού Λαού. Ύστερα, και στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, σημαίνει και σεβασμό των μεταναστών, αφού ενυπάρχει στον πολιτισμό μας η ιδέα της φιλοξενίας που φθάνει μέχρι και την αγάπη των άλλων, ακόμη και εχθρών μας, αλλά αυτά πάντα με διάκριση.

    Σύμφωνα με την ως άνω παράγραφο 3 του άρθρου 120 του Συντάγματος:
    Όταν δημόσιο όργανο σφετερίζεται την λαϊκή κυριαρχία ή τις εξουσίες που προκύπτουν από αυτήν, δηλαδή τις ιδιοποιείται και τις ασκεί (ακόμη και νομότυπα) όχι υπέρ του κοινού συμφέροντος αλλά αποκλειστικώς ή κυρίως, υπέρ του ιδικού του συμφέροντος, ή και ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ ΤΡΙΤΩΝ, είτε ξένων δυνάμεων, είτε ιδιωτών, τότε το νομοτύπως ψευδο-νόμιμο δεν είναι ούτε ηθικό, ούτε συνταγματικώς επιτρεπτό. Διώκεται δε ο σφετερισθείς λαϊκή κυριαρχία ή εξουσίες που πηγάζουν από αυτήν, ευθύς ως αποκατασταθεί η συνταγματική νομιμότητα.

    Ερωτάται: Είναι συνταγματικώς επιτρεπτή η αντίσταση των πολιτών και των δημοσίων οργάνων έναντι του σφετερισμού της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτήν; Από τον συνδυασμό των ανωτέρω παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 120 του Συντάγματος, προκύπτει ότι : Ναί, χάριν της Πατρίδας και της Δημοκρατίας, η αντίσταση, παθητική και ενεργητική, έναντι του σφετερισμού της λαϊκής κυριαρχίας και των σφετεριστών, είναι συνταγματικώς επιτρεπτή δυνατότητα, τόσο των πολιτών όσο και των δημοσίων οργάνων. Το αυτό ισχύει και όταν η εν λόγω αντίσταση επιχειρείται υπό κομμάτων ή υπό ομάδων του λαού. ΠΡΟΣΟΧΗ όμως: Πρέπει σε κάθε περίπτωση η αντίσταση αυτή να μην υπερβαίνει το αναγκαίο για πράξεις αμύνης μέτρο, δηλαδή: Οποία και οπόση είναι η επίθεση στην Πατρίδα ή/και στην Δημοκρατία υπό και δια του σφετερισμού, τοιαύτη και τοσαύτη πρέπει να είναι η αντίσταση.

    Εφ’όσον τηρείται αυτό το μέτρο αντιστάσεως, δεν συνίσταται άδικη πράξη ούτε συγκροτείται αντίστοιχη ποινική ευθύνη, παρά την τυχόν προς τούτο, για χάρη δηλαδή της εν λόγω αντιστάσεως, παραβίαση ποινικών διατάξεων που προστατεύουν συνταγματικές αξίες μικρότερες της προστασίας της Πατρίδας και της Δημοκρατίας. Επίσης, η λόγω σφετερισμού κατάσταση ανάγκης, ενδέχεται να υπαγορεύει την απαλλαγή από ποινή, ακόμη και σοβαρών αδικημάτων, εφ’ όσον αυτά διεπράχθησαν πράγματι και αναγκαίως προς αντιμετώπιση της καταστάσεως ανάγκης, κατά την σχετική ποινική εκτίμηση του ποινικού δικαστού.

    Από την παράγραφο 4 του άρθρου 120 του Συντάγματος, προκύπτει ακόμη, ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Όχι στίς ιδιαίτερες και ενδεχομένως διεστραμμένες ευαισθησίες τους για κατηγορίες ανθρώπων που βαπτίζονται “μειονότητες”, ούτε στις εισαγόμενες ιδεοληψίες πάσης φύσεως και κατευθύνσεως, αλλά στον ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ των Ελλήνων. Αυτόν που χάλκευσε η Ιστορική Παράδοση όλου του λαού μας διά μέσου των αιώνων. Όχι τον ψευδοπατριωτισμό των όποιων τυχόν ενδοτικών αρχηγών και των προδοτών, αλλά τον αρχαιοελληνικό και ρωμαίϊκο πατριωτισμό των πάντα αγωνιζομένων για την ελευθερία Ελλήνων. Όχι κάποιον διεθνιστικό ή υπερεθνικό (ευρωπαϊκο-κεντρικό κ.λ.π.) “πατριωτισμό”, ούτε κάποιον υποκριτικό “πατριωτισμό” δοσιλόγων, αλλά τον αγνό αυτοθυσιαστικό πατριωτισμό όσων αγωνίσθηκαν “για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία”, όπως ανεξίτηλα συνόψισε τον πατριωτισμό μας ορίζοντάς τον ο Κολοκοτρώνης.

    Με αυτόν λοιπόν τον πατριωτισμό, οι Έλληνες όλοι μαζί, ή και ένας έκαστος, και δικαιούνται αλλά και υποχρεούνται να αντιστέκονται με ΚΑΘΕ μέσο εναντίον “οιουδήποτε επιχειρούντος την βιαία κατάλυσιν” του Συντάγματος.

    Και τίθεται από πολλούς το δίλημμα: Όταν επιχειρείται η κατάλυση του Συντάγματος αλλά όχι με βίαια μέσα, τότε τί; Τότε έχουν εφαρμογή όσα ελέχθησαν προηγουμένως για τις παραγράφους 2 και 3 του άρθρου 120 του Συντάγματος. Επισημαίνουμε ότι τότε, δεν επιτρέπεται η δια παντός μέσου αντίσταση, όπως στην περίπτωση επιχειρήσεως βιαίας καταλύσεως του Συντάγμοτος, αλλά επιτρέπεται η αντίσταση με μέσα αμύνης ή καταστάσεως ανάγκης, ανάλογα προς την επιβουλή και προς την δολιότητα ή την πίεση αυτής. Τούτο, κατ’ αρχήν διά της νομίμου οδού, εν ανάγκη δε ακόμη και τύποις παράνομα. Πάντως δε, με μέσα κατά το δυνατόν πρόσφορα και λυσιτελή, με μέσα σεβόμενα κατά το δυνατόν τις συνταγματικές αξίες.

    Βλέπουμε λοιπόν, ότι η κλιμάκωση της συνταγματικώς επιτρεπτής αντιστάσεως των Ελλήνων κατά το άρ. 120 του Συντάγματος, θεμελιώνει μία επικουρική συνταγματική νομιμότητα, σημασιοδοτημένη και οριοθετημένη από το ίδιο το Σύνταγμα, και ληπτέα υπ’όψη από τα δικαστήρια και όλα τα λοιπά όργανα, δημόσια ή ιδιωτικού δικαίου, του Ελληνικού κράτους.

    Έτσι, ακόμη και υπό συνθήκες άνωθεν ουσιαστικής και έμμεσης καταστρατηγήσεως του Συντάγματος, ή άνωθεν προσπαθείας καταργήσεως της λειτουργίας αυτού βιαίως ή εκ πλαγίου, είναι νομικώς δυνατή η επαναφορά της όλης συνταγματικής νομιμότητας, διά της αντιστάσεως εκ μέρους των λοιπών δημοσίων οργάνων αλλά και των πολιτών. Την αντίσταση αυτή το Σύνταγμα την θέλει ακόμη και δυναμική, με άμεση δικαστική κατοχύρωση, και εφ’ όσον είναι δυνατόν άνευ βίας.

    http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/10/120.html#more

  2. Αριστοτέλους Πολιτικά : “Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες…”

    -Ο Αριστοτέλης διδάσκει τον Αλέξανδρο-

    Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ’ ενός για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος, και αφ’ ετέρου για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές.

    Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, η απορρόφηση των περιουσιών των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά….»

    ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

  3. Pingback: Η καλή λειτουργία του πολιτεύματος είναι ευθύνη των πολιτών (Αρθ.120Σ) | All About Halkidiki.com

  4. Για να προλάβουμε τα χειρότερα χρειάζεται να κινητοποιηθούμε και να κινητοποιούμαστε διαρκώς για το κοινό καλό. Μπορούμε να εκφράσουμε με πράξεις την πολιτική μας ενηληκίωση. Το Σύνταγμα είναι το εργαλείο και όποιον λογικό άνθρωπο και να ρωτήσεις γύρω σου: ο πολίτης που νοιάζεται, σου λέει πως είναι η λύση. Τί περιμένεις λοιπόν;

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s