Οι φόροι στην περιουσία είναι καραμπινάτη ληστεία !

Υποκειμενική αξία, αντικειμενικός ο φόρος

(απόσπασμα με δικές μας υπογραμμίσεις και παραπομπές) 

Δεν υπάρχει “αντικειμενική αξία” στον κόσμο. Δεν υφίσταται, ως έννοια. Κάθε πράγμα έχει αξία ανάλογη με το τίμημα που είναι διατεθειμένος να καταβάλει ένας αγοραστής. Το ίδιο ετοιμόρροπο σπίτι μπορεί να το θέλει κάποιος μόνο για το οικόπεδο και κάποιος άλλος με σκοπό να ξοδέψει μια περιουσία για να το αναστηλώσει επειδή του αρέσει το φενγκ-σούι του. Αν καίγομαι για μετρητά αύριο, μπορεί να πουλήσω όσο-όσο σήμερα, στη μισή τιμή που θα μπορούσα να πετύχω αν περίμενα κάνα δυό χρόνια. Κάθε αξία -και των ακινήτων και των κινητών και των εμψύχων και των αψύχων- είναι υποκειμενική και μόνο!

Όλη η φιλολογία σχετικά με την αξία της ακίνητης περιουσίας, βασίζεται σε μια θεμελιώδη διαστροφή: τη φορολόγησή της. Κι επειδή πρόκειται για γενικευμένη διαστροφή, σχεδόν την έχουμε αποδεχθεί! Κι όμως, ο μόνος νόμιμος και λογικός φόρος είναι στο εισόδημα. Από τη στιγμή που φορολόγησες το εισόδημά μου και πήρες το μερίδιο του κράτος, το υπόλοιπο είναι ΔΙΚΟ μου! Το τι θα το κάνω είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ θέμα. Μπορεί να το φάω στα μπουζούκια, να αγοράσω έργα τέχνης, να το βάλω στην τράπεζα, να πάρω μετοχές, να πάρω αντίκες, να το δώσω σε ελεημοσύνες, να το κάψω, να το παστώσω, να πάρω κότερο να πάμε μια βόλτα ή να πάρω ένα άλογο να φύγω στα βουνά. Τι σε κόφτει το τι θα κάνω τα χρήματα που έχεις ήδη φορολογήσει; Με ποια λογική κάποιες από αυτές τις δραστηριότητες τις ξαναφορολογείς; Με ποια λογική, ας πούμε, το να έχεις ένα σκάφος στην Ελλάδα με την μεγαλύτερη, αναλογικά, ακτογραμμή στον κόσμο είναι πολυτελής διαβίωση και το να πετάς ντάνες με γαρδένιες στη Σούλα Μπούλα δεν είναι;

Όλοι οι φόροι λοιπόν που επιβάλλονται στην περιουσία είναι, πρώτον, αντισυνταγματικοί. Το άρθρο 4 αναφέρει σαφώς: Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Ο φόρος στην περιουσία παραβιάζει και το “χωρίς διακρίσεις” και το “ανάλογα με τις δυνάμεις τους”. Αν, π.χ. δύο πολίτες έχουν το ίδιο εισόδημα και ο ένας, αυτά που του μένουν, τα αποταμιεύει για να φτιάξει σπίτι, ενώ ο άλλος τα ξοδεύει σε ταξίδια, ο πρώτος λόγω ΕΝΦΙΑλτη υφίσταται δυσμενή διάκριση σε σχέση με τον δεύτερο. Διαφωνεί κανένας; Επίσης, “δύναμή μου” είναι το εισόδημά μου, δεν είναι τα ντουβάρια. Μπορεί να είναι και χοντρή αδυναμία. Ρωτήστε με πως ένοιωσα όταν πέρυσι, εν μέσω κρίσης, αναγκάστηκα να πληρώσω 25.000 ευρώ για την ολική επισκευή της στέγης ενός σπιτιού στο Πήλιο (με πλάκες σχιστολίθου που τις κουβαλούν τα μουλάρια στο καλντερίμι) γιατί όταν έβρεχε έπεφταν καταρράχτες μέσα και θα γκρεμιζόταν ολόκληρο.

Οι φόροι στην περιουσία είναι καραμπινάτη ληστεία. Είναι αργή δήμευση. Είναι σίγουρος θάνατος και του πολίτη και της οικονομίας συνολικά. Το ξεχνάμε αυτό και ασχολούμαστε με το αν θα πέσουν οι αντικειμενικές και όχι με την ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ και τον ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ της ίδιας της έννοιας των αντικειμενικών αξιών.

Ναι, αλλά δεν φορολογούν την περιουσία και άλλα κράτη θα ρωτήσει κάποιος; Όχι! Τα σοβαρά κράτη επιβαρύνουν την περιουσία με ανταποδοτικά τέλη που εισπράττονται από τους Δήμους και αφορούν σε υπηρεσίες που προσφέρει ο Δήμος στον ιδιοκτήτη. Δεν ξέρω πόσοι αντιλαμβάνονται (η κυβέρνηση πάντως, όχι) τη διαφορά ανάμεσα στον φόρο και στο τέλος. Ο φόρος επιβάλλεται στο εισόδημα και αντιστοιχεί στις γενικές υπηρεσίες ενός κράτους στους πολίτες του (άμυνα, ασφάλεια, παιδεία, διοίκηση). Τέλος πληρώνεις για υπηρεσίες του κράτους ή της αυτοδιοίκησης που δεν απευθύνονται στο σύνολο, αλλά σε ομάδες του πληθυσμού, ακόμα κι αν την παροχή τους την έχουν αναλάβει ιδιώτες.

Στα σοβαρά κράτη υπάρχει αναλογικότητα και λογοδοσία και στους φόρους και στα τέλη. Τα τέλη επιβάλλονται συνήθως όχι σε σχέση με το τι κατέχεις αλλά σε σχέση με το τι προσφέρει η δημόσια αρχή σε αυτό που κατέχεις.

Αν έχεις πρόσοψη οικοπέδου στον δρόμο 20 μέτρα θα πληρώσεις τα μισά από κάποιον που έχει 40 μέτρα κι ας έχεις χτίσει εσύ ένα παλάτι στο οικόπεδό σου, κι ο άλλος ένα παράπηγμα. Διότι ο Δήμος φροντίζει να έχετε και οι δύο δρόμο καθαρό και για τον άλλον ξοδεύει διπλάσια. Αλλά τα σκουπίδια δεν θα τα πληρώνεις με τα τετραγωνικά. Θα τα πληρώνεις ανάλογα με τον όγκο που παράγεις, αγοράζοντας τις ειδικές σκουπιδοσακούλες του Δήμου. Αυτή είναι λογική, αυτή είναι αναλογικότητα. Και, φυσικά, ισχύει εδώ και μερικούς αιώνες παγιώνοντας τη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και στην Πολιτεία. Τα σοβαρά κράτη δεν σε αιφνιδιάζουν. Δεν σε εξαπατούν. Μπορείς να κάνεις το κουμάντο σου. Ξέρεις τι θα σου κοστίσει κάθε οικονομική σου απόφαση και ξέρεις ότι και σε 10 χρόνια το πλαίσιο θα είναι το ίδιο. Έτσι μπορείς να σχεδιάσεις και να προβλέψεις. Έτσι ρολάρει η οικονομία. Έτσι γίνονται επενδύσεις. Στο κράτος – παρωδία, που είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Οι φόροι μπορεί να αλλάζουν κάθε μέρα επειδή τόσα χρειάζεται ο Ντινόπουλος για να δώσει σύνταξη στα 50 στους σχολικούς φύλακες ή τόσα χρειάζεται το ταμείο συνταξιούχων της ΔΕΗ, για να επιδοτεί με 16.000 ευρώ, ανά κεφάλι, την παρέα του Φωτόπουλου.

Ο φόρος λοιπόν στην ακίνητη περιουσία, καθώς ήδη πληρώνεις έναν σκασμό δημοτικά τέλη, είναι αντικειμενικός φόνος. Ο νόμος είναι το άλλοθι. Το κράτος λέει: τόσα θέλω για να συνεχίσω να ταΐζω τους κομματικούς πελάτες μου. Από κάπου θα τα πάρω. Αν μειώσω τις αντικειμενικές, θα αυξήσω τον συντελεστή. Αν καταργήσω τον ΕΝΦΙΑλτη, θα βάλω φόρο στην ανάσα, στους χτύπους της καρδιάς. Δεν με ενδιαφέρει αν έχεις εισόδημα ή όχι. Εγώ θέλω λεφτά. Ψηλά τα χέρια! Τα λεφτά σου ή την ελευθερία σου. Αν δεν πληρώσεις θα σε κλείσω στη φυλακή. Σκασίλα μου αν είναι δίκαιο, συνταγματικό, νόμιμο. Πότε δεν σκοτίστηκα γι’ αυτές τις λεπτομέρειες. Θέλω τόσα. Αν δεν μου τα δώσεις, θα σου τινάξω τα ακίνητα στον αέρα. Εκτός αν προφτάσεις εσύ και πέσεις από το μπαλκόνι του διαμερίσματος στον 6ο που με τόσες θυσίες αγόρασες πριν 10 χρόνια.

Το έχω πει και το έχω γράψει πολλές φορές (δημιουργώντας δυσφορία στους «κορεκτίλες», που έχουν αναγάγει την πολιτική ορθότητα σε πολιτική νωθρότητα): δεν έχει νόημα να συγκρίνουμε το (διαχρονικό) κυβερνητικό αληταριό με ένα οποιοδήποτε δυτικό κράτος. Η σύγκριση μπορεί να γίνει μόνο με τις συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος και, φυσικά, είναι συντριπτικά υπέρ των συμμοριών. Πρώτον, γιατί θα σου πάρουν τόσα όσα να συνεχίσεις να λειτουργείς. Νταβατζήδες είναι, δεν είναι ηλίθιοι. Ξέρουν ότι αν σε ξεσκίσουν σήμερα, αύριο δεν θα έχει. Οι φωστήρες του οικονομικού επιτελείου ούτε αυτό το καταλαβαίνουν. Κι ας έχουν πάει οι ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις στη στρατόσφαιρα. Κι ας λέει η κοινή λογική ότι αυτός που δεν έχει να πληρώσει δεν θα πληρώσει. Ούτε είναι δυνατόν να βάλεις στη φυλακή 2.000.000 Έλληνες. Δεύτερον, γιατί έχουν αίσθηση της αναλογικότητας. Η μικρή καφετέρια δεν θα πληρώσει τα ίδια με το «γκλαμουράτο» μαγαζί. Και τρίτον, γιατί κάποιο έργο προσφέρουν: η συμμορία της παραλιακής σε προστατεύει από τη συμμορία της Πετρούπολης. Οι οικονομικοί ανεγκέφαλοι της κυβέρνησης από ποιον σε προστατεύουν; Και νταβατζήδες και άχρηστοι και ηλίθιοι.

Άρα, τι κάνουμε; Τι κάνουμε, καθώς έχουμε εγκλωβιστεί μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης; Από τη μια, ο «μπλε ΣΥΡΙΖΑ», δηλαδή ο λαϊκίστικος πελατειακός αχταρμάς ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, κι από την άλλη ο «κανονικός» ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή πάλι ο λαϊκίστικος, πελατειακός αχταρμάς ΠΑΣΟΚ, ΝΔ (δείτε τις μετακινήσεις ψηφοφόρων στις δημοσκοπήσεις), ψευδοαριστεράς και αναρχοκρατιστών (παγκόσμια πρωτοτυπία αυτό!) που πιστεύει ότι με έναν νόμο κι ένα άρθρο θα ξαναδεί το όνειρο του πακτωλού των δανεικών.

Στις εκλογές του ’12, αλλά και στις πρόσφατες για την Ευρωβουλή κουράστηκα να ακούω από ψηφοφόρους: στις δικές σας ιδέες πιστεύουμε, αλλά ψηφίσαμε Σαμαρά να μην έρθει ο Τσίπρας. Μπράβο! Και τι καταφέρατε; Ήρθε ο Σουρνάρας, ο Ντινόπουλος, ο ΕΝΦΙΑ, το τέλος επιτηδεύματος, η χρεοκοπία του ΟΑΕΕ, προσεχώς η χρεοκοπία όλου του ασφαλιστικού συστήματος. Νοιώθετε εντάξει, τώρα; Ξέρω ότι ανάμεσα στον στιγμιαίο θάνατο που θα προκαλέσουν οι ημίτρελοι της Κουμουνδούρου και στον αργό και βασανιστικό που προκαλούν οι λαϊκοκρατιστές της Συγγρού, το ένστικτο αυτοσυντήρησης προτιμάει τον δεύτερο γιατί μέχρι να ξεψυχήσει ο άνθρωπος ελπίζει. Όμως η διάγνωση είναι σαφής: καθολικός καρκίνος. Ο γραφειοκρατικοδιαφθοροπελατειακός όγκος έχει κάνει μεταστάσεις σε κάθε λειτουργία του Δημοσίου και κυρίως στον εγκέφαλο (τρόπος του λέγειν) όσων παίρνουν αποφάσεις. ΔΕΝ ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ!!! Θέλει γκρέμισμα και χτίσιμο από την αρχή.

Αλλά πώς; Και στις επόμενες εκλογές, οι ίδιοι κλόουν του ίδιου τσίρκου θα κάνουν το νούμερό τους. Με την ίδια απειλή. Σαμαράς ή Τσίπρας; Θα βλέπετε τον Στρατούλη και την Κωνσταντοπούλου και θα σας φαίνεται ο Γιακουμάτος διανοούμενος. 

Πρώτη δημοσίευση capital.gr

 

ΣΧΟΛΙΑ:

1) Ήδη ο ΑΠ (293/2014) έκρινε ότι το “χαράτσι της ΔΕΗ” ως φόρος ακίνητης περιουσίας αντίκειται στο Σύνταγμα και στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

2) Δεν υπάρχουν σοβαρά και μη σοβαρά κράτη, αλλά δημοκρατικά και μη δημοκρατικά.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ:

 Απαιτώ να φορολογηθούν και τα βρακιά !

 Κατάργηση του δικαιώματος στη περιουσία μέσω της φορολογίας ΑΛΛΑ, ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ: 1)  Προσφυγή κατά ΕΝΦΙΑ και Φόρου Εισοδήματος: «Η Εφορία με αφήνει να ζω με 8,59 ευρώ την ημέρα», 2) Φορολογία 2014 – Ληστεία μετά φόνου σε εξέλιξη (χαρακτηριστικά παραδείγματα υπερφορολόγησης). Το δεύτερο μέρος ΕΔΩ

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ TOY ΕΠΑΜ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΦΙΑ

Αντισυνταγματικότητα της φορολόγησης ακινήτων, προσφυγή φορολογούμενου στο ΣτΕ για τον ΦΑΠ

 

Βίντεο από το κανάλι Ακαρνάν

Advertisements

4 comments on “Οι φόροι στην περιουσία είναι καραμπινάτη ληστεία !

  1. Αν η Task Force διαφωνεί με τους υπερβολικούς φόρους, τότε ποιος τους έβαλε;
    Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

    Υπάρχει ή όχι υπεροφολόγηση στην Ελλάδα; Ο κ. Στουρνάρας είχε συμφωνήσει με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στην Βουλή ότι δεν υφίσταται θέμα. Προφανώς έκριναν και οι μεν και οι δε ότι η πλάτη μας αντέχει μερικούς ακόμη φόρους. Διαφορετική άποψη έχει η Task Force. Οι Γερμανοί που επιβουλεύονται τα πάτρια εδάφη υποστηρίζουν ότι το δυσμενές φορολογικό περιβάλλον βλάπτει σοβαρά την επιχειρηματικότητα.

    Το διατυπώνουν ως εξής: «Σε ένα τόσο ευμετάβλητο και δυσμενές φορολογικό περιβάλλον, αφενός οι υφιστάμενες επιχειρήσεις δυσκολεύονται να επιβιώσουν αφετέρου ουσιαστικά αποκλείεται κάθε προσπάθεια νέου επιχειρείν.»

    Είναι καλό να τελειώσει το παραμύθι που ήθελε τον δράκο της κακής Ευρώπης να τρώει τους Έλληνες για πρωϊνό, όπως ο Μινώταυρος τους Αθηναίους. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική: Το ελληνικό πολιτικό σύστημα επέλεξε την οδό της υπερφορολόγησης αντί αυτή του περιορισμού των κρατικών δαπανών. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν ένα κοινό σημείο επαφής: Την αγάπη τους για το κράτος.

    Η Task Force είπε και άλλα “τρελά”. Πρότεινε την μετατροπή των οφειλών στα ταμεία σε ασφαλιστικό χρόνο και την καθιέρωση χαμηλότερων ασφαλιστικών κλάσεων. Δηλαδή! Έρχονται οι Ευρωπαίοι και προτείνουν εμμέσως πλην σαφώς να μην σέρνουν τα ταμεία στα δικαστήρια όσους δεν μπορούν να πληρώσουν τις εισφορές τους, αλλά να ξεπληρώσουν οι ασφαλισμένοι τις υποχρεώσεις τους χάνοντας αντίστοιχο χρόνο ασφάλισης. Μιλάνε ανοικτά για το αίσχος του ΟΑΕΕ. Και ρωτάμε! Αν οι Ευρωπαίοι δεν συμφωνούν με όσα απαράδεκτα έχουν γίνει με τους ελεύθερους επαγγελματίες, τότε ποιός είναι εκείνος που επέλεξε αυτή την πολιτική και για ποιόν λόγο;

    Οι απαντήσεις είναι προφανείς. Η πολιτική που επέλεξαν στην Αθήνα ήταν καταστροφιή και αδιέξοδη. Το ήξεραν ότι θα φτάναμε σε αυτό το σημείο. Πίστεψαν ότι η άλλη επιλογή, εκείνη του περιορισμού του κράτους, θα είχε μικρότερο κόστος. Έκαναν λάθος και έτσι κατέστρεψαν τον ιδιωτικό τομέα.

    Είναι αδύνατον να έρθει η ανάκαμψη αν δεν υπάρξει ένα σταθερό φορολογικό περιβάλλον, φιλικό στις επενδύσεις. Δεν τα λέμε εμείς, τα λέει η Task Force. Δεν είναι δυνατόν να συζητάμε σοβαρά για την επόμενη ημέρα αν δεν μπορέσουμε να βρούμε θέσεις εργασίας στους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους. Αν δεν πείσουμε να επιστρέψουν από το εξωτερικό οι φίλοι μας που έφυγαν για να αναζητήσουν μία καλύτερη ζωή. Αν δεν δώσουμε όραμα και ελπίδα σε έναν λαό. Κι όλα αυτά δεν θα γίνουν με λόγια του αέρα, αλλά με νέες θέσεις εργασίας, με επενδύσεις.

    http://www.capital.gr/Articles.asp?id=2117348

  2. Η ορθή ερμηνεία του συντάγματος είναι ότι ο καθένας είναι υποχρεωμένος να δώσει κάθε χρόνο για τον κοινό κορβανά, ένα μέρος των χρημάτων που του περισσεύουν αφού καλύπτει την αξιοπρεπή διαβίωση του .
    Αλλιώς θεωρείται ότι το κράτος δεν σέβεται την αξία του ανθρώπου και το δικαίωμα του στην ζωή. Αν δούμε όμως τα συνολικά ποσά που το κράτος απαιτεί εκβιαστικά, θα δούμε ότι πολλές φορές ξεπερνά κατά πολύ το ίδιο το εισόδημα. Και όλα αυτά, αφού τα πήρε χονδρά από τον καθένα χωριστά, μέσω έμμεσων φόρων ( ΦΠΑ, φόρος κατανάλωσης κλπ)

    Το σπίτι σου βέβαια δεν είναι φετινό εισόδημα και το κράτος δεν σου ζητάει ένα μέρος του. Δεν σου ζητάει ένα δωμάτιο ή ένα τοίχο ή την σκεπή αλλά …. χρήματα !

  3. ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΕΛΟΣ ΧΤΥΠΗΣΕ ΤΗ ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ. ..η μάχη συνεχίζεται…( ασφαλιστικά μέτρα)

    Στις 31/7/14, έλαβα μια ατομική ειδοποίηση ληξιπρόθεσμων οφειλών μου προς την εφορία, προερχόμενων από φορολογικές επιβαρύνσεις του κράτους που δεν προκύπτουν από το εισόδημα, που δεν συμφωνούν με το Σύνταγμα και υπερβαίνουν τη φοροδοτική μου ικανότητα. ΕΕΤΗΔΕ, ΕΕΤΑ, ΕΝΦΙΑ, τέλος επιτηδεύματος, τέλη κυκλοφορίας, έκτακτη εισφορά σε αντικειμενικές δαπάνες, ειδική εισφορά αλληλεγγύης, φόρος πολυτελούς διαβίωσης λόγω κατοχής αυτοκινήτου, φόρος αξιοπρεπούς διαβίωσης, φόρος αναπνοής και φόρος ύπαρξης.

    Στις 30/9/14, ξεκίνησε η Δίκη του Κάφκα με πραγματικά πλέον γεγονότα, δια της κατάθεσης μιας Ανακοπής-προσφυγής 250 σελίδων, που απογυμνώνει πλήρως τις προθέσεις της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, αποκαλύπτοντας ότι στην Ελλάδα έχουν απενεργοποιηθεί σχεδόν στο σύνολό τους τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, όπως αυτά ορίζονται από το Σύνταγμά μας και το Διεθνές Δίκαιο. Ότι επιχειρείται η δήμευση της περιουσίας των Ελλήνων, με αντισυνταγματικές διατάξεις νόμων, ότι επιχειρείται ο περιορισμός του δικαιώματος δικαστικής προστασίας, ο περιορισμός του δικαιώματος της ζωής μας, της ελευθερίας και της περιουσίας, και ότι εν τέλει, επιχειρείται η κατάλυση του Συντάγματος με τη βία, ενεργοποιώντας το θεμελιώδες δικαίωμα και τη θεμελιώδη υποχρέωση της αντίδρασής μας με κάθε μέσο. Ότι η οριζόμενη δια του άρθρου 120 παρ.2 και 4 ως θεμελιώδης νομική υποχρέωση, όλων των ελλήνων που διαθέτουν πατριωτισμό, αποτελεί μια υποχρέωση ενάσκησης καθήκοντος μέχρι αυτοθυσίας, για την προστασία του Συντάγματος, του δημοκρατικού πολιτεύματος, της πατρίδας και της ελευθερίας. Μια υποχρέωση με αυξημένη νομική ισχύ, που δεν μπορεί να ανακοπεί από καμιά μορφή εξουσίας και καμία διάταξη νόμου.

    Στις 10/10/14, κέρδισα την προσωρινή διαταγή δια της οποίας η Δικαιοσύνη προστάτευσε την ακίνητή μου περιουσία στο σύνολό της, διέταξε την αναστολή εκτέλεσης όλων των προσβαλλόμενων πράξεων, ούτε μιας ούτε δύο αλλά δέκα, και υποχρέωσε το Υπουργείο Οικονομικών να μου εκδώσει φορολογική ενημερότητα, για κάθε ενδεχόμενη χρήση, κυρίως για λόγους τιμής.

    η συνέχεια εδώ :

    https://justiceforgreece.wordpress.com/2014/10/11/το-πρωτο-βελοσ-χτυπησε-τη-λερναια-υδρα/

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s