Αναφορά – Καταγγελία – Ανοιχτή Επιστολή προς Δικαστικούς Λειτουργούς και Νομικό κόσμο

PATRIS

Δημοσιεύτηκε την 28ην Οκτώβριου 2014, στην Εθνική Επέτειο του «ΟΧΙ» – ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ

ΑΝΑΦΟΡΑ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Και

Ανοιχτή Δημόσια Επιστολή προς κάθε Έλληνα Δικαστικό

Λειτουργό και προς όλο τον Νομικό κόσμο της Ελλάδας.

Η Ηλεκτρονική μορφή του παρόντος εγγράφου σε αρχείο «PDF» είναι διαθέσιμη στον διαδικτυακό σύνδεσμο:

http://iriwolf.blogspot.gr/2014/09/blog-post.html

Ένα Ιστορικό Ντοκουμέντο των Καιρών μας.

“Λόγο του ότι η Χώρα μας δεν διαθέτει Συνταγματικό Δικαστήριο, όλοι οι Δικαστικοί Λειτουργοί έχουν το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση, να καλύψουν αυτό το κενό – ατομικά ή συλλογικά και έχουν χρέος να το πράξουν σε καταστάσεις σαν την σημερινή, βάση του Όρκου τους. Η ευθύνη δε για ότι τελικά συμβεί στην Πατρίδα μας, θα βαρύνει αποκλειστικά όσους δεν το πράττουν.”

Η επιστολή αυτή, εκτός της ευρείας δημοσίας κοινοποίησης (σε Ελλάδα και Εξωτερικό), θα κοινοποιηθεί επίσης σε όλους τους Δικαστικούς Λειτουργούς καθώς και τις Ενώσεις αυτών – ώστε να λάβουν γνώση όλα τα μέλη τους. Θα αποτελέσει δε πιθανόν και έγγραφο προς μελέτη από τους ιστορικούς του μέλλοντος, διότι θα καθορίσει απέναντι του Ελληνικού Λαού, του Έθνους και της πολυτάραχης Ιστορίας μας, ποιοι πραγματικά σκέπτονται, υπηρετούν και στηρίζουν την Ελλάδα βάσει του Συντάγματος της, των Διεθνών Νόμων και αποφάσεων, της Χάρτας των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ποιοι, είτε δολίως, είτε από αδιαφορία, είτε από συμφέρον τα παρακάμπτουν, δήθεν στο όνομα της σωτηρίας της και της κοινωνικής ειρήνης, είτε είναι Πολίτες, είτε είναι Θεσμοί, είτε είναι Λειτουργοί! Διότι, εδώ που φτάσαμε πλέον, οι Έλληνες απαιτούν αφενός να ξέρουν την Αλήθεια και αφετέρου να καταλογισθούν οι ευθύνες εκείνες που αναλογούν στον κάθε ένα για κάθε ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ …!!!

Λειτούργημα (εννοιολογικό λεξικό – ορισμός): Υπηρεσία με σοβαρό κοινωνικό ρόλο, που γίνεται προς χάρη του Λαού ή της Πολιτείας. Ειδικά, η άσκηση του δικαστικού λειτουργήματος απαιτεί υψηλότατο αίσθημα ευθύνης.

«Δεν είναι ο όρκος που μας κάνει να πιστεύουμε τον άνθρωπο, ο Άνθρωπος (τα έργα του) μας κάνει να πιστεύουμε τον Όρκο» Αισχύλος

Αξιότιμοι κύριοι και κυρίες Δικαστικοί Λειτουργοί, προσφεύγουμε σήμερα σε εσάς, διότι αντίθετα με τα όσα οι κυβερνώντες αυτού του τόπου πράττουν και προσπαθούν να μας πείσουν με τις πράξεις τους, ότι η Δικαιοσύνη τάχα δεν λειτουργεί πλέον στην Χώρα μας1, εμείς επιμένουμε πεισματικά και θέλουμε να πιστεύουμε, ότι ακόμα υπάρχουν αμερόληπτοι, ανεξάρτητοι και έντιμοι Δικαστικοί και Εισαγγελικοί λειτουργοί που πρωτίστως σέβονται τον εαυτό τους, την Πατρίδα τους, τους συμπολίτες τους, αλλά και το λειτούργημα τους και θα πράξουν το καθήκον τους αμερόληπτα και ανεξάρτητα, σεβόμενοι τον Όρκο τους και αγνοώντας την οποιαδήποτε κυβερνητική ή εξωγενή πίεση και παρέμβαση.

___________

1 Παραδείγματος χάρη: όταν προκλητικά δεν εφαρμόζουν τις δικαστικές αποφάσεις {ΕΠ1} και κάνουν επιλεκτική εφαρμογή των νόμων {ΕΠ2}, όταν πλέον η Χώρα δεν κυβερνάται ουσιαστικά αλλά και τυπικά από Έλληνες και για τους Έλληνες … όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά – [με την συναίνεση των κυβερνώντων που κανονικά θα έπρεπε να υπηρετούν τους Έλληνες] – κυβερνάται από μία «κυβέρνηση» εντεταλμένων, εξυπηρετώντας αλλότρια και αμφίβολα συμφέροντα {ΕΠ3, και μάλιστα δηλώνουν προκλητικά και δημοσίως ότι έχουν διαπράξει Εθνική προδοσία και κανείς δεν τους ενοχλεί … δείτε το ΕΠ3 [κ.] παρακάτω}, μια και έχουν πάρει την εξουσία και την Εθνική κυριαρχία με διαδικασίες εξαπάτησης του Ελληνικού λαού (και εκτός Συντάγματος) με Συνταγματικούς ακροβατισμούς αμφιβόλου ερμηνείας και όταν μάλιστα απαιτούν από την Ελληνική Δικαιοσύνη να εκδίδει τέτοιες αποφάσεις, που θα είναι της απολύτου αρεσκείας τους {ΕΠ4}. Όταν επίσης αυτή η ̈κυβέρνηση ̈ έχει δρομολογήσει μέσω νομοσχεδίων την ενεργοποίηση της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, που θα οδηγήσει μοιραία στην κατάλυση του Συντάγματος και στην παράκαμψη της Ελληνικής Δικαιοσύνης {ΕΠ5}, όταν εμφανώς και προκλητικά προσπαθούν αντισυνταγματικά νομοθετώντας με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου ή με αμφίβολα «διατάγματα» οι κυβερνώντες να συγκαλύψουν τις κυβερνητικές τους πομπές, αλλά και όσων προστατεύουν, ώστε να απαλλαγούν από τις διώξεις της Ελληνικής Δικαιοσύνης για τα εγκλήματα που έχουν επιτελέσει, καθώς και τις αμέτρητες ανομίες τους {ΕΠ6}, όταν υπάρχουν πληθώρα ατιμώρητων σκανδάλων {ΕΠ7}, ενώ σύσσωμος ο νομικός κόσμος καταγγέλλει τις επικίνδυνες αυτές Συνταγματικές εκτροπές {Ϫ 6} κ.τ.λ.

 

 

Δια της παρούσης λοιπόν, όλοι εμείς που συνυπογραφούμε, ορκιζόμαστε να είμαστε δίπλα σε όλους εκείνους τους Δικαστικούς Λειτουργούς που παραμένουν το προπύργιο της Δημοκρατίας, της κοινωνικής ειρήνης και της δικαιοσύνης, αρωγοί στο έργο τους, αναλαμβάνοντας το όποιο καθήκον και σε όποια θέση μας ζητηθεί από αυτούς. Θέτουμε δε όλες τις ικανότητες, τις δεξιότητες και τις γνώσεις μας, στην διάθεση και την υπηρεσία των ανωτέρω δικαστικών λειτουργών. Τέλος, δηλώνουμε υπεύθυνα έκαστος από εμάς και με γνώση όλων των συνεπειών του νόμου, ότι δεν είχαμε, ούτε έχουμε ποτέ, έμμεσα ή άμεσα, εμπλακεί με καθ ́ οποιοδήποτε τρόπο στην τελεσθείσα Εθνική προδοσία και Συνταγματική εκτροπή και την δολίως καλυμμένη με «δημοκρατικό» μανδύα, προδοσία της Χώρας μας, ενώ δια της παρούσης δηλώσεως καταγγέλλουμε όλους όσους εμπλέκονται και με τον οποιαδήποτε τρόπο στην εκτροπή και στην προδοσία αυτή. Παράλληλα ζητούμε την άμεση και – κυριολεκτικά – καθοριστικώς σωτήρια παρέμβαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης, με σκοπό την Απελευθέρωση της Χώρας, την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης, την επαναφορά της νομιμότητας και της κοινωνικής ειρήνης.

Και αυτό, διότι κανένα κράτος δεν μπορεί ποτέ να σταθεί, ούτε να επιβιώσει και να υπάρξει, εάν δεν υπάρχει Δικαιοσύνη ή όταν αυτή περιορίζεται ή απαξιώνεται ή φιμώνεται, προκειμένου να μην εκτελέσει το έργο της !!! Κύριοι και Κυρίες Δικαστικοί Λειτουργοί. Κατανοούμε απόλυτα την δυσχερή θέση στην οποία έχετε περιέλθει – όπως εξάλλου σύσσωμος ο Ελληνικός λαός, καθώς και την θεμιτά ανθρώπινη και καθ ́όλα κατανοήσιμη ανασφάλεια που αισθάνονται πολλοί/ες από Εσάς. Όμως κάποιες φορές στη ζωή του Ανθρώπου, έρχεται εκείνη η απόλυτα δύσκολη στιγμή {ΕΠ8} που πρέπει κάποιος να πάρει την μεγάλη απόφαση, προτάσσοντας πάνω απ ́ όλα τις Αρετές, τις πανανθρώπινες Αξίες της νόησης, της συμπεριφοράς και της ύπαρξης. Έτσι και τώρα, σε αυτή την κρίσιμη καμπή για την συνέχεια της ύπαρξης της πατρίδας μας και των Πολιτών της, ο κλήρος έπεσε σε Εσάς. Τώρα πρέπει να πείτε το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ. Η αλήθεια πράγματι είναι πως η κατάσταση αυτή είναι πρωτόγνωρη, και τα κλειδιά της σωτηρίας και της λύσης τα κρατάτε ΕΣΕΙΣ.

Πιστεύουμε πως η Ελληνική Δικαιοσύνη διαθέτει τέτοιους Δικαστικούς Λειτουργούς, που μπορούν να εκτιμήσουν και να αντιμετωπίσουν επιτυχώς και άμεσα, αυτές τις – για την πατρίδα μας – πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Για αυτό τον λόγο σήμερα, προσφεύγουμε σε Εσάς τους/ις Έλληνες Ελληνίδες Δικαστικούς Λειτουργούς (Εισαγγελείς, Δικαστές, Ανακριτές κ.τ.λ.) με την παρούσα ανοιχτή επιστολή, και Σας προσκαλούμε να επιληφθείτε άμεσα της κατάστασης, προκειμένου να αποδοθούν ευθύνες εκεί που αναλογούν.

Η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο προπύργιο, αλλά και το ουσιαστικότερο και κρισιμότερο «κάστρο» της Δημοκρατίας, του Συντάγματος και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που πιστεύουμε ότι στέκεται ακόμη όρθιο. Αυτό το «κάστρο» που κάποιοι2 επιθυμούν διακαώς να πέσει, προκειμένου να αλώσουν ανενόχλητοι την Ελλάδα, να υποδουλώσουν τους Έλληνες και να καταστρέψουν το Έθνος των Ελλήνων, με κάθε τρόπο!!!

Αυτή λοιπόν η προσφυγή μας, που είναι παράλληλα και κραυγή αγωνίας για το μέλλον όλων μας, της Πατρίδας και του Λαού μας, καλεί τον κάθε Έλληνα Πολίτη και τον κάθε Έλληνα Δικαστικό Λειτουργό να συμμετάσχει ενεργά, προς την κατεύθυνση της αποκατάστασης του «κουρελιασμένου» Πολιτεύματος και όχι στην κατάλυση του, πηγάζει δε από την υποχρέωση που έχουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ, βάση του άρθρου 40 του ΠΚΔ , να σας αναφέρουμε έκνομες και παράνομες ενέργειες, καθώς και ποινικά αδικήματα – (εδώ έχουμε σωρεία από αυτά), κακουργηματικού και μάλιστα ιδιαιτέρως ειδεχθούς χαρακτήρα και να ζητήσουμε από μέρους Σας, την άμεση επέμβαση Σας και την άσκηση αυτεπάγγελτων διώξεων και συλλήψεων, προς αποκατάσταση της νομιμότητας και της κοινωνικής γαλήνης και ηρεμίας.

Γνωρίζουμε δε, ότι το έργο αυτό σήμερα για να επιτελεστεί πλήρως, είναι πραγματικά κολοσσιαίο. Όμως, αυτή η ΚΑΘΑΡΣΗ πρέπει να γίνει και ήδη έχει αργήσει πολύ !!! Για τον λόγο αυτό, όπως αναφέραμε ανωτέρω, όλοι εμείς που συνυπογραφούμε την παρούσα, θέτουμε τους εαυτούς μας, τις δεξιότητές μας, τις όποιες ικανότητες μας και τις γνώσεις μας κάτω από το Εθνικό Συμφέρον της Χώρας και των Ελλήνων και δίνουμε όρκο να υπηρετήσουμε αυτό τον Εθνικό σκοπό, υπό τις εντολές εκείνων των Ελλήνων Δικαστικών Λειτουργών που θα αποφασίσουν να δουλέψουν πραγματικά για τον ίδιο σκοπό, ώστε να αποκατασταθεί η Δημοκρατία, το Σύνταγμα, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η Νομιμότητα και η Κοινωνική Ειρήνη, διασφαλίζοντας παράλληλα τόσο την Εθνική Κυριαρχία, όσο και την συνέχεια του κράτους και του Έθνους των Ελλήνων.

__________

2 Και μέσα σε αυτούς είναι σίγουρα και όλοι οι κυβερνώντες, αλλά και πολλοί από τους υπόλοιπους βουλευτές (νυν και πρώην) που δια της σιωπής τους καταλύουν την Χώρα, το Έθνος και διαλύουν τους Έλληνες.

 

 

Και ενώ το έργο της κάθαρσης είναι πραγματικά κολοσσιαίο, εάν θέλουμε πραγματικά να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως Έθνος και ως κράτος, , αυτό δεν θα πρέπει να αποτρέπει ή να απογοητεύει κανένα – τουναντίον θα πρέπει να τον χαροποιεί, διότι έτσι θα μπει οριστικά φρένο σε όσους επιβουλεύονται την αποσάθρωση και την διάλυση της Ελλάδος και των Ελλήνων, άσχετα με το πόσο καιρό θα πάρει αυτή καθ ́αυτή η διαδικασία μέχρις ότου να ολοκληρωθεί …

Στηρίζοντας λοιπόν αυτή την άποψη, εμείς θα Σας προτείνουμε και θα Σας αναλύσουμε παρακάτω ενδεικτικά κάποιο τρόπο3 που μπορεί να γίνει αυτή η κάθαρση σε συντομότατο χρονικό διάστημα, όμως πριν προβούμε σε περαιτέρω ανάλυση, θεωρούμε απαραίτητο και αναγκαίο, να σας θέσουμε επίσης κάποια επιπρόσθετα ζητήματα ζωτικής σημασίας, για τα οποία η όλη ανάλυση τους, καθώς και τα επισυναπτόμενα τους, αποτελούν αναπόσπαστο και αδιαίρετο κομμάτι της παρούσης επιστολής, όπως:

Τι αντιλαμβάνεται, τι βιώνει και τι ερωτά ο Έλληνας Πολίτης σήμερα.
Η απόλυτη αόρατη φυλακή και η εγκληματική δράση του σημερινού πολιτικό-χρηματοοικονομικούσυστήματος !!!
Ποιες ομάδες Ανθρώπων πρέπει να ελεγχτούν εξονυχιστικά για τις πράξεις και τις «συνδέσεις» τουςαπό την Ελληνική Δικαιοσύνη, προκειμένου να επέλθει η κάθαρση.
Δημόσια κατάθεση Δήλωσης βάση του Συνταγματικού Άρθρου 120, όλων ἡμῶν τωνσυνυπογραφόντων, μέχρι την οριστική κάθαρση και την εκπλήρωση του Εθνικού Σκοπού.
Ενδεικτικός τρόπος βασισμένος στους Έλληνες Δικαστικούς Λειτουργούς, για την επίτευξη τουΕθνικού Σκοπού.
Αναλύοντας όλα τα ανωτέρω:

I. Τι αντιλαμβάνεται, τι βιώνει και τι ερωτά ο Έλληνας Πολίτης σήμερα.

Ο Ελληνικός Λαός σήμερα έχει κυριολεκτικά απαυδήσει με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω του, ενώ η Τιμή , η Υπόληψη και η Αξιοπρέπεια του έχουν καταρρακωθεί και προσβληθεί ανεπανόρθωτα, καθώς και η Αξιοπιστία και το Κύρος της Χώρας μας. Επί πλέον, πεποίθηση του περισσοτέρου κόσμου είναι ότι σήμερα, η Χώρα τελεί υπό μιας στυγνής, δολοφονικής και αλλόκοτης κατοχής, βασισμένη σε συνεχή νομοθετικά πραξικοπήματα, από άτομα που κατέχουν δεσπόζουσες και ηγετικές θέσεις. Τα άτομα αυτά, πολύ συνοπτικά, έχουν κυριολεκτικά «κουρελιάσει» το Σύνταγμα, έχουν διαλύσει την νομιμότητα, προσπαθούν με κάθε τρόπο να διαλύσουν το Έθνος- κράτος πάνω στο οποίο βασίζεται το Σύνταγμα μας, έχουν αναστατώσει την κοινωνική ειρήνη, διαλύουν την κοινωνία ολόκληρη εκ’ θεμέλιων, έχουν προσβάλει κάθε Θεσμό και Αξίωμα, έχουν παραβιάσει κατάφορα το κοινωνικό κράτος Δικαίου (και το κοινωνικό αίσθημα περί δικαίου), προσβάλλοντας έτσι την Δικαιοσύνη και καταπατώντας κάθε Δημοκρατικό και Ανθρώπινο Δικαίωμα, έχουν παραδώσει κρατικές εξουσίες και την Εθνική κυριαρχία με διαδικασίες εκτός Συντάγματος κ.τ.λ. !!! Και ενώ έχουν πράξει όλα αυτά, συνεχίζουν να μην πράττουν αυτά που όφειλαν και οφείλουν, ενώ ξεκάθαρα πλέον έχουν ως βασικό τους σκοπό την κατάλυση του Ελληνικού Έθνους και του κράτους, ήτοι σαν συνεπακόλουθο και την κατάλυση του πολιτεύματος, ενώ συνεχίζουν και παραμένουν στο απυρόβλητο της Δικαιοσύνης – θωρακίζοντας εαυτούς με Συνταγματικές εκτροπές και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ενώ και αυτή την ίδια την δικαιοσύνη, έχουν δρομολογήσει να την καταργήσουν !!!

Όλοι εμείς οι συνυπογράφοντες, αξιότιμοι Κύριοι και Κυρίες Δικαστικοί Λειτουργοί, σαν Κυρίαρχοι Ανεξάρτητοι, Ελεύθεροι Πολίτες αυτής της Χώρας και του Έθνους μας (όπως ακριβώς οριζόμαστε κατά το Ελληνικό Σύνταγμα), θεωρούμε ότι όλα αυτά πρέπει να σταματήσουν εδώ και τώρα, για την αποφυγή μη-αναστρέψιμων, δυσμενών και επικίνδυνων καταστάσεων, ενώ και για τον λόγο αυτό, απευθυνόμαστε σε Εσάς4 που είστε οι ύψιστοι λειτουργοί του κράτους και ο βασικότερος πυλώνας της Δημοκρατίας και αιτούμαστε από εσάς να πράξετε τα δέοντα για τον Εθνικό αυτό Σκοπό, ως οφείλετε και έχετε Ορκιστεί5.

Επίσης, απευθυνόμαστε σε Εσάς διότι Εσείς έχετε το δικαίωμα να εκδίδετε αποφάσεις στο «Όνομα του Ελληνικού Λαού» και για τον λόγο αυτό, εμείς οι συνυπογράφοντες Ενεργοί, Ελεύθεροι, Ανεξάρτητοι και Κυρίαρχοι Έλληνες Πολίτες, σήμερα και δια της παρούσης, Σας ενημερώνουμε και επισήμως, περιμένοντας από Εσάς να πράξετε άμεσα υπέρ του Εθνικού σκοπού.

Επιπλέον, ο Λαός θα ξέρει και τα ονόματα όσων από Εσάς πράξουν ή δεν πράξουν, όπως θα ξέρει και τα ονόματα όλων ημών των συνυπογραφόντων που απαιτούμε εδώ και τώρα ΚΑΘΑΡΣΗ, ενώ αποκλειστικά από τις πράξεις μας, θα κριθούμε ΟΛΟΙ!!!

____________

3 Υπάρχουν και άλλοι, ενώ φυσικά εμείς δεν έχουμε κανένα σκοπό, αλλά ούτε και είμαστε αρμόδιοι, να Σας πούμε ή να Σας υποδείξουμε το πως θα πρέπει Εσείς να ασκήσετε το λειτούργημα Σας, όμως ο προτεινόμενος τρόπος αυτός είναι εύκολα κατανοητός (ακόμη και από τον απλό Λαό), ενώ είναι σίγουρα εφικτός και περιγράφεται παρακάτω σαν παράδειγμα – Εάν τώρα Εσείς, αποφασίσετε την υιοθέτηση του συγκεκριμένου τρόπου ή όχι, είναι καθαρά δική Σας επιλογή και σεβαστή από όλους εμάς, αρκεί η όποια επιλογή Σας να οδηγεί στην εκπλήρωση του Εθνικού σωτήριου σκοπού, όπως αυτός αναφέρθηκε στην προηγούμενη παράγραφο.
4 Η Δικαστική εξουσία, είναι γνωστό ότι έχει σαν ένα εκ’ των κύριων σκοπών της, το να επιτελεί τον έλεγχο, τόσο της Νομοθετικής, όσο και της Εκτελεστικής εξουσίας, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι οι μετέχοντες στην Δικαιοσύνη είναι όλοι υποχρεωτικά τουλάχιστον Πανεπιστημιακού επίπεδου και πρέπει να διαθέτουν ορθή κρίση και «τετράγωνη» λογική. Σε αντίθεση, με την Δικαστική εξουσία, οι μετέχοντες στην Νομοθετική εξουσία μπορούν να είναι οποιαδήποτε μορφωτικού επίπεδου, ίσως και μην διαθέτοντες ούτε ορθή κρίση, αλλά και ούτε λογική, πόσο μάλλον αντίληψη για τις συνέπειες των πεπραγμένων τους απέναντι στον Λαό τους, παράγοντας (σήμερα και επί του πρακτέου, οι σύμβουλοι τους σε συνεργασία με αυτούς παράγουν, αλλά η τελική απόφαση και τελική ευθύνη είναι αδιαμφισβητήσιμα των πολιτικών) πολλές φορές νομοθετήματα υπερβατικά ή και άτοπα ή και ακόμη επικίνδυνα για τους Πολίτες. Σε όλα αυτά η Δικαιοσύνη μπορεί να ασκήσει κρίση, όμως δεν μπορεί να το κάνει αυτεπάγγελτα, αλλά προκειμένου να γίνει αυτό, θα πρέπει ο «κυρίαρχος Λαός» και ειδικά οι Πολίτες, να απευθυνθούν στην Δικαιοσύνη και να αιτηθούν από αυτήν την κρίση τέτοιων νομοθετημάτων, όπως ακριβώς κάνουμε εμείς σήμερα διαμέσου της παρούσης.
5 Ουσιαστικά «απαιτούμε» και δεν «ζητούμε», διότι η Χώρα τελεί σήμερα υπό κατοχή του χειρίστου είδους.

 

 

Για να γίνουμε περισσότερο σαφείς και κατανοητοί, παρακάτω Σας αναλύουμε μερικά θεμελιώδη ζητήματα, έτσι ώστε να αποκτήσετε μια καλύτερη και σφαιρικότερη εικόνα, του τι βιώνει σήμερα ο Ελληνικός Λαός και οι Έλληνες Πολίτες γενικότερα, ενώ πίσω από αυτά, θα πρέπει να αναζητήσετε τις σκοπιμότητες και τους κινδύνους που κρύβονται …

Τον τελευταίο καιρό συνεχώς ακούμε ότι η φοροδιαφυγή πρέπει να παταχτεί και βεβαίως έτσι πρέπει να γίνει, πλην όμως διαμαρτυρόμαστε εντόνως διότι, άνθρωποι νοικοκυραίοι, άνθρωποι καθημερινοί, άνθρωποι του μόχθου και άνθρωποι που δυστυχώς λόγο της οικονομικής κρίσης έχασαν τις περιουσίες τους, τις εργασίες τους, την οικογένεια τους, ακόμη και συγγενείς τους από αυτοχειρία, κατηγορούνται ΑΔΙΚΩΣ σαν «μπαταχτσήδες» από ένα ανάλγητο, αφόρητα φοροεπιδρομικό και φοροληστρικό, αλλά κατά τα άλλα «επίσημο κράτος», όταν όλοι αυτοί οι επίορκοι «κρατικοί λειτουργοί» … που πραγματικά τα «φάγανε/αρπάξανε»6 επί εποχής – κυρίως – Σημίτη, αλλά και άλλων, που δολίως έβαλαν και δέσμευσαν μια – ουσιαστικά αδύναμη οικονομικά – Χώρα σαν την δική μας στο ισχυρό Ευρώ, έχουν κυριολεκτικά διαλύσει και συνεχίζουν να διαλύουν οι ίδιοι, το κράτος, το Έθνος και τους Έλληνες!!! Επιπροσθέτως, το Χρηματιστήριο, η υποχρεωτική «επένδυση» των χρημάτων των δημοσίων ασφαλιστικών ταμείων και οργανισμών σε αυτό, τα σκάνδαλα των εξοπλιστικών με τις μίζες, το μεγα-σκάνδαλο Siemens, η κακουργηματική απάτη με τα CDS & το ΤΤ – Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και φυσικά η «περίφημη» Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που αποτελείωσε την Ελληνική οικονομία, είναι μόλις λίγα ενδεικτικά για το τι έχουν πράξει οι κυβερνώντες και το πολιτικό προσωπικό !!! Και μετά από όλα αυτά και άλλα ακόμη, αρκετοί – (οι περισσότεροι) – από αυτούς/ες τους/ις ̈κυρίους/ες ̈ συνεχίζουν και ζουν στο ακαταδίωκτο, στο ανέγγιχτο και στο απυρόβλητο, ενώ ταυτόχρονα ανελέητα και άδικα βάλλονται και δυστυχώς διώκονται από το ίδιο τους το κράτος (κράτος που βασίζεται σε αυτούς), οι παραγωγικές τάξεις της Xώρας, οι μόνοι δηλαδή Άνθρωποι που δεν θα έπρεπε να βάλλονται!!!

Έτσι πολύ εύλογα, γεννιέται το πραγματικό ερώτημα7: «Είμαι εγώ ο «μπαταχτσής» ή το κράτος είναι ο ̈προστάτης ̈ μου???»

Γιαυτό λοιπόν, ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ που έχουμε με το μέρος μας, τους νόμους (κρατικούς και διεθνείς) το Σύνταγμα, επί μέρους δικαστικές αποφάσεις, την χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΣΑΣ, λέμε λοιπόν ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ Η ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ, ΕΘΝΟΚΤΟΝΑ, ΠΑΡΑΝΟΜΗ και ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ μνημονιακή κοροϊδία!!! ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΝΕΚΤΗ !!!

Και όλα αυτά, ενώ υπάρχει εδώ και πάρα πολύ καιρό, δικογραφία σε εκκρεμότητα για εσχάτη προδοσία κατά της πλειονότητας των μελών της κυβέρνησης8 και πολλών βουλευτών, ενώ και οι 300 της βουλής, έχουν μηνυθεί εκ’ νέου για την επιχειρούμενη συγκάλυψη της εσχάτης προδοσίας ! Η εσχάτη προδοσία είναι πολιτικό αδίκημα, σε βαθμό κακουργήματος και είναι συνεχές, δηλαδή δεν παραγράφεται ποτέ και υποχρεωτικά θα δικαστεί , έστω και μετά την απελευθέρωση της Χώρας9 (Άρθρο 120 παρ.3 του Συντάγματος, ΠΚ 137 παρ.3, ν. 1500/1984, σχετικό και το άρθρο 3 παρ.2 του ν.3126/2003 και απόφαση 684/1975 της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου), ενώ βάση της υπ’ αριθμόν 4/2012 γνωμοδότησης του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου η σύλληψη τέτοιων εγκληματιών ακολουθεί την αυτόφωρη διαδικασία, δίχως να λαμβάνεται υπόψη το δικαίωμα της βουλευτικής ασυλίας ή της άδειας από την βουλή.

______________

6 Με ιδιαιτέρως περισσότερο γνωστά για την ώρα, … την υπόθεση Τσοχατζόπουλου, την υπόθεση Μαντέλη, την υπόθεση Τσουκάτου, υπόθεση Siemens, τα περίφημα SWAPS (που σαν Λαός ΥΠΟΧΡΕΩΘΗΚΑΜΕ και τα μοσχοπληρώσαμε/νουμε). – {ΕΠ7}
7 Σε όλους εκείνους τους ταλαιπωρημένους και αδικημένους Ανθρώπους – που έχουμε την Τιμή να ανήκουμε όλοι εμείς οι συνυπογράφοντες – και που κατηγορούνται δολίως και σκόπιμα, φέροντας αδίκως τον εξευτελιστικό χαρακτηρισμό του «μπαταχτσή», από το ίδιο το κράτος, που Συνταγματικά έπρεπε να τους προστατεύει, επειδή με τις δόλιες μεθοδεύσεις αυτών των ̈θεσμικών κυρίων/ών ̈ αδυνατούμε πλέον να πληρώσουμε τα αδικαιολόγητα και εξωφρενικά ποσά που μας ζητούνται και που ουδέποτε πραγματικά τα «φάγαμε μαζί …»
8 Συμπεριλαμβανόμενου του Πρωθυπουργού κ. Α. Σαμαρά και του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλια !!!
9 Διότι η Χώρα έχει χάσει την κυριαρχία της και άρα είναι υπό κατοχή με αυτά που έχουν υπογράψει, αλλά και με ομολογίες υπουργών και βουλευτών από το βήμα της βουλής.

 

 

Είναι δε γνωστό, ότι για τους εν’ λόγο υπόδικους, που προς ενημέρωση Σας είναι η πλειοψηφία των βουλευτών της βουλής, έχει διαβιβαστεί δικογραφία στην βουλή10 και έχει ανακοινωθεί επισήμως από βήματος βουλής την 24-11-2011, από τον ΣΤ’ αντιπρόεδρο της βουλής κ. Βαΐτση Αποστολάτο στο 34ο λεπτό της συνεδρίασης (δείτε το σχετικό βίντεο εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=EhxepRQXK- s&feature=player_detailpage%CE%94%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5) , έχει μάλιστα, καταγράφει στα πρακτικά της ολομέλειας της βουλής εκείνη την ημέρα (σελ. 1985, IΓ` Περίοδος, Σύνοδος Γ`, Συνεδρίαση ΛΕ` – δείτε τα επίσημα πρακτικά εδώ: http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es20111124.pdf). Και όμως, από τότε δεν έχει γίνει τίποτα, δηλαδή ΔΕΝ έχει συσταθεί το ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ που προβλέπεται, ενώ το γεγονός αυτό έχει αποσιωπηθεί πλήρως από τα ΜΜΕ, ενός γεγονότος δηλαδή, που προκλήθηκε από την τέλεση του χειρίστου είδους κακουργήματος, αυτό της εσχάτης προδοσίας και που μάλιστα ΔΕΝ παραγράφεται ποτέ, μέχρι να εκδικαστεί !!!

Τέλος, το χειρότερο όλων είναι ότι όλοι αυτοί οι υπόδικοι (για ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ, ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ), ακόμη και σήμερα διοικούν την Χώρα, είναι οι εντολείς των Ενόπλων Δυνάμεων, της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και των Σωμάτων Ασφαλείας, ετοιμάζονται να αναθεωρήσουν το Σύνταγμα κατά το δοκούν, ενώ κυκλοφορούν ελεύθεροι προστατευόμενοι από τον επαίσχυντο νόμο περί ευθύνης υπουργών ν.3126/2003 και του άρθρου 86 του Συντάγματος11. (Ειδικά με τον προκλητικό τρόπο που αυτά εφαρμόζονται από τους κυβερνώντες, όταν μάλιστα υπάρχουν ήδη αντίθετες τελεσίδικες αποφάσεις από το Ανώτατο δικαστήριο του Στρασβούργου, που έχουν πολλάκις καταδικάσει την Χώρα μας για τον τρόπο που εφαρμόζονται αυτά)

Ο σκληρός «βιασμός» του Συντάγματος και ουσιαστικά η ακύρωση του, μπορεί να αποδειχτεί περίτρανα και από το ίδιο το Σύνταγμα και πιο αντιπροσωπευτικά από τα παρακάτω άρθρα:12

Άρθρο 1 παρ.2 & 3 του Συντάγματος
(θεμελιώδες άρθρο, δηλαδή δεν αλλάζει και δεν μπορεί ποτέ κανείς να το αλλάξει !!!)
Παράγραφος 2: «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.»
Παράγραφος 3: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα» Άρθρο 2 παρ.1 του Συντάγματος (θεμελιώδες άρθρο, δηλαδή δεν αλλάζει ποτέ και δεν μπορεί κανείς να το αλλάξει !!!)

Παράγραφος 1: «O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.»

• Άρθρο 4 παρ.1 του Συντάγματος

Παράγραφος 1: «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου»

• Άρθρο 28 του Συντάγματος, παράγραφος 1:
ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΥΠΕΡΙΣΧΥΟΥΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΥ !!!

«Οι γενικά παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. Η εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας.»

Συνεπώς, το άρθρο 86 του Συντάγματος (που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος), καθώς και ο νόμος ν.3126/2003 περί ποινικής ευθύνης των Υπουργών, που απορρέει από το συγκεκριμένο άρθρο και που κατασκευάστηκαν ΔΟΛΙΑ ΜΕ κρυψίνοια και ΠΡΟΘΕΣΗ από μέρους κυρίως του κ. Ε. Βενιζέλου, για να «προστατεύονται» πλήρως οι κυβερνητικοί από τις ανομίες και παρανομίες τους, είναι ΑΚΡΩΣ ΑΚΥΡΑ με τον τρόπο τον οποίο εφαρμόζονται, διότι έτσι παραβιάζουν σφόδρα τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, καθώς και τα δικαιώματα ισονομίας και ισοπολιτείας, προάγοντας κατ ́ αυτόν τον τρόπο, την αλαζονεία, την κατάχρηση εξουσίας, την αμετροέπεια, την διάκριση μεταξύ των ανθρώπων, την ανισονομία, την αυθαιρεσία κ.λπ.

Για το θέμα αυτό δε, έχει ήδη αποφανθεί και το Ανώτατο Δικαστήριο του Στρασβούργου και βάση των αποφάσεων του αυτών, το Ελληνικό κράτος υποχρεώθηκε να προσθέσει στο Άρθρο 83 του κανονισμού της βουλής, τις απαραίτητες διευκρινήσεις, για το που και πότε, θα μπορούν να εφαρμόζονται τα Συνταγματικά Άρθρα 61, 62 και 86, καθώς και οι νόμοι που απορρέουν από αυτά (Π.χ. ο νόμος ν. 3126/2003 περί ποινικής ευθύνης των Υπουργών)!!! Έτσι και βάση των τελεσίδικων αποφάσεων αυτών, τα Συνταγματικά Άρθρα 61, 62 και 86, καθώς και οι νόμοι που απορρέουν από αυτά, μπορούν να εφαρμοστούν ΜΟΝΟΝ στην περίπτωση προστασίας του λόγου και της ψήφου του βουλευτή και σε καμιά άλλη περίπτωση. Συνεπώς, η εσχάτη προδοσία, η Εθνική προδοσία γενικότερα, η γενοκτονία, η εκχώρηση κρατικών εξουσιών και Εθνικής κυριαρχίας με διαδικασίες εκτός Συντάγματος, η απάτη, η υπεξαίρεση και πολλά άλλα ποινικά αδικήματα ΔΕΝ μπορούν να προστατεύονται από την βουλευτική ή την κυβερνητική ασυλία. Στην Ελλάδα όμως σήμερα, όλα έχουν παραβιαστεί με απίστευτη αυθαιρεσία, θράσος, και περίσσια κατάχρηση της εξουσίας από τους κυβερνώντες, ενώ το Ανώτατο όργανο της Ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης, αυτό του Δικαστηρίου του Στρασβούργου, οι κυβερνώντες δεν το υπολογίζουν καθόλου – οπότε μπορείτε εύκολα να φανταστείτε πως αντιμετωπίζουν … την Ελληνική Δικαιοσύνη !!! (Στην ανάλυση που μπορείτε να βρείτε εδώ ΕΠ 9, περιγράφονται όλα αυτά με νομικά στοιχεία). 13

_______________

11 Δηλαδή, εκείνοι οι ίδιοι οι οποίοι με ΔΟΛΟ ΚΑΙ ΠΡΟΘΕΣΗ, φρόντισαν να φτιάξουν και να ψηφίσουν τον νόμο αυτό, – λίγο πριν την διάπραξη της εσχάτης προδοσίας -, έτσι ώστε να παραμένουν ετσιθελικά ακαταδίωκτοι και υπεράνω του νόμου (παρά την συνταγματική επιταγή, πως όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο), οι εντολείς όλου του Δημοσίου, των Σωμάτων Ασφαλείας, της ΕΥΠ και των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ ταυτόχρονα είναι έτοιμοι να «βιάσουν» για μια ακόμη φορά το Σύνταγμα, προχωρώντας σε αναθεώρηση του, αναθεώρηση που αναμφίβολα θα τους βοηθήσει στο να «κουκουλώσουν» τα κακουργήματα που διαπράττουν και να εξαφανίσουν πλέον το όποιο Ανθρώπινο Δικαίωμα έχει παραμείνει όρθιο !!!
12 Ουσιαστικά το Σύνταγμα έχει παρακαμφθεί και παρανόμως ακυρωθεί σχεδόν στο σύνολό του, παραβιαζόμενο από τους κυβερνώντες κατά συρροή με δόλο, με πρόθεση/σκοπιμότητα και με νομοθετικές σοφιστείες.
13 Όλα εκείνα τα οποία τεκμηριώνουν τα ανωτέρω γραφόμενα, καθώς και το γεγονός του ότι πλέον η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι η ΜΟΝΗ ΑΡΜΟΔΊΑ για αυτά τα θέματα, ΑΚΟΜΗ και εάν υποθέσουμε ότι τα Συνταγματικά Άρθρα 61, 62 και 86, καθώς και οι νόμοι που απορρέουν από αυτά, καλώς εφαρμόστηκαν έως τώρα … !!! Το κείμενο λοιπόν, περιγράφει παραστατικά και κάποια πιθανά αποτελέσματα που μπορούν να εμφανιστούν από την μη χρηστή χρήση των Άρθρων αυτών, καθώς και τον μέγα κίνδυνο που ελλοχεύει για την νομιμότητα, το κοινωνικό κράτος δικαίου και την διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης …
14 Ενώ τα συμπληρωματικά πρωτόκολλα, καθώς και οι αντίστοιχες επικυρώσεις και ενεργοποίηση αυτών στην Ελληνική επικράτεια, έχει γίνει ως εξής: 1ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Παρίσι, 20/3/1952) Ν.Δ. 53/1974 (ΦΕΚ Α/256/1974).2ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Στρασβούργο, 6/5/1963) Ν.Δ. 215/1974 (ΦΕΚ Α/365/1974). 3ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Στρασβούργο, 6/5/1963) Ν.Δ. 215/1974 (ΦΕΚ Α/365/1974). 4ο – STRASBOURG 16 September 1963.5ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Στρασβούργο, 20/1/1966) Ν.Δ. 215/1974 (ΦΕΚ Α/365/1974).

 

 

Και επειδή, βάση του ότι η Χώρα μας είναι μέλος του ΟΗΕ και έχει συνυπογράψει την «Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ», μια διεθνή σύμβαση που ισχύει από τις 10/12/1948 (δείτε … http://www.ohchr.org/EN/UDHR/Documents/UDHR_Translations/grk.pdf), αλλά και την «Σύμβαση της Ρώμης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών14 (ΕΣΔΑ)», που ισχύει από τις 4/11/1950, με επικύρωση και ισχύ στην Ελλάδα βάση του Ελλ. Ν.Δ. 53/1974 (ΦΕΚ Α/256/1974), ζητάμε να γίνει απόλυτα κατανοητό ότι δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα μέτρα και άλλα σταθμά για τους κυβερνητικούς και τους βουλευτές και άλλα για εμάς τους απλούς Πολίτες, βάση τουλάχιστον των άρθρων της 1, 2, 7, 10, 18, 19, 21 παρ.2, 28, 29 παρ.2 & 3, περί Ισοτιμίας, Ισονομίας και Ισοδικίας, της ανωτέρω «Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ» και των αντιστοίχων άρθρων 6, 13, 17 και 18 της «Σύμβασης της Ρώμης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (ΕΣΔΑ)». Την «Σύμβαση της Ρώμης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (ΕΣΔΑ)», στα Ελληνικά μπορείτε να την δείτε ολοκληρωμένη, από εδώ: http://web.archive.org/web/20050930225955/www.echr.coe.int/NR/rdonlyres/E4317264-DB27-42FE-873E-1ECCACABB045/0/GreekGrec.pdf

Συνεπώς, δια της παρούσης Σας αναφέρουμε, ότι μέχρι να τελεσιδικήσουν (τόσο σε Εθνικό, όσο και σε Διεθνές επίπεδο) όλες οι δικαστικές αγωγές, μηνύσεις κ.τ.λ., που αφορούν όλους τους κυβερνώντες/βουλευτές και ειδικότερα εκείνων που κατηγορούνται για τα αδικήματα της εσχάτης προδοσίας, της Εθνικής προδοσίας γενικότερα, της παράδοσης της Εθνικής κυριαρχίας και των κρατικών εξουσιών με διαδικασίες εκτός Συντάγματος, της γενοκτονίας των Ελλήνων, των διώξεων κατά της ΕΛ. ΣΤΑΤ. και του προέδρου της κ. Α. Γεωργίου (αλλά και κατά όλων που πραγματικά εμπλέκονται στο σκάνδαλο αυτό – ο εν λόγω κύριος κατηγορείται για το «μαγείρεμα» των στοιχείων που μας ανάγκασαν, να μπούμε στα μνημόνια) και για τα αδικήματα που πράττουν οι τράπεζες και οι χρηματοοικονομικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί (δείτε παρακάτω), θεωρούμε τον εαυτό μας απολύτως ευλόγα (οι συνυπογράφοντες), καθώς και τους υπόλοιπους συμπολίτες μας, αλλά και Εσάς, ως θύματα εσχάτης προδοσίας, καθώς και άλλων σοβαροτάτων αδικημάτων και Σας ζητούμε να ενεργήσετε άμεσα για το ζήτημα αυτό, καθώς και να λάβετε μέτρα, όπως οφείλετε ως Δικαστικοί Λειτουργοί.

Επίσης, το δημόσιο, αλλά και οι τράπεζες, με συνεχείς απειλές απαιτούν να εισπράξουν ̈οφειλόμενα ̈, εφαρμόζοντας απάνθρωπες εκβιαστικές και εκφοβιστικές μεθόδους και εν τέλει ληστρικές, όπως εκείνων της αναγκαστικής είσπραξης και της κατάσχεσης. Δηλαδή ζητούν να εισπράξουν «προϊόντα» που είναι απόρροια εσχάτης προδοσίας, κλοπής, υπεξαίρεσης, αλλά και «προϊόντα» άλλων παρανόμων/εγκληματικών ενεργειών και πράξεων και άρα άκρως παράνομα και αντι-συνταγματικά ως απαιτήσεις. Παρ ́ όλα αυτά λοιπόν, αυτοί οι ίδιοι κυβερνώντες παραμένουν στις θέσεις τους, μόνον και μόνον από την και για την κακοδιαχείριση του κράτους. Έτσι, οι απαιτήσεις αυτές συνεχώς μεγαλώνουν με εκθετικό ρυθμό μάλιστα και πλέον έχουν υπερβεί κατά πολύ και προ πολλού, την φοροδοτική & την όποια άλλη ικανότητα αποπληρωμής των Ελλήνων – «Φοροκαταιγίδα»!

Κατά συνέπεια και κατά συνέχεια, οι κυβερνώντες ασύδοτα και ανεξέλεγκτα, διαλύουν τον κοινωνικό και παραγωγικό ιστό της χώρας, καθώς και το κοινωνικό κράτος δικαίου, με όλες αυτές τις ακατανόητες και παράλογες απαιτήσεις μέσω του δημοσίου και του «συνεργαζόμενου» ιδιωτικού τομέα (τράπεζες), απαιτήσεις που όμως δεν έχουν καμιά λογική και ούτε μπορούν ποτέ και με κανένα τρόπο να αποπληρωθούν και ούτε πρέπει, εάν αυτές τελικά κριθούν από την Δικαιοσύνη παράνομες. (Γιατί από τον Λαό έχουν ήδη κριθεί ως τέτοιες!!! – Διάχυτη και γενικευμένη, είναι πλέον η εικόνα της συμπεριφοράς και της αντίδρασης του Ελληνικού Λαού, όπως άλλωστε αυτό φαίνεται και από την τεράστια στάση πληρωμών των Πολιτών. {ΕΠ 10})

_____________

6ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ σχετικά με την κατάργηση της ποινής του θανάτου (Στρασβούργο, 28/4/1983) ν. 2610/1998 (ΦΕΚ Α/110/1998).

7ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Στρασβούργο, 22/11/1984) ν. 1705/1987 (ΦΕΚ Α/89/1987). 8ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Βιέννη, 19/3/1985) ν. 1841/1989 (ΦΕΚ Α/94/1989).
11ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Στρασβούργο, 11/5/1994) ν. 2400/1996 (ΦΕΚ Α/96/1996).

Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, (Νέα Υόρκη, 16 Δεκεμβρίου 1966) The International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) που η Ελλάδα το δέχτηκε χωρίς καμιά επιφύλαξη και το ενσωμάτωσε με το Νόμο 2462/1997 (ΦΕΚ Α/25/1997)

Και σύμφωνα με το Άρθρο 28 παρ.1 του Συντάγματος, συνάγεται ότι τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (που είναι Διεθνείς συμβάσεις επικυρωμένες με νόμο και ενεργοποιημένες) υπερισχύουν έναντι κάθε άλλου νόμου. Επί λέξη το Άρθρο 28 παρ.1 του Συντάγματος, αναφέρει:

«Οι γενικά παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. Η εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας.»

 

 

Τον ίδιο εύλογο αίτημα, έχουμε και μέχρι να τελεσιδικήσουν, τουλάχιστον οι μηνύσεις του κ. Γ. Σαρρή, του Ιατρού κ. Αντωνίου (http://kinima-ypervasi.blogspot.gr/2014/09/blog-post_189.html) και η ομαδική αγωγή του κινήματος «Υπέρβαση» κατά των τραπεζών που έχει κατατεθεί (βλ. πηγή, στο τέλος του άρθρου):

http://diaforos.blogspot.gr/2013/12/blog-post_23.html

Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την πλήρως μαθηματικά τεκμηριωμένη αγωγή, τα 4 συστημικά τραπεζικά ιδρύματα (Πειραιώς, Εθνική, Alpha & Eurobank), δρώντας όπως όλα πλέον δείχνουν, σε συνεργία με τους κυβερνώντες και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς (Τράπεζα της Ελλάδος), υπεξαίρεσαν ήδη με απάτη το ποσό των 93 Δις Ευρώ από δημόσια χρήματα, ενώ ανακεφαλαιοποιήθηκαν με ποσά άνω των 175 Δις, χωρίς να παραδώσουν ΠΟΤΕ εμπράγματες εξασφαλίσεις15 ως όφειλαν στον εγγυητή που ήταν το Ελληνικό Δημόσιο16, πράγμα που όπως αντιλαμβάνεστε συνεπάγεται το ότι, εφόσον δεν θα μπορέσουν να εξοφλήσουν αυτόν τον δανεισμό17 τους, πάλι εμείς οι Πολίτες μέσω της φορολογίας θα κληθούμε να αποπληρώσουμε ένα άδικο και με μη ανταποδοτικό όφελος για την Χώρα και τους Πολίτες της χρέος, της τάξεως τουλάχιστον των 177,89 Δις Ευρώ, με το εξωφρενικό και ληστρικά τοκογλυφικό επιτόκιο του euribor + 12% (ήτοι μόνον οι ετήσιοι τόκοι, είναι της τάξεως των 22,06 Δις Ευρώ !!!), στην καλύτερη περίπτωση!!!

Όταν μάλιστα, η σημερινή χρηματιστηριακή αξία όλων αυτών των ανωτέρω 4 συστημικών τραπεζών είναι μόλις με τα βίας 3 Δις Ευρώ (και συνεχώς πέφτει …), ενώ το δημόσιο (δηλαδή, όλοι εμείς οι Έλληνες φορολογούμενοι Πολίτες), τους έχουμε αφήσει (λόγω της αυθαιρεσίας και της κατάχρησης εξουσίας των κυβερνώντων) να δανειστούν 233 Δις Ευρώ, με την (αναγκαστική) εγγύηση της προσωπικής μας περιουσίας (δημοσίας και ιδιωτικής), είναι πλέον ηλίου φαεινότερων, ότι οι τράπεζες αυτές πλέον στην ουσία ανήκουν στον Λαό, διότι ποτέ αυτές δεν έδωσαν ισόποσες εγγυήσεις για τα 233 Δις Ευρώ στο Ελληνικό κράτος ως δια νόμου όφειλαν (δηλαδή, για τα χρήματα που δανειστήκαν με κρατική εγγύηση) και συνεπώς είναι εξωφρενικό, αλλά και εξοργιστικό που οι τράπεζες να απαιτούν οφειλές από τους πραγματικούς ιδιοκτήτες τους – δηλαδή τον Λαό, που μάλιστα τις έχουν εγγυηθεί για ποσό 77,7 φορές μεγαλύτερο από την πραγματική τους αξία !!!

Επίσης, οι ίδιες τράπεζες, ποτέ δεν τήρησαν και την υποχρέωση που είχαν για να «ρίξουν» το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων αυτών στην Ελληνική αγορά, προκειμένου να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη και οι Έλληνες να μπορέσουν να πληρώσουν το συνεχώς διογκωμένο δημόσιο χρέος. Έτσι καταδίκασαν με πρόθεση και με δόλο, (και με μια πρωτοφανή – στα παγκόσμια χρονικά – κίνηση αχαριστίας), σε οικονομικό αφανισμό τους Έλληνες – δηλαδή, τους πραγματικούς ιδιοκτήτες τους, προκειμένου να τους εξαγοράσουν σε εξευτελιστική τιμή ή να τους δημεύσουν τα δημόσια και ιδιωτικά περιουσιακά τους στοιχεία και έτσι, να γίνουν οι «επικυρίαρχοι» της Χώρας, μέσω απάτης και υπεξαίρεσης, διότι όπως θα δούμε αρκετά Δις Ευρώ έχουν ήδη υπεξαιρεθεί … !!! Και όλα αυτά, φυσικά με την περίεργη για τα πολιτικά χρονικά συναίνεση όλων των κυβερνώντων και των βουλευτών, είτε αυτοί ανήκουν στην κυβέρνηση (οπότε όφειλαν να κάνουν χρηστή διαχείριση υπέρ των συμφερόντων του δημοσίου), είτε αυτοί ανήκουν στην αντιπολίτευση (οπότε όφειλαν να κάνουν κοινοβουλευτικό έλεγχο, πάλι υπέρ των συμφερόντων του δημοσίου)!!! Δηλαδή, οι τραπεζίτες σε άμεση συνεργασία και διαπλοκή με τους πολιτικούς, που με την ασυδοσία, την αυθαιρεσία και την παρανομία τους, μας έφεραν σήμερα εδώ που φτάσαμε, με αυτόν τον τρόπο σύντομα θα διεκδικήσουν όλη την Χώρα (για λογαριασμό τρίτων/αγνώστων), μάλιστα καθιστώντας τους Έλληνες, από Κυριάρχους αυτού του τόπου, σε απλούς επισκέπτες ή υπηκόους προτεκτοράτου, οι οποίοι μάλιστα θα εξαναγκαστούν να πληρώνουν και τον αέρα που θα αναπνέουν !!!

___________

15 (Υπεύθυνος για την παραλαβή των εξασφαλίσεων από τις τράπεζες όπως οι νόμοι ν. 3723/2008 και ν. 1608/1950 ορίζουν, ήταν ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος)
16 (όπως δεν τήρησαν και πληθώρα άλλων υποχρεώσεων που είχαν βάση των νόμων της ανακεφαλαιοποίησης)
17 Και αυτό γίνεται σήμερα, όταν αντί να πληρώσουν τα χρέη τους ως όφειλαν, αντικαθιστούν τα ληγμένα ομόλογα με νέα, φυσικά πάντα με την εγγύηση του κράτους.

 

 

Το γεγονός του ότι το πολιτικό προσωπικό, αφήνει ελευθέρους τους τραπεζίτες να πράττουν όπως πράττουν παρανόμως και χωρίς να τους υποχρεώνουν να συμμορφωθούν με την νομιμότητα, ενώ από την άλλη μεριά υποχρεώνουν και στην κυριολεξία εξοντώνουν τους απλούς Πολίτες με βάρβαρα εφαρμοστικά μέτρα, αποδεικνύει περίτρανα, ότι το πολιτικό προσωπικό επιλεκτικά εφαρμόζει τους νόμους κατά το δοκούν. Επί πλέον όμως, αυτό το κράτος ΔΕΝ διοικείται χρηστά, ΔΕΝ είναι το κράτος των Ελλήνων, αλλά διοικείται από επικινδύνους ανθρώπους αμφιβόλου ήθους, οι οποίοι δρουν ξεκάθαρα αναίσχυντα και με περίσσιο θράσος, με πρόθεση και δόλο, μόνον για το προσωπικό τους όφελος και συμφέρον – αυτών και των ομοίων/συνεργατών/συναυτουργών τους και όχι υπέρ του δημοσίου συμφέροντος όπως όφειλαν και Ορκιστήκαν. Οπότε συνεπώς το κράτος τελεί υπό κατοχή και οι Έλληνες Πολίτες πλέον έχουν καλά κατανοήσει πως, ότι εξαναγκάζονται και υποχρεώνονται να καταβάλουν σε αυτό, πάει απευθείας στις τσέπες συγκεκριμένων ιδιωτών !!! Να λοιπόν, γιατί οι περισσότεροι Έλληνες κήρυξαν πλέον σιωπηλή γενική στάση πληρωμών {ΕΠ 10} κατά του δημοσίου και των τραπεζών. Αυτό συμβαίνει απλά γιατί και δεν δύναται πλέον και αρνούνται να καταβάλλουν έστω και ένα Ευρώ, στα χέρια ιδιωτικών συμφερόντων αντί του κράτους των Ελλήνων !!!

Να λοιπόν, γιατί είναι επιβεβλημένη η ΚΑΘΑΡΣΗ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ !!!

……

Δηλώνουμε, λοιπόν, εγγράφως και ευθαρσώς και χωρίς ίχνος φόβου ή πάθους ότι, η Χώρα μας η Ελλάδα, πιστεύουμε ότι δυστυχώς τελεί σήμερα υπό μιας πρωτοφανούς και αλλόκοτης κατοχής-δικτατορίας, που δεν στηρίζεται πλέον και ως συνήθως στα όπλα, αλλά σε ελεεινά νομοθετήματα (από τα όπλα την γλυτώνεις, από τα νομοθετήματα όμως … ???), που βαφτίζονται από τους κυβερνώντες σαν «νόμοι» και αντικαθιστούν τους νόμιμους νόμους αυτού του κράτους, με δραματικά αποτελέσματα, ήτοι:

o Η Χώρα διοικούμενη από μια καθεστωτική μη-λαϊκά αποδεκτή κυβέρνηση, τελεί υπό κατοχή-δικτατορία, μετά από εσχάτη προδοσία και σιωπηλό καθολικό πραξικόπημα, διότι έχουν παραχωρηθεί παρανόμως όλες οι εξουσίες, με διαδικασίες εκτός Συντάγματος (Ϫ 1. e. I, Ϫ 1. e. XV, Ϫ 1. e. XXXIII, Ϫ 1. e. XXXIV, Ϫ 1. f. II, Ϫ 1. f. III, Ϫ 1. f. IV, Ϫ 1. h. II, Ϫ 1. h. XIX, Ϫ 1. h. XXIII, Ϫ 1. h. XXIV, Ϫ 1. h. XXXI και το σοβαρότερο όλων, οι δηλώσεις και η ανάλυση του «κουρελιάσματος» του Συντάγματος με πραξικόπημα, του έγκριτου συνταγματολόγου κ. Κασιμάτη Ϫ 1. h. XXIX) !!!

o Οδεύειστηνδιάλυσητης.
o ΤοΣύνταγμακαιοινόμοιέχουνκαταλυθείήανμητιάλλοέχουν«βιαστεί».
o ΗΔημοκρατίατοίδιο.
o ΤαΑνθρώπιναΔικαιώματαέχουνπαραβιαστείκαιπλέονείναισχεδόνανύπαρκτα.

o Η αντικατάσταση των νομίμων νόμων με … νομοθετήματα (π.χ. όπως είναι σήμερα, οι συνεχείς πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, οι εφαρμοστικοί νόμοι, τα πολυνομοσχέδια, τα Προεδρικά διατάγματα, κτλ. , όπου όλα αυτά προέρχονται από τα παράνομα και αντισυνταγματικά μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις), παραβιάζουν κατάφορα τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το δημόσιο αίσθημα περί δικαίου.

o Η Δικαιοσύνη και οι αποφάσεις της, κάποιες φορές τελούν υπό σοβαρή συζήτηση, γιατί σε κάποιες περιπτώσεις ορισμένες προκαλούν το κοινό περί Δικαίου αίσθημα, διότι δυστυχώς, κάποιες φορές διαφαίνεται κυβερνητική ή εξωγενής εκβιαστική παρέμβαση, παρόλο που η συντριπτική πλειοψηφία των Δικαστικών Λειτουργών έχουν παραμείνει αμερόληπτοι και ανεξάρτητοι, αντέχοντας σε εκβιασμούς και πιέσεις, αυτού του Καθεστώτος, κρατώντας όσο μπορούν γερά … τις «Θερμοπύλες». Και για αυτό ευτυχώς, βλέπουμε σήμερα και αποφάσεις Δικαστηρίων που ακυρώνουν κάποια από τα κατάπτυστα νομοθετήματα των κυβερνώντων και υπολόγων για εσχάτη προδοσία.

o Υπάρχει κίνδυνος για την Εθνική μας ανεξαρτησία, την Εθνική μας ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα της Χώρας.

o Ο μέγας κίνδυνος για τα ανωτέρω, έγκειται στο ότι τα Σώματα Ασφαλείας, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και οι Ένοπλες Δυνάμεις της Χώρας μας, παραμένουν κάτω από τις εντολές ανθρώπων που είναι υπόλογοι για Εσχάτη Προδοσία, ενώ εκείνοι συνεχίζουν την καταστροφή και εντός της Χώρας, με κατάπτυστα νομοθετήματα, που δεν συνάδουν με το Σύνταγμα, με τα Ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και με το περί δικαίου δημόσιο αίσθημα !!!

o Καθημερινό καθεστώς Αβεβαιότητας, Φόβου, Τρόμου & Βίας (κάθε είδους βίας, σωματικής {ΜΑΤ}, νομοθετικής {με παράνομες συνεχείς πράξεις νομοθετικού περιεχομένου} και ψυχικής {αβεβαιότητα για το μέλλον – κανένα μέλλον – απογοήτευση}).

o Την «σιωπηλή» γενοκτονία των Ελλήνων, σε συνεργία του Υπ. Οικονομικών, των ΜΜΕ και των πιστωτικών ιδρυμάτων – Χιλιάδες αυτοκτονίες.

o Τηνβίαιαμετανάστευσηάλλων.
o Την κατακόρυφη πτώση του πραγματικού Ελληνικού πληθυσμού και την κατακόρυφη άνοδο των εισρεόντων καθημερινά στην Χώρα αλλοδαπών από κάθε γωνιά του Πλανήτη..

Εδώ, μάλιστα θα πρέπει να κατανοηθεί το εμφανέστατο σχέδιο των φανατικών Ισλαμιστών που εφαρμόζεται σήμερα, σαν σιωπηλός και ακήρυχτος επικινδυνότατος πόλεμος, ένας πόλεμος που μέσω της λαθρομετανάστευσης, σκοπό έχει τον εξισλαμισμό όλης της Ευρώπης, του κόσμου, αλλά και της Χώρας μας … Σε πολύ λίγα χρόνια, εάν δεν βρεθεί κάποιος να το σταματήσει, το σχέδιο αυτό θα έχει ολοκληρωθεί, πράγμα που ειδικά για την Χώρα μας και το μέλλον μας , αλλά και τον παιδιών μας, θα σημαίνει δυο ολέθρια πράγματα …

Κατά πρώτον το Έθνος των Ελλήνων θα παύσει να υφίσταται (οι αλλοδαποί αυτοί γεννούν πολλά παιδιά, σίγουρα πάνω από 2 και εμείς έχουμε υπογεννητικότητα, λόγο κρίσης31), άρα και ότι είναι βασισμένο σε αυτό, θα παύσει και αυτό να υφίσταται, όπως είναι το Ελληνικό Σύνταγμα … !!! Συνεπώς, όποιος πολιτικός ή άτομο, υποστηρίζει τους λαθρομετανάστες και την λαθρομετανάστευση (βλ. βίντεο παρακάτω), θα πρέπει ΑΜΕΣΩΣ να διώκεται τουλάχιστον, με την κατηγορία της κατάλυσης του πολιτεύματος !!!

Κατά δεύτερον, σύντομα θα διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός και θα διαταραχτεί ανεπανόρθωτα η κοινωνική γαλήνη, διότι οι φανατικοί Εθνικιστές θα στραφούν εναντίων των λαθρομεταναστών, ενώ εκείνοι, και μην παραξενευτούμε εάν δούμε, να αποκεφαλίζουν Έλληνες σε λίγα χρόνια, με τον ίδιο τρόπο που αποκεφαλίζουν τους «άπιστους» Χριστιανούς στα εδάφη του Ιράκ και της Συρίας, σήμερα !!!

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΑΥΤΟ ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ, ΕΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ !!!

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

Περισσότερες λεπτομέρειες στη πηγή :

http://iriwolf.blogspot.gr/2014/09/blog-post.html

 

IRI WOLF

(International Research Institute – WOrld Liberation Front)

http://iriwolf.blogspot.gr/

Τρόποι Επικοινωνίας:
Ταχυδρομική Διεύθυνση:
International Research Institute
Wοrld Liberation Front
(Υ/Ο κ. Μασσέλου Ιωάννη)
25ης Μαρτίου 7, Πλ. Ν. Σμύρνης,
Αθήνα 171 21, Ελλάδα.
Τηλεφωνικά: 694.60.22.503 & 694.99.07.999
E-mail: qaetos@gmail.com

update

Εισαγγελία Αρείου Πάγου.
Παραλαμβάνων Εισαγγελέας: Κα. Κουτζαμάνη
Ημερομηνία: 4/11/2014
Καταθέτων αρχικά: Μασσέλος Ιωάννης
Αριθμός Γενικού Πρωτοκόλλου: 7221

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Ανοικτή “επιστολή” προς τον νομικό κόσμο της χώρας …και όχι μόνον. (25/08/2014)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ του ΕΠΑΜ στην Δικαστική και Εκτελεστική Εξουσία (29/10/2014)

 

Advertisements

10 comments on “Αναφορά – Καταγγελία – Ανοιχτή Επιστολή προς Δικαστικούς Λειτουργούς και Νομικό κόσμο

  1. Ανοικτή “επιστολή” προς τον νομικό κόσμο της χώρας …και όχι μόνον. …Προς την ηγεσία της Δικαιοσύνης, …προς την ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, …προς τους γνωστούς “συνταγματολόγους” της Βουλής, …προς τον δικηγορικό σύλλογο Αθηνών …και βέβαια προς όλους τους πολίτες. Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ Με τον Βουλγαράκη μάθαμε ότι το νόμιμο δεν είναι πάντα και ηθικό. Με τον Λοβέρδο θα μάθουμε ότι το ανήθικο είναι πάντα και παράνομο. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η άυλη μορφή του κεφαλαίου και τα πνευματικά δικαιώματα, αποτελεί έγκλημα τεραστίων διαστάσεων η “δήμευση” και εν συνεχεία η ολοκληρωτική καταστροφή περιουσιακών στοιχείων εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών …Περιουσιακών στοιχείων, τα οποία για πολλούς απ’ αυτούς είναι και τα μοναδικά που κατέχουν. Όταν ο διεθνής νόμος προστατεύει ακόμα και δύο στιχάκια τραγουδιού ως “πνευματική ιδιοκτησία”, δεν είναι δυνατόν ο εθνικός νόμος να κάνει “κατασχέσεις” άπειρου πνευματικού κόπου και σημαντικών οικονομικών επενδύσεων …Να κάνει “κατασχέσεις” ανολοκλήρωτου πνευματικού “κεφαλαίου”. Ρωτάμε λοιπόν τους νομομαθείς, αλλά και τους πολίτες αυτής της χώρας: Η “διαγραφή” των φοιτητών από τα πανεπιστημιακά αρχεία είναι νόμιμη, με βάση το Σύνταγμα, πράξη; Είναι μέσα στις δυνατότητες ενός κοινού αιρετού πολιτικού να πάρει φαινομενικά αναίτια μια τόσο άδικη και για πολλές χιλιάδες πολίτες μια τόσο εξοντωτική απόφαση; Έχει επίγνωση η Πολιτεία ποιο είναι το διακύβευμα αυτού του νόμου; Γνωρίζει τι ακριβώς “διαγράφει” και πόσο ακριβώς θίγει τον πολίτη, τον οποίον αφορά ο νόμος της. Γνωρίζει τι σχέση έχει το διαγραφόμενο πρόσωπο από τη λίστα με το περιουσιακό στοιχείο που χάνεται εξαιτίας αυτής της διαγραφής; Γνωρίζει αν με την πράξη της “γεννά” έννομο συμφέρον γι’ αυτούς που θίγει; Γνωρίζει αν μετά από την όποια ενέργειά της θα προκαλέσει “κύμα” οικονομικών απαιτήσεων από το κράτος από την πλευρά αυτών που θίγει; Επιπλέον, εδώ τίθεται και ένα άλλο εξίσου σοβαρό ζήτημα. Ζήτημα νομικής φύσεως, το οποίο είναι τόσο σημαντικό, που επηρεάζει την ίδια τη δημοκρατική λειτουργία του συστήματος. Σύμφωνα με το δικαιικό μας σύστημα, πάντα μια ενέργεια κρίνεται ως προς τη νομιμότητά της με βάση τον νόμο, ο οποίος ίσχυε στον χρόνο εκείνον, που αυτή η ενέργεια τελέστηκε. Δεν μπορείς δηλαδή με έναν νεότερο νόμο να “παράγεις” “εγκληματίες” από παλαιότερες δράσεις τους …δράσεις, οι οποίες δεν ήταν παράνομες στην εποχή της τέλεσής τους. Όταν λοιπόν ενεργείς “τιμωρητικά” για κάποιους πολίτες, εννοείται ότι σε κάποιον βαθμό τους έχεις καταστήσει “εγκληματίες”. Αυτό είναι παράνομο να γίνεται με έναν νεότερο νόμο …Είναι παντελώς παράνομο και παράλογο. Αυτόν τον παραλογισμό μπορεί να τον καταλάβει κάποιος, αν σκεφτεί ένα αντίστοιχο παράδειγμα σε έναν άλλον τομέα της δημόσιας ζωής. Για παράδειγμα, υπάρχει για κάποιους κλάδους του δημοσίου σε ισχύ ένας νόμος, ο οποίος απαγορεύει τον κομματισμό στους υπαλλήλους τους. Τον απαγορεύει ρητώς και κατηγορηματικώς με την απειλή της απόλυσης …”Ευαίσθητους” κλάδους, όπως είναι για παράδειγμα αυτός της Δικαιοσύνης. Με απόφαση της Κυβέρνησης αυτός ο νόμος μπορεί να γενικευτεί και να ισχύσει για ολόκληρο τον δημόσιο τομέα. Δικαίωμα της Κυβέρνησης είναι να το κάνει αυτό και να απειλεί τους δημοσίους υπαλλήλους με απόλυση σε περίπτωση που αναπτύσσουν κομματική δραστηριότητα. Είναι δυνατόν όμως αυτός ο νόμος να έχει ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ισχύ και να αφορά τους υπαλλήλους εκείνους, οι οποίοι ανήκαν σε κομματικούς μηχανισμούς τα προηγούμενα χρόνια; Είναι δυνατόν να “κριθούν” αναδρομικά οι υπάλληλοι για παλιές τους νόμιμες επιλογές και να τιμωρηθούν με βάση έναν νέο νόμο που τις καθιστά παράνομες; Σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει να απολυθούν σχεδόν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, εφόσον, αφού μέχρι τώρα δεν ήταν παράνομη η κομματικοποίησή τους, το πιθανότερο είναι να ήταν επιλογή των περισσοτέρων σε μια Μεταπολίτευση, όπου χωρίς τη βοήθεια του κόμματος δεν “προόδευες”. Πόσο βλάκας και εγκληματίας είναι αυτός, ο οποίος μπορεί και μόνον να σκεφτεί να βάλει τον όρο “Αναδρομικότητα” σε μια τέτοια κατάσταση; Ούτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν το σκέφτηκε αυτό, αναζητώντας νομική “φόρμουλα”, για να “απολύσει” χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους. Και όμως; …Αυτό το έκανε η Διαμαντοπούλου. …Η πανάσχετη σε νομική κατάρτιση, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Τα πράγματα είναι απλά. Απειλείται η ίδια η Δημοκρατία, όταν επιτρέπει στον νόμο να γίνεται όργανο φασιστικών πρακτικών. Δεν μπορεί ο νεότερος νόμος να λειτουργεί ως “δίχτυ”, για να μπορεί η εξουσία να “στοχεύει”, να “πιάνει” και στη συνέχεια να τιμωρεί επιλεκτικά όποιους θέλει με βάση τα χαρακτηριστικά τα οποία η ίδια επιλέγει. Ο νόμος δεν μπορεί να λειτουργεί ως “εργαλείο” τιμωρίας ανεπιθύμητων. Φαντάζεται κάποιος η δημοκρατική μας κοινωνία να θέσει τον σταλινισμό εκτός νόμου —όπως καλή ώρα τον ναζισμό— και να μην προσλαμβάνονται πλέον ως Πανεπιστημιακοί άνθρωποι, οι οποίοι υπήρξαν μέλη αυτής της εγκληματικής “συμμορίας”; Τι θα γίνει αν ένας τέτοιος νόμος έχει και αναδρομική ισχύ και άρα πιάνει και τον Λοβέρδο; …Να απολυθεί ο Λοβέρδος από το Πανεπιστήμιο, γιατί, ως σταλινικός που υπήρξε, δεν δικαιούται πρόσληψης στο δημόσιο. Κατάλαβε ο αναγνώστης για τι πράγμα μιλάμε; Κατάλαβε ο ίδιος ο Λοβέρδος για τι πράγμα μιλάμε; Αυτό είναι φασισμός. Αυτό είναι ο απόλυτος φασισμός. Αυτό απαγορεύεται δια ροπάλου. Δεν υπάρχει δημοκρατία, που μπορεί να αντέξει τέτοια φασιστική λογική. Δεν υπάρχει δημοκρατία, που να επιτρέπει στους φασίστες να εκμεταλλεύονται τη νομοθετική τους δυνατότητα σαν “όπλο” εναντίον των πολιτών. Αυτήν την “εκτροπή” όχι μόνον την αναγνωρίζει ο συνταγματικός μας νόμος και την απαγορεύει, αλλά προσπαθεί να κατευθύνει τα πράγματα στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση …Προς την κατεύθυνση εκείνη, την οποία θα πρέπει να γνωρίζει —και θα την διαλαλούσε αν αφορούσε τον ίδιο— ο “συνταγματολόγος” Λοβέρδος. Επειδή το δημοκρατικό σύστημα θέλει να ευνοήσει τα μέγιστα τον άνθρωπο, σου δίνει τη δυνατότητα —αν και εφόσον ένας πιο πρόσφατος νόμος είναι πιο “ευεργετικός”— να επικαλεστείς τον “ευεργετικό” νόμο και να απορρίψεις εκείνον, ο οποίος ίσχυε τη στιγμή της τέλεσης μιας πράξης. Σου επιτρέπει, δηλαδή, αν θέλεις ή αν σε βολεύει, να “πας” προς το “ευμενέστερο”, αλλά σου απαγορεύει ρητώς να πας προς το “δυσχερέστερο”. Το να είναι δηλαδή ο πιο πρόσφατος νόμος χειρότερος ή αυστηρότερος από τον προηγούμενο, δεν σημαίνει ότι αφορά κάποιον, ο οποίος έχει διασφαλιστεί άπαξ από τον νόμο εκείνον, ο οποίος ίσχυε την εποχή που ενεργούσε. Αυτό, όμως, δεν είναι που ισχύει και για την περίπτωση των “αιωνίων”; Δεν πρέπει να αναζητήσουμε τον νόμο εκείνον, ο οποίος ίσχυε στην εποχή που έκαναν όλοι αυτοί τα “συμβόλαιά” τους με την πανεπιστημιακή “κοινότητα”; Η εγγραφή στα Πανεπιστήμια μετά από τις Πανελλήνιες Εξετάσεις αποτελούσε μια “δικαιοπραξία” μεταξύ κράτους και πολίτη …Μια νόμιμη σύμβαση, την οποία ρύθμιζε ένας συγκεκριμένος νόμος …Ένας νόμος-πλαίσιο εκείνης της εποχής. Από τη στιγμή που ο νόμος τότε επέτρεπε σε κάποιον, ο οποίος είχε εισαχθεί σε μια ανώτατη σχολή, να ολοκληρώσει τις σπουδές του σε όποιον χρόνο τον βόλευε, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε περιοριστική “οροφή” χρόνου, δεν μπορεί ο νόμος αυτός να καταστεί παράνομος με έναν νεότερο νόμο. Δεν μπορεί ένας νεότερος νόμος να καταστήσει παράνομους όλους τους πολίτες, οι οποίοι έκαναν χρήση των ευεργετημάτων του προηγούμενου νόμου …Του νόμου εκείνου, ο οποίος ίσχυε όταν έλαβε χώρα η μεταξύ τους δικαιοπραξία. Οι νεότεροι νόμοι αφορούν τις νεότερες δικαιοπραξίες μεταξύ των νεότερων συμβαλλόμενων μερών “…Από εδώ και πέρα” είναι η λογική τους …Από εδώ και πέρα μπορεί να αποφασίσει το κράτος με έναν νόμο ότι οι φοιτητές, όταν πάψουν να έχουν αυτήν την ιδιότητα, θα πάψουν ταυτόχρονα να ανήκουν στην κοινότητα των δυνάμει πτυχιούχων …Να αποφασίσει το κράτος ότι από τους εισακτέους μιας χρονιάς και έπειτα δικαίωμα στην ιδιότητα τού “Επί Πτυχίω” θα έχει για παράδειγμα κάποιος μόνον για τρία χρόνια μετά το πέρας της υποχρεωτικής φοίτησης. Ας ορίσει εκ νέου τι σημαίνει η ιδιότητα του φοιτητή και ας προσδιορίσει τα όρια μεταξύ των οποίων θα “κινείται” αυτή η ιδιότητα. Τα ελάχιστα όρια υπάρχουν εξ’ ορισμού, εφόσον τα Πανεπιστήμια έχουν συγκεκριμένα προγράμματα σπουδών και τα ανώτατα όρια μπορεί να τα ορίσει το κράτος με νόμο. Αυτός ο νόμος, όμως, δεν θα αφορά κανέναν άλλο εκτός από εκείνους που θα προβλέπεται. Τους παλαιότερους τους αφήνεις να τους “σβήσει” ο χρόνος και ο θάνατος των θνητών. Οι “λίμνες” που είναι ανεπιθύμητες εξαλείφονται, όταν απλά δεν τροφοδοτούνται. Τους “λιμνάζοντες” αφήνεις τον χρόνο να τους “εξατμίσει” και να πάψουν να υπάρχουν ως πρόβλημα. Τι θα το κάνουν το πτυχίο άνθρωποι, οι οποίοι βρίσκονται σε ηλικία σύνταξης ή έχουν ξεπεράσει τα όρια ηλικίας για διορισμούς στο δημόσιο; “Διακοσμητική” αξία έχουν γι’ αυτούς τα πτυχία. Γι’ αυτόν τον λόγο τούς αφήνεις απλά να υπάρχουν γραμμένοι σε κάποιους καταλόγους …Αυτό είναι το σωστό …Το ηθικό, το οποίο είναι και νόμιμο. Σε διαφορετική περίπτωση καταρρέει όλο το συνταγματικό σκεπτικό. Σε διαφορετική περίπτωση δεν υπάρχει ισονομία και ισοπολιτεία μεταξύ των πολιτών. Δεν είναι δυνατόν να αφήνεις πολίτες χωρίς την προστασία τού Συντάγματος. Επιπλέον είναι και ανήθικο. Αποκαλύπτει μικροψυχία. Γιατί να στερηθεί κάποιος τη χαρά της “επιστροφής” στην πρώτη του “Ιθάκη”; …Στη δική του “Ιθάκη”, την οποία στερήθηκε, για να κάνει τα μεγάλα του “ταξίδια”; Όλοι μας έχουμε δει κατά καιρούς ανθρώπους στα βαθιά γεράματα να ολοκληρώνουν σπουδές, επειδή για λόγους “ανώτερης βίας” —συνήθως οικονομικούς ή οικογενειακούς— δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν στον κατάλληλο χρόνο και μόλις τους δόθηκε η ευκαιρία το έκαναν. Κόστιζαν τίποτε όλοι αυτοί στην κοινωνία κατά τη διάρκεια της “απουσίας” τους; Ήταν όλοι αυτοί κάποια συγκεκριμένη απειλή για την κοινωνία; Ήταν όλοι αυτοί απειλή για την αγορά εργασίας; Βγήκαν ποτέ επιστημονικά σωματεία ή σύλλογοι να καταγγείλουν κάποια παρανομία εκ μέρους τους; Ζήτησαν ποτέ διορισμούς ή επιδόματα και αύξαναν το κόστος λειτουργίας του κράτους; Ποτέ δεν έγινε αυτό, γιατί ποτέ δεν απειλήθηκαν τα συμφέροντα κανενός, εξαιτίας των “καθυστερημένων” της εκπαίδευσης. Πτυχίο Κεφάλαιο. Αν αυτό όμως είναι το ηθικό μέρος του ζητήματος, υπάρχει και το πρακτικό. Δεν είναι μόνον ανήθικο για το κράτος να διαγράψει αυτούς τους πολίτες από τα “κατάστιχά” του, όπου τους διατηρεί χωρίς κόστος …Υπάρχει και το νομικό μέρος, το οποίο αφορά καθαρά πρακτικές παραμέτρους. Δεν είναι μόνον ανήθικο το κράτος σε περίπτωση που τους διαγράψει, αλλά είναι και παράνομο ταυτόχρονα. Υπάρχουν ποινικές ευθύνες γι’ αυτούς που θα το επιχειρήσουν, έστω κι αν αυτό το κάνουν με τη “βούλα” του κράτους. Γιατί; …Γιατί το πτυχίο είναι πάνω απ’ όλα ένα βασικό περιουσιακό στοιχείο για τον άνθρωπο …Το πολυτιμότερο και μοναδικό για πολλούς συνανθρώπους μας. Το δικαίωμα της κατοχής περιουσίας είναι απαραβίαστο για το ελληνικό Σύνταγμα. Ως εκ τούτου η περιουσία του ανθρώπου προστατεύεται. Μόνον ανώτερες κοινωνικές ή εθνικές ανάγκες μπορούν κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις να γίνουν αιτία να δημευτεί ή να απαλλοτριωθεί ή να καταστραφεί μια ιδιωτική περιουσία. Άρα, τι πρέπει να δούμε; …Αν το Πτυχίου είναι μια μορφή περιουσίας και άρα μια μορφή κεφαλαίου. Είναι δηλαδή το πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο για κάποιους πολίτες μόνον μεταφορικά ή αυτό ισχύει και κυριολεκτικά; Στην Ελλάδα —και με βάση την μέχρι τώρα λειτουργία του εκπαιδευτικού μας συστήματος— το Πτυχίο είναι μια μορφή Κεφαλαίου για το κάτοχό του …Μια ολοκληρωμένη, πλήρης και αναγνωρισμένη μορφή Κεφαλαίου, εφόσον ο κάτοχός του ανταμείβεται με επιπλέον παροχές κατά την εργασία του. Το γεγονός, δηλαδή, ότι στο μισθολόγιο τού Δημοσίου υπάρχει παράμετρος “πτυχίο”, η οποία δικαιολογεί καταβολή επιδόματος —και άρα αύξηση του μισθού— αυτό αποτελεί απόδειξη της “κεφαλαιοποίησης” του πτυχίου. Με μόνον αυτό το στοιχείο μπορεί να αποδείξει κάποιος ότι το κάθε Πτυχίο αποτελεί μια ατόφια μορφή κεφαλαίου, το οποίο αναγνωρίζει το κράτος στον ιδιοκτήτη του. Το πτυχίο, δηλαδή, δεν αποτελεί απλά προϋπόθεση και τεκμήριο εξειδίκευσης για ένα επάγγελμα που απαιτεί τέτοια εξειδίκευση —ώστε να αντιμετωπιστεί ως “πάσο” ή “άδεια”—, αλλά αποτελεί “κεφάλαιο” με απολύτως προσδιορισμένη “απόδοση” για τον κάτοχό του, ανεξαρτήτως της εργασίας την οποία θα κληθεί να κάνει. Δεν είναι “πιστοποιητικό”, το οποίο παρέχεται από το κράτος και απλά αποδεικνύει κάποια σεμιναριακού τύπου εκπαίδευση. Δεν είναι ένα “δίπλωμα” Excel ή ένα δίπλωμα οδήγησης, το οποίο είναι απολύτως απαραίτητο για μια πρόσληψη λογιστού ή οδηγού. Δεν είναι καν “άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος”. Το Πανεπιστημιακό Πτυχίο είναι κεφάλαιο, ανεξαρτήτως του είδους της γνώσης που περιγράφει και πιστοποιεί. Είναι κεφάλαιο, το οποίο δίνει έξτρα “απόδοση” στον ιδιοκτήτη του, ανεξαρτήτως της εργασίας που καλείται να εκτελέσει. Μηχανικοί εργάζονται για παράδειγμα στις εφορίες —σε άσχετο αντικείμενο με την επιστήμη τους— και παίρνουν επίδομα πτυχίου, χωρίς να το χρησιμοποιούν στην εργασία τους. Αυτή είναι η απόλυτη απόδειξη της κεφαλαιοποίησης του Πτυχίου. Αυτή όμως η κεφαλαιοποίηση του Πτυχίου αυτόματα επιβάλει συγκεκριμένους χειρισμούς σ’ ό,τι το αφορά …Σ’ ό,τι αφορά τον χειρισμό του και την αντιμετώπιση των ιδιοκτητών του. Εφόσον δηλαδή διαπιστώσαμε ότι το Πτυχίο είναι μια μορφή κεφαλαίου, θα πρέπει να δούμε σε ποιον πραγματικά ανήκει αυτό το κεφάλαιο. Αν το Πτυχίο αποτελούσε μια δωρεάν παροχή του κράτους προς τον κάτοχό του, θα του έδινε νομιμοποίηση να του το “αφαιρέσει” σε περίπτωση που έκρινε ότι υπήρχε λανθασμένη χρήση ή ακόμα και παρατεταμένη αχρησία. Αυτό το δικαίωμα θα το είχε το κράτος, αν πλήρωνε το ίδιο τις σπουδές του πτυχιούχου. Σε μια τέτοια περίπτωση το ίδιο το κράτος θα ήταν ο ιδιοκτήτης αυτού του κεφαλαίου και ο κάτοχός του απλά ένας περιστασιακός διαχειριστής του. Όμως, έτσι όπως ήταν από ιδρύσεως του ελληνικού κράτος δομημένο το σύστημα παιδείας, αυτό είναι κάτι που δεν συμβαίνει. Το “κεφάλαιο” πανεπιστημιακό πτυχίο δεν υπήρξε ποτέ μια δωρεάν παροχή του κράτους προς κάποιους, οι οποίοι πληρούσαν κάποια συγκεκριμένα κριτήρια. Η Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε μια σοβιετικού τύπου “λαϊκή” Δημοκρατία, ώστε το κράτος να αναλαμβάνει εξ’ αρχής τα έξοδα και τη μέριμνα της δημιουργίας του επιστημονικού του δυναμικού, ώστε να το αντιλαμβάνεται ως απλό εξειδικευμένο προσωπικό χωρίς παραπάνω δικαιώματα. Στη σοβιετική Ρωσία μπορούσε το κράτος μόνο του να αποφασίζει ποιων τα πτυχία θα τους οδηγούσαν στην “επιστήμη” και ποιων στα “εργοστάσια”. Δικό του ήταν το “καρπούζι” και δικό του και το “μαχαίρι”. Στην Ελλάδα αυτό δεν ίσχυε ποτέ. Στην Ελλάδα την εκπαίδευση την παρείχε το κράτος ως “δωρεάν” επιλογή για ανθρώπους, οι οποίοι με ιδιωτικά κριτήρια θα την επέλεγαν …Για ανθρώπους, οι οποίοι με τα ιδιωτικά τους χρήματα θα χρηματοδοτούσαν την επιλογή τους. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, ποτέ δεν υπήρχε στην Ελλάδα δωρεάν Ανώτατη Εκπαίδευση. Στην Ελλάδα υπήρχε —υπό τις προϋποθέσεις σκληρών εξετάσεων και μεγάλων αποκλεισμών— ελεύθερη “πρόσβαση” στην εκπαίδευση με χρήση ιδίων πόρων στα όσα αυτή απαιτούσε για την ολοκλήρωση της διαδικασίας της. Το κράτος έβαζε απλά ένα “έπαθλο” σε μια εξαιρετικά δύσκολη, εξόχως δαπανηρή και βέβαια χρονοβόρα διαδικασία …Έβαζε ένα “δώρο”, που, για να το “πλησιάσεις” και να το αποκτήσεις, δεν έφτανε μόνον να “στύψεις” το μυαλό σου, αλλά θα έπρεπε να ξοδέψεις και μια περιουσία …Ένα “έπαθλο”, που, για να το αποκτήσεις, προϋπέθετε δύο πράγματα ταυτόχρονα: Μυαλό και χρήμα. Αν κάποιος δεν διέθετε κάτι απ’ αυτά τα δύο, απλά δεν μπορούσε καν να συμμετάσχει στον αγώνα γι’ αυτό το πανάκριβο “έπαθλο”. Άπειροι άνθρωποι, οι οποίοι είχαν τις πνευματικές δυνατότητες, δεν σπούδασαν ποτέ, γιατί απλούστατα δεν είχαν τις απαραίτητες οικονομικές δυνατότητες. Το κράτος γι’ αυτόν τον λόγο δεν έβαζε “οροφή” στον χρόνο αποφοίτησης. Πώς να βάλει, όταν δεν προσφέρει σχεδόν τίποτε στη “δωρεάν” παιδεία του; Περνάει κάποιος σε ένα Πανεπιστήμιο σε κάποια γωνιά της χώρας και το κράτος δεν ενδιαφέρεται πέρα από μια ανακοίνωση της “επιτυχίας” του. Του προσφέρει ένα κάθισμα σε ένα αμφιθέατρο και λιγότερα βιβλία ανά έτος ακόμα και από αυτά που δίνει στο Λύκειο. Από εκεί και πέρα δεν το ενδιαφέρει πώς θα πάει εκεί ο φοιτητής, πού θα μείνει, τι θα τρώει. Αυτά τα θεωρεί προβλήματα της οικογένειάς του, παρ’ όλο που αυτό “προσφέρει” δωρεάν παιδεία. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν έβαζε “ταβάνι” …Για να μην πιέζουν οι “επιτυχόντες” για παροχές. Γι’ αυτόν τον λόγο έκανε το “κορόιδο” και δεν έβαζε “ταβάνι” στον χρόνο ολοκλήρωσης των σπουδών. Στην Ελλάδα, δηλαδή, υπήρχε ένας ιδιότυπος “συνεταιρισμός” κράτους και γονέων, όπου το κράτος έβαζε το οικονομικά πιο φτηνό μέρος της εκπαίδευσης και οι γονείς το πιο ακριβό μέρος, που είναι αυτό της διαβίωσης. Πιο ακριβά δηλαδή κόστιζε στους γονείς ο φοιτητής, παρά στο κράτος που τον εκπαίδευε. Γι’ αυτόν τον λόγο το “κεφάλαιο”-πτυχίο ήταν και εξακολουθεί να είναι μια μεγάλης αξίας “επένδυση” για τον κάτοχό του και άρα αποτελεί περιουσιακό στοιχείο με συγκεκριμένη ελάχιστη αξία …Μια επένδυση, η οποία —όπως είπαμε— για την κατάκτησή της δεν απαιτεί μόνον το μυαλό τού κατόχου του, αλλά και μεγάλο μέρος του πλούτου του …Μια επένδυση, την οποία μπορεί κάποιος να την υπολογίσει απόλυτα …Μια επένδυση, η οποία καθημερινά προκαλεί οικονομική “αιμορραγία” σε εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες. Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές, η εισαγωγή στα ΑΕΙ ή στα ΤΕΙ στοιχίζει στους γονείς —σε σημερινές τιμές— πάνω από 14.000 ευρώ μόνον σε φροντιστήρια. Από εκεί και πέρα αρχίζει ένας μαραθώνιος εξόδων τεράστιων για τη μέση ελληνική οικογένεια. Το κράτος παρέχει σε ελάχιστους δωρεάν στέγη και διατροφή και κανένα από τα λοιπά έξοδα διαβίωσης. Για τους πολλούς όλα αυτά τα τεράστια έξοδα πρέπει να πληρωθούν από τις οικογένειές τους. Στέγη σε μια ξένη πόλη και μακριά από την οικογενειακή εστία — και μάλιστα σε δωδεκάμηνη βάση για το κάθε έτος σπουδών. Διατροφή και λοιπά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων και των μεταφορικών τους εξόδων, δημιουργούν ένα εξαιρετικά μεγάλο κονδύλιο …Ένα κονδύλιο, το οποίο για σχολές μεγάλης διάρκειας φοίτησης, όπως είναι το Πολυτεχνείο, γίνεται τεράστιο. Με λίγα λόγια, ένας φοιτητής για την οικογένειά του κοστίζει το ελάχιστο όσο ένας κοινός εργαζόμενος, εφόσον το κόστος ζωής του είναι όμοιο με το κόστος ζωής ενός κοινού εργαζόμενου. Ενοίκιο, διατροφή και λοιπά έξοδα δεν μπορούν να είναι λιγότερα από ένα ποσό των 600 ευρώ τον μήνα για πέντε χρόνια. 600*12*5=36.000 ευρώ — αν βέβαια όλα πάνε καλά και ο φοιτητής ολοκληρώσει τις σπουδές του στον ιδανικό χρόνο. 36.000+14.000=50.000 ευρώ μαζί με τα έξοδα της εισαγωγής. Μιλάμε για ένα τεράστιο ποσό για τη μέση ελληνική οικογένεια εργαζομένων. Ποσό, που για οικογένειες μη προνομιούχες έγινε επιλογή “θανάτου”. Κάποιοι επέλεξαν να μην αποκτήσουν ποτέ σπίτια, για να δώσουν στα παιδιά τους πτυχία. Κάποιοι στερήθηκαν περιουσιακά τους στοιχεία, για να αποκτήσουν “άυλη” περιουσία τα παιδιά τους. Αυτό το “ποσό” είναι μια “επένδυση” για ένα “κεφάλαιο”, το οποίο λέγεται Πτυχίο. Είναι όπως τα σπίτια, που φτιάχνουν οι άνθρωποι, για να ζήσουν μ’ αυτά. Όμως, όπως συμβαίνει και με τα σπίτια, κάποια ολοκληρώνονται στον χρόνο που προβλέπεται και κάποια όχι. Κάποια, για τον οποιοδήποτε λόγο, μένουν “γιαπιά” …Νόμιμα γιαπιά, όμως, δεν ολοκληρώνονται μόνον εις βάρος των συμφερόντων των κατόχων τους και όχι εις βάρος της κοινωνίας. Υπάρχει πιθανότητα να πάει το κράτος και να γκρεμίσει ένα νόμιμο γιαπί σε ένα νόμιμο οικόπεδο, επειδή ο ιδιοκτήτης του δεν το αποπεράτωσε; …Όχι βέβαια. Γιατί; …Γιατί ο Συνταγματικός Νόμος προστατεύει τα δικαιώματα του ιδιοκτήτη. Αυτό ακριβώς είναι το λεπτό σημείο. Το Πτυχίο είναι κεφάλαιο, το οποίο ανήκει στον ιδιοκτήτη του και απλά μέσω αυτού μπορεί να ασκήσει ένα επάγγελμα …Δεν είναι “Άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος”, η οποία ανήκει στο κράτος και παρέχεται στον ιδιώτη …Δεν είναι “Άδεια”, την οποία ο “ιδιοκτήτης” της, που είναι το κράτος, μπορεί να την ανακαλέσει όποτε αυτό κρίνει, είτε επειδή δεν γίνεται ορθή χρήση της είτε επειδή δεν έγιναν σεβαστά τα χρονικά όρια που έχει θέσει ως προθεσμίες. Ο Πτυχιούχος θα είναι τέτοιος μέχρι να πεθάνει, είτε αυτό αρέσει στο κράτος είτε όχι. Ο Αδειούχος θα παραμένει τέτοιος για όσο διάστημα επιθυμεί το κράτος, είτε αυτό του αρέσει του ιδίου είτε όχι. Αυτή είναι η διαφορά και πρέπει να είναι κάποιος πολύ άσχετος για να μην την καταλάβει. Εφόσον λοιπόν κάποιος μπορεί να αποδείξει ότι το Πτυχίο του ελληνικού Πανεπιστημίου είναι ΚΕΦΑΛΑΙΟ για τον κάτοχό του, αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί και ως τέτοιο. Εφόσον επίσης ακόμα και η παραμέληση —έστω και σε βαθμό “εγκληματικό”— αυτού του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ γίνεται αποκλειστικά εις βάρος των συμφερόντων του ιδιοκτήτη του και όχι εις βάρος της κοινωνίας ή του κράτους, ευνόητο είναι ότι δεν “παράγει” έννομο συμφέρον για την κοινωνία, ώστε το κράτος να επέμβει, προκειμένου να την προστατεύσει. Ο νόμος, ο οποίος προβλέπει τη διαγραφή φοιτητών, είναι παράνομος, γιατί απλούστατα παραβιάζει το Σύνταγμα. Παραβιάζει το άρθρο εκείνο, το οποίο προβλέπει την προστασία της ιδιωτικής περιουσίας. Δεν δικαιολογείται από καμία διάταξή του, που αφορά αναγκαστικές “απαλλοτριώσεις”, εφόσον δεν προκύπτει ζημιά για το κράτος ή το κοινωνικό σύνολο. Μπορεί το κράτος να παρανομεί; Αν συνδυάσουμε τα παραπάνω περί αναγκαστικής γνώσης του νόμου και της ταύτισης του Πτυχίου με την έννοια του κεφαλαίου, εύκολα βγάζει κάποιος το συμπέρασμα ότι οι νόμοι —και οι περιορισμοί τους οποίους αυτοί συνεπάγονται— δεν αφορούν μόνον τους πολίτες. Ακόμα και το ίδιο το κράτος πρέπει να ελέγχεται και να περιορίζεται στις ενέργειές του. Εφόσον κοινοί άνθρωποι αποφασίζουν για τις πράξεις του, πρέπει να ελέγχεται και το ίδιο …Να ελέγχεται, εφόσον μπορεί και το ίδιο να παρανομήσει αν αγνοεί τη νομιμότητα των νόμων, τους οποίους με τη δύναμή του επιχειρεί να επιβάλει. Δεν αρκεί δηλαδή μόνον η θέλησή του, ώστε να επιβληθεί ένας νόμος. Τον νόμο τον επιβάλει πρώτα η ίδια η νομιμότητά του και μετά η δύναμη του κράτους. Δεν μπορεί το κράτος να “υιοθετεί” άκριτα ό,τι νόμους τού “πλασάρουν” οι άσχετες Διαμαντοπούλου και οι Λοβέρδοι και να έχει την απαίτηση το βάρος τού ελέγχου να το επωμίζονται οι πολίτες, οι οποίοι τυχόν θίγονται σαν να ήταν έμπειροι νομικοί. Οι νόμοι, τους οποίους ο νόμος τούς “αναγκάζει” να γνωρίζουν —ακόμα κι όταν δεν τους ξέρουν—, είναι οι απλοί νόμοι …Οι νόμοι, οι οποίοι δεν προκαλούν προβλήματα στην προσωπική τους ασφάλεια …Οι νόμοι, οι οποίοι δεν απειλούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα …Οι νόμοι οι απλοί, οι οποίοι έχουν σχέση με τα διαχειριστικά και όχι με τα ουσιαστικά ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία βρίσκονται υπό την προστασία του Συντάγματος. Αυτά, τα οποία λέμε, είναι τα βασικά και τα θεμελιώδη για μια στοιχειωδώς ευνομούμενη κοινωνία. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, κάθε φορά που αλλάζει ο οικοδομικός κώδικας, να σημαίνει πανεθνικός “συναγερμός”. Δεν μπορεί, κάθε φορά που αλλάζει, να ψαχνόμαστε, για να μάθουμε αν μας ανήκουν ή όχι τα σπίτια μας ή τα γιαπιά μας …Αν θα εξακολουθήσουν να στέκονται όρθια ή αν θα μας τα γκρεμίσουν. Η όποια αλλαγή του οικοδομικού κώδικα ενδιαφέρει αυτούς που ΘΑ χτίσουν στο μέλλον και όχι αυτούς οι οποίοι έχουν ήδη χτίσει, είτε έχουν ολοκληρώσει την κατασκευή τους είτε όχι. Η αλλαγή, όμως, πάντα θα έχει σχέση με τα “δευτερεύοντα” και όχι με τα “πρωτεύοντα” και τα θεμελιώδη …Δεν μπορεί η αλλαγή αυτού του κώδικα να προβλέπει μεταξύ άλλων την κατάσχεση του “γιαπιού”, αν δεν έχει αυτό ολοκληρωθεί στον χρόνο τον οποίον αυθαίρετα “εμπνεύστηκε” ένας γελοίος υπουργός. Τα θέματα της ιδιοκτησίας δεν μπορούν να αφορούν τον οικοδομικό κώδικα. Αυτά είναι θέματα του Συνταγματικού Νόμου. …Απλά πράγματα. Είναι δυνατόν να πάει μια μέρα στο οικόπεδό του και να βρει ανθρώπους να το γκρεμίζουν, επειδή έληξε ο χρόνος που μόνοι τους κάποιοι φιλόδοξοι “υπουργάρες” προέβλεπαν για την κατασκευή; Τι θα του πουν; …Ότι αποφάσισαν —για λόγους “οικονομίας” και “νοικοκυροσύνης”— να “ξεκαθαρίσουν” τα πράγματα στις Πολεοδομίες και άρα θα έπρεπε να διαγράψουν από τα μητρώα τους τούς “αιώνιους” κατασκευαστές; …Ότι με έναν νόμο, ο οποίος πέρασε “νύχτα” από τη Βουλή, αποφάσισαν ότι θα έδιναν δύο χρόνια παράταση για να ολοκληρώσουν οι “αιώνιοι” τις κατασκευές τους; …Ότι θα έπρεπε ο “κατασκευαστής” να γνωρίζει ότι το “γιαπί” του έχει ημερομηνία λήξης; …Θα του πουν ότι άγνοια νόμου δεν νοείται; Δεν υπάρχει νόμος, ο οποίος να επιτρέπει ακόμα και στο κράτος να μπαίνει στην ιδιοκτησία του ανθρώπου. Γιατί θα μπορούσε άλλωστε να το κάνει αυτό, αν κάτι τέτοιο δεν εξυπηρετούσε το κοινό συμφέρον ή τη δημόσια ασφάλεια; Γιατί θα έπρεπε το κράτος να εφεύρει έναν νόμο, που να απειλεί τους ιδιοκτήτες των “γιαπιών”; Εφόσον η κοινή λογική θεωρεί ότι οι “απώλειες” της ελλιπούς “κατασκευής” δεν θίγουν τα κοινά συμφέροντα της κοινωνίας, παρά μόνον αυτά του ιδιοκτήτη, δεν έχει καμία νομιμοποίηση το κράτος να επέμβει με τελεσίγραφα και απειλές κατασχέσεων. Γιατί να του δώσει προθεσμίες, για κάτι το οποίο δεν απειλεί και άρα δεν αφορά την κοινωνία; Το ίδιο ακριβώς δεν συμβαίνει και με τα νοητά “γιαπιά” της εκπαίδευσης; Εφόσον αυτή η εκπαίδευση, μετά το πέρας του “εύλογου” χρόνου, δεν αποτελεί μέριμνα του κράτους και αφήνεται στις τσέπες των γονέων, δεν μπορεί το κράτος να αποφασίζει μόνο του για θέματα που αφορούν τη διάρκειά τους. Δεν πληρώνει τα δωμάτια και τα εστιατόρια των φοιτητών, για να προβλέπει μόνο του διάρκειες σπουδών και να θέτει προθεσμίες. Μπορεί να “κόψει” μόνον ό,τι παρέχει το ίδιο και δεν θέλει να το παρέχει αιωνίως, γιατί δεν θέλει να το στερήσει από κάποιους άλλους. Μπορεί, για παράδειγμα, να βγάλει κάποιους “καθυστερημένους” από τις φοιτητικές εστίες, να τους στερήσει τα “πάσα” των συγκοινωνιών κλπ.. Από εκεί και πέρα, εφόσον δεν συμμετέχει σε κανένα έξοδο, αφήνει τον καθένα να “προχωρά” με τη δική του ευθύνη …Εφόσον το “ημιτελές” πτυχίο αποτελεί πληρωμένο περιουσιακό στοιχείο, αφήνεται ο ιδιοκτήτης του να το διαχειριστεί όπως μπορεί και όπως τον βολεύει. Αφήνει τον καθένα να κάνει ό,τι επιθυμεί και άρα πρέπει να ανέχεται κι αυτόν που διακόπτει τις σπουδές του …Αυτόν, ο οποίος σταματά την προσπάθειά του μέχρι να μπορέσει να ξαναξεκινήσει…. αν ποτέ το καταφέρει. Το ίδιο δηλαδή, το οποίο συμβαίνει και με την οικοδομική δραστηριότητα. Με ποια λογική λοιπόν το κράτος δεν σέβεται τον Συνταγματικό Νόμο σε μια απολύτως ανάλογη περίπτωση; Με ποιο δικαίωμα μπορεί να διαγράψει φοιτητές και άρα να “γκρεμίσει” ανολοκλήρωτα “γιαπιά” πτυχίων; …Νόμιμα “γιαπιά”, εφόσον οι ιδιοκτήτες τους πέρασαν στα Πανεπιστήμια μέσω διαγωνισμών και άρα όχι ελεύθερα και επιπλέον πλήρωσαν τεράστια ποσά για την έστω ημιτελή “κατασκευή” τους. Εδώ δηλαδή δεν μιλάμε για ένα γραφειοκρατικό θέμα, το οποίο έχει ως σκοπό την “εκκαθάριση” αρχείων, όπως συμβαίνει με τους πεθαμένους των εκλογικών καταλόγων. Δεν μιλάμε για μια “εκκαθάριση”, η οποία ευνοεί την κοινωνία στη λειτουργία της και αυτοί, οι οποίοι θίγονται, δεν βρίσκονται ανάμεσά μας να διαμαρτυρηθούν. Εδώ μιλάμε για μαζική δήμευση περιουσιών ζωντανών ανθρώπων. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον νόμο αυτόν, τον οποίο θα κλιθεί να εκτελέσει η πανεπιστημιακή κοινότητα. Σε αυτήν την περίπτωση δεν διαγράφεις απλά ανθρώπους από λίστες. “Καταστρέφεις” περιουσιακά τους στοιχεία και άρα καταστρέφεις και τους ίδιους τους διαγραφέντες. Τιμωρείς πιθανότατα φτωχούς, επειδή ακριβώς ήταν φτωχοί και δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Τιμωρείς πιθανότατα ατυχείς ανθρώπους, οι οποίοι βρέθηκαν μπροστά σε ανυπέρβλητα εμπόδια και δεν μπόρεσαν να τα ξεπεράσουν. Τιμωρείς ελεύθερους ανθρώπους, οι οποίοι έκαναν επιλογές στη ζωή τους, χωρίς να επιβαρύνουν την κοινωνία και εσύ απλά μπορεί να μην συμφωνείς μ’ αυτές. Γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι όλοι αυτοί τιμωρούνται; …Γιατί δεν εξυπηρετείς καμία ανάγκη της κοινωνίας, όταν τους αφαιρείς ένα πολύτιμο περιουσιακό —και όχι μόνον— στοιχείο. Αυτό είναι καθαρή τιμωρία, η οποία αφορά μόνον αυτούς που θίγονται …Αποκλειστικά τιμωρία, εφόσον, εξαιτίας αυτής της πράξης, δεν προκύπτει κανένα αντισταθμιστικό όφελος για την κοινωνία. Μόνον οι ίδιοι —και κανένας άλλος— είναι αυτοί, οι οποίοι θίγονται από την καθυστέρησή τους. Εξαπολύεις πογκρόμ διώξεων απέναντι σε ανθρώπους, οι οποίοι δεν έκαναν τίποτε παράνομο πέρα του να κάνουν επιλογές επιβίωσης με τις οποίες κάποιος βολεμένος καρεκλοκένταυρος απλά διαφωνεί, γιατί δεν μπορεί να τις κατανοήσει. Γιατί το κράτος απειλεί το —για πολλούς απ’ αυτούς τους ανθρώπους— κορυφαίο περιουσιακό τους στοιχείο; Με ποια λογική αφαιρεί από κάποιους ανθρώπους ίσως το βασικότερο σημείο αναφοράς της ζωής τους; Πού απειλούνται τα συμφέροντα της κοινωνίας και το κράτος τούς αφαιρεί την περιουσία; Από τη στιγμή που δεν τους παρέχει ΚΑΜΙΑ απολύτως παροχή ή άλλο προνόμιο, το οποίο να στερεί πόρους από την κοινωνία ή να περιορίζει παροχές για τους εν ενεργεία φοιτητές, δεν έχει ούτε καν “έννομο” συμφέρον να παρέμβει. Δεν αποτελεί έννομο συμφέρον η θέλησή του να διατηρεί στα αρχεία του κάποια λιγότερα ονόματα ανθρώπων. Τα λίγα Kbytes μνήμης στους σκληρούς δίσκους των Πανεπιστημίων δεν δημιουργούν έννομο συμφέρον για το κράτος να τα επανακτήσει, διεκδικώντας τα. Μόνον πονηρά να σκεφτεί κάποιος, πρέπει να καταλάβει ότι υπάρχει “παρασκήνιο” πίσω από αυτές τις ενέργειες. Δεν έχει λόγο το κράτος να εκδηλώσει απλά εκδικητική μανία απέναντι σε κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι δεν το ενοχλούν. Επίσης, και η στάση των κομμάτων είναι περίεργη. Τα κόμματα εξουσίας, τα οποία παρακαλάνε για ψήφους και συμπάθεια, κάθονται και δημιουργούν εχθρότητα με χιλιάδες μορφωμένους ανθρώπους μόνο και μόνο για να “καθαρίσουν” τα αρχεία των Πανεπιστημίων; …Των Πανεπιστημίων, τα οποία όχι μόνον δεν ζήτησαν κάτι τέτοιο, αλλά αντίθετα αντιδρούν σ’ αυτήν την εκκαθάριση; Γιατί να τους διαγράψεις όλους αυτούς από τα αρχεία, όταν δεν σου κοστίζουν τίποτε και δεν απειλούν κανέναν; Έτσι κι αλλιώς δεν θα τους βρεις μπροστά σου ως πρόβλημα. Αυτοί, οι οποίοι μπορούσαν κάποτε να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και δεν το έκαναν από επιλογή, το πιο πιθανό είναι να μην το κάνουν ποτέ εξαιτίας των ίδιων λόγων. Αυτοί, οι οποίοι κάποτε δεν μπορούσαν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους —όταν είχαν ιδανικές συνθήκες ηλικίας, χρόνου, διάθεσης και εξωτερικής υποστήριξης— δεν θα τις ολοκληρώσουν επίσης ποτέ. Δεν το έκαναν όταν είχαν κάποιες πιθανότητες και θα το επιτύχουν όταν τα πάντα είναι αρνητικά γι’ αυτούς; Ποιον ενοχλούν και σε ποιον γίνονται “βάρος” όλοι αυτοί; Ποιο ζωτικό πρόβλημα της Ανώτατης Εκπαίδευσης θα λύσουν αυτές οι διαγραφές; Πώς θα ευνοηθεί με αυτές τις διαγραφές η “ανταγωνιστικότητα” των ελληνικών Πανεπιστημίων; Όταν όμως η μικροψυχία, η αντικοινωνικότητα και πολλές φορές ο ανθελληνισμός γίνονται “ελατήρια” για την παραγωγή πολιτικής, είναι εύκολο να οδηγηθούμε σε ακρότητες όλων των ειδών και εις βάρος όλων των πολιτών. Είναι εύκολο μια άρρωστη κατάσταση ελέγχου, καταστολής και τιμωρίας των πολιτών να ξεπεράσει τα όρια και να απειλήσει την ίδια τη Δημοκρατία. Δεν απέχουμε πολύ από τον φασισμό και τη Χούντα, όταν επιβάλλονται τέτοιοι νόμοι, χωρίς να υπολογίζονται οι πολίτες. Δεν μπορεί να θυσιάζονται χιλιάδες πολίτες, για να “ελαφρύνουν” λίγο κάποιοι σκληροί “δίσκοι” και να ανακουφιστούν κάποια μαλθακά “μυαλά”. Μα, θα πει κάποιος, πώς ένας τέτοιος νόμος μπορεί να απειλήσει τη Δημοκρατία; Μήπως είμαστε υπερβολικοί, προκειμένου να υποστηρίξουμε τις θέσεις μας; Καθόλου υπερβολικοί δεν είμαστε. Το θέμα είναι να ελέγχεις πάντα το κράτος και τις αυθαιρεσίες των κρατούντων, για να μην βρεθείς προ εκπλήξεων. Όταν το κράτος “εκτροχιάζεται” και θέλει να μπαίνει στις “ζωές” των πολιτών και να τους ελέγχει και να τους τιμωρεί, μπορεί να το κάνει σε πολλά πεδία και όχι μόνον σ’ αυτό της εκπαίδευσης …Ειδικά όταν αυτά αφορούν άυλα “αγαθά”, τα οποία πολλοί δεν αντιλαμβάνονται στην πραγματική τους βάση και ως εκ τούτου τα υποτιμούν. Ποιος εγγυάται σήμερα στους πολίτες ότι αυτό το κράτος, το οποίο ελέγχεται από τους “δανειστές” και την Μπίλντερμπεργκ, δεν θα συνεχίσει να αυθαιρετεί εις βάρος των πολιτών του; Ποιος μας λέει ότι δεν είναι η εκπαίδευση απλά μια πρόβα τζενεράλε για ανάλογες πολιτικές; …Ένα πρώτο πεδίο, όπου το σύστημα θα κάνει “εκκαθαρίσεις” πολιτών από τις λίστες του; Λίστες “αιωνίων” δεν έχουν μόνον τα Πανεπιστήμια. Λίστες “αιωνίων” δεν έχουν μόνον τα Νοσοκομεία. Λίστες “αιωνίων” δεν έχουν μόνον οι εκλογικοί κατάλογοι. Λίστες “αιωνίων” δραστηριοτήτων μπορούν να γίνουν πολλές. “Αιώνιοι”, που να ενοχλούν το σύστημα και να θέλει να τους “καθαρίσει”, μπορεί να γίνουν πάρα πολλοί. Υπό αυτήν την έννοια, γιατί να μην θεωρήσουμε ως “σωστό” και “νοικοκυρεμένο” να ελέγχει το κράτος και τους εκλογικούς καταλόγους του; Να ελέγχει ποιοι πολίτες ασκούν τα εκλογικά τους δικαιώματα και ποιοι όχι και μετά από μια παρατεταμένη “αποχή” να διαγράφει τους δεύτερους από τους εκλογικούς καταλόγους. Γιατί οι “αιώνιοι” απέχοντες των εκλογών να γεμίζουν τους καταλόγους και να απασχολούν τους σκληρούς “δίσκους” του υπουργείου Εσωτερικών; Γιατί να ξοδεύεται μελάνι για την αναπαραγωγή των λιστών, όταν αυτοί δεν συμμετέχουν; Αφού δεν πάει να ψηφίσει ένας πολίτης, γιατί να διατηρεί τα πολιτικά του δικαιώματα; …Να τα διατηρούν μόνον αυτοί, οι οποίοι πηγαίνουν συνέχεια, και ειδικά τα κομματόσκυλα. Γίνεται αυτό; …Όχι βέβαια …Προς το παρόν τουλάχιστον. Δεν γίνεται, γιατί η ιδιότητα του πολίτη είναι το μέγιστο κεφάλαιο του ιδιώτη μέσα στην Δημοκρατία μας και τα πολιτικά του δικαιώματα αναφαίρετα. Εφόσον δεν γίνεται αυτό, γιατί να γίνει το ανάλογο με το κεφάλαιο της γνώσης; Εφόσον θα διαμαρτύρονταν όλοι οι πολίτες για μια τέτοια φασιστική αυθαιρεσία, που —άσχετα αν υποσχόταν νοικοκύρεμα και οικονομία— θα απειλούσε τα θεμελιώδη δικαιώματά τους, γιατί υπάρχουν κάποιοι, οι οποίοι σήμερα βλέπουν με “συμπάθεια” το δήθεν “νοικοκύρεμα” των Πανεπιστημίων; Μήπως έπιασε τελικά η προπαγάνδα και έπεσαν οι άμυνες των πολιτών; Μήπως στο μέλλον θα πρέπει να περιμένουμε κι άλλες τέτοιες εκπλήξεις; Μήπως κάποιοι μας δοκιμάζουν; Όταν έχεις το θράσος να απειλείς δικαιώματα μορφωμένων ανθρώπων, πόσο θα διστάσεις να απειλήσεις δικαιώματα ανθρώπων λιγότερο ισχυρών;
  2. Το γελοίο “άλλοθι” ενός προμελετημένου εγκλήματος.

    Το πιο προκλητικό στοιχείο, το οποίο καθιστά αυτόν τον νόμο απολύτως χυδαίο, είναι η απίστευτα κουτοπόνηρη μεθόδευσή του …Είναι η απίστευτη προκλητικότητά του …Είναι το “απίστευτο”, το οποίο το αυθαίρετο και παράνομο κράτος προτείνει στους θιγόμενους ως “λύση” αντίδρασης …Είναι ο απίστευτος κομπλεξισμός των εξουσιαστών, ο οποίος “αναδίδεται” μέσα από τις διατάξεις αυτού του νόμου. Προκειμένου να έχουν ένα νομικό “άλλοθι”, ότι δεν πέρασαν απευθείας στην πράξη της κατάσχεσης και καταστροφής περιουσιακών στοιχείων πολιτών, “εφεύραν” ένα “αντίμετρο”.

    Γνωρίζοντας δηλαδή ότι υπάρχει κίνδυνος να κατηγορηθούν για αυθαίρετη κατάσχεση και καταστροφή ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων, προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια “ψευδοάμυνα”. Με δικολαβίστικα κόλπα έδωσαν θεωρητικά στα θύματά τους μια δυνατότητα να “σώσουν” το περιουσιακό τους στοιχείο …Τους έδωσαν μια δυνατότητα υποτίθεται της ίδιας φύσης και βέβαια ανάλογη με αυτήν που έδωσαν σ’ αυτούς, οι οποίοι έχουν αυθαίρετα και αδήλωτους ημιυπαίθριους χώρους. Πώς όμως να το “σώσουν”, όταν για τη διάσωση των αυθαίρετων και των ημιυπαίθριων χώρων αρκεί μια απλή δήλωση ή αίτηση αναγνώρισης νομιμότητας, ενώ για το πτυχίο τίποτε απ’ αυτά δεν φτάνει; Αποδεικνύεται για άλλη μία φορά —και με τον πιο απόλυτο τρόπο— ότι πολλοί από τους ανθρώπους, οι οποίοι κατά καιρούς μάς έχουν κυβερνήσει, είναι κοινοί καραγκιόζηδες …Δεν εξηγείται διαφορετικά.
    …”Θα έπρεπε να είχαν ήδη μεριμνήσει μετά από τόσες προειδοποιήσεις που δόθηκαν τα τελευταία χρόνια, κι όχι να ελπίζουν σε έκτακτη συμμετοχή στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου”, δήλωσε ο θρασύτατος Λοβέρδος σε εκπομπή τού Σκάι. Δεν ξέρουμε τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι προειδοποιήσεις στο “ταραγμένο” του μυαλό. Τι είναι το κράτος; …Νταβατζής ή κακοποιός και “προειδοποιεί” πολίτες; …Πώς μπορεί το κράτος να “διατάζει” πολίτες να ολοκληρώσουν σπουδές σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα; …Εδώ δεν μπορείς να “διατάξεις” φοιτητές να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, που αυτή είναι η δουλειά τους και απολαμβάνουν τις παροχές σου και θα “διατάξεις” ανθρώπους, οι οποίοι δεν ασχολούνται πλέον μ’ αυτό;

    Επιπλέον υπάρχει και το οικονομικό θέμα στη μέση. Πώς μπορεί να τους διατάξει να ξοδέψουν χρήματα, τα οποία δεν μπορεί να γνωρίζει αν υπάρχουν διαθέσιμα και πώς μπορεί να τους διατάξει να επιτύχουν σε εξετάσεις, χωρίς να γνωρίζει την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται τη δεδομένη περίοδο; Αν τα χρήματα μπορεί να τα δανειστεί ένας πολίτης, την μελέτη —και μάλιστα επιτυχή— από που θα την πάρει; Υπάρχει καμία λογική σ’ αυτήν την απαίτηση του κράτους;

    Απλά πράγματα. Πώς και με ποια λογική προειδοποιεί πολίτες να “μεριμνήσουν”, γιατί θα ακολουθήσει τιμωρία; Με ποια λογική μπορεί να διατάξει έναν πολίτη, για παράδειγμα, ο οποίος ζει και εργάζεται στα Χανιά, να ολοκληρώσει υποχρεωτικά μέσα σε δύο χρόνια τις σπουδές που έχει εγκαταλείψει στην Ξάνθη; Πώς μπορεί να αναγκάσει έναν πιθανότατα σαραντάχρονο ή πενηντάχρονο οικογενειάρχη να εγκαταλείψει την οικογενειακή του εστία, προκειμένου να κάνει κάτι, το οποίο δεν αποτελεί προτεραιότητα και άρα επιλογή η οποία προέκυψε από τη δική του ανάγκη και τη δική του ελεύθερη βούληση; Μόνον φασίστες μπορούν να τα σκεφτούν αυτά και βέβαια μόνον ηλίθιοι μπορούν να τα προτείνουν ως “επιλογές”. Απολύτως παράνομα είναι όλα αυτά, τα οποία προτείνει αυτήν τη στιγμή το κράτος. Δεν μπορεί το κράτος να “διατάζει” πολίτες να εκτελέσουν πράξεις, τις οποίες δεν μπορεί να τις υποστηρίξει το ίδιο. Πράξεις που συνεπάγονται οικονομικά έξοδα, τις οποίες δεν μπορεί είτε να τις “επιδοτήσει” οικονομικά είτε να τις εξυπηρετήσει το ίδιο με τις δικές του δυνατότητες και τη δική του γραφειοκρατία.

    Δεν είναι περίπτωση όμοια με την περίπτωση που ζητά το κράτος να καταταχθούν πολίτες στο στράτευμα και αναγκαστικά θα πρέπει να τους πληρώσει τα “φύλλα πορείας” και τα έξοδα διαβίωσης για το χρονικό διάστημα που έχει το ίδιο προϋπολογίσει. Δεν είναι περίπτωση όμοια με την περίπτωση που ζήτησε το κράτος από πολίτες να προσέλθουν με τα απαραίτητα δικαιολογητικά σε μια υπηρεσία του, για να δηλώσουν το πηγάδι τους ή το αυθαίρετο ακίνητό τους. Δεν είναι περίπτωση όμοια μ’ αυτήν, όπου το κράτος ζήτησε από τους πολίτες να “κινήσουν” ανενεργούς τραπεζικούς λογαριασμούς, για να καταλάβει ποιοι είναι “νεκροί”, ώστε να τους δημεύσει. Δεν είναι συνήθης δηλαδή περίπτωση που αυτό που ζητά επιτακτικά το κράτος είτε το χρηματοδοτεί το ίδιο είτε είναι παντελώς δωρεάν για τον πολίτη.
    Αυτή είναι μια περίπτωση τελείως διαφορετική, εφόσον το κράτος ζητάει από κάποιους πολίτες στην κυριολεξία να αλλάξουν την ίδια τη ζωή τους για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, προκειμένου να “σώσουν” κάτι, το οποίο εκ των δεδομένων τούς ανήκει, εφόσον το έχουν κερδίσει με το “σπαθί” τους στις εξετάσεις και το έχουν αναπτύξει με τα χρήματά τους στον βαθμό που μπόρεσαν. Σε ποια Δημοκρατία και με ποια λογική μπορεί το κράτος να διατάξει τους πολίτες να κάνουν κάτι τόσο χρονοβόρο και δαπανηρό, χωρίς να ξέρει τις δυνατότητες τους και χωρίς να παρέχει την παραμικρή υλική υποστήριξη σ’ αυτό; Δεν παρείχε κονδύλια υποστήριξης σ’ αυτούς, οι οποίοι θα έκαναν αυτά τα οποία προβλεπόταν. Δεν νομοθέτησε —όπως για παράδειγμα για τις περιπτώσεις στρατιωτικών ασκήσεων, δημοσιοϋπαλληλικών μετεκπαιδεύσεων, εγκυμοσύνης εργαζομένων— με στόχο να διευκολύνει κάποιες εξελίξεις.

    Όταν ζητάς από κάποιον να ολοκληρώσει τις σπουδές του σε δύο χρόνια, πρέπει —αν μη τι άλλο— να του δίνεις δυνατότητα να εξασφαλίσει τη ζωή του αυτά τα δύο χρόνια. Αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, απλά δεν το ζητάς. Κατάλαβε ο αναγνώστης γιατί μιλάμε για χυδαία και κουτοπόνηρη μεθόδευση, που στόχο είχε μόνον να του προσφέρει ένα “άλλοθι”; Τι σημασία είχε, δηλαδή, που έδωσε κάποιες “επιλογές” σε κάποιους να “σώσουν” τα πτυχία τους; Θα μπορούσε να τους πει να μαζευτούν στην Ακρόπολη και να πέσουν απ’ αυτήν …και όποιος επιβιώσει θα πάρει το πτυχίο του. Είναι επιλογή αυτή; Γιατί λοιπόν να είναι επιλογή αυτή, που έδωσε το κράτος σε αυτήν την περίπτωση, όταν αυτός, στον οποίο δίνεται η επιλογή, δεν μπορεί να την παρακολουθήσει, είτε γιατί είναι άνεργος είτε επειδή έχει μια οικογένεια να συντηρήσει;

    Πότε θα μπορούσε να έχει τέτοιου είδους απόλυτες απαιτήσεις το κράτος; Μόνον εάν μπορούσε να “δώσει” το ίδιο στους πολίτες και όχι να τους “ζητήσει”. Αν μπορούσε, για παράδειγμα, με τη θέσπιση ευεργετικών νόμων να χαρίσει “υπόλοιπα” πτυχίων, θα μπορούσε να καλέσει τους πολίτες να προσέλθουν, για να εκμεταλλευτούν την παροχή του νόμου. Αν, για παράδειγμα, έλεγε το κράτος ότι, προκειμένου να “καθαρίσει” τα αρχεία του, θα προχωρούσε σε “δωρεά” και θα “χάριζε” τα Πτυχία σε όσους θα “δήλωναν” τη θέλησή τους —κάνοντας απλές αιτήσεις— να εισπράξουν αυτήν τη δωρεά.

    Μόνον σε μια τέτοια περίπτωση θα είχε ένα “δικαίωμα” να διαγράψει αυτούς, οι οποίοι δεν θα συμμορφώνονταν. Αν, δηλαδή, ένας πολίτης δεν θα πήγαινε σε κάποιες προθεσμίες να πάρει αυτό, το οποίο παρείχε δωρεάν το κράτος, θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτή η ενέργειά του ως “άρνηση” αποδοχής κρατικής δωρεάς και άρα δεν θα υπήρχε ούτε και νομικά το πρόβλημα της διαγραφής. Έγινε κάτι τέτοιο και δεν το μάθαμε ή δεν το καταλάβαμε; Δεν έγινε κάτι τέτοιο, γιατί θα ήταν παράνομο και παράλογο να μοιράζει το κράτος πτυχία χωρίς εξετάσεις. Το ίδιο όμως παράνομο και παράλογο είναι κι αυτό το οποίο έκανε.

    Στην πραγματικότητα αυτό το ανάλγητο κράτος δεν έχει καν αποδείξεις ότι έκανε τα στοιχειώδη απέναντι στους ανθρώπους, τους οποίους μέσα σε μια νύχτα αποφάσισε να “κατακρεουργήσει”. Δεν έκανε ούτε αυτά, τα οποία κάνει συνήθως ακόμα και για τους κατάδικους. Ούτε καν αναζήτησε τους “μελλοθάνατους”, για να τους ενημερώσει με υπεύθυνο τρόπο για το πότε και με ποιόν τρόπο θα τους “εκτελέσει”. Δεν έχει καν τη δυνατότητα να αποδείξει ότι έκανε κάποια τηλεφωνήματα ή έστειλε κάποια ενημερωτικά σημειώματα προς όλους τους ενδιαφερόμενους, οι οποίοι θα έχαναν ένα βασικό τους περιουσιακό στοιχείο σε περίπτωση ελλιπούς ενημέρωσης. Δεν ενδιαφέρθηκε καν να κάνει το στοιχειώδες.

    Το ίδιο το κράτος, δηλαδή, που, όταν ζητάει κάτι για λογαριασμό του, στέλνει τα περιπολικά στο σπίτι του πολίτη για να τον ενημερώσουν, δεν συμπεριφέρεται το ίδιο όταν αυτή η ενημέρωση εξυπηρετεί τα συμφέροντα του πολίτη. Έχουμε άδικο; Γιατί το κράτος δεν αρκείται να “καλεί” τους στρατεύσιμους από τα τηλεοπτικά κανάλια και στέλνει την αστυνομία να τους καλέσει; Γιατί στην περίπτωση των “αιωνίων” δεν έκανε το ίδιο; Γιατί άφησε τους πολίτες να ενημερωθούν από τα τηλεοπτικά κανάλια για την αλλαγή του νόμου, που αφορούσε ένα τόσο σημαντικό θέμα της ζωής τους και δεν τους έστειλε μια επιστολή, για να “τακτοποιήσουν” την εκκρεμότητα τους, όπως κάνει με την εφορία του;

    Ενώ όμως δεν ενδιαφέρθηκε να κάνει το καθήκον του, έρχεται τώρα και σε τιμωρεί σκληρά, επειδή δεν “συμμορφώθηκες”. Σου ανακοινώνει —σαν να κουβαλάει όλο το δίκιο του κόσμου πάνω του— ότι στις 31-8-2014 θα διαγραφείς οριστικά από τα μητρώα των Πανεπιστημίων. Παριστάνοντας μάλιστα και τον υπέρτατο υπηρέτη του νόμου και της νομιμότητας, έρχεται να σου “υπενθυμίσει” ότι η άγνοια νόμου τιμωρείται. Αυτός, ο οποίος δεν σεβάστηκε κανέναν νόμο, έρχεται να σε τιμωρήσει για άγνοια νόμου …Αυτός, ο οποίος αγνόησε τον πλέον βασικό νόμο αυτού του κράτους —που είναι ο Συνταγματικός Νόμος—, έρχεται να σε τιμωρήσει, επειδή αγνόησες ένα νόμο-“πατσαβούρα”, που σκέφτηκαν τα δουλικά της Νέας Τάξης.

    Επιπλέον, εδώ τίθεται και ένα θέμα ηθικής τάξεως. Ζούμε σε μια εποχή μεγάλης οικονομικής κρίσης. Εν ενεργεία φοιτητές αναγκάζονται για λόγους οικονομικούς να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους. Όταν δεν μπορείς με κάποιον τρόπο να τους βοηθήσεις αυτούς οικονομικά να συνεχίσουν τις σπουδές τους είναι δυνατόν να διατάζεις πολίτες να επιστρέψουν στα θρανία για να σώσουν αυτά που βάση του νόμου είναι ήδη δικά τους; Όταν μιλάς για “αιώνιους” μιλάς πάντα για πολίτες που “παλεύουν” μέσα στην κοινωνία για την επιβίωση. Ποια εθνική ανάγκη και ποιο εθνικό ή κοινωνικό συμφέρον έκανε τόσο επείγουσα την ανάγκη να “καθαριστούν” τα αρχεία σε μια εποχή που είναι βέβαιον ότι υπάρχουν “θύματα” της οικονομίας. Σε μια τέτοια εποχή το κράτος πρέπει να είναι αλληλέγγυο προς τους πολίτες …Σε μια εποχή που πρέπει να συμπαραστέκεται στους πολίτες …Σε μια εποχή που πρέπει να αναβάλλει αποφάσεις επειγουσών αναγκών, οι οποίες οδηγούν τους πολίτες σε επιπλέον έξοδα ή ταλαιπωρία.

    Πόσο βλάκας μπορεί να είναι αυτός, που σκέφτηκε αυτόν τον νόμο; Πόσο απάνθρωπος μπορεί να είναι; Μόνο και μόνο, δηλαδή, εξαιτίας της τεράστιας οικονομικής κρίσης, αυτός ο νόμος —ακόμα κι αν ήταν ο τελειότερος και δικαιότερος νόμος που σκέφτηκαν ποτέ τα “αστροπελέκια” του Υπουργείου Παιδείας— θα έπρεπε να μπει σε αναστολή …Αναστολή, μέχρι να ξεπεραστεί η κρίση, εφόσον διαρκώς αυξάνονται οι πολίτες οι οποίοι “πέφτουν” οικονομικά επίπεδα και άρα αυτό αφορά και όσους θα καλούνται να σώσουν τα πτυχία τους υπό τις παρούσες συνθήκες.
    Όπως εύκολα αντιλαμβανόμαστε σε αυτήν την περίπτωση, το πρόβλημα δεν είναι απλά εκπαιδευτικό, αλλά κυρίως κοινωνικό. Εδώ απειλούνται θεμελιώδη ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνον αυτούς, τους οποίους φαινομενικά στοχεύει …Τους αφορά όλους, γιατί εκφράζει μια νεοφανή φασιστική νοοτροπία, η οποία απειλεί τους πάντες. Αυτός ο νόμος είναι ένα “καμπανάκι” για ολόκληρη την κοινωνία. Πρέπει οι πολίτες να αντιδρούν, όταν θίγονται τα δικαιώματα των πολιτών γενικά και όχι μόνον όταν το πρόβλημα φτάνει έξω από τη δική τους “πόρτα”. Πρέπει οι πολίτες να είναι σε έναν συνεχή συναγερμό, γιατί οι καιροί είναι “ύποπτοι”.
    Όμως, για να γίνουν όλα αυτά σωστά, απαιτούνται γνώσεις και ενημέρωση από την πλευρά των πολιτών. Αυτά τα “ξεκαθαρίσματα” δεν είναι τυχαία …Είναι προμηνύματα άσχημων φαινομένων. Όταν κάποιοι αποφασίζουν να “καθαρίσουν” λίστες και αρχεία για το “καλό” μας, καλό είναι να το διπλοεξετάζουμε. Κανένας δεν ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η “φαντασία” των “δανειστών” μας και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Ποιος μπορεί να αποκλείσει το γεγονός ότι στο μέλλον με τον τρόπο αυτόν το κράτος θα αρχίσει να “ξεφορτώνεται” όποιον δεν του αρέσει; Να κάθονται να υπολογίζουν ποιοι “συμφέρουν” και ποιοι δεν “συμφέρουν” και όποιους δεν τους βολεύουν να τους πετάνε στην “θάλασσα”.

    Γιατί δεν πάει ο Λοβέρδος να βοηθήσει τον Βούρτση για να σώσει τα ασφαλιστικά ταμεία; Γιατί να κάθεται και όλη την ημέρα κάνει προσθαφαιρέσεις για να βγουν οι συντάξεις και δεν ακολουθεί μια ανάλογη “τέλεια” λύση; Όταν υπάρχει φασισμός πάντα υπάρχουν λύσεις. Λύσεις όμως που εξυπηρετούν τους ίδιους τους φασίστες και όχι τους πολίτες. Απλά πράγματα. Μετά από τα Πανεπιστήμια μπορούν να “σώσουν” και τα ασφαλιστικά ταμεία. Γιατί όχι; Όποιος ασφαλισμένος φτάνει σε ηλικία συνταξιοδότησης και δεν έχει συμπληρώσει τα ένσημα —που θα προσδιορίζει κάποιος νέος υπό “κατασκευή” νόμος— να διαγράφεται από τα μητρώα των ασφαλισμένων και να πηγαίνει με τους ανασφάλιστους και τους απόρους ”’Να πηγαίνουν οι εισφορές τους υπέρ “πίστεως” και “ταμείων” …Να τους δίνουν για νομικό “άλλοθι” μερικούς μήνες παράταση να τα συμπληρώσουν και αν δεν τα καταφέρουν να τους διαγράφουν.

    Γιατί να τους έχουμε όλους αυτούς τους “ανεπαρκείς” σε καταλόγους, εφόσον οι εισφορές τους δεν φτάνουν το “επίπεδο” που επινόησε αυθαίρετα κάποιος Βούρτσης; Σε όποιον τομέα υπάρχουν “ανεπαρκείς”, να τους ξεφορτωνόμαστε με συνοπτικές διαδικασίες. Τον φασισμό τον πολεμάμε κάθε φορά που τον αντιλαμβανόμαστε και όχι μόνον όταν έρθει έξω από τη δική μας πόρτα. Όταν δεν αντιδράμε στις μεθοδεύσεις φασιστών πρώην σταλινικών, οι οποίοι δεν υπολογίζουν καθόλου τους πολίτες, είναι θέμα χρόνου να βυθιστούμε στο χάος. Σήμερα “τρώνε” δικά μας περασμένα με κόπο μαθήματα, αύριο θα “φάνε” τα πληρωμένα αλλά ελλιπή ένσημα κάποιων “ανεπαρκών” εργατών και μεθαύριο τα ακαλλιέργητα χωράφια κάποιων άλλων επίσης “ανεπαρκών” αγροτών.

    Αυτό δεν είναι που γίνεται και με τον ΕΝΦΙΑ; Γιατί ένας “ανεπαρκής” φορολογούμενος να διατηρεί ακίνητη περιουσία; Ορίζουν αυθαίρετα έναν φόρο πάνω σε αυθαίρετες αντικειμενικές αξίες και όποιος φορολογούμενος δεν έχει να πληρώσει —αυτό είναι προφανώς και του ζητούμενο— απειλείται με κατάσχεση της περιουσίας του. Δεν ορίζουν φόρο πάνω σε έσοδα, όπως είναι το σωστό. Ορίζουν φόρο πάνω σε αξίες, όπως τις υπολογίζουν οι ίδιοι.

    Κάποιοι ανοίγουν τον “ασκό του Αιόλου” στην κοινωνία μας. Θα αρχίσουν με τη φασιστική αυθάδεια να αρπάζουν ό,τι θέλουν από όποιον θέλουν, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Άρχισαν από το άυλο και το αφηρημένο, το οποίο δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό από τους αδαείς και θα συνεχίσουν σε όλα τα επίπεδα. Η πατρίδα μας βρίσκεται υπό απειλή …Υπό την απειλή ξένων ιμπεριαλιστών και των ντόπιων δουλικών τους, που, προκειμένου να τους εξυπηρετήσουν, δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτε …Ακόμα και αν με τις πράξεις τους μετατρέπουν τον Συνταγματικό Νόμο σε ένα “κουρέλι”. Όποιος δεν αντιδράσει στη σημερινή μεθόδευση των νεοταξιτών, θα τους βρει πολύ σύντομα μπροστά του και τότε θα είναι αργά.

    Αγώνας υπέρ του δικαίου

    Ακούγονται φήμες για κινητοποιήσεις των “αιωνίων” σε περίπτωση εφαρμογής του νόμου. Αυτές είναι λάθος στρατηγικές. Οι κινητοποιήσεις είναι μέσον πάλης για πολιτικά θέματα. Για θέματα, τα οποία από τη φύση τους άπτονται της έννοιας τού “υποκειμενικού”. Με κινητοποιήσεις προσπαθούμε να ανατρέψουμε κάτι, το οποίο εμείς —για εντελώς υποκειμενικούς λόγους— θεωρούμε “κακό” για κάτι το οποίο θεωρούμε “καλό”. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό δεν ισχύει. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα νομικό θέμα και σε αυτά τα θέματα υπάρχει αντικειμενικότητα. Υπάρχει το νόμιμο και το παράνομο και γι’ αυτό είναι αρμόδια να το κρίνουν τα Δικαστήρια αυτής της χώρας.

    Αυτό σημαίνει ότι οι θιγόμενοι δεν πρέπει να παρασυρθούν στο “πεδίο” που συμφέρει τους πολιτικούς. Δεν τους συμφέρει να διαπληκτίζονται με τον Λοβέρδο. Τους θιγόμενους τους συμφέρει να τον σύρουν αυτόν και τους ομοίους του στα δικαστήρια. Συλλογικές ενέργειες μπορούν να είναι μαζικές μηνύσεις κατά των ηγεσιών του Υπουργείου και των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων, τα οποία θα εκτελέσουν τις παράνομες αποφάσεις. Μαζικές αγωγές με απαιτήσεις πολλών εκατομμυρίων, εφόσον οι θιγόμενοι μπορούν να αποδείξουν ότι τους κόστισαν συγκεκριμένα χρήματα τα “κεκτημένα” τους σε μια οικονομία, όπου το πτυχίο αντιμετωπίζεται καθαρά ως Κεφάλαιο …Στα δικαστήρια πρέπει να δοθούν οι μάχες και όχι στα πεζοδρόμια…

    …Να γίνουν μηνύσεις για δυσφήμιση και σε όλα τα “παπαγαλάκια”, τα οποία μιλάνε για “αιώνιους”, χαρακτηρίζοντάς τους κηφήνες. Να εξασφαλίσουν μια δικαστική απόφαση και να πληρώνουν “ταρίφα” τα ΜΜΕ κάθε φορά που μιλάνε για “αιώνιους”. Πληρωμένα σκουπίδια είναι, τα οποία πληρώνονται για να δημιουργούν αρνητικό “κλίμα” στην κοινωνία, προκειμένου να διευκολύνουν τους πολιτικούς. Με ψέματα προσπαθούν να στρέψουν την κοινή γνώμη εναντίον των αδικημένων. Πώς το “εξηγεί” το δημοσίευμά του Κουρδιστό Πορτοκάλι για τους “200 χιλιάδες κηφήνες” που γράφει με μια καλά επιλεγμένη φωτογραφία του Λοβέρδου; …Τους πληρώνει κανένας όλους αυτούς τους “κηφήνες” για να κάθονται;

    Τραϊανού Παναγιώτης.
    Επί πτυχίω Πολιτικός Μηχανικός.

    ΥΓ.
    Οι εξελίξεις της τελευταίας στιγμής είναι άκρως αποκαλυπτικές της όλης μεθόδευσης. Οι άνθρωποι είναι συμμορίτες. Θα δοθούν “ευκαιρίες” σε όποιους “ενδιαφέρθηκαν”, μας ανακοίνωσε ο Λοβέρδος. Αυτή ήταν μια αναμενόμενη εξέλιξη γι’ αυτούς που γνωρίζουν το πώς λειτουργούν οι φασίστες. Γιατί το έκαναν αυτό; …Για να διχάσουν τους θιγόμενους …Για να “σαλαμοποιήσουν” το πρόβλημα και να το διαχειριστούν πιο εύκολα, βολεύοντας φίλους και εξασφαλίζοντας συμμάχους …Για να εμφανίσουν “καλούς”, οι οποίοι θα ανταμειφθούν με παρατάσεις, και “κακούς”, οι οποίοι θα τιμωρηθούν, χωρίς να τους δίνεται καμία άλλη ευκαιρία. Επειδή τα κομματόσκυλα δεν αλλάζουν ποτέ, είναι προφανές ότι ενημέρωσαν τους κολλητούς τους, για να “ενδιαφερθούν”.

    Όσοι έδωσαν έστω και ΕΝΑ μάθημα τα τελευταία δύο χρόνια, θα πάρουν παράταση για την περίοδο του Σεπτεμβρίου. Αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι κατόρθωσαν και έδωσαν ΕΝΑ μάθημα μέσα σε δύο χρόνια τον Σεπτέμβριο, θα ολοκληρώσουν “υποχρεωτικά” τις σπουδές τους ακόμα κι αν χρωστάνε δεκάδες μαθήματα. Άρα; …Άρα δημιουργούνται “αιώνιοι” δύο “ταχυτήτων”. Να υποθέσουμε ότι ο φίλος τού Λοβέρδου και δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μόραλης “ενδιαφέρθηκε”; Ένας από τους πιο γνωστούς “αιώνιους” είναι από τα “καλά” παιδιά; Προφανώς, μετά από κάποια “επιφοίτηση”, θα περάσει τα μερικές δεκάδες μαθήματα που του έλειπαν, για να μπει ανάμεσα στους πτυχιούχους …Έτσι ξηγιούνται τα φιλαράκια τα καλά …αλλά περιμένουν και αυτά ανταπόδοση …Εκλογές έρχονται …Χιλιάδες οι “γαύροι” που ψηφίζουν …Έτσι δεν είναι Ανδρέα; …Το κάνεις πτυχιούχο το φιλαράκι, σε βοηθάει να γίνεις βουλευτής.

    http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2014/08/blog-post.html

  3. ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ
    «ΕΛ.ΛΑ.Σ.»
    ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΙΣ

    ΔΗΛΩΣΗ

    ΠΡΟΣ:

    1. Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κύριο Κάρολο Παπούλια (Αρ. Πρωτ: 5/12-5-2014)
    2. Τον Πρωθυπουργό της χώρας κύριο Αντώνιο Σαμαρά (Αρ. Πρωτ: 2979/12-5-2014)
    3. Τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κύριο Ευάγγελο Βενιζέλο
    4. Τον πρόεδρο της Βουλής
    5. Όλα τα πολιτικά κόμματα

    
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ:
    
1. Τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου
 2. Τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου
 3. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης

    ***************

    .
    Αξιότιμοι κύριοι,

    Κατόπιν της υπ’ αριθμόν 66/2014 αποφάσεως του Α1 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου και την επίσημη ανακήρυξη του συνδυασμού μας ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΙΣ«ΕΛ.ΛΑ.Σ.» ως νομίμου συνασπισμού πολιτικών κομμάτων και πολιτικών κινήσεων διά την συμμετοχή μας στις εκλογές της 25ης Μαΐου 2014 για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο καθιστάμενοι πλέον ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ,

    ΣΑΣ ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

    
Ότι, ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΜΕ άμεσα, στην πράξη, τις διατάξεις του άρθρου 120 του Συντάγματος και ξεκινάμε ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΑΓΩΝΑ για την ανατροπή του καθεστώτος της ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ που έχετε επιβάλει στη χώρα μας από την 13η Αυγούστου 2009 μετά την δημοσίευση της αποφάσεως του Ειρηνοδικείου του Μονάχου κατά Μιχαήλ Χριστοφοράκου [υπόθεση ΖΙΜΕΝΣ], όπου επιβεβαιώθηκε και δικαστικώς ότι ως κυρίαρχα όργανα του κράτους

    Α. ΔΩΡΟΔΟΚΗΘΗΚΑΤΕ

    Β. ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΗΚΑΤΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ

    
Γ. ΤΕΛΕΣΑΤΕ, κατ’ εξακολούθηση, ΤΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ της κατάχρησης εξουσίας και της απιστίας κατά την υπηρεσία, με αποτέλεσμα, ΕΚΒΙΑΖΟΜΕΝΟΙ, να έχετε καταστεί ΟΜΗΡΟΙ ΞΕΝΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ [Γερμανία] και διεθνών τοκογλύφων ΔΙΑΠΡΑΤΤΟΝΤΑΣ, ως φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, κατ’ εξακολούθηση ειδεχθή εγκλήματα κατά του ελληνικού Λαού [οικονομικά-κοινωνικά-πολιτικά αλλά και κατά της ζωής του μετά από τις 5.500 αυτοκτονίες Ελλήνων] και διατηρώντας στην αφάνεια άνω των 140 δικογραφιών που σας αφορούν εμποδίζετε παρανόμως την Δικαιοσύνη να ασκήσει το θεσμικό της ρόλο ως τρίτος πυλώνας εξουσίας.

    ΚΑΛΟΥΜΕ τον Ελληνικό Λαό σε ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ και ως πρώτο βήμα αντίστασης ΣΥΝΙΣΤΟΥΜΕ να σταματήσει να πληρώνει τους άμεσους κεφαλικούς και τεκμαρτούς φόρους [χαράτσια, τέλη επιτηδεύματος, φορολογία εισοδήματος κ.λ.π.] που επιβάλλατε ως ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ με το νομικό πλαίσιο που παρανόμως θεσπίσατε κατά τα έτη 2010-2014 ως εκβιαζόμενο και να πληρώνει ο ελληνικός Λαός ΜΟΝΟΝ τους φόρους, που του αναλογούν και απορρέουν από τον νόμο 2238 όπως ίσχυε μέχρι το 2008, πριν δηλαδή την επιβολή του ανωτέρω καθεστώτος.

    ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΜΕ την ελληνική κυβέρνηση να μην τολμήσει να προβεί στην λήψη κατασταλτικών μέτρων ασκώντας πολίτικες διώξεις, να σταματήσει να δημεύει τις περιουσίες των Ελλήνων πολιτών διότι δεν νομιμοποιήστε να το διαπράττετε και ΚΑΛΟΥΜΕ τον ελληνικό Λαό να είναι έτοιμος να αντισταθεί με κάθε μέσο, όπως και το άρθρο 120 του Συντάγματος ορίζει.

    .
    ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ ΞΥΠΝΗΣΑΝ

    .
    Αρ. Πρωτ: 1535/12-5-2014

    Αθήνα 12 Μαΐου 2014

    περισσότερα εδώ:

    https://justiceforgreece.wordpress.com/2014/05/15/πατριωτικη-ενωση-ελ-λα-σ-κάλεσμα-σε/

  4. ΕΙΜΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

    Όχι μόνον γι’ αυτό που Εσύ Είσαι,

    Αλλά και γι’ Αυτό που Εγώ Γίνομαι Όταν Είμαι Κοντά σου. Είμαι Ερωτευμένος με μια βίλα δίπλα στην θάλασσα, όχι μόνον γι’ Αυτό που Είναι Αλλά και γι’ Αυτό που Εγώ θα γίνομαι όταν εντός της θα υποδέχομαι τους καλεσμένους μου.

    Είμαι Ερωτευμένος με την Πολιτική, όχι βέβαια γι’ Αυτό που κατάντησε

    Αλλά κυρίως, γι’ Αυτό που Εγώ γίνομαι, όταν Πολιτικολογώ.

    Είμαι Ερωτευμένος με μια Μερσεντές, όχι βέβαια μόνον γι’ Αυτό που η Μερσεντές Είναι

    Αλλά και γι’ Αυτό που Εγώ γίνομαι, όταν Είμαι εντός της.

    Είμαι Ερωτευμένος με την Πυρηνική Φυσική, όχι για το ακατανόητο που δείχνει να Είναι

    Αλλά γι’ Αυτό που Εγώ γίνομαι, όταν με τον Έρωτά μου ανακαλύπτω τα μυστικά του Ουρανού.

    Είμαι Ερωτευμένος με τα παιδιά μου, όχι μόνον γι’ αυτό που Είναι

    Αλλά και γι’ Αυτό που Εγώ γίνομαι, όταν υπερήφανος, τα βλέπω να γίνονται Ήρωες.

    Είμαι Ερωτευμένος με την Ανθρωπότητα, όχι μόνον γι’ Αυτό που δείχνει να Είναι

    Αλλά κυρίως γι’ Αυτό, που Εγώ Έγινα, μελετώντας τα βάσανά της.

    Ο Έρωτας είναι η Δημιουργική Αρχή του Κόσμου Άνθρωποι, ανακαλύψτε τον

    και γίνετε Ευτυχέστεροι. Μην τον περιορίζετε σε έναν επιδερμικό αυνανισμό που

    το πολιτιστικό μας μοντέλο προάγει μέσω της διαφήμισης και της πορνογραφίας.

    Ευάγγελος Βαρελίδης. Συγγραφέας ερευνητής σε θέματα

    Συνείδησης, Έρωτα και Εγώ. Τηλ. 697 3535681. http://www.varelidis.gr

  5. Εισαγγελία Αρείου Πάγου.
    Παραλαμβάνων Εισαγγελέας: Κα. Κουτζαμάνη
    Ημερομηνία: 4/11/2014
    Καταθέτων αρχικά: Μασσέλος Ιωάννης
    Αριθμός Γενικού Πρωτοκόλλου: 7221

  6. ΥΠΑΡΧΟΝΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ-ΘΥΜΑΤΟΣ-ΘΥΤΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

    Thursday 07/09/2017 02:03 GMT+2
    Πρόταση Απελευθερωτικής Συνέργειας G-M-R

    Αντί εισαγωγής, Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ G–M–R ΣΑΣ ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΓΓΡΑΦΗ ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ 5-11-2014 ΓΙΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ επί της σχετικής συνημμένης καταγγελίας του Ιωάννη Μασσέλου(*): «ενδιαφέρουσα προσέγγιση των γεγονότων της σήμερον». Στην μνήμη (**) του Συναγωνιστή-Καλού Ανθρώπου, Μασσέλου Ν. Ιωάννη-alias IRI WOLF .

    (*)https://justiceforgreece.wordpress.com/2014/10/30/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CF%87%CF%84%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84-2/

    (**)https://justiceforgreece.wordpress.com/2017/04/22/%CF%80%CE%AD%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B5-%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82/

    Ακολουθεί το σχετικό έγγραφο του Αρείου Πάγου, ντοκουμέντο παραδοχής της καταγγελλομένης εσχάτης προδοσίας, ταυτόχρονα ντοκουμέντο του Εισαγγελικού «δεν καταλαβαίνω να υπάρχει αίτημα». Οι αντιμνημονιακοί νομικοί και τα αντιμνημονιακά σχήματα, ας κάνουν το καθήκον τους. Να μην ξεχνάμε επίσης, πως την υπόθεση ΕΛΣΤΑΤ κρατούν ακόμα ζωντανή οι, Ζ. ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ-Ν. ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ.

    ΣΥΝΤΑΓΜΑ – ΟΡΚΟΣ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ – ΜΝΗΜΟΝΙΑ – ΠΟΙΝΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

    Εν αρχή ο όρκος, …, ο ΟΡΚΟΣ, ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

    Είναι ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΣ ο συνδυασμός:

    Tου όρκου (ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ-εκτελεστικών οργάνων του κράτους, σε αντίθεση με τον ΙΔΙΟΤΕΛΩΣ καταπατούμενο όρκο των, ΠτΔ, ΠτΒ, Πρωθυπουργού και Υπουργών, Βουλευτών, Ηγεσίας Ελληνικής Δικαιοσύνης, Διοικητή της ΤτΕ), του άρθρου 19 παραγρ. 1 του Ν3528/2007 ΦΕΚ 26 τ. Α΄(όρκος των Δημοσίων Πολιτικών ∆ιοικητικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων Ν.Π.∆.∆.),

    Με:

    – Tο άρθρο 25 παραγρ. 3 του Ν3528/2007 ΦΕΚ 26 τ. Α΄ περί Νομιμότητας υπηρεσιακών ενεργειών (1. Ο υπάλληλος είναι υπεύθυνος για την εκτέλεση των καθηκόντων του και τη νομιμότητα των υπηρεσιακών του ενεργειών.

    2. Ο υπάλληλος οφείλει να υπακούει στις διαταγές των προϊσταμένων του. Όταν όμως εκτελεί διαταγή, την οποία θεωρεί παράνομη, οφείλει,…)

    – Tο άρθρο 120Σ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗ-ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ για την υπεράσπιση του ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ και της ΠΑΤΡΙΔΑΣ (και ΕΜΜΕΣΩΣ ΠΛΗΝ ΣΑΦΩΣ, την ΚΑΤΑΔΙΚΗ της εσχάτης προδοσίας υπαιτίων και συνενόχων, των τελευταίων δια της σημαντικής παθητικής=αποσιώπηση εγκλήματος κλπ, είτε ενεργητικής συνέργειας).

    – Την ΟΡΘΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ άρθρου 86Σ ( http://greek-market-research.com/article/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF-86%CF%83-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%89%CF%80%CE%B9%CF%83%CE%B7/#more-14024 ) που βλέπετε αναλυτικά και στη συνέχεια του κειμένου.

    – Τον ΠΟΙΝΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ περί ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ αντιμετωπιζομένης ως ΔΙΑΡΚΕΣ ΑΥΤΟΦΩΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ (βλέπετε παρακάτω σχετική ποινική νομοθεσία και ανάλυση από νομικό ιστολόγιο)

    Είναι καθοριστικός ο Όρκος καθώς ΚΑΙ η κατ’ αρχήν άρνηση συμμετοχης σε παρανομία, σε περίπτωση δε άνωθεν ΕΠΙΜΟΝΗΣ, απαιτείται η Η ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΩΘΕΝ ΕΝΤΟΛΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΟΡΚΟ και ακολούθως και μόνον ακολούθως, ή εκτελείται η εντολή .. , ή …, βλέπετε την ΑΜΕΣΩΣ παρακάτω επιλογή ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ:

    ΑΙΤΗΣΗ

    Υποβολής Παραίτησης

    Επώνυμο …Αλιφραγκή……

    Όνομα ……Μαρία………

    Πατρώνυμο …Νικόλαος……

    Μητρώνυμο …Σταματία……

    Όνομα Συζύγου …Βλάσσης……..

    Το γένος …Καστανιώτη……

    Υπηκοότητα …Ελληνική…

    Τόπος γέννησης …Θήβα…

    Κάτοικος …Αθηνών………

    …Πολυδώτου 6 Περιστέρι……

    Επάγγελμα ……Δασκάλα……..

    Αριθμ. Δ. Ταυτ. …ΑΗ 624968…..

    Αστ. Αρχή έκδοσης …Β’ ΤΑ……… Περιστερίου…

    Ημ/νία έκδοσης ……29/06/2009….

    Τηλέφωνο…2105741002…

    …23/01/2012….

    ΠΡΟΣ

    ΠΥΣΠΕ ΠΕΙΡΑΙΑ

    …23-01-2012…

    Λαμβάνω την τιμή να υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση μου ως δασκάλας, στο 8ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά.

    Οι λόγοι που μ’ έκαναν να επιλέξω αυτή την οδό είναι οι εξής:

    – Ως δασκάλα πίστευα πάντα πως η στάση μου είναι παράδειγμα κι ό,τι νιώθω περνάει σαν αέρας στις ψυχές των παιδιών. Όχι κούφια λόγια και μπούρδες. Συναισθήματα και πράξεις, στάση ζωής. Δεν μπορώ ν’ αντικρίζω τα μάτια των παιδιών μου, χωρίς να ντρέπομαι να υπηρετώ μία παιδεία που δεν υφίσταται. Δεν έχω το δικαίωμα, δεν μου επιτρέπεται. Αρνούμαι να συμμετέχω στο συστηματάκι σας: «Πρώτα ο μαθητής», «Δωρεάν δημόσια παιδεία», «Ίσες ευκαιρίες για όλους»; Αρνούμαι τους φόρους των συμπολιτών μου να τους προσφέρω αδιαμαρτύρητα στους προδότες της χώρας μου, χωρίς να μπορώ να αρνηθώ ή ν’ αντισταθώ στις αποφάσεις τους.

    – Αρνούμαι να συναινώ, να συνεργάζομαι και να διευκολύνω αυτούς που μάτωσαν τη χώρα. Τους στυγνούς δολοφόνους, που δολοφονούν κάθε μέρα κάποιον συμπολίτη μου. (Μεταξύ των θυμάτων και ο άντρας μου).

    – Δεν συνεργάζομαι μ’ αυτούς που έκλεψαν τον ιδρώτα των συνταξιούχων, χωρίς ντροπή και σεβασμό στα χρόνια τους.

    – Δεν συνεργάζομαι μ’ αυτούς που γέμισαν τη χώρα άστεγους και τώρα κάνουν τους ελεήμονες τάχα.

    Δεν θέλω την ελεημοσύνη τους, δεν αναγνωρίζω τα μιάσματα, τους θρασύδειλους που παράνομα κυβερνούν τη χώρα με την πεποίθηση ότι συμφωνούμε.

    Για όλους αυτούς τους λόγους,

    ΕΠΕΙΔΗ

    Η ψυχή μου αλυχτά,

    Αποχωρώ και ΑΠΑΙΤΩ, το μόνο δικαίωμα που μου αφήσατε για ν’ αντισταθώ, την παραίτησή μου, να την κάνετε ΑΜΕΣΑ δεκτή.

    (υπογραφή)

    Αλιφραγκή Μαρία

    (ονοματεπώνυμο)

    ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ

    Ν3528/2007 ΦΕΚ 26 τ. Α΄

    Υπαλληλικός Κώδικας

    ΜΕΡΟΣ Α΄ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ∆ΙΟΡΙΣΜΟΥ

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄ ∆ΙΟΡΙΣΜΟΣ

    Άρθρο 19

    Ορκωμοσία – Ανάληψη υπηρεσίας

    1. Ο όρκος δίνεται ενώπιον του οργάνου που έχει εκδώσει την πράξη διορισμού ή του οργάνου που ορίζεται στο έγγραφο της κοινοποίησης. Ο όρκος έχει ως εξής: «Ορκίζομαι να φυλάττω πίστη στην πατρίδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω τιμίως και ευσυνειδήτως τα καθήκοντα μου.» Ο όρκος των αλλοδαπών έχει ως εξής: «Ορκίζομαι να φυλάττω πίστη στην Ελλάδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους της και να εκπληρώνω τιμίως και ευσυνειδήτως τα καθήκοντα μου.» Όσοι δηλώνουν ότι δεν πρεσβεύουν καμιά θρησκεία ή πρεσβεύουν θρησκεία που δεν επιτρέπει τον όρκο, παρέχουν, αντί όρκου, την ακόλουθη διαβεβαίωση: «∆ηλώνω, επικαλούμενος την τιμή και τη συνείδηση μου, ότι θα φυλάττω πίστη στην Ελλάδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους και ότι θα εκπληρώνω τιμίως και ευσυνειδήτως τα καθήκοντα μου.»

    ΜΕΡΟΣ Β΄ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ – ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ – ΚΩΛΥΜΑΤΑ ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

    Άρθρο 24

    Πίστη στο Σύνταγμα

    Ο υπάλληλος είναι εκτελεστής της θέλησης του Κράτους, υπηρετεί μόνο το Λαό και οφείλει πίστη στο Σύνταγμα και αφοσίωση στην Πατρίδα και τη ∆ημοκρατία.

    Άρθρο 25

    Νομιμότητα υπηρεσιακών ενεργειών

    1. Ο υπάλληλος είναι υπεύθυνος για την εκτέλεση των καθηκόντων του και τη νομιμότητα των υπηρεσιακών του ενεργειών.

    2. Ο υπάλληλος οφείλει να υπακούει στις διαταγές των προϊσταμένων του. Όταν όμως εκτελεί διαταγή, την οποία θεωρεί παράνομη, οφείλει, πριν την εκτέλεση, να αναφέρει εγγράφως την αντίθετη γνώμη του και να εκτελέσει τη διαταγή χωρίς υπαίτια καθυστέρηση. Η διαταγή δεν προσκτάται νομιμότητα εκ του ότι ο υπάλληλος οφείλει να υπακούσει σε αυτήν.

    3. Αν η διαταγή είναι προδήλως αντισυνταγματική ή παράνομη, ο υπάλληλος οφείλει να μην την εκτελέσει και να το αναφέρει χωρίς αναβολή. Όταν σε διαταγή, η οποία προδήλως αντίκειται σε διατάξεις νόμων ή κανονιστικών πράξεων, διατυπώνονται επείγοντες και εξαιρετικοί λόγοι γενικότερου συμφέροντος ή όταν, ύστερα από άρνηση υπακοής σε πρώτη διαταγή που προδήλως αντίκειται σε τέτοιες διατάξεις, ακολουθήσει δεύτερη διαταγή που εκθέτει επείγοντες και εξαιρετικούς λόγους γενικότερου συμφέροντος, ο υπάλληλος οφείλει να εκτελέσει τη διαταγή και να αναφέρει συγχρόνως στην προϊσταμένη αρχή εκείνου που τον διέταξε. Επί νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, εφόσον εκείνος που διέταξε είναι το διοικητικό συμβούλιο ή το ανώτατο μονομελές όργανο διοίκησης, η αναφορά υποβάλλεται στον εποπτεύοντα Υπουργό. Εάν εκείνος που διέταξε είναι ο Υπουργός, η αναφορά υποβάλλεται στον Πρωθυπουργό.

    4. Αν ο υπάλληλος έχει αντίθετη γνώμη για εντελλόμενη ενέργεια, για την οποία είναι αναγκαία η προσυπογραφή ή η θεώρηση του, οφείλει να τη διατυπώσει εγγράφως για να απαλλαγεί από την ευθύνη. Εάν παραλείπει την προσυπογραφή ή θεώρηση, θεωρείται ότι προσυπέγραψε ή θεώρησε.

    5. Οι προϊστάμενοι όλων των βαθμίδων οφείλουν να προσυπογράφουν τα έγγραφα που ανήκουν στην αρμοδιότητα τους και εκδίδονται με την υπογραφή του προϊσταμένου τους. Αν διαφωνούν, οφείλουν να διατυπώσουν εγγράφως τις τυχόν αντιρρήσεις τους. Αν παραλείψουν να προσυπογράψουν το έγγραφο, θεωρείται ότι το προσυπέγραψαν.

    6. Ο υπάλληλος δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί τη σύνταξη, με κάθε μέσο, εγγράφου για θέμα της αρμοδιότητας του, εφόσον διαταχθεί γι` αυτό από οποιονδήποτε από τους προϊσταμένους του. Αν διαφωνεί με το περιεχόμενο του εγγράφου, εφαρμόζεται η παρ. 4 του παρόντος άρθρου.

    Σύνταγμα

    MEPOΣ ΠPΩTO – Bασικές διατάξεις > TMHMA A΄ – Mορφή του πολιτεύματος

    ‘Αρθρο 1: (Μορφή του πολιτεύματος)

    1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρευόμενη Kοινοβουλευτική Δημοκρατία.
    2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
    3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

    ‘Αρθρο 2: (Πρωταρχικές υποχρεώσεις της πολιτείας)

    1. O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
    2. H Eλλάδα, ακολουθώντας τους γενικά αναγνωρισμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, επιδιώκει την εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιοσύνης, καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών.

    MEPOΣ ΔEYTEPO – Aτομικά και κοινωνικά δικαιώματα

    ‘Αρθρο 25: (Αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου, προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων)

    **1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Oι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας.

    2. H αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.
    3. H καταχρηστική άσκηση δικαιώματος δεν επιτρέπεται.
    4. Tο Kράτος δικαιούται να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης.

    _______________________

    ** Με δύο αστερίσκους δηλώνονται τα σημεία της Αναθεώρησης που αναγράφονται στο Ψήφισμα της 6ης Απριλίου 2001 της Ζ’ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων

    MEPOΣ TPITO – Oργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας > TMHMA B΄ – Πρόεδρος της Δημοκρατίας

    KEΦAΛAIO ΠPΩTO – Aνάδειξη του Προέδρου

    ‘Αρθρο 33: (Έναρξη θητείας, όρκος, χορηγία)

    1. O εκλεγόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναλαμβάνει την άσκηση των καθηκόντων του από την επομένη της ημέρας που έληξε η θητεία του απερχόμενου Προέδρου? σε όλες τις άλλες περιπτώσεις από την επομένη της εκλογής του.
    2. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πριν αναλάβει την άσκηση των καθηκόντων του, δίνει ενώπιον της Bουλής τον ακόλουθο όρκο:
    «Oρκίζομαι στο όνομα της Aγίας και Oμοούσιας και Aδιαίρετης Tριάδας να φυλάσσω το Σύνταγμα και τους νόμους, να μεριμνώ για την πιστή τους τήρηση, να υπερασπίζω την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της Xώρας, να προστατεύω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Eλλήνων και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Eλληνικού Λαού».
    3. Nόμος ορίζει τη χορηγία που καταβάλλεται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τη λειτουργία των υπηρεσιών που οργανώνονται για την εκτέλεση των καθηκόντων του.

    MEPOΣ TPITO – Oργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας > TMHMA B΄ – Πρόεδρος της Δημοκρατίας > KEΦAΛAIO TPITO – Eιδικές ευθύνες του Προέδρου της Δημοκρατίας

    ‘Αρθρο 49: (Ευθύνη, κατηγορία, δίκη)

    1. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ευθύνεται οπωσδήποτε για πράξεις που έχει ενεργήσει κατά την άσκηση των καθηκόντων του, παρά μόνο για έσχατη προδοσία ή παραβίαση, με πρόθεση, του Συντάγματος. Για πράξεις που δεν σχετίζονται με την άσκηση των καθηκόντων του η δίωξη αναστέλλεται έως ότου λήξει η προεδρική θητεία.
    2. H πρόταση για κατηγορία και παραπομπή του Προέδρου της Δημοκρατίας σε δίκη υποβάλλεται στη Bουλή υπογραμμένη από το ένα τρίτο τουλάχιστον των μελών της και γίνεται αποδεκτή με απόφαση που λαμβάνεται με πλειοψηφία των δύο τρίτων του συνόλου των μελών της.
    3. Aν η πρόταση γίνει αποδεκτή, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παραπέμπεται στο δικαστήριο του άρθρου 86 οι σχετικές μ’ αυτό διατάξεις εφαρμόζονται αναλόγως και στην περίπτωση αυτή.
    4. Aφότου παραπεμφθεί, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέχει από την άσκηση των καθηκόντων του και αναπληρώνεται, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 34 αναλαμβάνει πάλι τα καθήκοντά του, αφότου το δικαστήριο του άρθρου 86 εκδώσει απαλλακτική απόφαση, εφόσον δεν εξαντλήθηκε η θητεία του.
    5. Nόμος που ψηφίζεται από την Oλομέλεια της Bουλής ρυθμίζει τα σχετικά με την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου αυτού.

    ‘Αρθρο 50: (Τεκμήριο Αρμοδιότητας)

    O Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει άλλες αρμοδιότητες παρά μόνο όσες του απονέμουν ρητά το Σύνταγμα και οι νόμοι που είναι σύμφωνοι μ’ αυτό.

    MEPOΣ TPITO – Oργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας > TMHMA Γ΄ – Bουλή > KEΦAΛAIO ΠPΩTO – Aνάδειξη και συγκρότηση της Bουλής

    ‘Αρθρο 52: (Ελεύθερη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης)

    H ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση. Nόμος ορίζει τις ποινικές κυρώσεις κατά των παραβατών της διάταξης αυτής.

    MEPOΣ TPITO – Oργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας > TMHMA Γ΄ – Bουλή > KEΦAΛAIO TPITO – Kαθήκοντα και δικαιώματα των βουλευτών

    ‘Αρθρο 59: (Όρκος)

    1. Oι βουλευτές πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνουν στο Bουλευτήριο και σε δημόσια συνεδρίαση τον ακόλουθο όρκο:
    «Oρκίζομαι στο όνομα της Aγίας και Oμοούσιας και Aδιαίρετης Tριάδας να είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου».
    2. Aλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι βουλευτές δίνουν τον ίδιο όρκο σύμφωνα με τον τύπο της δικής τους θρησκείας ή του δικού τους δόγματος.
    3. Bουλευτές που ανακηρύσσονται όταν η Bουλή απουσιάζει δίνουν τον όρκο στο Tμήμα της που λειτουργεί.

    ‘Αρθρο 61: (Ανεύθυνο των βουλευτών)

    1. O βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων.
    2. O βουλευτής διώκεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμηση, κατά το νόμο, ύστερα από άδεια της Βουλής. Aρμόδιο για την εκδίκαση είναι το Eφετείο. H άδεια θεωρείται ότι οριστικά δε δόθηκε, αν η Βουλή δεν αποφανθεί μέσα σε σαράντα πέντε ημέρες αφότου η έγκληση περιήλθε στον Πρόεδρο της Βουλής. Aν η Βουλή αρνηθεί να δώσει την άδεια ή αν περάσει άπρακτη η προθεσμία, η πράξη θεωρείται ανέγκλητη.
    H παράγραφος αυτή έχει εφαρμογή από την προσεχή βουλευτική περίοδο.
    3. O βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ούτε για τα πρόσωπα που του εμπιστεύθηκαν τις πληροφορίες ή στα οποία αυτός τις έδωσε

    ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ G–M–R: ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΡΟΣΚΡΟΥΟΥΝ (ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΤΕΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΙΑΚΑ ΑΠΟ ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΠΟΨΗ) ΣΕ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ όπως πχ : ΔΟΛΙΑ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ, ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ, ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ ΕΙΤΕ ΣΥΝΕΡΓΙΑΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.

    ΤΑ ΕΝ ΛΟΓΩ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΜΟΝΟ «ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΣΦΑΙΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ. ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΣΧΕΤΙΚΟ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ ΕΓΓΕΝΩΣ (ΚΑΙ ΜΕ ΙΔΙΟΤΕΛΩΣ ΕΦΑΡΜΟΖΟΜΕΝΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ) ΨΕΥΔΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ (*)

  7. συνέχεια: . ‘Αρθρο 62: (Ακαταδίωκτο των βουλευτών) 1. Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Eπίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Bουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Bουλής. H άδεια θεωρείται ότι δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε τρεις μήνες αφότου η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη διαβιβάστηκε στον Πρόεδρο της Bουλής. H τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των διακοπών της Bουλής. Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα. . ΥΠΟΓΡΑΜΙΣΗ ΤΗΣ G–M–R: «Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα.» MEPOΣ TPITO – Oργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας > TMHMA Δ΄ – Kυβέρνηση > KEΦAΛAIO ΔEYTEPO – Σχέσεις Bουλής και Kυβέρνησης ‘Αρθρο 85: (Ευθύνη των Υπουργών) Tα μέλη του Yπουργικού Συμβουλίου, καθώς και οι Yφυπουργοί είναι συλλογικώς υπεύθυνοι για τη γενική πολιτική της Kυβέρνησης και καθένας από αυτούς για τις πράξεις ή παραλείψεις της αρμοδιότητάς του, σύμφωνα με τις διατάξεις των νόμων για την ευθύνη των Yπουργών. Σε καμία περίπτωση η έγγραφη ή προφορική εντολή του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν απαλλάσσει τους Yπουργούς και τους Yφυπουργούς από την ευθύνη τους. . MEPOΣ TPITO – Oργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας > TMHMA Δ΄ – Kυβέρνηση > KEΦAΛAIO ΔEYTEPO – Σχέσεις Bουλής και Kυβέρνησης ‘Αρθρο 86: (Δίωξη κατά μελών της Κυβέρνησης, Ειδικό Δικαστήριο) 1. Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. Απαγορεύεται η θέσπιση ιδιώνυμων υπουργικών αδικημάτων. 2. Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση κατά των προσώπων και για τα αδικήματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δεν επιτρέπεται χωρίς προηγούμενη απόφαση της Βουλής κατά την παράγραφο 3. Αν στο πλαίσιο άλλης ανάκρισης, προανάκρισης, προκαταρκτικής εξέτασης ή διοικητικής εξέτασης προκύψουν στοιχεία, τα οποία σχετίζονται με τα πρόσωπα και τα αδικήματα της προηγούμενης παραγράφου, αυτά διαβιβάζονται αμελλητί στη Βουλή από αυτόν που ενεργεί την ανάκριση, προανάκριση ή εξέταση. 3. Πρόταση άσκησης δίωξης υποβάλλεται από τριάντα τουλάχιστον βουλευτές. Η Βουλή, με απόφασή της που λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, συγκροτεί ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, διαφορετικά, η πρόταση απορρίπτεται ως προδήλως αβάσιμη. Το πόρισμα της επιτροπής του προηγούμενου εδαφίου εισάγεται στην Oλομέλεια της Βουλής η οποία αποφασίζει για την άσκηση ή μη δίωξης. Η σχετική απόφαση λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών. Η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά την παράγραφο 1 αρμοδιότητά της μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος. Με τη διαδικασία και την πλειοψηφία του πρώτου εδαφίου της παραγράφου αυτής η Βουλή μπορεί οποτεδήποτε να ανακαλεί την απόφασή της ή να αναστέλλει τη δίωξη, την προδικασία ή την κύρια διαδικασία. 4. Αρμόδιο για την εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων σε πρώτο και τελευταίο βαθμό είναι, ως ανώτατο δικαστήριο, Ειδικό Δικαστήριο που συγκροτείται για κάθε υπόθεση από έξι μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας και επτά μέλη του Αρείου Πάγου. Τα τακτικά και αναπληρωματικά μέλη του Ειδικού Δικαστηρίου κληρώνονται, μετά την άσκηση δίωξης, από τον Πρόεδρο της Βουλής σε δημόσια συνεδρίαση της Βουλής, μεταξύ των μελών των δύο ανώτατων αυτών δικαστηρίων, που έχουν διορισθεί ή προαχθεί στο βαθμό που κατέχουν πριν από την υποβολή πρότασης για άσκηση δίωξης. Του Ειδικού Δικαστηρίου προεδρεύει ο ανώτερος σε βαθμό από τα μέλη του Αρείου Πάγου που κληρώθηκαν και μεταξύ ομοιόβαθμων ο αρχαιότερος. Στο πλαίσιο του Ειδικού Δικαστηρίου της παραγράφου αυτής λειτουργεί Δικαστικό Συμβούλιο που συγκροτείται για κάθε υπόθεση από δύο μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας και τρία μέλη του Αρείου Πάγου. Τα μέλη του Δικαστικού Συμβουλίου δεν μπορεί να είναι και μέλη του Ειδικού Δικαστηρίου. Με απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου ορίζεται ένα από τα μέλη του που ανήκει στον Άρειο Πάγο ως ανακριτής. Η προδικασία λήγει με την έκδοση βουλεύματος. Καθήκοντα εισαγγελέα στο Ειδικό Δικαστήριο και στο Δικαστικό Συμβούλιο της παραγράφου αυτής ασκεί μέλος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου που κληρώνεται μαζί με τον αναπληρωτή του. Το δεύτερο και τρίτο εδάφιο της παραγράφου αυτής εφαρμόζονται και για τα μέλη του Δικαστικού Συμβουλίου ενώ το δεύτερο εδάφιο και για τον εισαγγελέα. Σε περίπτωση παραπομπής προσώπου που είναι ή διετέλεσε μέλος της Κυβέρνησης ή Υφυπουργός, ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου συμπαραπέμπονται και οι τυχόν συμμέτοχοι, όπως νόμος ορίζει. 5. Αν για οποιονδήποτε άλλο λόγο, στον οποίο περιλαμβάνεται και η παραγραφή, δεν περατωθεί η διαδικασία που αφορά δίωξη κατά προσώπου που είναι ή διετέλεσε μέλος της Κυβέρνησης ή Υφυπουργός, η Βουλή μπορεί, ύστερα από αίτηση του ίδιου ή των κληρονόμων του, να συστήσει ειδική επιτροπή στην οποία μπορούν να μετέχουν και ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί για τον έλεγχο της κατηγορίας. . MEPOΣ TPITO – Oργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας > TMHMA E΄ – Δικαστική Eξουσία > KEΦAΛAIO ΠPΩTO – Δικαστικοί λειτουργοί και υπάλληλοι ‘Αρθρο 87: (Ανεξαρτησία των δικαστών) 1. H δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστήρια συγκροτούμενα από τακτικούς δικαστές, που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία. 2. Oι δικαστές κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος. 3. H επιθεώρηση των τακτικών δικαστών ενεργείται από δικαστές ανώτερου βαθμού καθώς και από τον Eισαγγελέα και τους Aντεισαγγελείς του Aρείου Πάγου, των δε εισαγγελέων από αρεοπαγίτες και εισαγγελείς ανώτερου βαθμού, σύμφωνα με τους ορισμούς του νόμου. MEPOΣ TETAPTO – Eιδικές τελικές και μεταβατικές διατάξεις > TMHMA Δ΄ – Aκροτελεύτια διάταξη ‘Αρθρο 120: (Ακροτελεύτια διάταξη) Tο Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την E΄ Aναθεωρητική Bουλή των Eλλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Yπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Iουνίου 1975. 2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Eλλήνων. 3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος. 4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.» ———————————————————————————————————– . ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΑΡΘΡΟ 134.- ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ. 1. Τιμωρείται με την ποινή της ισόβιας ή πρόσκαιρης κάθειρξης: Α) όποιος αποπειράται να αποστερήσει με οποιονδήποτε τρόπο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή αυτόν που ασκεί την προεδρική εξουσία από την εξουσία που έχουν κατά το Σύνταγμα, Β) όποιος αποπειράται με σωματική βία ή με απειλές σωματικής βίας: α) να παρεμποδίσει κάποιον απ’ αυτούς από την άσκηση της συνταγματικής εξουσίας του ή να τον εξαναγκάσει να επιχειρήσει πράξη που απορρέει από αυτή την εξουσία και β) να μεταβάλει το πολίτευμα του Κράτους. 2. Με ισόβια ή πρόσκαιρη κάθειρξη τιμωρείται όποιος, εκτός από την περίπτωση της προηγούμενης παραγράφου: α) επιχειρεί με βία ή απειλή βίας ή με σφετερισμό της ιδιότητας του ως οργάνου του Κράτους να καταλύσει ή να αλλοιώσει ή να καταστήσει ανενεργό διαρκώς ή προσκαίρως, το δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία ή θεμελιώδεις αρχές ή θεσμούς του πολιτεύματος αυτού, β) επιχειρεί με τα μέσα που αναφέρονται στο προηγούμενο εδάφιο και με τρόπο πρόσφορο να διαταράξει την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος, να αποστερήσει ή να παρακωλύσει τη Βουλή, την Κυβέρνηση ή τον Πρωθυπουργό από την ενάσκηση της εξουσίας που τους παρέχει το Σύνταγμα ή να τους εξαναγκάσει να εκτελέσουν ή να παραλείψουν πράξεις που απορρέουν από την εξουσία αυτή, γ) ασκεί ή άσκησε την εξουσία που ο ίδιος ή άλλος κατέλαβε με τους τρόπους και τα μέσα που προβλέπει το άρθρο αυτό. 3. Όποιος αποπειράται να θανατώσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή εκείνον που ασκεί την προεδρική εξουσία τιμωρείται με θάνατο ή ισόβια κάθειρξη. ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 134Α.- ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ. Θεμελιώδεις αρχές και θεσμοί του Πολιτεύματος θεωρούνται στο πλαίσιο του προηγούμενου άρθρου: α) η ανάδειξη του Αρχηγού του Κράτους με εκλογή, β) το δικαίωμα του λαού να εκλέγει τη Βουλή με γενικές, άμεσες, ελεύθερες, ίσες και μυστικές ψηφοφορίες μέσα στα συνταγματικά χρονικά πλαίσια, γ) το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, δ) η αρχή του πολυκομματισμού, ε) η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, όπως προβλέπεται στο Σύνταγμα, στ) η αρχή της δέσμευσης του νομοθέτη από το Σύνταγμα και της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας από το Σύνταγμα και τους νόμους, ζ) η αρχή της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και η) η γενική ισχύς και προστασία των ατομικών δικαιωμάτων που προβλέπει το Σύνταγμα. . ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 135.- ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ. 1. Όποιος δημόσια ή με τη διάδοση εγγράφων, εικόνων ή παραστάσεων προκαλεί με πρόθεση ή προσπαθεί να διεγείρει άλλους στο να επιχειρήσουν πράξεις από εκείνες που αναφέρονται στο άρθρο 134 τιμωρείται με κάθειρξη. 2. Όποιος συνωμοτεί με άλλον με σκοπό να εκτελέσουν πράξη από εκείνες που αναφέρονται στο άρθρο 134 ή με συνεννοήσεις με ξένη κυβέρνηση προπαρασκευάζει την εκτέλεση μιας απ’ αυτές τις πράξεις, τιμωρείται με κάθειρξη. 3. Οποιαδήποτε άλλη προπαρασκευαστική ενέργεια με πρόθεση μιας από τις αναφερόμενες στο άρθρο 134 πράξεις τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. 4. Συνωμοσία υπάρχει όταν δύο ή περισσότεροι συναποφασίσουν να τελέσουν πράξη έσχατης προδοσίας ή αναλάβουν αμοιβαία υποχρέωση να τελέσουν τέτοια πράξη. ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 135Α.- ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΦΟΡΕΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑΤΩΝ. Όποιος αποπειράται να θανατώσει τον Πρωθυπουργό, τον Πρόεδρο της Βουλής ή τους νόμιμους αναπληρωτές τους ή αρχηγό κόμματος που αναγνωρίζεται από τον Κανονισμό της Βουλής τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη. ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 136. Στις περιπτώσεις του άρθρου 135, το δικαστήριο μπορεί, μαζί με την ποινή της φυλάκισης, να επιβάλει και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων (άρθρο 61). Αν αυτός που καταδικάστηκε είναι αλλοδαπός, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει και την απέλαση του από το κράτος (άρθρο 74). ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 137. 1. Στις περιπτώσεις του άρθρου 134 παράγραφοι 1 και 2 και 135, ο δράστης μένει ατιμώρητος, αν με δική του θέληση παρεμπόδισε την επέλευση του αποτελέσματος που επιδίωκε με την πράξη του. 2. Αν στις περιπτώσεις του άρθρου 134 ο δράστης συντέλεσε αποφασιστικά στην αποκατάσταση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, τιμωρείται με ποινή μειωμένη. Το δικαστήριο όμως μπορεί, εκτιμώντας ελεύθερα όλες τις περιστάσεις, να κρίνει την πράξη του ατιμώρητη. Πώς ορίζει ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας, το αυτόφωρο έγκλημα: Άρθρο 242. – «1. Αυτόφωρο είναι το έγκλημα την ώρα που γίνεται ή το έγκλημα που έγινε πρόσφατα. Η πράξη θεωρείται ότι έγινε πρόσφατα, ιδίως όταν αμέσως ύστερα από αυτήν ο δράστης καταδιώκεται από τη δημόσια δύναμη ή από τον παθόντα ή με δημόσια κραυγή, όπως και όταν συλλαμβάνεται οπουδήποτε να έχει αντικείμενα ή ίχνη από τα οποία συμπεραίνεται ότι διέπραξε το έγκλημα σε πολύ πρόσφατο χρόνο. 2. Ποτέ δεν θεωρείται ότι συντρέχει μία από τις παραπάνω περιπτώσεις, αν πέρασε όλη η επόμενη ημέρα από την τέλεση της πράξης. 3. Τα εγκλήματα που τελούνται δια του τύπου θεωρούνται πάντοτε αυτόφωρα. Ακολουθεί ανάλυση και ως προς το ΔΙΑΡΚΕΣ ΑΥΤΟΦΩΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ: http://gdrosos.blogspot.gr/2013/09/blog-post_30.html . Αυτόφωρο και διαρκές έγκλημα 1. ΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΤΑΞΗ που ορίζει την έννοια του αυτοφώρου εγκλήματος Αυτόφωρο έγκλημα Άρθρο 242 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας 1. Αυτόφωρο είναι το έγκλημα την ώρα που γίνεται ή το έγκλημα που έγινε πρόσφατα. Η πράξη θεωρείται ότι έγινε πρόσφατα, ιδίως όταν αμέσως ύστερα από αυτήν ο δράστης καταδιώκεται από τη δημόσια δύναμη ή από τον παθόντα ή με δημόσια κραυγή, όπως και όταν συλλαμβάνεται οπουδήποτε να έχει αντικείμενα ή ίχνη από τα οποία συμπεραίνεται ότι διέπραξε το έγκλημα σε πολύ πρόσφατο χρόνο. 2. Ποτέ δεν θεωρείται ότι συντρέχει μία από τις παραπάνω περιπτώσεις, αν πέρασε όλη η επόμενη ημέρα από την τέλεση της πράξης. 3. Τα εγκλήματα που τελούνται δια του τύπου θεωρούνται πάντοτε αυτόφωρα. 4. Τα εγκλήματα που τελούνται από ανηλίκους δεν δικάζονται ως αυτόφωρα. 2. 9/2009 ΓΝΜΔ ΕΙΣΑΠ (ΕΓΚ) Στα στιγμιαία εγκλήματα, τα οποία είναι εκείνα επί των οποίων η προσβολή του εννόμου αγαθού τελειούται διά της εφάπαξ πραγματώσεως της αντικειμενικής τους υποστάσεως, (Ν. Χωραφάς, Γεν. Αρχαί, τόμ. πρώτος, σελ. 163) αυτόφωρο είναι το έγκλημα την ώρα που γίνεται ή το έγκλημα που έγινε πρόσφατα. Η πράξη θεωρείται ότι έγινε πρόσφατα, ιδίως όταν αμέσως ύστερα από αυτήν ο δράστης καταδιώκεται από τη δημόσια δύναμη ή από τον παθόντα ή με δημόσια κραυγή, όπως και όταν συλλαμβάνεται οπουδήποτε να έχει αντικείμενα ή ίχνη από τα οποία συμπεραίνεται ότι διέπραξε το έγκλημα σε πολύ πρόσφατο χρόνο. Ποτέ δεν θεωρείται ότι συντρέχει μια από τις παραπάνω περιπτώσεις αν πέρασε όλη η επόμενη μέρα από την τέλεση της πράξης (άρθρο 242 παρ. 1 και 2 ΚΠΔ). Επί των διαρκών αδικημάτων, εφόσον διαρκεί η τέλεση τους είναι αυτόφωρα. Για να χαρακτηρισθεί μια αξιόποινη πράξη ως διαρκές έγκλημα, πρέπει όχι μόνο η αρχική τέλεση της να στοιχειοθετεί την κατά νόμο αντικειμενική της υπόσταση, αλλά και η παραπέρα από το δράστη διατήρηση της να μην αποτελεί μόνο συνέπεια, αλλά συνέχεια αυτής, δηλαδή να στοιχειοθετεί και αυτή την αντικειμενική υπόσταση του ιδίου εγκλήματος. Έτσι λοιπόν, στην κατά νόμο αντικειμενική υπόσταση του διαρκούς εγκλήματος δεν ανήκει μόνο η παραγωγή ή η τέλεση του εγκλήματος, αλλά νόμιμα εντάσσεται σ` αυτή και η παραπέρα διατήρηση του, που στοιχειοθετεί και αυτή την αντικειμενική υπόσταση του αρχικού εγκλήματος. Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το διαρκές έγκλημα είναι μεν τυπικά τετελεσμένο όταν πραγματοποιηθεί η σύμφωνα με το νόμο αντικειμενική του υπόσταση, όμως τούτο αποπερατώνεται ουσιαστικά μόνον όταν αρθεί η παράνομη κατάσταση που έχει από αυτό δημιουργηθεί και που η διατήρηση της στοιχειοθετεί το αρχικό έγκλημα και έτσι αποΐελεί τη συνέχιση του(ΓνωμΕισΑΠ Κων. Σταμάτη με τις σ` αστή παραπομπές στη νομολογία και τη θεωρία ΠοινΧρΛΔ`,98). (…). Σύντομος ορισμός: Διαρκή εγκλήματα είναι εκείνα στα οποία η εγκληματική πράξη έχει διάρκεια τέτοια ώστε να μην επιτρέπει στο έννομο αγαθό να ειρηνεύσει. Τέτοια είναι επί παραδείγματι η παράνομη κατακράτηση (325 ΠΚ) και η απαγωγή (327 ΠΚ). Αναρτήθηκε από ΔΡΟΣΟΣ ΧΡ. ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ στις 1:20 μ.μ. . ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ-ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ: https://seisaxthia-epam.blogspot.gr/2017/08/blog-post_40.html#more ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 11 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2017 ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ Του Μιχάλη Νικήτα . ’’Μισώ τους αδιάφορους’’ Είναι μία φράση από ένα κείμενο του Αντόνιο Γκράμσι που γράφτηκε στα 1917 με τίτλο ’’Μισώ τους αδιάφορους’’ και λέει: «Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.» Η αδιαφορία σας δεν «είναι ζωή», όπως λέει ο Γκράμσι, είναι «παρασιτισμός». Το 1917 όταν ο Γκράμσι έγραφε αυτό το κείμενο στο Τορίνο που διέμενε, επικρατούσε αυτό το κλίμα της αδιαφορίας, που τον θύμωσε και έγραψε το κείμενο αυτό. Η έλλειψη όμως του ψωμιού έκανε χιλιάδες κόσμου να ξεχυθούν στους δρόμους με αποτέλεσμα την βίαια καταστολή και την δολοφονία ανθρώπων. Μην απορήσετε λοιπόν εάν σας περικυκλώσουν ομάδες πολιτών που ήδη αυτοοργανώνονται. Ο θυμός που διακατέχει αυτή τη στιγμή την κοινωνία δεν γνωρίζω που θα ξεσπάσει. Είμαστε υπό κατοχή, τελεία και παύλα. Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα έχει τελέσει το αδίκημα της ‘’έσχατης προδοσίας’’, με την υπογραφή και την ανοχή των δανειακών συμβάσεων που παραχωρούν την εθνική κυριαρχία σε εξωχώριες δυνάμεις, την παραχώρηση του Αιγαίου, κ.λ.π. Επίσης στο τελευταίο μνημόνιο αφαιρείται το δικαίωμα στο κράτος να λαμβάνει αποφάσεις δίχως την σύμφωνη γνώμη της Τρόικα. Έχει γίνει απίστευτη παραβίαση όλων των άρθρων του συντάγματος. ‘Oλα αυτά ορίζουν με σαφήνεια την κατοχή της χώρας μας και δεν χρειάζεται να δούμε τον στρατιώτη για να το επιβεβαιώσουμε. Γύρω μας υπάρχουν αδιάφοροι, δωσίλογοι, προδότες, σε θέσεις κλειδιά στην Δημόσια διοίκηση που ηθελημένα ξέχασαν τον όρκο που έδωσαν όταν αναλάμβαναν τα καθήκοντα τους. Τον όρκο που έδωσαν στο «όνομα του Ελληνικού λαού» που λέει τα εξής: «Ορκίζομαι να φυλάτω πίστη στην πατρίδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω τιμίως και ευσυνειδήτως τα καθήκοντα μου.» Όπως βλέπουμε πρώτα ορκίζονται πίστη στην πατρίδα, μετά στο σύνταγμα και τελευταία στα καθήκοντα τους. Γιατί όμως ο όρκος βάζει πρώτα την πατρίδα και στο τέλος το καθήκον;;. Γιατί η πατρίδα είναι η αρχή, είναι το όλον, είναι η βάση, που φτιάχνεται το σύνταγμα και θεμελιώνεται η λαϊκή κυριαρχία. Επίσης ρητά αναφέρεται στο άρθρο 2 παρ. 1 του συντάγματος ότι, ‘’Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας’’, δηλαδή πρώτα και πάνω απ` όλα ο άνθρωπος. . Άρα είστε δωσίλογοι, γιατί υπάρχουν ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ. Στην Συντακτική Πράξη υπ’ αριθ. 1/1944 (Φ.Ε.Κ. 12/6 Νοεμβρίου 1944) και 6/1945 (Φ.Ε.Κ. 12 / 20 Ιανουαρίου 1945), όπου ορίζεται ο <> (αυτός που υποχρεούται να λογοδοτήσει για τις πράξεις του), αναφέρει επίσης: ‘ ’Έτι δε, όσοι συνεργάσθηκαν με τον εχθρό κατά τρόπο ανάξιο Έλληνος πολίτη και έθιξαν την εθνική αξιοπρέπεια, διευκολύνοντας το έργο των αρχών κατοχής’’. Με αυτόν τον τρόπο προβλεπόταν η τιμωρία για αυτούς που δεν φόρεσαν μεν την κουκούλα, αλλά όμως δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν την κατοχή. Οι ποινές ήταν 16 χρόνια φυλάκιση και αφαίρεση των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Στην μορφή αυτού του ‘’δωσιλογισμού’’ δόθηκε ο όρος της «πράξης εθνικής αναξιότητας». Μην βαυκαλίζεστε λοιπόν ότι ανήκετε σε αυτόν τον λαό, επειδή κατέχετε θέσεις στην Νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, ούτε κατά διάνυα δεν πατάτε σε αυτόν, άρα δικαιούται να σας διαγράψει. Εάν κάποτε απελευθερωθεί αυτή η πατρίδα να είστε σίγουροι ότι θα δικαστείτε για εθνική αναξιότητα, θα είναι ο ίδιος ο λαός που πρώτος θα σας κατηγορήσει, αλλά και αυτό να μην γίνει θα είναι η Θεία Δίκη που θα το ολοκληρώσει, γιατί δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο πολύ απάνθρωπο είναι αυτό που κάνετε και χρήζει τιμωρίας. Προς το παρόν μόνο το ‘’ντροπή σας’’ ταιριάζει. Και μην ξεχνάτε ότι υπάρχετε ακόμη επειδή εμείς είμαστε αδιάφοροι.. Ο Μιχάλης Νικήτας είναι μέλος του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου του Ε.ΠΑ.Μ. ———————————————————————————————————————- http://greek-market-research.com/article/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF-86%CF%83-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%89%CF%80%CE%B9%CF%83%CE%B7/#more-14024 . ΑΡΘΡΟ 86Σ – ΟΡΘΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ Wednesday 22/03/2017 02:27 GMT+2 Πρόταση Απελευθερωτικής Συνέργειας G-M-R Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 Παραθέτουμε στοιχεία της κατά καθηγητή Κο Α. Δημητρόπουλο (και όχι μόνο) ορθής δικονομικής αντιμετώπισης του άρθρου 86Σ (*). Υπενθυμίζουμε επίσης πως υπάρχουν αντίστοιχες δικονομικές ενέργειες πολιτών. Σε περίπτωση που οποιοιδήποτε συναρμόδιοι, νομικοί, είτε δικονομικώς εμπλεκόμενοι με διαφορετικής μορφής καταγγελίες, κρίνουν ότι αυτές οι θέσεις ορθής αντιμετώπισης του άρθρου 86Σ (δηλαδή κοινοβουλευτικός και δικονομικός παραμερισμός του 86Σ τουλάχιστον για τα «επ’ ευκαιρία της τελέσεως υπουργικών καθηκόντων» εγκλήματα) δεν ευσταθούν, τότε κάνουμε τι ακριβώς (;), περιμένουμε να μας σώσει ο αντιπροσωπευτικός κοινοβουλευτισμός; Τότε, αντί να ζητήσουμε τα συγκεκριμένα δέοντα (σύμφωνα με τα συνημμένα στοιχεία) από την Δικαιοσύνη, ΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΔΙΑΤΥΠΩΜΕΝΟΣ ΣΕ ΑΛΛΑ ΠΛΕΙΟΝΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ(πχ **) ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΕΞΥΠΝΑΚΙΣΤΙΚΗ ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΛΕΙΔΑ ΤΟΥ Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ (***) , ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΔΟΜΕΙ ΠΛΗΡΩΣ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Α.ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, τότε λοιπόν, κάνουμε τι; Aποδεχόμαστε ως κοινοβουλευτικό απαραβίαστο(;) να μας κυβερνούν εγκληματίες μετά ιδιότυπων κοινοβουλευτικών συνενόχων (αλήθεια τι αξία έχουν ο υπουργικός και βουλευτικός όρκος και γιατί προσδιορίζονται κατά το δοκούν, πχ θρησκευτικής-προσωπικής-κομματικής-ιδεολογικής τιμής και υπόληψης και όχι νέτα-σκέτα, ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ;), οι οποίοι συνένοχοι δίδουν δημοκρατικοφανή νομιμότητα ΚΑΙ στο κοινοβούλιο των μνημονίων του αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού (και δη του συγκεκριμένου που λειτουργεί με σύσσωμη έμπρακτη υποστήριξη είτε αποδοχή του άρθρου 86Σ), ΚΑΙ σε κάθε σχετική δημοκρατικοφανή εκλογική διαδικασία; Τι κάνουμε με την ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΑ ποικιλότροπη δικονομική υποστήριξη της χρεοκρατίας από την ηγεσία της Δικαιοσύνης, ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΑΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 86Σ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, υπηρετώντας το ΠΟΛΙΤΙΚΟ καθεστώς της χρεοκρατίας ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ; Θεωρείται άμοιρη ευθυνών βουλευτικού όρκου, όποια «αντιμνημονιακή αντιπολίτευση» αναγνωρίζει την ισχύ του άρθρου 86Σ = προπαρασκευαστική πράξη υπουργικών και βουλευτικών εγκλημάτων (βλέπε ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ), ΚΑΤΑΠΑΤΩΝΤΑΣ με αυτόν τον τρόπο ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ; Αυτά τα παραπάνω, πρέπει να τα ξεκαθαρίσουμε και ως απλοί πολίτες και πιο πολύ οι πολιτευόμενοι, και οπωσδήποτε, ακολούθως πρέπει να αποφασίσουμε με ποιό τρόπο θα τα κατεβάσουμε στο πεζοδρόμιο, κάτω από τη χωροταξική μύτη και μέσα στο θεματικό γήπεδο των υπαιτίων της χρεοκρατίας (ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ-Ε.Ε.-ΔΝΤ), και πως θα τα διεθνοποιήσουμε με ΕΝΩΤΙΚΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΘΝΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΡΓΕΙΕΣ.- (*) Η ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΤΟΥΣ, όπως προκύπτει από τον συνδυασμό των δύο παρακάτω άρθρων από τα οποία παραθέτουμε αποσπάσματα: «Η ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΤΟΥΣ» του Καθηγητή Πανεπιστημίου Κου Ανδρέα Δημητρόπουλου, Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014 (απόσπασμα από το άρθρο του στην ιστοσελίδα http://andreasdimitropoulos.blogspot.gr/) . «Τα επ’ ευκαιρία της άσκησης των καθηκόντων ποινικά αδικήματα των υπουργών παρουσιάζουν πράγματι μεγάλο ενδιαφέρον από την άποψη της εφαρμογής του άρθρ. 86 παρ. 1. Η όλη μέχρι σήμερα κακή εφαρμογή της συνταγματικής επιταγής οφείλεται στο ότι σε πολλές περιπτώσεις «επ’ ευκαιρία» αδικήματα εκλαμβάνονται ως ποινικά αδικήματα «κατά την άσκηση» με αποτέλεσμα την διεύρυνση του ευνοϊκού ρυθμιστικού περιεχομένου των σχετικών διατάξεων πολύ πέραν του αντικειμενικού περιεχομένου τους. Αποδίδονται έτσι σε δήθεν ευνοϊκή μεταχείριση του συντακτικού νομοθέτη οι πλέον αντιπαθείς περιπτώσεις υπουργικής ευθύνης, κατά τις οποίες ο δράστης υπουργός εκμεταλλεύεται προς ίδιο ή άλλο ιδιωτικό όφελος την εξουσία, που του έχει εμπιστευθεί η πολιτεία. Η αντικειμενική ερμηνεία του άρθρου 86 παρ. 1 αποκλείει από την ευνοϊκή μεταχείριση τις πλέον προκλητικές περιπτώσεις υπουργικής ευθύνης των «επ ευκαιρία» ποινικών αδικημάτων των υπουργών. Δεν είναι άλλωστε από λογική και από κάθε άλλη άποψη, παραδεκτό το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η αντίθετη ερμηνεία, κατά το οποίο ο συντακτικός νομοθέτης αμείβει με ευνοϊκή ποινική μεταχείριση τον επίορκο υπουργό, που ενεργεί εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Οι επ’ ευκαιρία της άσκησης των υπουργικών καθηκόντων πράξεις κείνται εκτός του ευνοϊκού ρυθμιστικού περιεχομένου του άρθρου 86 παρ. 1. Δεν οφείλεται επομένως στον συντακτικό νομοθέτη η απαλλαγή των επίορκων υπουργών, αλλά στη κακή ερμηνεία των συνταγματικών διατάξεων.» «ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ» 16 Ιουλίου 2014 του ιδίου. Απόσπασμα: «Με το σύνολο των δανειακών συμβάσεων και μνημονίων, που έχουν υπογραφεί κατά τα τελευταία έτη, για πρώτη φορά στην ιστορία της Χώρας, η παροχή χρηματικού δανείου προς την Ελλάδα συνδέεται με μακροχρόνιο και εκτεταμένο προκαθορισμό της κρατικής πολιτικής και την εφαρμογή σε μεγάλη έκταση και επί μακρό χρόνο συγκεκριμένης έξωθεν υπαγορευόμενης πολιτικής σε όλους σχεδόν του τομείς, υπό την διαρκή απειλή της μη καταβολής της εκάστοτε δανειακής δόσης. Ο εξωτερικός, εκτεταμένος και μακροχρόνιος προκαθορισμός της κρατικής και κυβερνητικής έναντι (υπό τον εξαναγκασμό) της παροχής χρηματικού δανείου και της εκταμίευσης των δόσεων είναι αντίθετος προς το Σύνταγμα και συγκεκριμένα αντίκειται κυρίως : α) στην Αρχή της Εθνικής Κυριαρχίας, β) στην Αρχή της Λαϊκής Κυριαρχία, στην Δημοκρατική αλλά και την Αντιπροσωπευτική Αρχή, γ) στην Αρχή του Κοινωνικού Κράτους Δικαίου. Οι δύο πρώτες αρχές θίγονται εξ αυτού τούτου του προκαθορισμού και της έξωθεν επιβολής συγκεκριμένης πολιτικής, ανεξαρτήτως του περιεχομένου της. Η τρίτη θεμελιώδης αρχή θίγεται από την εφαρμογή της εμπεριεχόμενης στο μνημόνιο και έξωθεν επιβαλλόμενης πολιτικής.» (**) (Α) https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82 . Αποσπασματικά εκ του ανωτέρου link σημειώνουμε: Ο νομικός θετικισμός σε καμία περίπτωση δεν τείνει να υπερασπίζεται την εγκυρότητα ηθικά αμφισβητούμενων ή “άδικων” νομοθετημάτων. Απλά τονίζει την καταρχήν διακριτότητα δικαίου και ηθικής. Αποφεύγει εντελώς να διατυπώσει ηθικές κρίσεις, είτε θετικές είτε αρνητικές, είτε προς την υπεράσπιση, είτε προς την αμφισβήτηση της εγκυρότητας του νομικού συστήματος γενικά ή των δικαστικών αποφάσεων πιο συγκεκριμένα. Αξιολογικές κρίσεις δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται από δικαστές και δικηγόρους για την ερμηνεία του νόμου, ούτε καν ακόμη για τη πιθανή διόρθωση των ατελειών του νόμου. Εκτός πιθανόν από αυτές που προβλέπονται στο ίδιο το ισχύον δίκαιο, όπως π.χ. η αναφορά στα “χρηστά ήθη” στον ελληνικό αστικό κώδικα.(σ.σ. η υπογράμμιση δική μου). Συμπερασματικά ο νομικός θετικισμός διατυπώνει απλά ότι η ορθή περιγραφή του δικαίου είναι πολύ σημαντική και πρέπει να απομονωθεί από ηθικές κρίσεις. Με πιο ακριβείς όρους της θεωρίας του δικαίου, είναι μία περιγραφή τουλάχιστον ουδέτερη ηθικά, εφικτή και χρήσιμη. Ο νομικός θετικισμός βασίζεται στην πεποίθηση ότι το ερώτημα τι είναι το δίκαιο πρέπει να διαχωρίζεται από το τι θα πρέπει να είναι το δίκαιο. Ο νομικός θετικισμός αναζητά με βάση το δίκαιο το θεμέλιο της κοινωνίας. (Β) Επιστημονική μελέτη του Δικηγόρου κου Δημητρίου Κουκιώτη: Ποινική ευθύνη των Υπουργών και άρθρο 86: μια «αντισυνταγματική διάταξη του Συντάγματος». Δημοσιευμένη στην ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, Τεύχος 8-9/2010. Σύνοψη της επιστημονικής μελέτης: «Στην παρούσα μελέτη οι διατάξεις του Συντάγματος διακρίνονται σε θεμελιώδεις και μη. Η διάταξη του άρθρου 86 Συντ. που προβλέπει σχετικά με τη δίωξη και την «παραγραφή» των ποινικών αδικημάτων των Υπουργών ανήκει στις μη θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος. Επειδή αυτή συγκρούεται και αναιρεί ολοκληρωτικά και στην ουσία τους τις θεμελιώδεις διατάξεις των άρθρων 4 Συντ. (αρχή της ισότητας) και 26 Συντ. (αρχή της διάκρισης των λειτουργιών) είναι ανίσχυρη και επομένως δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα τη δυνατότητα (και υποχρέωση) δίωξης των Υπουργών με τη συνήθη ποινική διαδικασία και με τη συνήθη «παραγραφή» που ισχύει για όλους τους πολίτες.» (***) http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=271385 . Αποσπασματικά επίσης : «Άλλωστε η εφαρμογή του άρθρου 86 του Συντάγματος έχει πλέον εμπλουτιστεί από το νέο δεδομένο της ποινικής μεταχείρισης της διακίνησης μαύρου χρήματος που δεν εμπίπτει στα χρονικά όρια του άρθρου 86, εφόσον διασώζεται το προϊόν του εγκλήματος. Αυτό είναι μια ευκαιρία να συμφωνήσουμε ευρύτερα στον δημόσιο διάλογο ότι είναι άλλο εσφαλμένες ή και επιβλαβείς επιλογές που γίνονται με πολιτικά κριτήρια, αλλά χωρίς ποινικό δόλο και χωρίς προσωπικό όφελος, και άλλο τα άθλια φαινόμενα της δωροδοκίας ή της διακίνησης μαύρου χρήματος, η ποινική αντιμετώπιση των οποίων δεν παρεμποδίζεται από το άρθρο 86 του Συντάγματος, όπως και αν αυτό ερμηνευτεί.» σ.σ.: Εξυπνακίστικη διατύπωση: «αλλά χωρίς ποινικό δόλο και χωρίς προσωπικό όφελος». Δηλαδή ο προσπορισμός οφέλους σε τρίτους μας αφήνει αδιάφορους; Αυτό γίνεται από την καλή μας την καρδιά; http://www.dikonomia.gr/pk 1. Με δόλο (με πρόθεση) πράττει όποιος θέλει την παραγωγή των περιστατικών που κατά το νόμο απαρτίζουν την έννοια κάποιας αξιόποινης πράξης ̇ επίσης όποιος γνωρίζει ότι από την πράξη του ενδέχεται να παραχθούν αυτά τα περιστατικά και το αποδέχεται. 2. Όπου ο νόμος απαιτεί να έχει τελεστεί η πράξη εν γνώσει ορισμένου περιστατικού, δεν αρκεί ο ενδεχόμενος δόλος. Και όπου ο νόμος απαιτεί η πράξη να έχει τελεστεί με σκοπό την πρόκληση ορισμένου αποτελέσματος απαιτείται ο δράστης να έχει επιδιώξει να προκαλέσει αυτό το αποτέλεσμα. – . Γ.Γ. —————————————————————————————————————— https://justiceforgreece.wordpress.com/2015/02/15/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CF%84-2/ . ΑΝΑΦΟΡΑ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 86Σ Προς: Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων κα Ζωή Κωνσταντοπούλου (αρ.πρ.97/11.2.2015) Κοινοποίηση: Πρόεδρο Αρείου Πάγου (αρ.πρ.375/6.2.2015) (e-mail) 6 Φεβρουαρίου 2015 . ΑΝΑΦΟΡΑ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΑΜΕΣΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 86Σ Κυρία Πρόεδρε της Βουλής, Σύμφωνα με τον κατακτημένο νομικό πολιτισμό και όχι σύμφωνα με την προπαρασκευαστική πράξη ανενόχλητης τελέσεως μελλοντικών εγκλημάτων που συνιστά το άρθρο 86 του Συντάγματος (χαρακτηριστικό και όχι μοναδικό ΑΤΙΜΩΡΗΤΟ σχετικό ποινικό αδίκημα: δωροδοκία των κομμάτων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ από SIEMENS σύμφωνα και με την αμετάκλητη απόφαση Cs 402 Js 3943/09 του Ειρηνοδικείου του Μονάχου). Σύμφωνα με τις τρεις υπενθυμιστικές του Ισχύοντος Δικαίου συνημμένες επιστημονικές μελέτες(*) και όχι σύμφωνα με τις μέχρι τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 ιδιοτελώς προσφερόμενες κακές ερμηνείες και πρακτικές που υποστηρίζουν την αντισυνταγματικότητα μεν, αλλά ταυτόχρονα επιβάλλουν την κατά κράτος κυριαρχία του άρθρου 86Σ έναντι ολοκλήρου «του υπόλοιπου» Συντάγματος : Η Βουλή των Ελλήνων οφείλει κατά αντικειμενική ερμηνεία του άρθρου 86 παρ. 1 του Συντάγματος, να επιστρέψει ΑΜΕΛΛΗΤΙ στον Άρειο Πάγο προς εξέταση κατά πλήρη και αποκλειστική αρμοδιότητα αυτού (και ο Άρειος Πάγος να συνομολογήσει επ΄αυτής της υποχρέωσής του), όλες τις κατ΄άρθρο 86Σ δικογραφίες που αφορούν την εσχάτη μνημονιακή προδοσία καθώς και όλες τις δικογραφίες που σχετίζονται με αυτές της εσχάτης προδοσίας (μηνύσεις κατά της τρόϊκας, λίστα Λαγκάρντ, Υπόθεση Ρουμελιώτη, κλπ). Ο συσχετισμός αφορά και όπου τυχόν οι δανειστές «έχουν στο χέρι» κυβερνήσαντες βάσει στοιχείων. Αυτή η πράξη, θα σηματοδοτήσει την αποφασιστικότητα της νέας Βουλής που προέκυψε από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 για την ανεξάρτητη και ακριβοδίκαιη λειτουργία της πολύπαθους Ελληνικής Δικαιοσύνης (όπου επικρατούν αποδεδειγμένες και πλειστάκις καταγγελμένες ιδεολογικού ή άλλου ποινικού χαρακτήρα ασυμβατότητες, οι οποίες σας έχουν διαβιβασθεί με τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία). . Αυτή η πράξη, θα σηματοδοτήσει τη θέληση (ή όχι) αυτής της Βουλής, να εναρμονισθεί με όλους τους δικαιϊκούς και δικονομικούς κανόνες με την Έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ΟΗΕ (United Nations A/HRC/25/50/Add.1 General Assembly 27 March 2014), η οποία διαπιστώνει καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην μνημονιακή Ελλάδα και απαιτεί: Διεξαγωγή ενός ανεξάρτητου, διαφανή και συμμετοχικού λογιστικού ελέγχου του χρέους της, προκειμένου να προσδιορίσει την προέλευσή του, να εντοπιστούν και να λογοδοτήσουν εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για το χρέος.- (*)1.Η ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΤΟΥΣ του Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κου Ανδρέα Δημητρόπουλου, 17 Ιουλίου 2014, σε συνδυασμό με 2.ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ 16 Ιουλίου 2014 του ιδίου, δημοσιευμένα στην ιστοσελίδα του, http://andreasdimitropoulos.blogspot.gr/ . 3.Επιστημονική μελέτη του Δικηγόρου κου Δημητρίου Κουκιώτη: Ποινική ευθύνη των Υπουργών και άρθρο 86: μια «αντισυνταγματική διάταξη του Συντάγματος». Δημοσιευμένη στην ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, Τεύχος 8-9/2010.Ακολουθεί σύνοψη των ως ανω συνημμένων. Ο έχων γενικό έννομο συμφέρον αλλά και ειδικό ως καταγγέλλων στις εις χείρας σας: α) δικογραφία IA 2012/19806 επισυναφθείσα στην. β) δικογραφία της αρχικής καταγγελίας μου εσχάτης προδοσίας 24/3/2011, . Γρυμπογιάννης Γεώργιος Παλαμά 15, ΤΚ 14576, Διόνυσος Τηλ. 2108150347, 6932414124 συνημμένα τα σχετικά (*) Σύνοψη των συνημμένων επιστημονικών μελετών: Η ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΤΟΥΣ του Καθηγητή Πανεπιστημίου κου Ανδρέα Δημητρόπουλου, Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014 (απόσπασμα από το άρθρο του στην ιστοσελίδα http://andreasdimitropoulos.blogspot.gr/ ) «Τα επ ευκαιρία της άσκησης των καθηκόντων ποινικά αδικήματα των υπουργών παρουσιάζουν πράγματι μεγάλο ενδιαφέρον από την άποψη της εφαρμογής του άρθρ. 86 παρ. 1. Η όλη μέχρι σήμερα κακή εφαρμογή της συνταγματικής επιταγής οφείλεται στο ότι σε πολλές περιπτώσεις «επ’ ευκαιρία» αδικήματα εκλαμβάνονται ως ποινικά αδικήματα «κατά την άσκηση» με αποτέλεσμα την διεύρυνση του ευνοϊκού ρυθμιστικού περιεχομένου των σχετικών διατάξεων πολύ πέραν του αντικειμενικού περιεχομένου τους. Αποδίδονται έτσι σε δήθεν ευνοϊκή μεταχείριση του συντακτικού νομοθέτη οι πλέον αντιπαθείς περιπτώσεις υπουργικής ευθύνης, κατά τις οποίες ο δράστης υπουργός εκμεταλλεύεται προς ίδιο ή άλλο ιδιωτικό όφελος την εξουσία, που του έχει εμπιστευθεί η πολιτεία. Η αντικειμενική ερμηνεία του άρθρου 86 παρ. 1 αποκλείει από την ευνοϊκή μεταχείριση τις πλέον προκλητικές περιπτώσεις υπουργικής ευθύνης των «επ ευκαιρία» ποινικών αδικημάτων των υπουργών. Δεν είναι άλλωστε από λογική και από κάθε άλλη άποψη παραδεκτό το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η αντίθετη ερμηνεία, κατά το οποίο ο συντακτικός νομοθέτης αμείβει με ευνοϊκή ποινική μεταχείριση τον επίορκο υπουργό, που ενεργεί εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Οι επ ευκαιρία της άσκησης των υπουργικών καθηκόντων πράξεις κείνται εκτός του ευνοϊκού ρυθμιστικού περιεχομένου του άρθρου 86 παρ. 1. Δεν οφείλεται επομένως στον συντακτικό νομοθέτη η απαλλαγή των επίορκων υπουργών, αλλά στη κακή ερμηνεία των συνταγματικών διατάξεων.»
  8. συνέχεια

    ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ 16 Ιουλίου 2014 του ιδίου. Απόσπασμα: «Με το σύνολο των δανειακών συμβάσεων και μνημονίων, που έχουν υπογραφεί κατά τα τελευταία έτη, για πρώτη φορά στην ιστορία της Χώρας, η παροχή χρηματικού δανείου προς την Ελλάδα συνδέεται με μακροχρόνιο και εκτεταμένο προκαθορισμό της κρατικής πολιτικής και την εφαρμογή σε μεγάλη έκταση και επί μακρό χρόνο συγκεκριμένης έξωθεν υπαγορευόμενης πολιτικής σε όλους σχεδόν του τομείς, υπό την διαρκή απειλή της μη καταβολής της εκάστοτε δανειακής δόσης. Ο εξωτερικός,εκτεταμένος και μακροχρόνιος προκαθορισμός της κρατικής και κυβερνητικής έναντι (υπό τον εξαναγκασμό) της παροχής χρηματικού δανείου και της εκταμίευσης των δόσεων είναι αντίθετος προς το Σύνταγμα και συγκεκριμένα αντίκειται κυρίως : α) στην Αρχή της Εθνικής Κυριαρχίας β) στην Αρχή της Λαϊκής Κυριαρχία, στην Δημοκρατική αλλά και την Αντιπροσωπευτική Αρχή γ) στην Αρχή του Κοινωνικού Κράτους Δικαίου. Οι δύο πρώτες αρχές θίγονται εξ αυτού τούτου του προκαθορισμού και της έξωθεν επιβολής συγκεκριμένης πολιτικής, ανεξαρτήτως του περιεχομένου της. Η τρίτη θεμελιώδης αρχή θίγεται από την εφαρμογή της εμπεριεχόμενης στο μνημόνιο και έξωθεν επιβαλλόμενης πολιτικής.»

    Επιστημονική μελέτη του Δικηγόρου Δ. Κουκιώτη: Ποινική ευθύνη των Υπουργών και άρθρο 86: μια «αντισυνταγματική διάταξη του Συντάγματος». Δημοσιευμένη στην ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, Τεύχος 8-9/2010, Σύνοψη της επιστημονικής μελέτης: «Στην παρούσα μελέτη οι διατάξεις του Συντάγματος διακρίνονται σε θεμελιώδεις και μη. Η διάταξη του άρθρου 86 Συντ. που προβλέπει σχετικά με τη δίωξη και την «παραγραφή» των ποινικών αδικημάτων των Υπουργών ανήκει στις μη θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος. Επειδή αυτή συγκρούεται και αναιρεί ολοκληρωτικά και στην ουσία τους τις θεμελιώδεις διατάξεις των άρθρων 4 Συντ. (αρχή της ισότητας) και 26 Συντ. (αρχή της διάκρισης των λειτουργιών) είναι ανίσχυρη και επομένως δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα τη δυνατότητα (και υποχρέωση) δίωξης των Υπουργών με τη συνήθη ποινική διαδικασία και με τη συνήθη «παραγραφή» που ισχύει για όλους τους πολίτες.»

    ΣΧΕΤΙΚΑ

    – Μήνυση για έσχατη προδοσία λόγω του αρθ 86Σ και του εκτελεστικού του νόμου περί ευθύνης υπουργών 29/07/2010

    – ΑΝΑΦΟΡΑ – ΑΙΤΗΣΗ του Δημητρίου Αντωνίου για παραπομπή της μήνυσης του για έσχατη προδοσία (δικογραφία) στην Τακτική Δικαιοσύνη, σύμφωνα με το άρθρο 97 Σ 23/08/2011

    – Μήνυση Αντωνίου κατά της Βουλής για κατάχρηση εξουσίας (ΠΚ 239) 29/09/2012

    – Αναφορά Γρυμπογιάννη στον ΑΠ για τις καταγγελίες Βαρουφάκη και την ανάγκη παραμερισμού του αρθ. 86 Σ 12/02/2015

    – Έκθεση του ΟΗΕ για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα 07/03/2014

    ——————————————————————————————————————

    ΕΠΙΣΗΣ:

    https://justiceforgreece.wordpress.com/2015/09/03/%CE%BD%CE%B5%CE%BF-%CE%B1%CE%AF%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%AC%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CF%81/#more-17934

    http://greek-market-research.com/article/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%87%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CE%B5-%CE%B2%CE%B1/

    (*)

    1) https://www.constitutionalism.gr/wp-content/uploads/2013/06/PARARAS.pdf

    «Περαιτέρω, στην περίπτωση της βουλευτικής ασυλίας, πρέπει να ερευνάται ενδελεχώς η ύπαρξη στενής σχέσης ανάμεσα στις αποδιδόμενες στο βουλευτή ποινικώς ελέγ- ξιμες πράξεις και στην κοινοβουλευτική του δραστηριότητα.» από το παρακάτω δημοσίευμα:

    Το κατ’ άρθρο 62 του Συντάγματος ακαταδίωκτο του βουλευτή υπό το πρίσμα του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ

    ΙΩΑΝΝΗΣ Π. ΠΑΡΑΡΑΣ

    ΤΑ ΑΡΘΡΑ 61 ΚΑΙ 62 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ αποτελούν ένα πλέγμα διατά- ξεων, με το οποίο θεσπίζονται ορισμένα προνόμια των βουλευτών, τα οποία δια- μορφώνουν ένα προστατευτικό καθεστώς και μια ειδική προνομιακή δικονομική μεταχείριση1, αποβλέπουσα στην ακώλυτη και ανεπηρέαστη άσκηση των βου- λευτικών καθηκόντων. Ειδικότερα, το άρθρο 61 καθιερώνει το «ανεύθυνο του βουλευτή», το οποίο καλύπτει μόνο τις γνώμες και λοιπές ενέργειες που σχετίζο- νται με την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων, και εξασφαλίζει την πλήρη ελευθερία λόγου και την κατά συνείδηση ψήφο του βουλευτή, ο οποίος δεν μπο- ρεί να διωχθεί παρά μόνο για συκοφαντική δυσφήμηση. Το άρθρο 62 του Συ- ντάγματος επεκτείνει και συμπληρώνει την ανωτέρω παρεχόμενη προστασία, κα- θώς απαγορεύει την καθ’ οιονδήποτε τρόπο δίωξη του βουλευτή για πράξεις και δραστηριότητες μη σχετιζόμενες με την άσκηση των βουλευτικών του καθηκό- ντων. Πρόκειται για το λεγόμενο «ακαταδίωκτο του βουλευτή» (immunité parlementaire), το εύρος εφαρμογής του οποίου βρίσκεται, τον τελευταίο καιρό, υπό έντονη αμφισβήτηση, ύστερα από τις πρόσφατες εξελίξεις στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ. Σύμφωνα με τη γραμματική διατύπωση του άρθρου 62 του Συντάγματος, «Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος, ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβά- νεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώμα- Ο κ. Ιωάννης Π. Παραράς είναι Δικηγόρος, DEA de Droit public interne (Paris II), ΠΜΣ Δη- μοσίου Δικαίου Νομικής Αθηνών. 1. Βλ., σχετικά, Π. ΠΑΡΑΡΑΣ, Σύνταγμα 1975 – Corpus, Τόμος II, άρθρα 51-80, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα – Κομοτηνή 1985, σελ. 144. Τ 782 ΙΩΑΝΝΗ Π. ΠΑΡΑΡΑ τος. Επίσης, δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Βουλής που δια- λύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Βουλής. Η άδεια θεωρείται ότι δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε τρεις μήνες αφότου η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη διαβιβάστηκε στον Πρόε- δρο της Βουλής. Η τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των δια- κοπών της Βουλής. Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα»2. Με τη διάταξη αυτή θεσπίζεται η απόλυτη απαγόρευση οποιασδήποτε δίω- ξης ποινικής φύσεως κατά του βουλευτή, κατά τη διάρκεια της βουλευτικής πε- ριόδου, με την εξαίρεση των αυτόφωρων κακουργημάτων. Η δίωξη μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο εφόσον δοθεί σχετική άδεια από τη Βουλή, ενώ εισάγεται και τεκμήριο περί μη χορήγησης της άδειας, εφόσον η Βουλή δεν αποφανθεί εντός τριμήνου από την ημερομηνία που η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη δια- βιβάστηκε στον Πρόεδρο της Βουλής. Σύμφωνα με την ομόφωνη ερμηνεία της ανωτέρω διάταξης, το ακαταδίωκτο δεν συνεπάγεται την οριστική αδυναμία δίωξης της αξιόποινης πράξης που ενδε- χομένως τέλεσε ο βουλευτής3, αλλά την χρονικώς περιορισμένη αναστολή της δια- δικασίας δίωξης του, για όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος4. Εξάλλου, το ακα- ταδίωκτο προστατεύει το βουλευτή από τη δίωξη αδικημάτων που τελέστηκαν τόσο κατά τη διάρκεια της βουλευτικής περιόδου, όσο και προγενέστερα, δηλαδή πριν από την ανακήρυξή του σε βουλευτή. Περαιτέρω, το προστατευτικό πεδίο του ακαταδίωκτου φαίνεται να καλύπτει τα πάσης φύσεως τελεσθέντα αδικήμα- τα, χωρίς να έχει σημασία αν αυτά σχετίζονται ή όχι με την άσκηση των βουλευ- τικών του καθηκόντων. Αντίθετα, δεν υφίσταται προστασία του βουλευτή στο πεδίο του αστικού δικαίου, με αποτέλεσμα να μπορούν ελεύθερα να εγερθούν σε βάρος του αγωγές από ιδιωτικής φύσεως διαφορές, καθώς αυτές δεν μπορούν να καταλήξουν σε στέρηση της ελευθερίας του. Οι λεπτομέρειες για την εφαρμογή της συνταγματικής διάταξης ρυθμίζονται 2. Η διάταξη αυτή έλκει την καταγωγή της από το γαλλικό Σύνταγμα του 1791, ενώ ο αρχι- κός σκοπός για τον οποίο θεσπίστηκε ήταν η προστασία των μελών της Βουλής από αυθαίρετες διώξεις προερχόμενες από όργανα της εκτελεστικής εξουσίας. Εξάλλου, παρεμφερής διάταξη περι- λαμβανόταν και σε προηγούμενα ελληνικά Συντάγματα, τα οποία την είχαν εμπνευστεί από το Βελ- γικό Σύνταγμα του 1831. Βλ., σχετικά, Π. ΠΑΡΑΡΑΣ, Σύνταγμα 1975 – Corpus, Τόμος II, op. cit., σελ. 162. Τονίζεται δε ότι το άρθρο 62 δεν έχει ποτέ αναθεωρηθεί από το 1975 και εντεύθεν. 3. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, η παραγραφή του αξιόποινου αναστέλλεται για όσο χρόνο διαρκεί η βουλευτική περίοδος, ώστε να μην καταλήξει στην οριστική ματαίωση της δυνατότητας δίωξης του βουλευτή, μετά την απώλεια της βουλευτικής ιδιότητας, βλ. Κ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ, Επίτομο Συνταγματικό Δίκαιο, 3η έκδοση, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα – Κομοτηνή 1991, σελ. 275 4. Κ. ΜΑΥΡΙΑΣ, Συνταγματικό Δίκαιο I, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα – Κομοτηνή 2000, σελ. 599. Το κατ’ άρθρο 62 Συντάγματος ακαταδίωκτο βουλευτή υπό το πρίσμα του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ 783 στο άρθρο 83 του Κανονισμού της Βουλής, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά την τροποποίηση του Κανονισμού της Βουλής κατά τη συνεδρίαση της Ολομέλειας της 18ης Ιουνίου 2003. Στο άρθρο αυτό ορίζεται ότι οι αιτήσεις της εισαγγελικής αρχής για τη χορήγηση άδειας ποινικής δίωξης κατά βουλευτή, δηλαδή για την άρση της ασυλίας του, ελέγχονται από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και υποβάλλονται στη Βουλή δια του Υπουργού Δικαιοσύνης. Μετά την υποβολή τους, καταχωρίζονται σε ειδικό βιβλίο και παραπέμπονται από τον Πρόεδρο της Βουλής, για διατύπωση έκθεσης, στην Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας του άρθρου 43 Α του Κανονισμού. Η Επιτροπή οφείλει να ακούσει τον ενδιαφε- ρόμενο βουλευτή, εφόσον και ο ίδιος το επιθυμεί, και ερευνά, βάσει των στοιχεί- ων που συνοδεύουν την αίτηση, αν η πράξη για την οποία ζητείται η άρση της ασυλίας συνδέεται με την πολιτική δραστηριότητα του βουλευτή ή αν η δίωξή του υποκρύπτει πολιτική σκοπιμότητα ή αποσκοπεί ενδεχομένως στο να τρωθεί το κύρος της Βουλής ή του βουλευτή ή να παρακωλυθεί ουσιαστικώς η άσκηση του λειτουργήματός του ή να επηρεασθεί η λειτουργία της Βουλής ή της Κοινο- βουλευτικής Ομάδας στην οποία ανήκει ο βουλευτής. Αντίθετα, η Επιτροπή δεν εξετάζει τη βασιμότητα της κατηγορίας κατά του βουλευτή. Μετά την υποβολή της έκθεσης της Επιτροπής, το αίτημα περί άρσης της ασυλίας εισάγεται στην Ολομέλεια της Βουλής, η οποία αποφαίνεται επ’ αυτού με ανάταση του χεριού ή έγερση, ενώ μυστική ψηφοφορία διεξάγεται μόνο εφόσον το ζητήσει ο Πρόεδρος της Βουλής ή ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στην οποία ανήκει ο βουλευτής του οποίου ζητείται η άρση της ασυλίας5. Δυστυχώς, η μέχρι σήμερα κοινοβουλευτική πρακτική αποδεικνύει ότι η Βουλή σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις έχει δεχθεί να άρει την ασυλία βουλευτή, προκειμένου να καταστεί εφικτή η δίωξή του για τα αδικήματα που φέρεται να έχει τελέσει. Ειδικότερα, από το 1975 μέχρι το 2005, δηλαδή σε διάστημα τριά- ντα ετών, και επί χιλίων περίπου υποβληθέντων αιτημάτων για την άρση της ασυλίας βουλευτών, μόνο πέντε εξ αυτών έγιναν δεκτά και οδήγησαν στη χορή- γηση άδειας δίωξης6. Σε αυτό το πλαίσιο της κακώς εννοούμενης «βουλευτικής συναδελφικής αλληλεγγύης» απερρίφθησαν αιτήματα για την άρση της ασυλίας 5. Ο κανόνας της φανερής ψηφοφορίας καθιερώθηκε με την τροποποίηση του Κανονισμού της Βουλής του έτους 2003, ενώ η προηγούμενη διατύπωση απαιτούσε μυστική ψηφοφορία. 6. Επρόκειτο, ειδικότερα, για τους βουλευτές Γ. Παναγιωτόπουλο, ο οποίος το 1984 είχε κα- τηγορηθεί για παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος, Αλ. Ακριβάκη το 1990 για το σκάνδαλο Κοσκω- τά, Ελ. Παπανικολάου το 1992 για δικηγορικό χειρισμό υπόθεσης σχετικά με ναρκωτικά, Β. Γιοβα- νούδα το 1998 για ξυλοδαρμό και Κ. Καραμηνά το 1998 για πρόκληση θανατηφόρου τροχαίου ατυ- χήματος. Βλ., σχετικά, το δημοσίευμα της εφημερίδας «Το ΒΗΜΑ» της 14ης Φεβρουαρίου 2010, σελ. Α 13. 784 ΙΩΑΝΝΗ Π. ΠΑΡΑΡΑ βουλευτών που κατηγορούνταν, μεταξύ άλλων, για πρόκληση τροχαίων ατυχημάτων και λοιπές παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, για ψευδορκία, πλαστογραφία, έκδοση ακάλυπτων επιταγών, μη καταβολή ασφαλιστικών εισφο- ρών, μέχρι και παράνομη είσοδο σε αγωνιστικό χώρο και διακοπή ποδοσφαιρικού αγώνα! Η πρακτική αυτή των μελών τόσο του ελληνικού κοινοβουλίου, όσο και των κοινοβουλίων άλλων κρατών μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης όπου υπάρ- χουν παρόμοιες διατάξεις για την προστασία των βουλευτών7, ετέθη πρόσφατα στο στόχαστρο της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο πλαίσιο της εξέτασης προσφυγών για παραβίαση του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ περί κατοχύρωσης του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη. Το θέμα που απασχόλησε το Δικαστήριο του Στρασβούργου είναι αν η άρνηση χορήγησης άδειας από το κοινοβούλιο για την ποινική δίωξη ενός βουλευτή, παραβιάζει το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη του προσώπου που κίνησε τη σχετική διαδικασία δίωξης (πχ. του εγκαλούντος ή του μηνυτή), εφόσον αυτό παρίσταται στη σχετική δίκη ως πολιτική αγωγή, διεκδικώντας χρηματική ικανοποίηση. Το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ εγγυάται το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, του οποίου ειδικότερη έκφανση αποτελεί το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Σύμφωνα με τη θεμελιώδη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Golder κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 21ης Φεβρουαρίου 19758, κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα όπως ένα δικαστήριο αποφασίσει για κάθε αμφισβήτηση επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του αστικής φύσεως. Το δικαίωμα πρόσβασης δεν κατοχυρώνεται expressis verbis στο κείμενο της Σύμβασης, αλλά προκύπτει από τη δημιουργική ερμηνεία της παρ. 1 του άρθρου 6 από το ΕΔΑΔ: Αφού κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα η υπόθεσή του να δικαστεί από ένα δικαστήριο, αυτό προϋποθέτει ότι το πρόσωπο μπορεί να έχει πρόσβαση στο δικαστήριο9. Σε αυτό το πλαίσιο, το Δικαστήριο του Στρασβούργου δέχθηκε ότι εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ το δικαίωμα ενός προσώπου να ζητήσει την ποινική δίωξη και καταδίκη ενός τρίτου προσώπου, μόνο εφόσον αυτό συνοδεύεται από την παράλληλη έγερση αιτήματος για χρηματική αποζημίωση (όπως η πολιτική αγωγή) ή 7. Σχετικά με την προστασία των βουλευτών, βλ. PIERRE CORNILLON, Les parlementaires, gardiens des droits de l’homme et leur nécessaire protection, in «Les droits de l’homme à l’aube du XXIe siècle. Liber Amicorum Karel Vasak», εκδ. Bruylant, Bruxelles 1999, σελ. 145 επ. 8. Série A, n° 18. 9. Βλ., σχετικά, J. L. CHARRIER, Code de la Convention européenne des Droits de l’Homme, Litec, 2000, σελ. 103 και JEAN-MARIE COULON / MARIE-ANNE FRISON – ROCHE, «Le droit d’accès à la justice», in REMY CABRILLAC / MARIE-ANNE FRISON – ROCHE / THIERRY REVET (dir.), Libertés et droits fondamentaux, 6ème éd., Dalloz, 2000, σελ. 387. Το κατ’ άρθρο 62 Συντάγματος ακαταδίωκτο βουλευτή υπό το πρίσμα του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ 785 άλλου είδους αποκατάσταση ενός δικαιώματος αστικής φύσεως10. Με αυτόν τον τρόπο, το ΕΔΑΔ έκρινε εαυτόν αρμόδιο και δέχθηκε να ερευνήσει επί της ουσίας προσφυγές που αφορούσαν παραβίαση του άρθρου 6 της Σύμβασης, λόγω της αδυναμίας ποινικής δίωξης βουλευτών που καλύπτονταν από ασυλία, οι οποίες συνοδεύονταν και από αίτημα αποζημίωσης του προσφεύγοντος. Η πρώτη περίπτωση που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ασχολήθηκε με το ζήτημα της παραβίασης του δικαιώματος πρόσβασης στη δικαιοσύνη από τον τρόπο εφαρμογής και λειτουργίας του θεσμού της βουλευτικής ασυλίας, ήταν οι υποθέσεις Cordova κατά Ιταλίας11. Στην υπόθεση αυτή, ο προσφεύγων, εισαγγελικός λειτουργός, επεδίωξε την ποινική δίωξη και τη συνακόλουθη καταδίκη σε αποζημίωση του πρώην Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας Francesco Cossiga, λόγω προσβολής της φήμης και εν γένει της προσωπικότητάς του από τη συμπεριφορά του τελευταίου, πλην όμως η προσπάθεια του αυτή προσέκρουσε στη βουλευτική ασυλία που απολάμβανε ο πρώην Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας και τότε βουλευτής, δυνάμει του άρθρου 68 του ιταλικού Συντάγματος12. Το Δικαστήριο του Στρασβούργου επανέλαβε την πάγια νομολογία του, σύμφωνα με την οποία το δικαίωμα πρόσβασης σε δικαστήριο δεν είναι απόλυτο αλλά επιδέχεται περιορισμούς, οι οποίοι, όμως, δεν μπορούν να θίγουν την ουσία και τον πυρήνα του δικαιώματος. Εξάλλου, οι περιορισμοί αυτοί συμβιβάζονται με το άρθρο 6 της Σύμβασης μόνο εφόσον επιδιώκουν έναν θεμιτό στόχο και εφόσον υφίσταται εύλογη σχέση αναλογικότητας ανάμεσα στα χρησιμοποιούμενα μέσα και στον επιδιωκόμενο σκοπό13. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση, το 10. Αυτό σημαίνει ότι δεν εμπίπτει στο προστατευτικό πεδίο του άρθρου 6 της Σύμβασης και δεν αναγνωρίζεται καθεαυτό το δικαίωμα ενός προσώπου να ζητήσει την ποινική δίωξη ενός άλλου προσώπου. 11. Προσφυγές υπ. αριθμ. 40877/98 και 45649/99 και απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2003. 12. Βλ. λεπτομέρειες, σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά των δύο υποθέσεων, σε Κ. ΜΠΕΗΣ, Η βουλευτική ασυλία υπό το φως της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Δίκη 37 (2006), σελ. 40 επ. 13. Εφαρμόζοντας τα ίδια κριτήρια, το Δικαστήριο του Στρασβούργου είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο θεσμός της ασυλίας που προβλέπει η έννομη τάξη ορισμένων κρατών, σε όφελος των αλλοδαπών κρατών ή των διεθνών οργανισμών, δεν παραβιάζει το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Έτσι, στις αποφάσεις Al Adsani κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 21ης Νοεμβρίου 2001 και McElhinney κατά Ιρλανδίας της 21ης Νοεμβρίου 2001, κρίθηκε ότι η ασυλία των κρατών επιδιώκει θεμιτό σκοπό, καθώς αποβλέπει στο να ευνοήσει τις καλές σχέσεις μεταξύ των κρατών και τον αμοιβαίο σεβασμό της κυριαρχίας και της ακεραιότητάς τους, ενώ παράλληλα η ασυλία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δυσανάλογος περιορισμός του δικαιώματος πρόσβασης στη δικαιοσύνη, καθώς αντανακλά γενικώς παραδεδεγμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Βλ., σχετικά, SEBASTIEN VAN DROOGHENBROECK, La Convention européenne des Droits de l’Homme. Trois années de juris- 786 ΙΩΑΝΝΗ Π. ΠΑΡΑΡΑ ΕΔΑΔ έκρινε ότι ο θεσμός της βουλευτικής ασυλίας αποτελεί μια μακρόχρονη πρακτική που αποβλέπει στην εξασφάλιση της ελευθερίας έκφρασης των βουλευτών και στην αποτροπή διώξεων που δυσχεραίνουν την εν γένει κοινοβουλευτική λειτουργία. Εν όψει αυτών των δεδομένων, ο επιδιωκόμενος στόχος κρίνεται ως θεμιτός, και, άρα, σε αυτό το σημείο, δεν συντρέχει περίπτωση παραβίασης του άρθρου 6 της Σύμβασης14. Σε ό,τι αφορά το θέμα της αναλογικότητας, το Δικαστήριο παρατηρεί ότι όταν ένα κράτος αναγνωρίζει ασυλία στους βουλευτές, είναι δυνατόν να θιγεί η προστασία ορισμένων θεμελιωδών δικαιωμάτων. Εξάλλου, αν η υιοθέτηση από τα Συμβαλλόμενα Κράτη ενός συστήματος για την εξασφάλιση ασυλίας στους βουλευτές του οδηγούσε σε απαλλαγή του Κράτους από κάθε ευθύνη του έναντι της Σύμβασης στο συγκεκριμένο θέμα, αυτό θα ήταν αντίθετο προς το σκοπό και το αντικείμενο της Σύμβασης, η οποία έχει ως σκοπό την προστασία δικαιωμά- των συγκεκριμένων και πραγματικών και όχι θεωρητικών ή κενών ουσιαστικού περιεχομένου. Κατά συνέπεια, ο σεβασμός της αρχής της αναλογικότητας πρέπει να εκτιμηθεί ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες της εκάστοτε επίδικης περίπτωσης και δεν μπορεί να υποστηριχθεί, γενικά, ότι η βουλευτική ασυλία αποτελεί δυσανάλογο περιορισμό του δικαιώματος πρόσβασης σε δικαστήριο, όπως αυτό κατοχυρώνεται στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ. Έτσι, στην απόφαση Α. κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 17ης Δεκεμβρίου 2002, είχε κριθεί ότι η βουλευτική ασυλία που καλύπτει μόνο τους διαλόγους και τις εκφράσεις που διατυπώθηκαν στα πλαίσια των κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων, είναι συμβατή με το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ. Αντίθετα, όταν οι κρίσιμες πράξεις και εκφράσεις δεν συνδέονται άμεσα με την κοινοβουλευτική δραστηριότητα stricto sensu, η έννοια της αναλογικότητας ανάμεσα στα χρησιμοποιούμενα μέσα και στον επιδιωκόμενο σκοπό πρέπει να ερμη- νεύεται στενά15. Με αυτό το σκεπτικό, στην υπόθεση Cordova διαπιστώθηκε παραβίαση του άρθρου 6 της Σύμβασης, καθώς οι καλυπτόμενες από τη βουλευτική ασυλία του κυρίου Cossiga ενέργειες είχαν διαπραχθεί εκτός των ορίων της αμιγώς κοινοβουλευτικής δράσης του. prudence de la Cour européenne des Droits de l’Homme, 1999-2001, εκδ. Larcier, 2003, σελ. 82 και ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Ζητήματα αναγκαστικής εκτέλεσης κατά του ελληνικού και αλλοδαπού δημοσίου, Ελληνική Δικαιοσύνη 44, 2003, σελ. 1540. Το ίδιο συμπέρασμα εξήχθη και στις αποφάσεις Waite et Kennedy κατά Γερμανίας και Beer et Regan κατά Γερμανίας της 18ης Φεβρουαρίου 1999, αναφορικά με την ασυλία που απολαμβάνουν οι διεθνείς οργανισμοί. 14. Βλ. σχετικά και την απόφαση του ΕΔΑΔ Α. κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 17ης Δεκεμβρίου 2002 (προσφυγή 35373/97). 15. Βλ. και την απόφαση του ΕΔΑΔ De Jorio κατά Ιταλίας της 3ης Ιουνίου 2004 (προσφυγή 73936/01). Το κατ’ άρθρο 62 Συντάγματος ακαταδίωκτο βουλευτή υπό το πρίσμα του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ 787 Η νομολογία αυτή επαναλήφθηκε στην απόφαση Τσαλκιτζής κατά Ελλάδος της 16ης Νοεμβρίου 2006 (προσφυγή 11801/04), όπου το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εξέτασε τη συμβατότητα της κατ’ άρθρο 62 του ελληνικού Συντάγματος βουλευ- τικής ασυλίας με το άρθρο 6 της Σύμβασης16. Στην απόφαση αυτή επιβεβαιώθηκε η προαναφερθείσα θέση του ΕΔΑΔ, σύμφωνα με την οποία ο θεσμός της βουλευτικής ασυλίας δεν παραβιάζει εξ ορισμού το άρθρο 6 της Σύμβασης17. Όταν, όμως, παρεμποδίζει την άσκηση του δικαιώματος πρόσβασης στη δικαιοσύνη, θα πρέπει να ερευνηθεί αν οι καλυπτόμενες από την ασυλία πράξεις του βουλευτή συνδέονται με την εν στενή εννοία άσκηση των κοινοβουλευτικών του καθηκόντων, ώστε να διαπιστωθεί ο σεβασμός της αρχής της αναλογικότητας από το Συμβαλλόμενο Κράτος. Σε περίπτωση που οι επίδικες πράξεις δεν σχετίζονται με την κοινοβουλευτική δραστηριότητα του βουλευτή, η αδυναμία δίωξής του λόγω της ασυλίας, παραβιάζει το κατ’ άρθρο 6 της ΕΣΔΑ δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Με δεδομένο ότι, στην υπόθεση Τσαλκιτζής κατά Ελλάδος, οι πράξεις για τις οποίες είχε ζητηθεί η δίωξη του βουλευτή είχαν διαπραχθεί τρία χρόνια πριν από την ανακήρυξή του σε βουλευτή (με την τότε ιδιότητά του ως δημάρχου) και άρα δεν είχαν ουδεμία σχέση με την κοινοβουλευτική του δράση, διαπιστώθηκε ομόφωνα παραβίαση του άρθρου 6. Περαιτέρω, το Δικαστήριο του Στρασβούργου προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, αποκρούοντας τον ισχυρισμό της ελληνικής Κυβέρνησης ότι η βουλευτική ασυλία έχει προσωρινό χαρακτήρα και δεν εμποδίζει την άσκηση ποινικής δίωξης μετά τη λήξη της βουλευτικής θητείας. Συγκεκριμένα, διαπίστωσε ότι το ελληνικό Σύνταγμα δεν προβλέπει κανένα περιορισμό ως προς την ανανέωση της βουλευτικής θητείας, με αποτέλεσμα να είναι πιθανή η οριστική αδυναμία του προσφεύγοντος να ζητήσει τη δίωξη του βουλευτή, εφόσον αυτός εξασφαλίζει διαρκώς την επανεκλογή του στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Τέλος, στην πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Συγγελίδης κατά Ελλάδος της 11ης Φεβρουαρίου 2010 (προσφυγή 24895/07), ο προσφεύγων παραπονέθηκε για παραβίαση του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ λόγω της αδυναμίας ποινικής δίωξης (στην οποία είχε δηλώσει παράσταση πολιτικής αγωγής για το συμβολικό ποσό των δέκα ευρώ) της βουλευτού τέως συζύγου του, για παραβίαση δικαστικών αποφάσεων σχετικά με το δικαίωμα επικοινωνίας με το τέκνο τους. 16. Βλ. το κείμενο της απόφασης σε ΔτΑ Ν° 38/2008, σελ. 618. Βλ., επίσης, ΒΑΣ. ΣΑΡΑΝΤΗ, Βουλευτική ασυλία versus δικαιώματος πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση Τσαλκιτζής κατά Ελλάδος, ΔτΑ Ν° 38/2008, σελ. 609. 17. Βλ., σχετικά, και την απόφαση του ΕΔΑΔ Kart κατά Τουρκίας της 3ης Δεκεμβρίου 2009 (προσφυγή 8917/05). 788 ΙΩΑΝΝΗ Π. ΠΑΡΑΡΑ Το αίτημα για άρση της ασυλίας διαβιβάστηκε, σύμφωνα με το άρθρο 83 του Κανονισμού της Βουλής, στο ελληνικό Κοινοβούλιο, το οποίο, ύστερα και από τη σχετική έκθεση της Επιτροπής Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας, η οποία γνωμοδότησε αρνητικά επικαλούμενη γενικά το άρθρο 83 παρ. 3 του Κανονισμού, αρνήθηκε να άρει την ασυλία της βουλευτού και να επιτρέψει την ποινική διερεύνηση της υπόθεσης. Το Δικαστήριο του Στρασβούργου τόνισε ότι η δυνατότητα ενός κράτους να εξαιρεί από την αρμοδιότητα των δικαστηρίων ολόκληρες κατηγορίες υποθέσεων αστικής φύσεως, ή να προσφέρει δικαστική ασυλία σε ορισμένες κατηγορίες προσώπων, αντίκειται τόσο στην αρχή της υπεροχής του δικαίου σε μια δημοκρατική κοινωνία, όσο και στις επιταγές του άρθρου 6 της Σύμβασης. Περαιτέρω, στην περίπτωση της βουλευτικής ασυλίας, πρέπει να ερευνάται ενδελεχώς η ύπαρξη στενής σχέσης ανάμεσα στις αποδιδόμενες στο βουλευτή ποινικώς ελέγξιμες πράξεις και στην κοινοβουλευτική του δραστηριότητα. Εφόσον διαπιστωθεί ανυπαρξία τέτοιας στενής σχέσης, πρέπει να υιοθετηθεί μια πολύ συσταλτική ερμηνεία της έννοιας της αναλογικότητας μεταξύ του χρησιμοποιούμενου μέσου και του επιδιωκόμενου σκοπού. Αυτό δε, προεχόντως διότι ο περιορισμός του δικαιώματος πρόσβασης στη δικαιοσύνη προέρχεται από την απόφαση ενός αμιγώς πολιτικού οργάνου (του κοινοβουλίου)18. Σε αυτό το πλαίσιο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατέληξε στο θεμελιώδες συμπέρασμα ότι το άρθρο 62 του ελληνικού Συντάγματος, ερμηνευόμενο υπό το φως της παρ. 1 του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, επιτρέπει στο ελληνικό κοινοβούλιο να αρνηθεί την άρση της ασυλίας ενός βουλευτή, μόνο εφόσον οι αποδιδόμενες σε αυτόν πράξεις συνδέονται αναμφίβολα με την κοινοβουλευτική του δραστηριότητα. Στην επίδικη περίπτωση, οι πράξεις αυτές ουδόλως συνδέονταν με τη δράση της βουλευτού ως μέλους του κοινοβουλίου, ούτε και με την εν γένει λειτουργία και το κύρος του κοινοβουλίου, με αποτέλεσμα να διαπιστωθεί, με μειοψηφία του έλληνα ad hoc δικαστή, παραβίαση του άρθρου 6 της Σύμβασης. Περαιτέρω, κα- ταδικάστηκε η πρακτική της Επιτροπής Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας, η οποία, προκειμένου να γνωμοδοτήσει κατά της άρσης της ασυλίας του βουλευτή, αρκέ- στηκε στην αόριστη επίκληση της διάταξης του άρθρου 83 παρ. 3 του Κανονι- σμού της Βουλής, χωρίς να αιτιολογήσει τη θέση της αυτή, με αποτέλεσμα ο προσφεύγων να στερηθεί τη δυνατότητα να μάθει τους λόγους για τους οποίους απερρίφθη το αίτημα άρσης της ασυλίας. 18. Το οποίο, όπως προφανώς υπονοούν οι δικαστές του Στρασβούργου, δεν παρέχει τις απαι- τούμενες από το άρθρο 6 της Σύμβασης εγγυήσεις για δίκαιη δίκη (ανεξαρτησία, αμεροληψία, δη- μοσιότητα κλπ.). Το κατ’ άρθρο 62 Συντάγματος ακαταδίωκτο βουλευτή υπό το πρίσμα του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ 789 Εν όψει της ανωτέρω, πάγιας πλέον, νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστη- ρίου, καταλήγουμε στη διαπίστωση ότι η διάταξη του άρθρου 62 του ελληνικού Συντάγματος, όπως και οι παρεμφερείς διατάξεις άλλων ευρωπαϊκών συνταγμα- τικών κειμένων, δεν θεωρείται καθεαυτή ως αντίθετη προς το άρθρο 6 της Σύμ- βασης. Το ΕΔΑΔ δέχεται, κατ’ αρχήν, τη συμβατότητα του κατ’ άρθρο 62 του Συντάγματος ακαταδίωκτου με τις διατάξεις της Σύμβασης και περιορίζεται σε μια περιπτωσιολογική προσέγγιση, με γνώμονα την αρχή της αναλογικότητας19. Αυτό που καταδικάζεται είναι η πρακτική του ελληνικού κοινοβουλίου να απορ- ρίπτει συλλήβδην όλα τα αιτήματα περί άρσης της ασυλίας βουλευτών, ανεξαρτήτως του αν οι αποδιδόμενες σε αυτούς πράξεις σχετίζονται με την άσκηση των αμιγώς κοινοβουλευτικών τους καθηκόντων. Με άλλα λόγια, το άρθρο 6 της Σύμβασης επιτάσσει όπως η Βουλή, σε κάθε συγκεκριμένο αίτημα περί άρσης της ασυλίας ενός μέλους της, εξετάζει την ύπαρξη συνάφειας μεταξύ των καταγγελλόμενων πράξεων και των κοινοβουλευτικών καθηκόντων και αποφαίνεται αιτιο- λογημένα υπέρ της μη άρσης της ασυλίας του βουλευτή μόνο εφόσον διαπιστώ- νεται τέτοια πρόδηλη συνάφεια. Έτσι, βέβαια, ο τελευταίος λόγος ανήκει και πάλι στη Βουλή και επαφίεται στην ευθυκρισία και στη συνείδηση των μελών της η ορθή ερμηνεία και εφαρμο- γή της συνταγματικής διάταξης, κάτι που σίγουρα θα προκαλέσει εκ νέου τη δυσπιστία των δικαστών του Στρασβούργου, αφού πρόκειται για ένα αμιγώς πολιτικό όργανο. Κατά συνέπεια, ενδεχομένως θα ήταν χρήσιμη μια αναθεώρηση του άρθρου 62 του Συντάγματος, ώστε να αποτυπωθούν ρητά στο συνταγματικό κείμενο οι προϋποθέσεις για τη μη άρση της ασυλίας των βουλευτών, όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, και να περιορισθεί το ευρύ περιθώριο διακριτικής ευχέρειας των βουλευτών που επιτρέπει σήμερα η γραμματική διατύπωση του άρθρου. Βέβαια, με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά θα καταλήξουμε σε εξομοίωση του κατ’ άρθρο 61 του Συντάγματος ανεύθυνου του βουλευτή με το κατ’ άρθρο 62 ακαταδίωκτο, το οποίο θα περιοριστεί αποκλειστικά στις ποινικώς κολάσιμες πράξεις του βουλευτή που σχετίζονται με την άσκηση των κοινοβουλευτικών καθηκόντων του, ενώ μέχρι σήμερα η γραμματική του διατύπωση καταλείπει σαφώς ευρύτερο πεδίο εφαρμογής, το οποίο καταλαμβάνει όλα τα εγκλήματα, πλην των αυτόφωρων κακουργημάτων. Περαιτέρω, είναι αυτονόητο ότι χρήζει άμεσης τροποποίησης το άρθρο 83 του Κανονισμού της Βουλής, καθώς ορισμένες εκ των παραμέτρων που, σύμφω- 19. Π. ΚΑΠΟΤΑΣ, Βουλευτική ασυλία: Δημοκρατική επιταγή ή αναγκαίο κακό; Σχόλιο στην από- φαση του ΕΔΑΔ Τσαλκιτζής κατά Ελλάδος, Εφημερίδα Διοικητικού Δικαίου, 2007, τεύχος 1, σελ. 26. 790 ΙΩΑΝΝΗ Π. ΠΑΡΑΡΑ να με το άρθρο αυτό, οφείλει να εξετάσει η αρμόδια Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας, προκειμένου να συντάξει την έκθεσή της για την άρση της ασυλί- ας προς την Ολομέλεια (πχ. αν η δίωξη υποκρύπτει πολιτική σκοπιμότητα), ου- δόλως συμβιβάζονται με τα πορίσματα της νομολογίας του Δικαστηρίου του Στρασβούργου20. Ολοκληρώνοντας, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε την άποψη ότι η νομολογία του Δικαστηρίου του Στρασβούργου αποτυπώνει και την πραγματική βούληση του έλληνα συντακτικού νομοθέτη, ο οποίος, θεσπίζοντας το θεσμό της βουλευτικής ασυλίας, απέβλεπε στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας του βουλευτή, στην ακώλυτη άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων και στην προστασία του βουλευτή από αυθαίρετες και εκβιαστικές διώξεις, υποκρύπτουσες πολιτικό δόλο. Είναι προφανές ότι ο σκοπός αυτός ουδόλως εξυπηρετείται από τον στρεβλό τρόπο σημερινής εφαρμογής της συνταγματικής διάταξης από τους εκπροσώπους του λαού, ο οποίος καταλήγει σε πλήρη αδυναμία δίωξης των βουλευτών, ακόμα και για ήσσονος σημασίας υποθέσεις, όπως τροχαίες παραβάσεις. Εν προκειμένω, δηλαδή, η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου συμβαδίζει απόλυτα με το κοινό περί δικαίου αίσθημα, το οποίο απαιτεί την εκλογίκευση των προνομίων που απολαμβάνει ο πολιτικός κόσμος της χώρας εν γένει, προς την κατεύθυνση της εξίσωσής τους προς τους πολίτες, και την πλήρη αναμόρφωση θεσμών όπως η βουλευτική ασυλία και οι διατάξεις περί ποινικής ευθύνης των Υπουργών. Ιωάννης Π. Παραράς

    20. Επισημαίνεται ότι σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου της Βουλής, η τροποποίηση του συγκεκριμένου άρθρου αποτελεί άμεση προτεραιότητα και φαίνεται να κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, καθώς η βουλευτική ασυλία θα διατηρείται μόνο για πράξεις που έχουν σχέση με την άσκηση της βουλευτικής ιδιότητας. Βλ., σχετικά, στο http://www.in.gr το άρθρο της 14.4.2010 με τίτλο «Τέλος στην ασυλία των βουλευτών, με τροποποίηση του Κανονισμού της Βουλής».

    2) https://antisomata.wordpress.com/2010/05/22/%CF%84%CE%AF-%CE%BB%CE%AD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE/amp/

  9. συνέχεια
    Τί λέει το Σύνταγμα για την βουλευτική ασυλία (της Dexter)

    Ioannis Kyriakakis

    Advertisements

    Αναφορικά με την ασυλία των βουλευτών, η ορθή ερμηνεία του Συντάγματος είναι ότι η ασυλία έχει νομοθετηθεί μόνο για την προστασία του λόγου και της ψήφου του βουλευτή και όχι για όλες τις πράξεις και όλους τους τομείς του βίου του βουλευτή.

    Γιατί η ερμηνεία αυτή είναι η σωστή ;

    Επειδή αυτό ακριβώς λέει το Σύνταγμα …

    Άρθρο 61

    1. Ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών του καθηκόντων.
    2. Ο βουλευτής διώκεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμιση, κατά το νόμο, ύστερα από άδεια της Βουλής. Αρμόδιο για την εκδίκαση είναι το Εφετείο. Η άδεια θεωρείται ότι οριστικά δεν δόθηκε, αν η Βουλή δεν αποφανθεί μέσα σε σαράντα πέντε ημέρες αφότου η έγκληση περιήλθε στον Πρόεδρο της Βουλής. Αν η Βουλή αρνηθεί να δώσει την άδεια ή αν περάσει άπρακτη η προθεσμία, η πράξη θεωρείται ανέγκλητη.
    3. Ο βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ούτε για τα πρόσωπα που του εμπιστεύθηκαν τις πληροφορίες ή στα οποία αυτός τις έδωσε.

    (σχόλιο : στα καθήκοντα δεν περιλαμβάνονται η κλοπή, η φοροδιαφυγή, ο φόνος, ο αθέμιτος πλουτισμός, η απατή κλπ κλπ )

    Άρθρο 62

    1. Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος, ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Επίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Βουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Βουλής. Η άδεια θεωρείται ότι δεν δόθηκε, αν η Βουλή δεν αποφανθεί μέσα σε τρεις μήνες αφότου η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη διαβιβάστηκε στον Πρόεδρο της Βουλής. Η τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των διακοπών της Βουλής. Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα.
    (Ο βουλευτής δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα χωρίς την άδεια του Σώματος όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος καθώς και από τη διάλυσή της Βουλής έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Βουλής. )

    Επειδή όταν ερμηνεύουμε νόμους δεν απομονώνουμε λέξεις ή προτάσεις. Η κάθε λέξη, η κάθε πρόταση και το κάθε άρθρο είναι μέρος ενός συνόλου με το οποίο βρίσκετε σε πλήρη αρμονία. Στη περίπτωσή μας, μόνο η προαναφερόμενη ερμηνεία βρίσκεται σε εναρμόνιση με την αρχή της ισότητας σύμφωνα με την οποία όλοι οι Έλληνες , άνευ εξαιρέσεων, είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις (αρθ. 4 Σ), με την αρχή της ανεξαρτησίας των εξουσιών, σύμφωνα με την οποία η απονομή δικαίου γίνεται από τα δικαστήρια και όχι από την βουλή η οποία έχει μόνο νομοθετική εξουσία (αρθ.26) και την αρχή της χρηστής απονομής δικαιοσύνης, σύμφωνα με την οποία παν πρόσωπov του οποίου τα δικαιώματα παραβιάστηκαν, έχει το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον εθνικής αρχής έστω και αν η παραβίαση
    διεπράχθη από πρoσώπωv εvεργoύvτωv εv τη εκτελέσει των δημόσιων καθηκόντών του και έχει το δικαίωμα η υπόθεσή του να δικαστεί δημόσια και δίκαια από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο (αρθ. 20 Σ, 6 και 13 ΕΣΔΑ)
    Το Σύνταγμα δεν μπορεί να εμπεριέχει και δεν εμπεριέχει αντιφατικές διατάξεις.
    (Σχόλια:
    – ο ίδιος ο νομοθέτης δεν μπορεί να νομοθετεί την ασυλία του και έπειτα να ασκεί δικαστική λειτουργία ερμηνεύοντας τον νόμο για να αποφασίσει αν θα κάνει άρση της ασυλίας του κάθε φορά που του ζητείτε.
    – εφόσον ο κάθε παραβάτης αστικού ή ποινικού δικαίου δεν χρειάζεται άδεια της βουλής για να δικαστεί, ούτε ο βουλευτής την χρειάζεται. Κλπ, κλπ)
    Άρθρο 4
    Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.
    Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.
    Άρθρο 26

    1. Η νομοθετική λειτουργία ασκείται από τη Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
    2. Η εκτελεστική λειτουργία ασκείται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Κυβέρνηση.
    3. Η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια οι αποφάσεις τους εκτελούνται στο όνομα του Ελληνικού Λαού.
    Άρθρο 20
    Καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ’ αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως νόμος ορίζει.
    Το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του.
    ’Άρθρο 13 . Δικαίωμα πραγματικής προσφυγής

    Παv πρόσωπov τoυ oπoίoυ τα αvαγvωριζόµεvα εv τη παρoύση
    Συµβάσει δικαιώµατα και ελευθερίαι παρεβιάσθησαv, έχει τo δικαίωµα
    πραγµατικής πρoσφυγής εvώπιov εθvικής αρχής, έστω και άv η
    παραβίασις διεπράχθη υπό πρoσώπωv εvεργoύvτωv εv τη εκτελέσει
    τωv δηµoσίωv καθηκόvτωv τoυ.

    ’Άρθρο 6. Δικαίωμα στη χρηστή απονομή δικαιοσύνης

    1. Παv πρόσωπov έχει δικαίωµα όπως η υπόθεσίς τoυ δικασθή δικαίως,
    δηµoσία και εvτός λoγικής πρoθεσµίας υπό αvεξαρτήτoυ και
    αµερoλήπτoυ δικαστηρίoυ, voµίµως λειτoυργoύvτoς, τo oπoίov θα
    απoφασίση είτε επί τωv αµφισβητήσεωv επί τωv δικαιωµάτωv και
    υπoχρεώσεώv τoυ αστικής φύσεως, είτε επί τoυ βασίµoυ πάσης
    εvαvτίov τoυ κατηγoρίας πoιvικής φύσεως. Η απόφασις δέov vα εκδoθή
    δηµoσία η είσoδoς όµως εις τηv αίθoυσαv τωv συvεδριάσεωv δύvαται vα
    απαγoρευθή εις τov τύπov και τo κoιvόv καθ’ όληv η µέρoς της διαρκείας
    της δίκης πρoς τo συµφέρov της ηθικής, της δηµoσίας τάξεως, ή της
    εθvικής ασφαλείας εv δηµoκρατική κoιvωvία, όταv τoύτo εvδείκvυται υπό
    τωv συµφερόvτωv τωv αvηλίκωv ή της ιδιωτικής ζωής τωv διαδίκωv, ή
    εv τωv κριvoµέvων υπό τoυ Δικαστηρίoυ ως απoλύτως αvαγκαίων
    µέτρων, όταv υπό ειδικάς συvθήκας η δηµoσιότης θα ηδύvατo vα
    παραβλάψη τα συµφέρovτα της δικαιoσύvης…..

    Επειδή το Σύνταγμα στηρίζεται στους γενικά παραδεγμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου και στις διεθνείς συμβάσεις τις οποίες η Ελλάδα επικύρωσε και συγκεκριμένα,

    α) οι διατάξεις των άρθρων 61 και 62 στηρίζονται στο δικαίωμα της ελεύτερης έκφρασης όπως διατυπώνεται από το άρθρο 16 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και 10 της Σύμβασης της Ρώμης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (ΕΣΔΑ)

    Άρθρο 19
    Kαθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο.
    ’Άρθρο 10 . Ελευθερία έκφρασης
    1. Παν πρόσωπov έχει δικαίωμα εις την ελευθερίαv εκφράσεως. Το
    δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει ελευθερίαv γνώμης ως και την
    ελευθερίαv λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών, άνευ
    επεμβάσεως δημόσιων αρχών και ασχέτως συvόρωv. Το παρόν άρθρov
    δεv κωλύει τα Κράτη από τoυ vα υπoβάλωσι τας επιχειρήσεις
    ραδιoφωvίας, κιvηµατoγράφoυ ή τηλεoράσεως εις καvovισµoύς
    εκδόσεως αδειώv λειτoυργίας.
    2. Η άσκησις τωv ελευθεριώv τoύτωv, συvεπαγoµέvωv καθήκovτα και ευθύvας δύvαται vα υπαχθή εις ωρισµέvας διατυπώσεις, όρoυς, περιoρισµoύς ή κυρώσεις, πρoβλεπoµέvoυς υπό του vόµoυ και
    απoτελoύvτας αvαγκαία µέτρα εv δηµoκρατική κoιvωvία δια την εθvικήv ασφάλειαv, τηv εδαφικήv ακεραιότηταv ή δηµoσίαv ασφάλειαv, τηv πρoάσπισιv της τάξεως και πρόληψιv του εγκλήματος, την πρoστασίαv της υπoλήψεως ή των δικαιωμάτων των τρίτων, την παρεµπόδισιv της κoιvoλoγήσεως εµπιστευτικώv πληρonoριώv ή τηv διασφάλσισιv τoυ κύρoυς και αμεροληψίας της δικαστικής εξουσίας.

    β) δεν υπάρχει καμία αρχή δικαίου στην οποία να στηρίζεται η ερμηνεία ότι οι βουλευτές έχουν το δικαίωμα να παρανομήσουν ή να κρίνουν μόνοι τους των εαυτό τους,

    γ) σε κανέναν δεν παρέχεται άσυλο για αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου

    Αρθρο 14 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

    1. Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες.
    2. Tο δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το επικαλεστεί, σε περίπτωση δίωξης για πραγματικό αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές του OHE.

    Και τέλος,

    Άρθρο 28 του Συντάγματος

    1. Οι γενικά παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. Η εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας.

    Επειδή ούτε το άρθρο 4 ούτε το άρθρο 26 ούτε το άρθρο 20 του Συντάγματος, αλλά ούτε τα άρθρα 6 και 13 της ΕΣΔΑ, δεν προβλέπουν κάποια εξαίρεση η οποία να αφορά τους βουλευτές. Χωρίς σχετική, ρητή πρόβλεψη της εξαίρεσης στο κείμενο των προαναφερόμενων άρθρων, η εξαίρεση δεν υπάρχει . (Άλλωστε, η ίδια η Σύμβαση της Ρώμης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (ΕΣΔΑ) προβλέπει ρητά ότι απαγορεύεται ο περιορισμός των δικαιωμάτων και ελευθέριων που θεσπίζει πέραν των προβλεπόμενων και ότι αυτοί οι περιορισμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για τους σκοπούς για τους οποίους έχουν καθιερωθεί. Άρθ. 17,18)
    Πλήρες κείμενα των άρθρων:
    Άρθρο 4
    Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.
    Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.
    Έλληνες πολίτες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος. Επιτρέπεται να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια μόνο σε περίπτωση που κάποιος απέκτησε εκούσια άλλη ιθαγένεια ή που ανέλαβε σε ξένη χώρα υπηρεσία αντίθετη προς τα εθνικά συμφέροντα, με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία που προβλέπει ειδικότερα ο νόμος.
    Μόνο Έλληνες πολίτες είναι δεκτοί σε όλες τις δημόσιες λειτουργίες, εκτός από τις εξαιρέσεις που εισάγονται με ειδικούς νόμους.
    Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.
    Κάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της Πατρίδας, σύμφωνα με τους ορισμούς των νόμων.
    Τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες.
    Ερμηνευτική δήλωση: Η διάταξη της παραγράφου 6 δεν αποκλείει να προβλέπεται με νόμο η υποχρεωτική προσφορά άλλων υπηρεσιών, εντός ή εκτός των ενόπλων δυνάμεων (εναλλακτική θητεία), από όσους έχουν τεκμηριωμένη αντίρρηση συνείδησης για την εκτέλεση ένοπλης ή γενικά στρατιωτικής υπηρεσίας.
    Άρθρο 26

    1. Η νομοθετική λειτουργία ασκείται από τη Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
    2. Η εκτελεστική λειτουργία ασκείται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Κυβέρνηση.
    3. Η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια οι αποφάσεις τους εκτελούνται στο όνομα του Ελληνικού Λαού.

    Άρθρο 20
    1. Καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ’ αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως νόμος ορίζει.
    2. Το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του.

    ’Αρθρo 6 . Δικαίωµα στη χρηστή απovoµή δικαιoσύvης
    1. Παv πρόσωπov έχει δικαίωµα όπως η υπόθεσίς τoυ δικασθή δικαίως,
    δηµoσία και εvτός λoγικής πρoθεσµίας υπό αvεξαρτήτoυ και
    αµερoλήπτoυ δικαστηρίoυ, voµίµως λειτoυργoύvτoς, τo oπoίov θα
    απoφασίση είτε επί τωv αµφισβητήσεωv επί τωv δικαιωµάτωv και
    υπoχρεώσεώv τoυ αστικής φύσεως, είτε επί τoυ βασίµoυ πάσης
    εvαvτίov τoυ κατηγoρίας πoιvικής φύσεως. Η απόφασις δέov vα εκδoθή
    δηµoσία η είσoδoς όµως εις τηv αίθoυσαv τωv συvεδριάσεωv δύvαται vα
    απαγoρευθή εις τov τύπov και τo κoιvόv καθ’ όληv η µέρoς της διαρκείας
    της δίκης πρoς τo συµφέρov της ηθικής, της δηµoσίας τάξεως, ή της
    εθvικής ασφαλείας εv δηµoκρατική κoιvωvία, όταv τoύτo εvδείκvυται υπό
    τωv συµφερόvτωv τωv αvηλίκωv ή της ιδιωτικής ζωής τωv διαδίκωv, ή
    εv τωv κριvoµέvων υπό τoυ Δικαστηρίoυ ως απoλύτως αvαγκαίων
    µέτρων, όταv υπό ειδικάς συvθήκας η δηµoσιότης θα ηδύvατo vα
    παραβλάψη τα συµφέρovτα της δικαιoσύvης.
    2. Παv πρόσωπov κατηγoρoύµεvov επί αδικήµατι τεκµαίρεται ότι είvαι
    αθώov µέχρι της voµίµoυ απoδείξεως της εvoχής τoυ.
    3. Ειδικώτερov, πας κατηγoρoύµεvoς έχει δικαίωµα:
    α) όπως πληρoφορηθή, εv τη βραχυτέρα πρoθεσµία εις γλώσσαv τηv
    oπoίαv εvvoεί και εv λεπτoµερεία τηv φύσιv και τov λόγov της
    εvαvτίov τoυ κατηγoρίας,
    β) όπως διαθέτη τov χρόvov και τας αvαγκαίας ευκoλίας πρoς
    πρoετoιµασίαv της υπερασπίσεώς τoυ.
    γ) όπως υπερασπίση o ίδιoς εαυτόv ή αvαθέση τηv υπεράσπισίv τoυ
    εις συvήγoρov της εκλoγής τoυ, εv ή δε περιπτώσει δεv διαθέτει τα
    µέσα vα πληρώση συvήγoρov της εκλoγής τoυ, εv ή δε περιπτώσει
    δεv διαθέτει τα µέσα vα πληρώση συvήγoρov vα τoυ παρασχεθή
    τoιoύτoς δωρεάv, όταv τoύτo εvδείκvυται υπό τoυ συµφέρovτoς της
    δικαιoσύvης,
    δ) vα εξετάση ή ζητήση όπως εξετασθώσιv oι µάρτυρες κατηγoρίας και
    επιτύχη τηv πρόσκλησιv και εξέτασιv τωv µαρτύρωv υπερασπίσεως
    υπό τoυς αυτoύς όρoυς ως τωv µαρτύρωv κατηγoρίας,
    ε) vα τύχη δωρεάv παραστάσεως διερµηvέως, εάv δεv εvvoεί ή δεv
    oµιλεί τηv χρησιµoπoιoυµέvηv εις τo δικαστήριov γλώσσαv.

    ’Άρθρο 13 . Δικαίωμα πραγματικής προσφυγής

    Παv πρόσωπov τoυ oπoίoυ τα αvαγvωριζόµεvα εv τη παρoύση
    Συµβάσει δικαιώµατα και ελευθερίαι παρεβιάσθησαv, έχει τo δικαίωµα
    πραγµατικής πρoσφυγής εvώπιov εθvικής αρχής, έστω και άv η
    παραβίασις διεπράχθη υπό πρoσώπωv εvεργoύvτωv εv τη εκτελέσει
    τωv δηµoσίωv καθηκόvτωv τoυ.

    ’Αρθρo 17 . Απαγόρευση κατάχρησης δικαιώµατoς
    Ουδεµία διάταξις της παρoύσης Συµβάσεως δύvαται vα ερµηvευθή ως
    επαγoµέvη δι’ έv Κράτoς, µίαv oµάδα ή έv άτoµov oιovδήπoτε δικαίωµα
    όπως επιδoθή εις δραστηριότητα ή εκτελέση πράξεις σκoπoύσας εις τηv
    καταστρoφήv τωv δικαιωµάτωv ή ελευθεριώv, τωv αvαγvωρισθέvτωv εv
    τη παρoύση Συµβάσει, ή εις περιoρισµoύς τωv δικαιωµάτωv και
    ελευθεριώv τoύτωv µεγαλυτέρωv τωv πρoβλεπoµέvωv εv τη ρηθείση
    Συµβάσει.

    ’Αρθρo 18 . Όρια στη χρήση τωv περιoρισµώv σε δικαιώµατα
    Οι επιτρεπόµεvoι κατά τις διατάξεις της παρoύσης Συµβάσεως
    περιoρισµoί τωv ειρηµέvωv δικαιωµάτωv και ελευθεριώv δεv επιτρέπεται
    vα εφαρµoσθoύv ειµή προς τov σκoπόv δια τov oπoίov καθιερώθησαv.

    http://greek-market-research.com/article/σύνταγμα-όρκος-μνημονιακή-πολιτική-π/

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s