Στην δικαιοσύνη τα λιβανέζικα επενδυτικά deals

 

Πολλά είναι τα νομικά μέτωπα που καλείται να αντιμετωπίσει ο -λιβανέζικων συμφερόντων- όμιλος εταιρειών real estate που τα τελευταία χρόνια φερόταν να αγοράζει μεγάλες εκτάσεις σε ελληνικά νησιά για λογαριασμό του Εμίρη του Κατάρ.

Ο λόγος για τον όμιλο που ανήκει στον Λιβανέζο Κριστιάν Κομέρ, ο οποίος εμφανίζεται ως κύριος μέτοχος, μεταξύ άλλων, της «Pimara», που αγόρασε την Οξυά, αλλά και της «Pimana», που αγόρασε 15.000 στρέμματα στη Ζάκυνθο.

Οι δραστηριότητες των εν λόγω εταιρειών έχουν τεθεί το τελευταίο χρονικό διάστημα υπό δικαστική διερεύνηση, καθώς αφενός μεν η ανάπτυξη του επενδυτικού σχεδίου στην Οξυά (όπου υπάρχει και προστατευμένη περιοχή Natura) πάγωσε ξαφνικά, με αποτέλεσμα το γραφείο του αρχιτέκτονα Στέλιου Αγιοστρατίτη που ανέλαβε το project να καταγγέλλει ότι δεν πληρώθηκε για τις υπηρεσίες του, και αφετέρου πριν από μερικές ημέρες τόσο η Μητρόπολη Ζακύνθου όσο και η Μονή Αγίου Γεωργίου, εκπροσωπούμενες από τον δικηγόρο Διονύση Γκούσκο, κατέθεσαν μήνυση καταγγέλλοντας παράνομη μεταβίβαση εκτάσεων.

Σύμφωνα με τη μήνυση,  στην έκταση που πουλήθηκε περιλαμβάνεται και η περίφημη παραλία του Ναυαγίου, η οποία αποτελεί την πιο διάσημη τοποθεσία της Ζακύνθου.

Οι μηνυτές  ζήτησαν να διερευνηθεί η διάπραξη των αδικημάτων της κακουργηματική απάτης σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και των Εκκλησιαστικών Νομικών Προσώπων, της ψευδούς βεβαίωσης, της παράβασης καθήκοντος κ.λ.π. και δηλώσαν παράσταση πολιτικής αγωγής για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστησαν απ’ τα ανωτέρω αδικήματα. Η μήνυση ΕΔΩ

Στις δικαστικές αίθουσες μεταφέρθηκε και η διαμάχη μεταξύ της εταιρείας Pimara και του αρχιτεκτονικού γραφείου «aa Associates». Ως νοστώ, τους τελευταίους μήνες τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης βομβάρδισαν την κοινή γνώμη με δημοσιεύματα-αφιερώματα για το νησί που αγόρασε ο Εμίρης και το οποίο με την συνδρομή του συγκεκριμένου αρχιτεκτονικού γραφείου θα μεταμορφωνόταν σε art island, με κυρίαρχο στοιχείο την πολιτιστική ανάπτυξη, τους οικισμούς καλλιτεχνών, τα μουσεία και τις γκαλερί κ.α..

Την ίδια ώρα, η εφημερίδα Wall Street Journal διαφήμιζε -κατόπιν πληρωμένης καταχώρησης- το μεγαλεπίβολο project στις σελίδες της, φιλοξενώντας μάλιστα δηλώσεις στελεχών, μεταξύ άλλων, της ελληνικής κυβέρνησης και του IMF για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων. 

Το «aa Associates» κατέθεσε όμως αγωγή εναντίον της λιβανέζικης εταιρείας γιατί όπως υποστηρίζει δεν πληρώθηκε για τις υπηρεσίες που προσέφερε και για τις μελέτες όσον αφορά την αξιοποίηση της Οξυάς. Από την πλευρά τους οι εκπρόσωποι της εταιρείας, υποστηρίζουν πως το «aa Associates» έλαβε 400.000 ευρώ χωρίς να προσφέρει τις υπηρεσίες που είχαν συμφωνηθεί.

Η υπόθεση συζητήθηκε στις 11 Νοεμβρίου και τώρα εκκρεμεί η έκδοση της απόφασης. Λεπτομέρειες ΕΔΩ

Iδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, πάντως, το γεγονός ότι αν και στο νησί προκλήθηκαν αντιδράσεις, τόσο οι τοπικές Αρχές, όσο και ο Νότης Μηταράκης δεν τοποθετήθηκαν επί του θέματος, αφήνοντας όπως καταγγέλλεται δημόσιες εκτάσεις να περάσουν στα χέρια του fund. 

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσιεύματα στην ιδιοκτησία του ομίλου πέρασαν και άλλα πέντε νησάκια στην περιοχή και η Κίνηση Πολιτών Ξηρομέρου αντέδρασε με ανακοίνωσή της στην πώληση της Οξυάς αλλά και των υπόλοιπων νησιών τονίζοντας ότι όποιος θέλει να «αγοράσει νησί εκεί πρέπει να ξέρει πως επιτρέπεται να κτίσει ένα μαντρί, να βάλλει αγριοκάτσικα κι αγριοκούνελα και να παρακολουθεί τα πουλιά. Επίσης μπορεί να κάνει και μικρή υποδομή γι’ αυτά. Για ξενοδοχεία, πισίνες, βίλες και τουρίστες ούτε λόγος».

«Πέρα από δασικές εκτάσεις που είναι τα περισσότερα απ’ αυτά, άπαντα είναι περιοχές ΝATURA. Οι χρήσεις γης για το καθένα ορίζεται αυστηρά (;) από την ΚΥΑ 22306/ΦΕΚ 477/31.5.2006. Επιπλέον η διαχείριση των Νότιων Εχινάδων στις οποίες τα περισσότερα νησιά ανήκουν, είναι αρμοδιότητα του Φορέα Διαχείρισης λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου – Αιτωλικού» τόνισαν μεταξύ άλλων.

Σιγήν ιχθύος τηρεί ο υφυπουργός Ανάπτυξης Νότης Μηταράκης και για για τα δύο ρεπορτάζ της «Ζούγκλας», μέσω των οποίων αποκαλύφτηκε  ότι ο Εμίρης ήταν απλά υποψήφιος επενδυτής και όχι ο χρυσός αγοραστής εκτάσεων στη Ζάκυνθο και του νησιού Οξυά του Ιονίου. Σημειώστε παρακαλώ και ότι σε συνεντεύξεις του αναφέρθηκε σε διαδικασία fast track που ήδη απαγορεύεται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία .

 

JusticeForGreece με υλικό από zougla.grtvxs.gr κλπ

 

ΣΧΕΤΙΚΑ: 

Μια βυθισμένη αρχαία πολιτεία στη Ζάκυνθο και γιατί κάποιοι προσπαθούν να την εξαφανίσουν

Αραβικά deals στο Ιόνιο: Ποια νησιά αγόρασε ο εμίρης του Κατάρ

Αραβική επένδυση… μακέτα

ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΣΤΑΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΤΟΥ «ΛΙΜΑΝΙΟΥ ΤΩΝ ΚΟΝΤΕΪΝΕΡ»
Ο εμίρης της Οξυάς αγόρασε (;) το Πλατυγιάλι

Ευρωπαϊκό τέλος στις fast-track εγκρίσεις έργων και επενδύσεων με νόμο

Στην Ζάκυνθο των 35.000 κατοικούν 15.000 αλλοδαποί! Απίστευτο;

2 comments on “Στην δικαιοσύνη τα λιβανέζικα επενδυτικά deals

  1. Ο Στέλιος Αγιοστρατίτης κατά την εξέτασή του τόνισε πως: «Η λιβανέζικων συμφερόντων εταιρεία Pimara υπέγραψε τον Μάρτιο του 2012 προσύμφωνο αγοράς της νήσου. Τον Ιούλιο του 2012 οι εκπρόσωποι της εταιρείας Τζαμάλ Ζοράτλυ και Κριστιάν Κομέρ απευθύνθηκαν στην εταιρεία μας και μας ανέθεσαν την έρευνα και τη δυνατότητα αξιοποίησης της νήσου βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας. Τον Μάρτιο του 2013 υπογράφτηκε το οριστικό συμβόλαιο αγοραπωλησίας. Μετά από πρόσκληση της Pimara τον Μάιο του 2013 ταξιδέψαμε τρεις φορές στη Ντόχα του Κατάρ προκειμένου να παρουσιάσουμε στο σύμβουλο του Εμίρη, αλλά και στον τέως και νυν Εμίρη τις σχεδιαστικές μελέτες που αφορούσαν στη μετατροπή ενός ακατοίκητου νησιού σε χώρο τέχνης πολιτισμού και φιλοξενίας με παγκόσμια εμβέλεια. 

  2. Μητρόπολη Ζακύνθου και Μονή Αγίου Γεωργίου των Κρημνών για την αγοραπωλησία 15.000 στρεμμάτων στη περιοχή «Ναυάγιο» στη Ζάκυνθο

    Για κακουργηματική απάτη σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και των Εκκλησιαστικών Νομικών Προσώπων, ψευδή βεβαίωση, παράβαση καθήκοντος κ.λ.π. Οι μηνυτές δηλώσαν παράσταση πολιτικής αγωγής για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστησαν απ’ τα ανωτέρω αδικήματα.

    12-11-2014

    ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ

    1. Ιεράς Μητρόπολης Ζακύνθου και Στροφάδων, Ν.Π.Δ.Δ, που εδρεύει στη Ζάκυνθο.
    2. Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου των Κρημνών, Ν.Π.Δ.Δ, που εδρεύει στη Ζάκυνθο, εκπροσωπουμένων νομίμως αμφοτέρων απ’ τον Μητροπολίτη Ζακύνθου, Διονύσιο,( κατά κόσμον Δημήτριο Σιφναίο).

    Α. Στην Αθήνα στις 7 Μαΐου 2014, στην έδρα της εταιρείας με την επωνυμία «PIMΑ (ΠΙΜΑ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», στην Αθήνα και στη διεύθυνση Λεωφ. Βασ. Σοφίας 14, ενώπιον και με ευθύνη της Συμβολαιογράφου Αθηνών, Νικολέττας Γυφτοπούλου – Ψύχα, υπογράφτηκε το υπ’ αριθμ. 23.943/2014 πωλητήριο συμβόλαιο (σχετ. 1), δια του οποίου φέρεται να μεταβιβάζεται, αιτία πωλήσεως, τεράστια δασική παραθαλάσσια έκταση εκτός σχεδίου, στην Δυτική πλευρά της Ζακύνθου, 14.387 στρεμμάτων (που απεικονίζεται στο τοπογραφικό διάγραμμα, σχετ. 2), απ’ τον Γεώργιο Χάρο του Νικολάου, συνταξιούχο, κάτοικο Κυψέλης Αθηνών, οδ. Μηθύμνης, αρ. 3, στην εταιρεία real estate αλλοδαπών συμφερόντων, με την επωνυμία «PIMANA (ΠΙΜΑΝΑ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», με έδρα την Αθήνα, οδός Ευτυχίδου, αρ. 45, που εκπροσωπήθηκε από την Πρόεδρο και Διευθύνουσα σύμβουλό της, Τζουμάνα Μπεσάρα (Joumana Bechara) του Γιουσέφ (Youssef), μόνιμη κάτοικο Βηρυτού Λιβάνου, που διαμένει στη Βούλα Αττικής, οδ. Αθηνάς, αρ. 35.

    Παρά την περιπλοκότητα των νομικών ζητημάτων, του ύψους του τιμήματος, αλλά και τη σοβαρότητα της δικαιοπραξίας, δικηγόροι δεν φέρονται να παραστάθηκαν από πλευράς των συμβαλλομένων μερών, ουδέ καν απ’ την πλευρά της αγοράστριας εταιρίας, που είχε κάθε ουσιαστικό και νομικό λόγο προς τούτο!

    Κύριος μέτοχος, (άρα ουσιαστικός ιδιοκτήτης), με κυρίαρχο ποσοστό συμμετοχής (άνω του 95%) στην εταιρεία αυτή, δυνάμει του υπ’ αριθμ. 1.370/4-12-2012 καταστατικού, (ΦΕΚ 14062/7-12-2012), (σχετ. 3), εμφανίζεται ο Κριστιάν (Christian) Κομέρ (Comair), κάτοικος επίσης Λιβάνου.

    Ο ίδιος περαιτέρω εμφανίζεται ως κύριος μέτοχος ικανού αριθμού εταιρειών που εδρεύουν στη Χώρα μας, όπως των παρακάτω:

    – «P.M.C REAL ESTATE ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Λεωφ. Βασ. Σοφίας 14.
    – «OFF WHITE ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΧΩΡΩΝ ΕΣΤΙΑΣΗΣ & ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΠΟΤΩΝ» , με έδρα την Αθήνα, οδ. Μητροπόλεως, αρ. 72.
    – «CAPRICE ΑΝΩΝΥΜΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», με έδρα τον Δήμο Κρωπίας Αττικής, 3ο χιλ. Λεωφ. Βάρης – Κορωπίου.
    – «PIMAKRI (ΠΙΜΑΚΡΙ) ΑΚΙΝΗΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45.
    – «PIMACO (ΠΙΜΑΚΟ) ΑΚΙΝΗΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45.
    – «PIMARA (ΠΙΜΑΡΑ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΤΙΚΩΝ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45.
    – «PIMA-MAR (ΠΙΜΑ –ΜΑΡ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45.
    – «PIMA (ΠΙΜΑ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45.
    – «PIMANA (ΠΙΜΑΝΑ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45.
    – «PIMANSO ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ Α.Ε. ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ».
    – «PIMA – GATE (ΠΙΜΑ – ΓΚΕΗΤ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ»

    Β. Ως απώτερο τίτλο κτήσης του, ο πωλητής επικαλείται στο άνω συμβόλαιο, διάταγμα (;) της Ενετικής Πολιτείας του έτους 1783, (ολίγον προ της καταλύσεως της κατά το έτος το 1795), δια του οποίου φέρεται να παραχωρήθηκε, για άδηλη αιτία, ́ ́φέουδο ́ ́ ή ́ ́τιμάριο ́ ́, στην ορεινή περιοχή της Ζακύνθου, σε απώτατο πρόγονό του ονομαζόμενο Φλαμπουριάρη. Το κείμενο του διατάγματος αυτού, γραμμένο στην τότε χρησιμοποιούμενη Ενετική διάλεκτο, δεν κατέστη δυνατόν να μεταφρασθεί απ’ το Υπουργείο Εξωτερικών, όπως το ίδιο βεβαιώνει, περαιτέρω δεν φαίνεται να συνοδεύεται από σχετικό διάγραμμα, ούτε αναγράφεται σ’ αυτό συγκεκριμένο εμβαδόν της παραχωρούμενης έκτασης, με σαφή και συγκεκριμένα όρια.

    Σημαντικό γεγονός όμως είναι, πως με το από 21-8-2014 έγγραφό τους προς την Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου, απόγονοι και κατά τους ισχυρισμούς τους, συγκληρονόμοι της ίδιας οικογένειας και συγκεκριμένα οι Ελένη – Ροδόπη Φλαμπουριάρη, Σωτήριος Φλαμπουριάρης, Κωνσταντίνα Φλαμπουριάρη και Αικατερίνη Φλαμπουριάρη προσδιορίζουν το σύνολο του ́ ́τιμαρίου ́ ́ αυτού, το πολύ, στα δύο χιλιάδες (2.000) στρέμματα (σχετ. 4). Επίσης άξιο αναφοράς είναι, πως κρατούσα από παλιά πεποίθηση, στη Ζάκυνθο υπήρξε, πως το μεγαλύτερο σ’ έκταση ́ ́τιμάριο ́ ́ απ’ την περίοδο της Ενετοκρατίας ήταν, το ́ ́φέουδο ́ ́ Μακρή, άλλως ́ ́Λίμνη Μακρή ́ ́, εκτάσεως περίπου 3.500 στρεμμάτων.

    Η φύση της γύρωθεν έκτασης, συμπεριλαμβανομένης και της επίμαχης, υπήρξε αρχήθεν και μέχρι σήμερα, κατά το μέγιστο τμήμα της, δάσος ή δασική, ορισμένα όμως μεμονωμένα τμήματά της, φέρονται να αποψιλώθηκαν κατά καιρούς και να καλλιεργήθηκαν, επί των οποίων (καλλιεργημένων τμημάτων), οι πράξεις νομής-ανεξαρτήτως του κύρους ή μη του αρχικού τίτλου, κατέστησαν αδιαφιλονίκητη κυρία, νομέα και κάτοχο την οικογένεια Φλαμπουριάρη, όπως άλλωστε κατέστησαν κυρίους και τους κατά καιρούς δικαιοδόχους τους, εφόσον απέκτησαν εξ αυτών σε χρόνο παρελθόντα κι’ ανύποπτο.

    Ως προς την υπόλοιπη δασική έκταση του παραχωρηθέντος ́ ́τιμαρίου ́ ́, αδιάψευστες αποδείξεις, της ανυπαρξίας οποιασδήποτε πράξεως νομής ή κατοχής, αποτελούν οι αεροφωτογραφίες της περιοχής τουλάχιστον απ’ το έτος 1945 μέχρι σήμερα, όπου πέραν των συστηματικών πυρκαγιών, οι οποίες ιδιαίτερα απ’ το έτος 1985 κί εντεύθεν μέχρι το 2010, αποψίλωσαν την περιοχή, (δίχως βέβαια εξ αυτού ν’ αλλάζει η φύση της ως δάσους ή δασικής), ουδεμία άλλη ανθρώπινη παρέμβαση διαπιστώνεται. Οι άνω α/φ θα προσκομισθούν κατά την ανάκριση, όπως και η φωτοερμηνεία τους. Αποκλειστικά και μόνον το Ελληνικό Δημόσιο έχει πραγματοποιήσει τις αναγκαίες παρεμβάσεις, για το δημόσιο συμφέρον, όπως διάνοιξη δρόμων δημοσίων, κοινοτικών, αγροτικών, αντιπυρικών κ.λ.π, δασοφύλαξη, έκδοση διαφόρων διοικητικών πράξεων κ.λ.π, έναντι των οποίων ούτε προέβαλε -ποτέ- ιδιώτης, διαμαρτυρίες ως θιγόμενος ́ ́κύριος ́ ́, ούτε πολύ περισσότερο προβλήθηκαν αξιώσεις (λ.χ. εξ απαλλοτριώσεων) παρ’ ουδενός. Όλες οι εμπλεκόμενες Δημόσιες Υπηρεσίες (Δασαρχείο, Πολεοδομία, Τεχνικές Υπηρεσίες Δημοσίου, Δήμου κ.λ.π.), την συγκεκριμένη περιοχή, την διαχειρίσθηκαν ως κοινόχρηστη ή Δημόσια, μη ζητώντας άδεια απ’ τον αναφερόμενο ως πωλητή (Γ. Χάρο) ή άλλον ιδιώτη, για οποιαδήποτε, επί των εκτάσεων τούτων, παρέμβασή τους.

    Ειδικότερα το αρμόδιο Δασαρχείο – όπως προκύπτει από σχετικά έγγραφά του- (ίδετε δειγματοληπτικά την από 16-9-1985 πράξη Νομάρχη, περί κήρυξης εκτάσεως ως αναδασωτέας, που περιλαμβάνεται ως ́ ́μεταβιβασθείσα ́ ́ στο επίμαχο συμβόλαιο, σχετ. 5), όπου αναφέρεται ρητά σε ́ ́δημόσια δασική διακατεχόμενη ́ ́ έκταση.

    Αυτά ασφαλώς ήταν σε πλήρη γνώση και των αρμοδίων υπαλλήλων του Δασαρχείου Ζακύνθου.

    Είναι γνωστό πως το Ελληνικό Δημόσιο στα Ιόνια Νησιά, δεν είναι εξοπλισμένο με το τεκμήριο κυριότητας επί των δασικών εκτάσεων, όπως προβλέπεται, διαχρονικά και ήδη, κατόπιν διαδοχικών νομοθετικών τροποποιήσεων, στο αρ. 37 του ν. 4280/2014. Τούτο βέβαια ουδόλως συνεπάγεται πως το Ελ. Δημόσιο στερείται οποιασδήποτε ιδιοκτησίας επί των νησιών τούτων κι αν δεν την έχει περιφρουρήσει, τούτο οφείλεται στην βαρύτατη αμέλεια των υπηρεσιών του, ενίοτε όμως και σε κολάσιμες συμπεριφορές των αρμοδίων. Ειδικότερα, σύμφωνα με τα άρθρα 2 και 34 του ν. 1539/1938, περί προστασίας Δημοσίων Κτημάτων, ́ ́επί των αδεσπότων και των δημοσίων κτημάτων εν γένει νομεύς θεωρείται το Δημόσιον έστω και αν ουδεμίαν ενήργησεν επ`αυτών πράξιν νομής ́ ́ και ́ ́ακίνητα εγκαταλελειμένα παρά των ιδιοκτητών των και μη διαχειριζόμενα παρ` αυτών ουδέ δι`αντιπροσώπου καταλαμβάνονται υπό του Δημοσίου και διαχειρίζονται παρ`αυτού ως διοικητού αλλοτρίων. ́ ́, ́ ́μετά πάροδον δεκαετίας από της υπό του Δημοσίου καταλήψεως κτήματος ως εγκαταλελειμμένου, το δικαίωμα κυριότητας αποσβέννυται και η κυριότης του ακινήτου περιέρχεται εις το Δημόσιον ́ ́.

    Στα πλαίσια των ανωτέρω θεμελιωδών διατάξεων, ώφειλαν ν’ ασκήσουν τις αρμοδιότητές τους τα όργανα του Δημοσίου και στην ερευνώμενη υπόθεση.

    Άλλωστε είναι αναμφισβήτητο γεγονός, πως οι μη αγροτικές εκτάσεις που περιλαμβάνονταν στο Ενετικό παραχωρητήριο, από μακρού χρόνου, είχαν εγκαταλειφθεί κι είχαν εξ αυτού του λόγου, ως εγκαταλελειμμένα δηλαδή δάση, περιέλθει στο Ελληνικό Δημόσιο, δυνάμει των ανωτέρω διατάξεων και φαίνεται πως για σημαντικό χρονικό διάστημα, οι αρμόδιες υπηρεσίες (Δασαρχείο, τεχνικές υπηρεσίες κ.λ.π), έτσι τις διαχειρίζονταν.

    Άξιο επισημάνσεως είναι ότι και η ίδια η οικογένεια του πωλητή ιδιαιτέρως αμφέβαλε για την ́ ́κυριότητά ́ ́ της, επί των δασών και τούτο προκύπτει απ’ την ανυπαρξία αληθών και σπουδαίων πράξεων νομής επ’ αυτών, (οπωσδήποτε μετά το έτος 1945), όπως π.χ ξήλευση, ρητινοσυλλογή, περίφραξη, φύλαξη, τοπογράφηση, πράξεις προσιδιάζουσες στη φύση του πράγματος και σύμφωνες με το αρ. 2 του ν. 1539/1938 περί προστασίας των Δημοσίων Κτημάτων, απ’ την ανυπαρξία δηλώσεων στην αρμόδια Δ.Ο.Υ., όπου να περιλαμβάνεται η επίδικη έκταση και απ’ το ιδιαίτερο γεγονός πως η εμφανιζόμενη απ’ τον πωλητή ως δικαιοπάροχός του, Σοφία Αγγελακοπούλου – Φλαμπουριάρη, στην με στοιχεία 11496/13-12-1989 δήλωση αποδοχής της κληρονομιάς (σχετ. 6), απ’ τον πατέρα της, Ανδρέα Φλαμπουριάρη που απεβίωσε το έτος 1961, αποδέχεται συνολικά 70 στρέμματα αγροτικής γης (!).

    Επίσης απ’ την ίδια ως άνω δήλωση, χαρακτηριστικό είναι ότι το προς Βορράν, όριο της ιδιοκτησίας αυτής, είναι η Μονή Αναφωνητρίας.

    Η φερόμενη ως μεταβιβασθείσα έκταση, επικαλείται τέλος, ως πλέον πρόσφατο ́ ́ιδιοκτησιακό ́ ́ τίτλο, την από 17-3-2014 αποδοχή κληρονομιάς του Γ. Χάρου, ο οποίος διατεινόμενος πως ́ ́διορθώνει ́ ́ και ́ ́συμπληρώνει ́ ́ έτσι την αποδοχή κληρονομιάς της δικαιοπαρόχου θείας του, δηλώνει κληρονόμος της πρωτοφανούς σε μέγεθος εκτάσεως, όπως αναφέρεται στο επίμαχο συμβόλαιο (σχετ. 7).

    Στην ́ ́ιδιοκτησία ́ ́ που εμφανίζεται να κληρονομεί κι’ η οποία υπερβαίνει βορείως, κατά πολλές χιλιάδες στρέμματα την Ι.Μ Αναφωνήτριας, οριοθετούνται ως μεμονωμένες, ( ́ ́ξέφωτα ́ ́), δυο περιορισμένες εκτάσεις ως ́ ́εκκλησιαστικές ́ ́ και τούτο προφανώς διότι στη μια υφίσταται το κτίριο της Ι. Μονής Αγ. Γεωργίου των Κρημνών και στην άλλη υπάρχει κτίριο οικοδομηθέν προσφάτως απ’ την ίδια Μονή, άρα σημαντικά κι’ εξώφθαλμα ανθρώπινα έργα, που δεν ηδύναντο να παραβλεφθούν.

    Γ. Η Ι. Μονή Αγίου Γεωργίου, που ιδρύθηκε και υφίσταται ζώσα μέχρι σήμερα απ’ τις αρχές του 16ου αιώνα, έχει πέραν της ιστορικής παρουσίας και της προσφοράς της ανά τους αιώνες, αδιαμφισβήτητη ιδιοκτησία στην περιοχή, καταγεγραμμένη σε χρόνο ανύποπτο στον τηρούμενο Κώδικά της, απ’ τις αρχές του 16ου αιώνα, δασική κυρίως, αλλά και μεμονωμένα αγροτική, που διαφύλαξε σαν κόρη οφθαλμού αλώβητη μέχρι σήμερα, χάριν του κοινού καλού, την οποία διαχρονικά κι’ αδιάλειπτα νεμήθηκε με διάνοια κυρίου, δια των διαδοχικών γενεών των Μοναχών της, ουδέποτε την εγκατέλειψε ή παρέλειψε τις προσιδιάζουσες στη φύση του πράγματος πράξεις, νομής και κατοχής, ως αληθής κυρία. Η περιουσία αυτή δασική και μη, στα πρόσφατα χρόνια, της τουριστικής ́ ́αξιοποιήσεως ́ ́ της χώρας μας και της νήσου Ζακύνθου, προεχόντως έχει μπει δυστυχώς στο στόχαστρο όσων εποφθαλμιούν κέρδη απ’ την καταπάτηση κι’ εμπορία δημόσιας γης, καθόσον μάλιστα περιβάλλει από ξηράς όλη τη περιοχή του γνωστού στην Υφήλιο, σπάνιου αξιοθέατου, της ακτής του ́ ́Ναυαγίου ́ ́, στη Β.Δ Ζάκυνθο.

    Η προαναφερόμενη ιδιοκτησία της Μονής, (κατά την ποινική προδικασία θα προσκομισθούν αρμοδίως απόσπασμα του ιδιοκτησιακού Κώδικα του 16ου αιώνα, τοπογραφικός χάρτης που απεικονίζεται και ό, τι άλλο σχετικό έγγραφο θεωρηθεί αναγκαίο), περιήλθε σ’ αυτήν νομίμως προ αμνημονεύτων χρόνων κι’ υφίσταται αδιαλείπτως, τουλάχιστον δυο (2) αιώνες, προ του φερομένου Ενετικού διατάγματος (1783) παλαιόθεν δε περιγράφεται ως εκτεινόμενη, (με σημείο αναφοράς το κεντρικό κτίριο της Ι. Μονής), κατά έξι (6) περίπου χιλιόμετρα προς Βορρά και πέντε (5), περίπου χιλιόμετρα προς Ανατολή και Νότο, χαρακτηρίζεται δε ως δασώδης και ορεινή, με άγρια λαγκάδια αλλά και σποραδικώς εντός αυτής χωράφια γόνιμα και άγονα. Αξιοσημείωτο είναι πως τις ιδιόκτητες αυτές εκτάσεις της Ι. Μονής, σεβάσθηκαν διαχρονικά όχι μόνον οι περίοικοι και οι γειτονικές Κοινότητες, αλλά και όλοι οι ξένοι που δέσποσαν τα Ιόνια Νησιά, Ενετοί, Γάλλοι, Ρώσοι, Άγγλοι και βέβαια μετέπειτα το Ελληνικό Δημόσιο. Σε χρόνο ανύποπτο ζητήθηκε απ’ τη Μονή κι απέδωσε στον τότε συσταθέντα ΟΔΔΕΠ, (Οργανισμό Διοίκησης Διαχείρισης Εκκλησιαστικής Περιουσίας), αρκετά –κυρίως αγροτικά- ακίνητά της, δυνάμενα να αξιοποιηθούν παρ’ αυτού, αναφερόμενα και καταγεγραμμένα στο υπ’ αριθμ. 255/13.9.1952 ΦΕΚ (σχετ. 8).

    Αλλά και με την ίδια οικογένεια Φλαμπουριάρη κατά το απώτερο κι απώτατο παρελθόν, με όλους δηλαδή τους προκατόχους του σημερινού πωλητή, ουδέποτε είχε την παραμικρή διένεξη, καθόσον γνώριζε η οικογένεια αυτή, ότι η ιδιοκτησία της, βρισκόταν πολύ νοτιότερα της Ι. Μονής του Αγίου Γεωργίου των Κρημνών και γι’ αυτό ποτέ ούτε παρενόχλησε, ούτε αμφισβήτησε, ούτε διεκδίκησε ουδέ καν μικρό τμήμα, απ’ την ακίνητη περιουσία της Ι. Μονής.

    Είναι εξαιρετικά σημαντικό ν’ αναφερθεί πως η πρώτη Μονή του Αγίου Γεωργίου, η παλαιά, ανοικοδομήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα στην ακτογραμμή, επί του νοτίου ακρωτηρίου της ακτής του ́ ́ναυαγίου ́ ́. Σύντομα όμως διαπιστώθηκε πόσο ευάλωτη ήταν απ’ τους πειρατές της εποχής, καθόσον το σημείο αυτό ήταν από την θάλασσα εύκολα ορατό και μετά από πολλές καταστρεπτικές επιδρομές τους, οικοδομήθηκε νέο κτίριο σε πλέον καλυμμένη θέση, στο εσωτερικό της ξηράς, σε σημείο δεσπόζον, όπου και βρίσκεται σήμερα.

    Στο πέρασμα των αιώνων πέραν των κεντρικών κτιρίων των δυο Μονών, παλαιάς και νέας, η Ι. Μονή ανήγειρε σε διάφορες διάσπαρτες θέσεις εντός της άνω ιδιοκτησίας της, εκκλησίες και μετόχια, εστιατόρια, αποθήκες και στάβλους κι άλλα αναγκαία για την λειτουργία και τις ανάγκες της όπως και των πιστών, οικοδομήματα, προχώρησε δε δια των Μοναχών της ή προστηθέντων ́ ́σέμπρων ́ ́ της, σε καλλιέργειες αρκετών τμημάτων γης, ορισμένα εκ των οποίων και σήμερα διατηρούν τον αγροτικό χαρακτήρα τους.

    Ουδέποτε αμφισβητήθηκε παρ’ ουδενός, η κυριότητα ή η νομή και κατοχή της κί οσάκις τούτο συνέβη, προσέτρεξε ζητώντας την παρέμβαση της Δικαιοσύνης ή των Αρχών.

    Δ. Ως εκ τούτων υπήρξε, πρωτοφανές και προκάλεσε οδυνηρή έκπληξη, το γεγονός πως το ανωτέρω επιλήψιμο συμβόλαιο, εκδήλως νοσφιζόμενο την κατάληψη της χερσαίας περιοχής που περιβάλλει τη ́ ́διαμαντόπετρα ́ ́ της ακτής του ́ ́Ναυαγίου ́ ́, εντός των ́ ́μεταβιβαζομένων ́ ́ εκτάσεων, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τρεις χιλιάδες τετρακόσια (3.400) περίπου στρέμματα ανήκοντα στην Ι. Μ., εντός των οποίων η Μονή, είχε ανοικοδομήσει παλαιά προσεισμικά κτίσματα (1953), όπως Ιερό Ναό, εστιατόριο, αποθήκες, στάβλους κ.λ.π., σωζόμενα μέχρι σήμερα.

    Κορωνίδα όμως της αδηφάγου κι αλόγιστης αυτής συμπεριφοράς, είναι ότι συμπεριελήφθη εντός της τάχα ́ ́πωλουμένης ́ ́ γης και το παλαιό κτίριο της Ι. Μονής, ευρισκόμενο στο νότιο ακρωτήριο (μυχό) του ́ ́Ναυαγίου ́ ́, που όπως προεκτέθηκε κατά τις αρχές του 16ου αιώνα, πρωτοεγκαταστάθηκε η Μονή (Παλαιό Μοναστήρι). Το κτίριο τούτο κατεστραμμένο αρχικά απ’ τους πειρατές και μετέπειτα από ισχυρούς σεισμούς, έχει κηρυχθεί μεταβυζαντινό μνημείο, για την ιστορική και πολιτιστική του αξία (ίδετε έγγραφο Υπουργείου Πολιτισμού, σχετικό υπ’ αριθμ. 9).

    Ακόμη, λοιπόν, και το -κηρυγμένο μνημείο- της Παλαιάς Μονής, συγκαταλέγεται στα ́ ́πωληθέντα ́ ́, προφανώς είτε διότι πωλητής και αγοραστές, δεν επέδειξαν τη στοιχειώδη επιμέλεια, να διαπιστώσουν κι’ επαληθεύσουν το αντικείμενο της ́ ́συναλλαγής ́ ́ τους , είτε διότι αυτά αποτελούν για τους ίδιους λεπτομέρειες, όπου κι’ η παραμικρή ενασχόληση μ’ αυτές, αποτελεί σπατάλη χρόνου!

    Ε. Στο επίμαχο συμβόλαιο, πωλητής κί αγοραστές προσδιορίζουν την φύση και τον χαρακτήρα της ́ ́πωλούμενης ́ ́ έκτασης ως ́ ́κτηματικής ́ ́ (σελ. 6, 7 και 20) και ως ́ ́αγροτεμαχίου ́ ́ (σελ. 53 και 58). Ούτε τούτο βέβαια είναι αληθές.

    Οι αεροφωτογραφίες των ετών 1945 κι’ εντεύθεν υφίστανται κι αποτελούν αδιάψευστη απόδειξη, ως δημόσια έγγραφα, περί της φύσεως και τον χαρακτήρα της ερευνώμενης περιοχής.
    Ανέκαθεν και μέχρι σήμερα κατά την μέγιστη επιφάνειά τους, οι ́ ́μεταβιβασθείσες ́ ́ εκτάσεις υπήρξαν και παραμένουν δασικές. Το αδιαμφισβήτητο τούτο γεγονός, που – άλλωστε – προκύπτει κί από άλλα δημόσια έγγραφα (σχετ. 10), δημιουργούσε την νομική υποχρέωση στις αρμόδιες Αρχές (Δασαρχείο, Κτηματική Υπηρεσία, Αποκεντρωμένη Περιφέρεια κ.λ.π), όταν πληροφορήθηκαν πως διεκδικούνται από ιδιώτη, μάλιστα δε ότι προτίθεται να προχωρήσει σε πωλήσεις, να ερευνήσουν τους επικαλούμενους τίτλους, να διαπιστώσουν τις πράξεις νομής, να προσφύγουν στο αρμόδιο- λόγω της φύσεως της εκτάσεως- Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών και να πράξουν ότι επιβάλλεται για την προστασία των συμφερόντων του Δημοσίου.

    Όταν μάλιστα ο ιδιώτης – πωλητής, ακολουθώντας την προβλεπόμενη διαδικασία κατ’ αρ. 72 του ν. 998/1979 περί ασκήσεως του δικαιώματος προτιμήσεως από πλευράς Δημοσίου (επί πωλήσεως δάσους), έθεσε το ερώτημα (στο αρμόδιο Δασαρχείο και στην Κρατική Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος), αντί να υπάρξει προβληματισμός, έρευνα και προσφυγή στο αρμόδιο Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών (όπως σ’ ανάλογες περιπτώσεις είναι κανόνας), δια παραλείψεως φρόντισαν να παρέλθει άπρακτη η προβλεπόμενη προθεσμία, ώστε με την ́ ́σιγή ́ ́ του Κρατικών οργάνων, να διευκολυνθεί η επιλήψιμη πώληση.

    Η συμπεριφορά αυτή των αρμοδίων κρατικών λειτουργών επιτείνεται κι’ απ’ το αδιαμφισβήτητο γεγονός, γνωστό σ’ όσους χειρίσθηκαν την υπόθεση αυτή, πως η πωλούμενη δασική έκταση κάηκε επανειλημμένα από εμπρησμούς (ίδετε έγγραφο Δασαρχείου Ζακύνθου, σχετ. 11). Εδώ ο νόμος (αρ. 35 του ν. 998/1979), εφιστά ιδιαίτερα την προσοχή των κρατικών λειτουργών, απαγορεύοντας επί 30ετία την μεταβίβαση καμένης δασικής εκτάσεως. Στο προκείμενο δεν φαίνεται να προβληματίσθηκαν, ούτε με τους τίτλους, ούτε με την φερόμενη νομή και κατοχή από ιδιώτη, ούτε με την καταστροφή των επίμαχων εκτάσεων από συστηματικούς εμπρησμούς, ούτε με τα τοπογραφικά όρια των επίμαχων εκτάσεων, για να διαπιστώσουν κατατμήσεις ή μη. Αυτά δε, όταν γνώριζαν ότι απ’ τα ίδια έγγραφά τους και τις πράξεις των οργάνων του Δημοσίου διαχρονικά θεωρούνταν και διαχειρίζονταν ως δημόσιες, ενδεχομένως κατά τμήματά τους ́ ́διακατεχόμενες ́ ́ από τρίτους.

    Όχι μόνον κατά τους χρόνους εκδήλωσης των πυρκαγιών, δεν απασχολήθηκαν – οι άνω αρμόδιοι- να ερευνήσουν, ποιοι είχαν λόγους να το πράξουν και ποιοι ήταν οι ωφελούμενοι απ’ την καταστροφή κι αποψίλωση των δασικών τούτων εκτάσεων, αλλά σιώπησαν όταν ώφειλαν να ερευνήσουν περαιτέρω κι’ εμποδίσουν την ́ ́πώληση ́ ́ αυτή.

    Υπογραμμίζεται εδώ, πως αν και στη σελίδα 30 του συμβολαίου, αναφέρεται πως προσαρτήθηκε η με στοιχεία 1.272/24-5-2012 βεβαίωση του Δασάρχη Ζακύνθου (αόριστη και προγενέστερη κατά δύο χρόνια), περί ακαΐας, στο συγκεκριμένο έγγραφο βεβαιώνεται αντίθετα ρητά πως ́ ́σχεδόν ολόκληρη η ανωτέρω έκταση, όπως εμφανίζεται στο χάρτη κλίμακας 1:10.000 που συνοδεύει την ανωτέρω πράξη είναι καμένη και κηρυγμένη αναδασωτέα λόγω πυρκαγιών… ́ ́.

    Βέβαια στο συμβόλαιο η πιστοποιημένη ως καμμένη δασική έκταση, ουδόλως εμποδίζεται εξ’ αυτού να δηλωθεί απ’ τους συμβαλλόμενους αγροτεμάχιο κι απ’ την Συμβολαιογράφο να το αποδεχθεί.
    ΣΤ. Στο επίμαχο συμβόλαιο δηλώνεται, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 15 του άρθρου 3 του ν. 2242/1994, ότι το ακίνητο βρίσκεται σε περιοχή που δεν υπάρχουν ρέματα, αιγιαλός, ζώνη παραλίας, βιότοπος, δημόσιο κτήμα ή αρχαιολογικός χώρος.

    Απλή θεώρηση του αντιγράφου του αντίστοιχου διαγράμματος (σχετ. 2) πιστοποιεί πως το ακίνητο είναι παραθαλάσσιο, με ακτές αρκετών χιλιομέτρων, υπάρχει σ’ αυτό πληθώρα ρεμάτων, περί δε των αρχαιολογικών χώρων βεβαιώνει το σχετικό έγγραφο (υπ’ αριθμ 1557/2014, σχετ. 9) του Υπουργείου Πολιτισμού περί προστασίας ως αρχαίων μνημείων, της Παλαιάς Μονής του Αγίου Γεωργίου των Κρημνών και της Μονής του Αγίου Ανδρέα Βολιμών Ζακύνθου. Τέλος, το σύνολο σχεδόν της επίμαχης εκτάσεως είναι χαρακτηρισμένο natura (σχετ. 12). Πέραν τούτων απ’ το ίδιο συμβόλαιο, ο συντάξας το τοπογραφικό σχέδιο μηχ/κός Γ. Βασιλάκης, βεβαιώνει πως δεν υπάρχουν εντός του πωλουμένου κτίσματα σύμφωνα με το αρ. 3 του ν, 4178/2013, πλην όμως κί αυτό δεν είναι αληθές καθόσον υφίστανται αρκετά αυθαίρετα κτίσματα, γεγονός επίσης που ευκόλως διαπιστώνεται, ως αληθινό.

    Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ https://justiceforgreece.wordpress.com/μηνύσεις-2/μητρόπολη-ζακύνθου-και-μονή-αγίου-γεω/

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s