Μαθήματα Φορολογικής Πολιτικής 2010-2015 /Αγωγή αδικαιολογήτου πλουτισμού του δημοσίου

SEB

Του Κωνσταντίνου Παπακασόλα

Από την έως πρότινος ασκηθείσα φορολογική πολιτική, προκύπτει ότι:

A. Πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας φορολογήθηκε άδικα, άσκοπα και αντισυνταγματικά καθώς έφτασε σε σημείο ανθρωπιστικής κρίσης. Κι αυτό με ευθύνη και της πολιτείας και της Τρόικα που δεχόταν άκριτα τα εξοντωτικά “ισοδύναμα” και δεν μείωνε την πίεση της.

Β. Το μεγαλύτερο μέρος του δυναμένου να φορολογηθεί (ή κατασχεθεί) πλούτου είχε αποχωρήσει ήδη από τη χώρα τοις ευλογιαις της ελληνικής πολιτείας.

Σε μια οικονομία αντιπαραγωγική, που κατέπεφτε ακόμα περισσότερο λόγω του κλίματος του 2010, και του σκασίματος των χρεών στις τράπεζες, με πτώση ΑΕΠ 25%, πλούτος για φορολόγηση, δεν υπήρχε. Το να έχεις αποτελεσματική φορολογία όταν έπρεπε, δηλαδή υπήρχε πλούτος, απ΄ το 1980 δηλαδή έως και το 2010, είναι κάτι σημαντικό. Το να βάλεις φόρους απ΄ το 2010, αφού ηλθε η κρίση, είναι καταστροφή και μάλιστα προκαλεί επιπρόσθετη ύφεση!

Εδω σχετίζονται δυο εξελίξεις: Η πρόσφατη προτροπή του Κου Σουλτς “να σταματήσει η κοινωνική αδικία των φόρων” και η σπουδή του να “ενθαρρύνει τον Αλέξη Τσίπρα να φορολογήσει επιτέλους τους πολύ πλουσίους που έβγαλαν τα χρήματά τους στο εξωτερικό” και «τα μέτρα κατάσχεσης για τα ποσά που δεν δικαιολογούνται από τις φορολογικές δηλώσεις και την προσαύξηση της περιουσίας για όσους λαμβάνουν εισόδημα ή μισθό από το Δημόσιο (9) και δέσμευσης από το Δημόσιο καταθέσεων, κλπ εφόσον προκύπτει ότι προέρχονται από αδήλωτα εισοδήματα (22 μέτρα-«φωτιά» για την πάταξη της Διαφθοράς, που πρόσφατα εξαγγέλθηκαν)».

Aυτα είναι σημαντικές εξελίξεις καθώς μέχρι σήμερα προκρινόταν η έννοια της «φοροδιαφυγής» σε σχέση με αυτή των «αδήλωτων ή και παρανόμως κτηθέντων εισοδημάτων» που είναι πιο ευρεία της πρώτης και συμπεριλαμβάνει σαφώς ευρύτερη βάση ελεγχομένων και υπόχρεων σε συνεισφορά.

Αντ΄ αυτών, μέχρι σήμερα είχαμε μπαράζ οριζόντιων δημοσιων βαρών, δηλαδή:

– Tο ΕΕΤΗΔΕ που κρίθηκε αρχικά συνταγματικό από το ΣτΕ. Ακολούθως (2014) κρίθηκε αντισυνταγματικό από τον ΑΠ σε τμήμα και στις 18/12/14 θα δικαζόταν σε ολομέλεια. Από το 2011 όμως που θεσπίστηκε, έχουν παρέλκει 4 χρόνια. Όπερ εστί ότι σύντομα ακόμα και αν κριθεί αντισυνταγματικό θα υπάρχει κίνδυνος να παραγράφει ως αξίωση, απ΄ όσους ακολούθως τυχόν προσφύγουν για να αξιώσουν την επιστροφή του.

– Περάν τούτου, το ΕΕΤΗΔΕ αντικαταστάθηκε επί τοις ουσίας με τον ΕΝΦΙΑ, ο οποίος αντικατάστησε στην ουσία τον ΦΑΠ, που πλήρωναν λίγοι, καθώς ο ΕΝΦΙΑ ορίζει όπως το ΕΕΤΗΔΕ φοροδοτική υποχρέωση ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Άρα, νέος νόμος, νέο θέσφατο, άλλη πράξη προσβολής, άλλος νομικός μπελάς κλπ.

– Το ίδιο συνέβη και με το τέλος επιτηδεύματος. Κρίθηκε αρχικά συνταγματικό, χωρίς όμως να έχει κριθεί σε ad hoc υπόθεση, και κατόπιν αυξήθηκε στα 650 ευρώ (από τα 300) χωρίς να το προσβάλλει έως ώρας κανείς (ξανά – νέος νόμος, νέα προσβαλλόμενη πράξη, κλπ).

– Το ίδιο και με τις εισφορές. Αυξήθηκαν με διαδοχικά νομοθετήματα, χωριστά για κάθε ταμείο. Συγχωνευτήκαν τομείς υγείας, μετονομαστήκαν, τροποποιήθηκαν, σε βαθμό που το υποκείμενο της πράξης, θέλει ειδική παράγραφο αναφοράς των καταργήσεων, συγχωνεύσεων κλπ.

Αποτέλεσμα ένα απίστευτο τουρλουμπούκι, νέων νόμων, καταργούμενων νόμων, νέων φόρων, παράλληλων φόρων, φόρων δήθεν τελών, και τελών δήθεν φόρων. Που θεσμοθετήθηκε από παλιά, στο ελληνικό κράτος και εντάθηκε σε βαθμό καταιγιστικό ως σύστημα απομύζησης στα χρόνια των επίσης στρεβλωμένων με «ισοδύναμα» μνημονίων ακριβώς για να είναι παντελώς αδύνατον να προσβληθούν συνολικά και έγκαιρα στα δικαστήρια.

Στο αυτό το σκεπτικό υιοθετήθηκε ΚΑΙ πρωτοφανώς ΠΟΛΥΠΛΟΚΗ διαδικασία προδικαστική φορολογικής προσφυγής με την όποια ζητούνται σωρεία προϋποθέσεων παραδεκτού, και χρηματικές καταβολές και παράβολα ώστε να είναι αδύνατον για τους πολίτες να προσφύγουν, και τρανταχτό παράδειγμα η προσφυγή κατά του φόρου 26% φέτος, όπου ζητούνταν άλλη ενδικοφανούς προσφυγή προηγουμένως με αναφορά παγκόσμιων εισοδημάτων, με στικάκι και cd και πολλά άλλα.

Πιθανός Σκοπός: Η είσπραξη πάσει δυνάμει και ΑΜΕΣΑ το δυνατόν μεγαλυτέρων χρηματικών πόσων, και η παρέλευση ΙΚΑΝΟΥ χρόνου, που ροκανίζει τα όρια της παραγραφής της απαίτησης μέχρι της τελεσίδικης δικαστικής αποφάσεως, που λόγω και της καθυστέρησης της ελληνικής δικαιοσύνης, έρχεται μετά από χρόνια.

Ακόμα και εάν ένα τυχερό σπερματοζωάριο… πολίτης δηλαδή, προσφύγει παρολαυτά και καταφέρει να ακυρώσει κάποιον από τους φόρους,

Α. Αρχικά το δημόσιο θα θεωρήσει ad hoc την απόφαση αυτή, ακόμα και αν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑD ΗΟC αντισυνταγματική αλλά ΓΕΝΙΚHΣ ΙΣΧΥΟΣ…

Β. Θα έχει παρέλθει τεχνηέντως ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ, που ο μεν τολμητίας πολίτης – προσφεύγων ίσως δικαιωθεί (πχ βγάλει αντισυνταγματικό το ΕΕΤΗΔΕ Ο ΑΠ, και ακολούθως λογω σύγκρουσης ΣΤΕ και ΑΠ θα αποφανθεί ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΕΔ οριστικά για την αντισυνταγματικότητα του ΕΕΤΗΔΕ, σε ένα ας πούμε χρόνο, το 2016), αλλά!!:

Στο μεταξύ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ υπόλοιπους, που είτε δεν μπόρεσαν, είτε δεν τόλμησαν, είτε αποθαρρύνθηκαν από το να προσφύγουν ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΛΘΕΙ το διάστημα για την άσκηση ένδικων μέσων κλπ ώστε η αξίωση τους για επιστροφή του αντισυνταγματικού καταβληθέντος φόρου, ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΙ!

Έτσι ένας – δυο πολίτες θα έχουν τελέσει το πατριωτικό τους καθήκον, θα δικαιωθούν (πιθανώς) θα λάβουν πίσω το φόρο τους, αν τυχόν τον έχουν καταβάλλει, πλην όμως, όλοι οι λοιποί, που θα έχουν δώσει πολλά χρήματα σε φόρους (πολλές φόρες με κατασχέσεις κλπ), δεν θα μπορούν να λάβουν τα καταβληθέντα πίσω, ΛΟΓΩ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ!

Ενδέχεται λοιπόν, τα δικαστήρια, αφού θα έχουμε παρακολουθήσει ένα μακροχρόνιο σίριαλ αντικρουόμενων αποφάσεων να αποφανθούν υπέρ της αντισυνταγματικότητας, και, ωσαννά, η δικαιοσύνη θα έχει λάμψει, το Σύνταγμα θα έχει τηρηθεί, πλην όμως, θα έχουν εισπραχτεί από την κυβέρνηση τα χρήματα που ήθελε, από αυτούς που ήθελε. Και η ζωή θα συνεχιστεί…

Όταν νομοθετείται κάποια περικοπή αποδοχών – μισθών, ειδικά στο δημόσιο, είναι άμεσα ορατή και διαγνωσιμη η οικονομική απώλεια των, και σαφής και προσιτή η διαδικασία δικαστικής προσβολής της.

Στους ανέργους και αυτοαπασχολούμενους όμως, η απώλεια εισοδήματος δεν έρχεται με μείωση κάποιων μονίμων και σταθερών σε ύψος αποδοχών (που δεν έχουν) αλλά με την ΑΥΞΗΣΗ των συνολικών τους ετησίων υποχρεώσεων, δηλαδή φόρων, τελών και εισφορών.

Έτσι εν τοις πράγμασι αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλο πρόβλημα προστασίας σε σχέση με τους μισθωτούς & Δ.Υ. γιατί

α. Η απώλεια τους δεν είναι μετρήσιμη εύκολα, παρά με το άθροισμα των ετησίων φορολογικών υποχρεώσεων τους σε σχέση με τα επίσης απρόβλεπτα ετήσια έσοδά τους, πράγμα που δεν μπορεί να γίνει με την κανονική ας πούμε οδό αμύνης.

β. Δεν μπορούν να προσβάλλουν το ως άνω άθροισμα φόρων στα δικαστήρια παρά μονό αν τα αφήσουν όλα απλήρωτα και περιμένουν να τους γίνει κατάσχεση (με ανακοπή), πρακτική ψυχολογικά δυσάρεστη.

Πρέπει να κάνουν διαφορετικές προσφυγές αν θέλουν να προσβάλλουν ΕΝΦΙΑ, φόρο εισοδήματος, ΕΕΤΗΔΕ, κλπ και πολύ περισσότερες αν θέλουν να προσβάλλουν ΚΑΘΕ ΕΤΟΥΣ το εκκαθαριστικό, δηλαδή άλλη για το 2013, άλλη για το 2014 κλπ, και να προσβάλλουν σωρεία διατάξεων διαφορετική ανά χρόνο.

γ. Δεν μπορούν εύκολα να προσφύγουν ομαδικά, γιατί ελλείπει η κοινή βάση αποδοχών πχ του δημοσίου. Δηλαδή τα στοιχεία αναφοράς των ανέργων και υποαπασχολουμένων λόγω της εισοδηματικής τους ανομοιογένειας αλλά και των νόμων που διέπουν το φορολογικό και ασφαλιστικό τους καθεστώς ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ριζικά.

Μια λύση ίσως θα ήταν η αγωγή αδικαιολογήτου πλουτισμού. Αδικαιολόγητος είναι ο πλουτισμός του δημοσίου όταν μεταξύ άλλων η αιτία κτήσης του είναι ΜΗ ΝΟΜΙΜΗ Η ΑΝΗΘΙΚΗ. Ανήθικη και μη νόμιμη είναι και η κτήση του πλουτισμού λογω αντισυνταγματικής διάταξης νόμου.

Aν έχει χάσει κάποιος την προθεσμία άσκησης προσφυγής, όντως το δημόσιο έχει πιθανώς γίνει αδικαιολόγητα (αντισυνταγματικά) πλουσιότερο εις βάρος του. Έτσι κάποιος που πλήρωσε 3 χρόνια τέλη επιτηδεύματος + ΕΕΤΗΔΕ + ΦΟΡΟ 26% για Φώτο + ΕΝΦΙΑ + έχει πληρώσει ένα σεβαστό πόσο, το όποιο αδυνατεί να το διεκδικήσει αλλιώς πίσω. Συνήθως βεβαία, δεν τα πλήρωσαν οι ίδιοι, αλλά τα παρακρατούσε η εφορία από την επιστροφή φόρου τους (πχ έχεις να λάβεις 1000 ευρώ επιστροφή αλλά σου κρατεί τέλος επιτηδ. + φόρο και παίρνεις μηδέν).

Αυτή η λύση θεωρητικά μπορεί να βοηθήσει όσους έχουν ήδη καταβάλει, πέραν των δυνατοτήτων τους. Οι προσφυγές από μονές τους έχουν τεράστιο χρονικό, οικονομικό και διαδικαστικό κόστος ενώ η αγωγή χωρίς να έχει ασφυκτικές προθεσμίες δίνει στους οικονομικά αδύναμους μια ευκαιρία διεκδίκησης.

Εν κατακλείδι, η ασκηθείσα αυστηρότατη φορολογική πολιτική, δεν ασκήθηκε κατ΄ αναλόγια των οικονομικών δυνάμεων των Ελλήνων, αλλά τεχνηέντως δόθηκε έμφαση στο να διασπαρθούν οι φορολογικές υποχρεώσεις στα ευρύτερα, αδύναμα οικονομικά στρώματα και με τρόπο τρομακτικά δύσκολο να ανασχεθεί.

Η αρχή της συνεισφοράς στα δημόσια βάρη επιβλήθηκε δυσανάλογα στα στρώματα αυτά ενώ αφέθηκε ανεξέλεγκτος ο βαθύς πλούτος που συσσωρεύτηκε, να αλωνίζει σε χώρες μακρινές.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Παπακασόλας είναι δικηγόρος Αθήνας

**

Άρθρο: 71 ΚΔΔ ΑΓΩΓΗ

Αγωγή μπορεί να ασκήσει εκείνος ο οποίος έχει, κατά του Δημοσίου ή άλλου νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, χρηματική αξίωση από έννομη σχέση δημοσίου δικαίου.
Η κατά τις προηγούμενες παραγράφους αγωγή είναι απαράδεκτη αν πρόκειται για αξίωση φορολογικού εν γένει περιεχομένου.
Άρθρο 78 : Με την επιφύλαξη όσων ορίζονται στην παρ. 4 του άρθρου 71 ή σε τυχόν άλλες ειδικές διατάξεις, αγωγή για αξίωση που θεμελιώνεται στο παράνομο εκτελεστής διοικητικής πράξης ή παράλειψης δεν είναι απαράδεκτη αν, κατά της πράξης ή της παράλειψης αυτής, δεν ασκήθηκε το από τις κείμενες διατάξεις προβλεπόμενο ένδικο βοήθημα. Στην περίπτωση αυτήν, κατά την εκδίκαση της αγωγής έχουν εφαρμογή τα οριζόμενα στην παρ. 2 του άρθρου 80

(80, παρ.2: Με την επιφύλαξη των οριζομένων στην παρ. 4 του άρθρου 71 ή σε τυχόν άλλες ειδικές διατάξεις, αν η αξίωση θεμελιώνεται στο παράνομο εκτελεστής διοικητικής πράξης ή παράλειψης, το δικαστήριο, εφόσον δεν υπάρχει δεδικασμένο, κρίνει παρεμπιπτόντως τη νομιμότητα της πράξης ή της παράλειψης αυτής.)

 

http://www.capital.gr/Articles.asp?id=2218242

https://lawyalty.wordpress.com/2015/02/03/μαθήματα-φορολογικής-πολιτικής-2010-2015/

 

ΣΧΕΤΙΚΑ

ΑΕΔ 3/2012,Πότε οι διαφορές από αδικαιολόγητο πλουτισμό του Δημοσίου ή νπδδ είναι διοικητικές διαφορές ουσίας και πότε ιδιωτικές.

και

Φορολογία 2014 – Ληστεία μετά φόνου σε εξέλιξη (δεύτερο μέρος)

Υπερφορολογική γενοκτονία

Παράνομη υπερφορολόγηση με στέρηση Ιδιοκτησίας και Δικαιώματος Δικαστικής Προστασίας

Αντισυνταγματικότητα της φορολόγησης ακινήτων, προσφυγή φορολογούμενου στο ΣτΕ για τον ΦΑΠ

Ανυπαρξία φοροδοτικής ικανότητας ισον ανυπαρξία εισφοροδοτικής ικανότητας (Short Version).

Aγγελτήριο θανάτου για 150.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις από Προβόπουλο

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s