Τα capital controls και το «μεγάλο κόλπο» με το πλαστικό χρήμα

editorial-22-10

Γράφει ο Γεράσιμος Ταυρωπός

Πότε θα αρθούν τα capital controls; Η… προεκλογική απάντηση εκ μέρους του κυβερνώντος κόμματος ήταν: μόλις ανακεφαλαιωθούν οι τράπεζες, δηλαδή από τις αρχές του 2016. Η απάντηση αυτή έχει ήδη ξεχαστεί. Ήδη, σε ομιλία του στις ΗΠΑ ο υποδιοικητής της ΤτΕ κ. Μουρμούρας έδωσε μια άλλη, τη μόνη επίσημη μετεκλογικώς: τα capital controls θα αρθούν όταν εκπληρωθούν 4 προϋποθέσεις: α) η ελάφρυνση του χρέους, β) η επαναποδοχή των ελληνικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), γ) η συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» του Μάριο Ντράγκι και δ) ένα επενδυτικό σοκ στην ελληνική οικονομία. Έτσι διατυπωμένες οι προϋποθέσεις, παραπέμπουν σε διατήρηση των capital controls για μακρό χρόνο, ενδεχομένως και… επ’ αόριστον – αν κάτι «στραβώσει» με τις προϋποθέσεις, πράγμα πολύ πιθανό γιατί καθεμιά ξεχωριστά και πολύ περισσότερο όλες μαζί παραπέμπουν σε ένα υπεραισιόδοξο σενάριο για τις εξελίξεις.

Στην παραπομπή της άρσης των capital controls σε απώτερο χρόνο, έρχεται τώρα να προστεθεί η… μαζική εισβολή του ηλεκτρονικού χρήματος στη ζωή μας. Πρόσφατα, το «Βήμα» προανήγγειλε την πληρωμή μισθών και συντάξεων με ηλεκτρονικό χρήμα και τον έλεγχο της ροής των δαπανών των μισθωτών και συνταξιούχων. Ο κ. Κατρούγκαλος έσπευσε να μισο-διαψεύσει το δημοσίευμα, αλλά ο λαλίστατος κ. Αλεξιάδης επανήλθε δημοσιοποιώντας σχέδιο για γενίκευση της χρήσης πλαστικού χρήματος ΠΡΙΝ την άρση -και ως προϋπόθεση- για την άρση των capital controls.

Τι σημαίνει αυτός ο συνδυασμός των capital controls και του πλαστικού χρήματος, που απ’ ό,τι φαίνεται ήρθε για να μείνει στις ζωές μας;

Η «επανάσταση» του πλαστικού χρήματος

Καταρχήν, η επιβολή των capital controls έφερε μια μικρή επανάσταση στα συναλλακτικά ήθη: Τον Ιούλιο, πρώτο μήνα με capital control, εκδόθηκαν 1,1 νέες χρεωστικές κάρτες, ενώ τον ίδιο μήνα προστέθηκαν 150.000 νέοι χρήστες ηλεκτρονικής τραπεζικής, δεκαπλάσιοι από το μέσο μηνιαίο αριθμό μέχρι τότε. Ακόμη και υπερήλικες συνταξιούχοι απομακρυσμένων περιοχών, που απέχουν δεκάδες χιλιόμετρα από το πλησιέστερο ATM, έσπευσαν να βγάλουν κάρτες. Σήμερα, οι χρεωστικές κάρτες πλησιάζουν τα 12 εκατ.,  έναντι 2,7 εκατ. πιστωτικών καρτών.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Eurobank, ο συνολικός τζίρος με τη χρήση καρτών από τα 5,5 δισ. € το 2013 και τα 6,2 δισ.  €  το 2014 θα φτάσει τα 7,3 δισ. €  το 2015 επιστρέφοντας στα «προ κρίσης» επίπεδα του 2008-09. Με τη διαφορά όμως, ότι πλέον ο τζίρος του πλαστικού χρήματος χωρίζεται σε αυτό των χρεωστικών καρτών, που θα κυμανθεί το 2015 σε 2,8 δισ. €  και των πιστωτικών στα 4,5 δισ. €, από  8,2 δισ. € του 2008.

Τα τερματικά αποδοχής καρτών, που υπήρχαν σε λειτουργία στο τέλος του 2014 ήταν 157.000, σήμερα είναι 170.000 και μέχρι το τέλος του 2015 θα ξεπεράσουν τις 200.000, ενώ οι ανάγκες της αγοράς επιβάλλουν επιπλέον 400.000 POS.

Φυσικά, υπάρχει μεγάλη απόσταση μέχρι να προσεγγίσει η Ελλάδα τα επίπεδα χρήσης πλαστικού χρήματος στην Ε.Ε. Στη χώρα μας ακόμη αναλογούν μόλις 19 ηλεκτρονικές πληρωμές ανά κάτοικο το χρόνο, έναντι μ.ό. 198 πληρωμών στην Ε.Ε. Όμως η «επανάσταση» του πλαστικού χρήματος ξεκίνησε και θα συνεχιστεί μάλλον με σαρωτικούς ρυθμούς…

Ο εγκλωβισμός των μικροκαταθετών

Τα δεδομένα της Τράπεζας της Ελλάδος δείχνουν ότι εδώ και πάνω από 1 χρόνο το… capital (δηλαδή οι μεγάλες καταθέσεις) έκανε φτερά και έμεινε το… control για μια θάλασσα μικροκαταθετών:

Στις 31/12/2009 το σύνολο των καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες ήταν 231,5 δισ. ευρώ. Στις 31/12/14 είχαν μειωθεί σε 160,072 δισ. ευρώ και στα τέλη Ιανουαρίου 2015 σε 147,775 δισ. ευρώ. Όταν επιβλήθηκαν τα capital controls, ήταν περίπου 125 δισ. ευρώ. Στα μνημονιακά χρόνια και μέχρι τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 έκαναν φτερά περίπου 84 δισ. ευρώ καταθέσεων.

Ήδη στα τέλη Οκτωβρίου 2014 οι μεγάλου ύψους καταθέσεις είχαν κάνει «φτερά»: Το 81,5% των καταθετικών λογαριασμών είχαν υπόλοιπο κάτω από 2.000 ευρώ, το 11,3% υπόλοιπο μεταξύ 2.000 και 10.000 ευρώ, το 0,90% μεταξύ 50.000 και 100.000 ευρώ και μόλις το 0,40% πάνω από 100.000 ευρώ.

Από τις καταθέσεις που έφυγαν, περίπου 80 δισ. ευρώ έφυγαν στο εξωτερικό και είναι μεγάλου ύψους καταθέσεις.

Στα τέλη Μαρτίου 2015, από τα 138,5 δισ. ευρώ του συνόλου των καταθέσεων, τα 117,9 δισ. ευρώ ήταν αποταμιεύσεις νοικοκυριών και μόνο 20,6 δισ. ευρώ καταθέσεις του επιχειρηματικού τομέα. Άρα οι επιχειρήσεις κάνουν τις συναλλαγές τους έξω από το «επικίνδυνο κύκλωμα» των ελληνικών τραπεζών.

Οι τραπεζίτες, και για λογαριασμό τους η κυβέρνηση, προσπάθησαν να σκεφτούν διάφορους τρόπους για να επιστρέψουν ξανά στις τράπεζες τα περίπου 45 δισ. ευρώ των μικροκαταθετών που αποσύρθηκαν στα «σεντούκια». Όμως δεν υπάρχει τρόπος να πεισθούν για κάτι τέτοιο, άρα το μόνο που απομένει, είναι δυσκολέψει η περαιτέρω φυγή καταθέσεων. Και αυτό σημαίνει ότι τα capital controls θα παραμείνουν… μέχρι νεωτέρας! Γιατί αν αρθούν, το ρεύμα φυγής των μικροκαταθετών μπορεί να πάρει νέα ορμή…

Το «μεγάλο κόλπο»

Από τη μια, λοιπόν, τα capital controls διατηρούνται μέχρι νεωτέρας ώστε να αποφευχθεί περαιτέρω φυγή καταθέσεων (μικροκαταθετών). Από την άλλη, γενικεύεται «με όλα τα μέσα» η χρήση πλαστικού χρήματος. Και έτσι αναφύεται ο συνδυασμός των δύο, γιατί στο συνδυασμό τους είναι όλο το «ζουμί»: η μεταβατική, για όσο χρειαστεί, διατήρηση των «κανονικών» capital controls μέχρι να δημιουργηθεί το πλαίσιο για τη μονιμοποίησή τους με μια έμμεση μορφή: την υποχρεωτική χρήση μέρους του μισθού ή της σύνταξης σε ηλεκτρονικές πληρωμές μέσω καρτών. Με αυτό το συνδυασμό:

1. Εκβιάζεται η συγκέντρωση όλου του διαθέσιμου ρευστού χρήματος, και αυτού που φυλάγεται στα «σεντούκια», στο τραπεζικό σύστημα, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνεται και ο έλεγχος όλου του χρήματος, και του ηλεκτρονικού που αντιστοιχεί σε εικονικές πιστώσεις, από τις τράπεζες – και στο βαθμό που αυτές οδεύουν να τεθούν υπό τον έλεγχο των δανειστών, από τους δανειστές!

2. Η τράπεζα μεσολαβεί σε κάθε συναλλαγή μεταξύ ιδιωτών ή με το κράτος, κερδίζοντας τόσο από τις χρεώσεις όσο και από την υπερεκμετάλλευση του επιτοκίου μιας μέρας (overnight). Καθώς μάλιστα κάθε χρεωστική κάρτα είναι συνδεδεμένη με λογαριασμό, η τράπεζα έχει τη δυνατότητα να εκμηδενίζει τους τόκους ταμιευτηρίου, ωθώντας σε διαρκή παροχέτευση της αποταμίευσης στην κατανάλωση. Μειώνει επίσης τους κινδύνους των bank run, ακόμη και σε συνθήκες χωρίς κεφαλαιακούς ελέγχους.

3. Με τη γενίκευση των ηλεκτρονικών συναλλαγών επέρχεται και η άλωση των προσωπικών δεδομένων. Ο πολίτης είναι εκτεθειμένος όχι μόνο στον κίνδυνο κατασχέσεων των λογαριασμών του για κάθε είδους οφειλή, αλλά και στη διαρκή καταγραφή των συναλλακτικών του συνηθειών. Η τράπεζα, και όχι μόνο αυτή, έχει πλήρη εικόνα για το κοινωνικο-οικονομικό του προφίλ, που είναι πολύτιμο εμπόρευμα.

4. Η ηλεκτρονικοποίηση των συναλλαγών θα προκαλέσει σαρωτική συρρίκνωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, άρα μια επιταχυνόμενη μονοπώληση των αγορών. Στις ιδιαίτερες συνθήκες τεράστιας ύφεσης, μείωσης της κατανάλωσης και πιστωτικού στραγγαλισμού, η ιδιότυπη στάση πληρωμών όλων προς όλους, επέτρεπε μια -επισφαλή βεβαίως- ισορροπία επιβίωσης των μικρών επιχειρήσεων. Η πλαστικοποίηση του χρήματος θα επισπεύσει το τέλος τους.

Αυτό που άρχισε με τα capital controls και συνεχίζεται με την «επιχείρηση» γενίκευσης της χρήσης του πλαστικού χρήματος, είναι ένα «μεγάλο κόλπο» που αφορά καίρια τις ζωές μας και στοχεύει σε πράγματα πολύ πιο ουσιαστικά από το διακηρυσσόμενο στόχο της πάταξης της φοροδιαφυγής…

πηγή

ΣΧΟΛΙΟ ΠΕΡΙ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΙΚΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ 

Τι δεν ξέρουν οι περισσότεροι για την φοροδιαφυγή;

Επιγραμματικά :

Ότι χωρίς δίκαιο φορολογικό σύστημα δεν υπάρχει φοροδιαφυγή, ότι με την πλαστική κάρτα καταπολεμούν κυρίως την φοροδιαφυγή της τυρόπιτας, ότι τα λεφτά δεν βρίσκονται εκεί και ότι ο άνθρωπος δικαιούται να δουλέψει για να ζήσει με αξιοπρέπεια ( εξού και η έως τώρα ύπαρξη αφορολόγητου που στηριζόταν στο αρθ 2 του Συντάγματος, στο άρθρο 17 κλπ ). Και εκείνο που σχεδόν κάνεις δεν ξέρει ή δεν θυμάται πια, είναι ότι οι φόροι καταβάλλονται για να καλύπτει το κράτος τις δαπάνες για υγεία, παιδεία, ασφάλεια, δικαιοσύνη κλπ, ότι αυτό γίνεται βάσει μιας άτυπης αλλά ισχυρότατης σύμβασης παροχής /αντιπαροχής και ότι χωρίς παροχή δεν υπάρχει υποχρέωση αντιπαροχής. Τέλος, στην πραγματικότητα όχι μόνο ότι δεν υπάρχει παροχή αλλά υπάρχει κλοπή των χρημάτων μας από το κράτος μέσω υπαλλήλων του, μηχανισμών κλπ Τέλος, ο πολύς ο κόσμος δεν ξέρει και κάτι άλλο: Ότι (με το αζημίωτο βεβαίως βεβαίως)  οι τράπεζες δουλεύουν ως εφορίες και ότι για να πληρώνουν με δικά μας χρήματα τους λογαριασμούς και τις αγορές μας, μας χρεώνουν ανάλογα …

Να σας πω και κάτι άλλο ;;; Ετοιμαστείτε για αρνητικά επιτοκία. Δηλαδή ετοιμαστείτε να πληρώνετε εσείς στις τράπεζες επιτόκιο … για να σας κάνουν την “χάρη” να σας κρατήσουν τα λεφτά και να πλουτίσουν με αυτά.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ

Τα capital controls είναι μόνο για τους χαζούς (σε ταληράκια)

Τα ΦΕΚ της παρατεταμένης τραπεζικής αργίας

ΕΞΩΔΙΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ – ΔΗΛΩΣΗ – ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ για την μετατροπή τραπεζικών ιδρυμάτων και υποκαταστημάτων σε παραρτήματα της εφορίας

Εξαρχής “στημένο” το μέτρο των capital controls;

8 comments on “Τα capital controls και το «μεγάλο κόλπο» με το πλαστικό χρήμα

  1. Off shore: Τι είναι πως λειτουργούν τι καλύπτουν – Απόλυτο “εργαλείο” και για τις μίζες

    Off Shore αγάπη μου

    του Αντώνη Κακαρά

    Η υπεράκτια εταιρία (Off Shore) είναι το νομικό εύρημα παγκόσμιας εφαρμογής, πουπαρέχει τη νομότυπη ευχέρεια στον ιδιοκτήτη της, να κρύβει πίσω της περιουσία οιασδήποτε προέλευσης και είδους. Είναι αποδεκτή από όλα τα κράτη του κόσμου, χρησιμοποιείται και από κυβερνήσεις και από ιδιώτες. Ο κάτοχός της μπορεί να μην είναι ορατός, αφού τίποτα δεν τον υποχρεώνει να εμφανίζεται ως φυσικό πρόσωπο, ενώ μπορεί να εμφανίζει ως ιδιοκτήτη μία άλλη υπεράκτια, ή ένα δικηγόρο, ή οιοδήποτε πρόσωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης του (αχυράνθρωπο) με την προϋπόθεση να ελέγχεται απ’ αυτόν.

    Ο τρόπος και οι προϋποθέσεις με τις οποίες λειτουργούν αυτά τα ΄΄ευρήματα΄΄ είναι απλός. Ο δικηγόρος της ΄΄χ΄΄ χώρας (π.χ. της Ελλάδας, Ιταλίας, Παναμά κλπ) που στις δραστηριότητές του είναι και η διαχείριση των Off Shore, είναι σε θέση σε ελάχιστο χρόνο να ΄΄χτίσει΄΄ την εταιρία με μόνα στοιχεία:
    τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου (ΔΣ, Board of Directors, που είναι συνήθως δύο ή τρία ανάλογα με τη χώρα που θα φιλοξενείται), τον επιθυμητό αριθμό μετοχών που εκτυπώνονται ταχύτατα οπουδήποτε άρα και στην Ελλάδα, και
    τα περιουσιακά στοιχεία που επιθυμεί ο ιδιοκτήτης της να εντάξει σ’ αυτήν. Τέτοια μπορεί να είναι κινητά και ακίνητα κάθε είδους, λογαριασμοί τραπεζών, εφημερίδες, τηλεοπτικοί σταθμοί, οικοδομικές ή άλλες εταιρίες κ.ο.κ. το πρόσωπο που θα του ανήκουν οι μετοχές ήτοι τον ιδιοκτήτη της εταιρείας και της περιουσίας της

    Η ένταξη στην υπεράκτια οποιασδήποτε περιουσίας είναι η πρώτη και μόνη συμβολαιογραφική πράξη που γίνεται με βάση την ελληνική νομοθεσία. Εάν όμως η αγοραζόμενη περιουσία ανήκει σε άλλη Off Shore, τότε ο πραγματικός πωλητής και ο πραγματικός αγοραστής μπορούν να μην φαίνονται, εφόσον εκπροσωπούνται νομότυπα, επί παραδείγματι από ένα δικηγόρο. Επομένως φορολογία μεταβίβασης θα καταβληθεί και δη κατά πολύ μειωμένη, μόνον εάν ο ένας από τους συμβαλλόμενους είναι φυσικό πρόσωπο. Όταν αμφότεροι είναι υπεράκτιες εταιρίες το κράτος δεν συμμετέχει, άρα και φόρος δεν καταβάλλεται (όπερ και το συνηθέστερο). Σημειώνεται πως κανείς μα κανείς μη βλαξ αγοραστής μιας υπεράκτιας εταιρίας δεν την αγοράζει εάν δεν γνωρίζει το πλήρες ιστορικό της , που εμφανίζεται όχι μόνον από βεβαιώσεις των πρώην κατόχων πως δεν οφείλει πουθενά και τίποτε (προϋπόθεση για την αγορά της) αλλά από το βιβλίο της εταιρίας (minute book) όπου υποχρεωτικά περιέχονται και αριθμημένα όλα απολύτως τα πρακτικά και εμφανίζονται όλες οι πράξεις (αγορές, πωλήσεις, μεταβιβάσεις κλπ) που έχουν γίνει από την ίδρυσή της. Επομένως όποιος λέει πως όταν αγοράζει μια Off Shore δεν γνωρίζει τι περιουσία είχε στο παρελθόν της, απλά λέει χοντρά ψέματα και αυτό πρέπει να το γνωρίζουν πολύ καλά και των εξεταστικών επιτροπών της Βουλής και όλοι όσοι καγχάζουν ακούγοντας την ηλιθιότητα αυτή. Ο Πειραιάς (και όχι μόνον) με τους δικηγορικούς ΄΄οίκους΄΄ που καλύπτουν τη ναυτιλιακή κοινότητα, είναι κέντρο τέτοιων δραστηριοτήτων, αφού κάθε πλοίο καλύπτεται από μία το λιγότερο off shore.

    η συνέχεια εδώ
    https://justiceforgreece.wordpress.com/2014/03/14/off-shore-τι-είναι-πως-λειτουργούν-τι-καλύπτο/

  2. Το μεγάλο «κόλπο» με τις τριγωνικές συναλλαγές – Πως αποφεύγουν τη φορολογία οι εμπλεκόμενοι;

    Οι «τριγωνικές συναλλαγές» ή τριγωνικές τιμολογήσεις- σύμφωνα με τους ειδικούς- γίνονται με τη χρήση θυγατρικών και υπεράκτιων εταιριών, για πολλούς και διαφόρους λόγους με κυριότερο την φοροαποφυγή.
    Υπάρχουν και άλλοι λόγοι όπως: η διασφάλιση ρευστότητας μέσω τραπεζικού δανεισμού, η εξαγωγή των αντληθέντων δανειακών κεφαλαίων σε offshore του εξωτερικού και η αγορά ακινήτων σε αυξημένα τιμήματα μέσω διπλών μεταβιβάσεων.
    Στη διαδικασία λαμβάνουν μέρος τρία εμπλεκόμενα μέρη.
    Η εταιρία (Α), η οποία είναι ο προμηθευτής εμπορευμάτων, πρώτων υλών ή και υπηρεσιών, η εταιρία (Β), η οποία είναι ο πραγματικός παραλήπτης αυτών και η εταιρία (Γ), συμφερόντων της εταιρίας (Β), η οποία μεσολαβεί ως τυπικός παραλήπτης αυτών (εμπορευμάτων, πρώτων υλών και υπηρεσιών).
    Οι εταιρείες Β και Γ είναι συνήθως των ίδιων συμφερόντων.
    Δηλαδή ο επιχειρηματίας – ιδιοκτήτης της Α εταιρείας (ή του ομίλου) δημιουργεί μια σειρά μικρών θυγατρικών, δορυφορικών εταιριών, οι οποίες είναι ιδιοκτησίας συγγενικών του προσώπων ή εργαζομένων των επιχειρήσεών του.
    Οι τελευταίες εμφανίζονταν να λαμβάνουν υπηρεσίες των εταιριών του ομίλου και στη συνέχεια να παρέχουν υπηρεσίες σε άλλες επιχειρήσεις του ίδιου ομίλου, οι οποίες τιμολογούνται σε ασυνήθιστα υψηλές τιμές ή σπανιότερα αγοράζουν υπερτιμολογημένα προϊόντα από τις εταιρίες του ομίλου.
    Όπως εξηγούν γνώστες της «κομπίνας» η φοροαποφυγή γίνεται με τον εξής τρόπο:
    Αν υποθέσουμε ότι η εταιρία (Α) ως προμηθευτής, πωλεί εμπόρευμα αξίας 1.000 ευρώ και η εταιρία (Β), δηλαδή ο πραγματικός παραλήπτης του εμπορεύματος μεταπωλεί αυτό το εμπόρευμα στον τελικό πελάτη με τιμή 2.000 ευρώ, τότε η εταιρία (Β) οφείλει φόρο για κέρδος 2.000 -1.000 = 1.000 ευρώ. Με ένα φορολογικό συντελεστή π.χ. 30%, ο φόρος που αναλογεί είναι 300 ευρώ.
    Αν, όμως, μεσολαβήσει μία ενδιάμεση εταιρία, στην περίπτωσή μας η (Γ), η οποία αγοράσει το εμπόρευμα από την εταιρία (Α) για 1.000 ευρώ και πουλήσει αυτό το εμπόρευμα στην εταιρία (Β) προς 1.990 ευρώ, τότε αφενός η φορολογική υποχρέωση της εταιρίας (Β) θα αφορά κέρδος 2.000-1.990 = 10 ευρώ , πουλώντας το εμπόρευμα πάλι 2.000 ευρώ, δηλαδή ο φόρος αντί για 300 ευρώ θα πέσει στα 3 ευρώ, αφετέρου ουσιαστικά η φορολογική υποχρέωση της συναλλαγής μεταφέρεται στην εταιρία (Γ) η οποία αγοράζει προς 1.000 ευρώ από την εταιρία (Α), πωλεί προς 1.990 ευρώ στην εταιρία (Β) και συνεπώς φορολογείται για τα 990 ευρώ του κέρδους της.
    Το «μυστικό» αφορά τη φορολογική υποχρέωση της εταιρίας (Γ), η οποία κατά κανόνα έχει έδρα σε «φορολογικό παράδεισο», δηλαδή χώρες με ελάχιστο, ακόμα και μηδενικό φορολογικό συντελεστή. Επομένως η εταιρεία (Γ) απαλλάσσεται από τη φορολογία, αφού απολαμβάνει το καθεστώς του «φορολογικού παραδείσου» της συγκεκριμένης χώρας. Δηλαδή, η συνολική φορολογία για τις εταιρείες (Β) και (Γ) είναι σχεδόν μηδενική, ενώ το Ελληνικό κράτος αδυνατεί να εισπράξει φόρους, γιατί όλες οι συναλλαγές γίνονται νομότυπα.

    Μάριος Χριστοδούλου
    http://www.bankingnews.gr

  3. Μία μικρή διατριβή στους μεγάλους φοροφυγάδες: Τὸ μεγάλο πλιάτσικο πραγματοποιεῖται μὲ …νόμους!!!

    Το παρακάτω άρθρο-έρευνα είναι μία μικρή διατριβή στους μεγάλους φοροφυγάδες.

    Φοροφυγάδες, όπως η EUROBANK (εκεί δούλευε ο Χαρδούβελης), που φοροαπέφευγε με πολύπλοκα συστήματα, που έστηναν εταιρείες όπως η PwC, στην οποία δούλευε η σημερινή Γενική Γραμματέας Εσόδων Κατερίνα Σαββαΐδου.

    Οι κατάλληλοι άνθρωποι, πάντα, στις κατάλληλες θέσεις.

    Η εταιρεία στην οποία δούλευε η κα Σαββαΐδου ήταν η πρωταγωνίστρια στα τεράστια σκάνδαλα φοροαποφυγής των μεγάλων εταιρειών…

    Ξέρετε…. Αυτές που ΠΑΝΤΑ εκδίδουν αποδείξεις στους πελάτες και είναι πάντα εντάξει φορολογικά, επειδή απλά δεν πληρώνουν ποτέ φόρους.

    Και φαντασθείτε τώρα ότι θα ψηφίσουν νόμο με τον οποίο η Γενική Γραμματεία Εσόδων θα είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ από την κυβέρνηση.

    Ήδη ήταν αδύνατο, ακόμα και ο Υπουργός, να παρέμβει στον πιο καίριο τομέα της κυβερνήσεωης, την Είσπραξη Εσόδων!

    Φαντασθείτε τώρα που θα την κάνουν ΠΙΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ, δηλαδή θα ελέγχεται απόλυτα από τους δανειστές, όπως η …«ανεξάρτητη» Τράπεζα της «Ελλάδας»

    Ο Τσίπρας είχε κάνει ΑΡΣΗ της ανεξαρτησίας της Γενικής Γραμματείας Εσόδων, που προστατευόταν με νόμο από την προηγούμενη κυβέρνηση.

    Έναν μήνα μετά άλλαξε και πάλι στάση και την έκανε πιο …ανεξάρτητη και τώρα οι θεσμοί θέλουν ακόμα περισσότερη ανεξαρτησία από την πολιτική της Γενεικής Γραμματείας Εσόδων, που τελικά θα οδηγηθεί σε ιδιωτικοποίηση.

    Συνηθίσαμε να εκδίδει χρήματα και να ελέγχει την οικονομία μας μία ΙΔΙΩΤΙΚΗ Τράπεζα της «Ελλάδας» και τώρα θα συνηθίσουμε και οι ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΕΣ να είναι επίσης ιδιώτες, όπως τον παλιό καλό καιρό στην Αρχαία Αίγυπτο και στην Μεσαιωνική Ευρώπη, που τέτοιες θέσεις κατείχαν μόνο οι ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ, που δάνειζαν στους διεφθαρμένους πολιτικούς.

    H παρακάτω διατριβή δυστυχώς αποδεικνύει το τεράστιο χάσμα γνώσεως μεταξύ αυτών που μας κυβερνούν και ημών των αιμοδοτών του συστήματος.

    Πολύπλοκα σχήματα νομότυπης διεθνούς φοροδιαφυγής, κράτη που δεν είναι σε θέση να ελέγξουν ούτε τις κυβερνητικές τους υπηρεσίες, που νομοθετούν χωρίς να διαβάσουν μνημόνια 1000 σελίδων και που δεν ξέρουν ούτε ποιος τα έγραψε…

    Πώς μπορεί να σταματήσει ολόκληρη αυτή η ισοπεδωτική μηχανή, όταν η πλειοψηφία των πολιτών δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή της, δεν είναι σε θέση να κατανοήσει πώς λειτουργεί και οι πολιτικοί την ενισχύουν συνεχώς νομοθετικά, αφαιρώντας με νόμο την εξουσία του κράτους επάνω σ’ αυτούς τους μηχανισμούς.

    η συνέχεια εδώ
    https://justiceforgreece.wordpress.com/2015/07/27/μία-μικρή-διατριβή-στους-μεγάλους-φορ/

  4. Πόσο κοστίζει στην Ελλάδα η διαφθορά;;

    Το κόστος της διαφοράς φτάνει τα 33 δισ. ευρώ ετησίως, συνεπώς αν για 10 χρόνια δεν είχαμε φαινόμενα διαφθοράς, θα είχε εκλείψει το δημόσιο χρέος της χώρας.

    Τα λόγια αυτά ανήκουν στο πλέον αρμόδιο πρόσωπο για το ζήτημα, τον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρο Ρακιντζή, ο οποίος σε δημόσια συζήτηση με τη δημοσιογράφο Μαργαρίτα Πουρνάρα στο βιβλιοπωλείο «Ιανός», κατέθεσε την εμπειρία του επί του θέματος και αφηγήθηκε μερικά από τα χαρακτηριστικότερα περιστατικά κακοδιοίκησης, αδιαφάνειας και ατασθαλιών στον δημόσιο τομέα που έχει συναντήσει μέχρι τώρα στην 11χρονη θητεία του.

    Για το επίκαιρο θέμα των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων, ο κ. Ρακιντζής σκιαγράφησε το προφίλ των περισσοτέρων, αναφέροντας ότι συνήθως πρόκειται για άτομα με ανώτατο εκπαιδευτικό επίπεδο, βρίσκονται κοντά στη σύνταξη και κατέχουν θέσεις σε υψηλά κλιμάκια της ιεραρχίας, κυρίως διευθυντικές. Χάρη στον πόστο τους διαθέτουν οικονομική ευχέρεια, με αποτέλεσμα όταν κατηγορηθούν για διαφθορά και παραπεμφθούν στο δικαστήριο, να αναθέτουν την υπόθεσή τους στους καλύτερους και ακριβότερους δικηγόρους, οι οποίοι συχνά πετυχαίνουν την αθώωσή τους.

    Ο γενικός επιθεωρητής αναφέρθηκε και σε «αμαρτωλά» δημόσια έργα με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την παράκαμψη της Σπάρτης. Ο εργολάβος εισέπραξε το σύνολο των 17 εκατ. ευρώ που προϋπολογίστηκε το έργο, το οποίο ωστόσο ουδέποτε κατασκευάστηκε, με αποτέλεσμα η χώρα να απειλείται από την ΕΕ με υψηλό πρόστιμο.

    Ο ίδιος πρότεινε την κωδικοποίηση της νομοθεσίας για να διαπιστωθεί ποιοι νόμοι είναι σε ισχύ και ποιοι είναι ανενεργοί. Με αυτό τον τρόπο, διευκρίνισε, θα έχουμε ασφάλεια Δικαίου, που αποτελεί ένα από τα προαπαιτούμενα της διαφάνειας. Από συστάσεως του ελληνικού κράτους έως σήμερα, συμπλήρωσε, έχουν ψηφιστεί 17.500 νόμοι και έχουν εκδοθεί 120.000 εγκύκλιοι, ενώ ο Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός αποτελείται από 30.000 σελίδες.

  5. Π. Μοσκοβισί: Στο ένα τρισ. ευρώ ετησίως η φοροδιαφυγή των πολυεθνικών στην Ε.Ε.

    Στο ένα (1) τρισ. ευρώ ετησίως εκτιμάται (χωρίς όμως να υπάρχουν επίσημες μετρήσεις) το κόστος φοροδιαφυγής των πολυεθνικών στην Ε.Ε.. Αυτό αποκάλυψε ο επίτροπος Φορολογίας, Δασμών, Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη για τα σχέδια της Κομισιόν αναφορικά με την πάταξη της φοροδιαφυγής πολυεθνικών εταιρειών. Παράλληλα, προανήγγειλε την παρουσίαση εντός του 2015 του νέου σχεδίου δράσης για τη φορολόγηση κερδών πολυεθνικών και ειδικά για την πρόταση για την αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών για το tax-ruling, την οποία προσδιόρισε για την άνοιξη.
    Απάντηση του επίτροπου Φορολογίας, Δασμών, Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων στον Δ. Παπαδημούλη
    Πιο συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Παπαδημούλης στην ερώτησή του έθετε το θέμα της φοροδιαφυγής των μεγάλων εταιρειών «μέσω φορολογικών παραδείσων και τη χρήση φορολογικών και χρηματοπιστωτικών συμφωνιών» και ζητούσε από την Κομισιόν πληροφορίες σχετικά με «το μέγεθος των απωλειών σε φορολογικά έσοδα των κρατών – μελών από τη διεθνή και ευρωπαϊκή πρακτική της νομιμοφανούς φοροαποφυγής μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών» από τη μία, και τη στρατηγική που σκοπεύει να αναπτύξει η Ευρωπαϊκή Ένωση για «την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής πολυεθνικών εταιρειών» από την άλλη.
    Στην απάντησή του ο επίτροπος Π. Μοσκοβισί αναφέρει ότι «η Επιτροπή δεν διαθέτει στοιχεία σχετικά με τον συνολικό αριθμό των φορολογικών απωλειών στην Ε.Ε.». Σημειώνει, ωστόσο, ότι «σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, οι οποίες θα πρέπει να ληφθούν υπόψη με σύνεση, το κόστος της φοροδιαφυγής ανέρχεται περίπου σε 1 τρισεκατομμύριο ευρώ ετησίως». Εν συνεχεία, παραθέτει τα επιτεύγματα του Κοινού Φόρουμ για τον Καθορισμό των Τιμών Μεταβίβασης (ενδοομιλικές συναλλαγές) στην Ε.Ε., πολλά από τα οποία, σύμφωνα με την Κομισιόν, «αποτελούν πλέον τη βάση για τις επιμέρους δράσεις του σχεδίου δράσης του ΟΟΣΑ για την αντιμετώπιση της διάβρωσης της βάσης και της μεταφοράς των κερδών».

    http://www.avgi.gr/article/5367998/p-moskobisi-sto-ena-tris-euro-etisios-i-forodiafugi-ton-poluethnikon-stin-e-e-

    ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΗΔΗ ΤΟ ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ;;;

    • ΕΝΑ ΕΓΧΩΡΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

      1,7 εκατ ευρώ φοροδιαφυγή από την καναδική εταιρία Eldorado Gold

      Την εθνική κυριαρχία των κρατών-μελών της Ε.Ε. και την αρμοδιότητά τους στα ζητήματα της φορολογίας θυμήθηκε το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν ρωτήθηκε για τη φοροαποφυγή εκατομμυρίων της καναδικής εταιρίας, Eldorado Gold, που δραστηριοποιείται στα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική, μέσω της αξιοποίησης του φορολογικού καθεστώτος της Ολλανδίας. Αυτό προκύπτει από απάντηση του Συμβουλίου της Ε.Ε., σε σχετική ερώτηση του Δημήτρη Παπαδημούλη.

      Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Παπαδημούλης στην ερώτησή του έθετε το θέμα της φοροδιαφυγής 1,7 εκατ ευρώ από την καναδική εταιρία Eldorado Gold, μέσω της αξιοποίησης του ευνοϊκού φορολογικού συστήματος της Ολλανδίας, όπως αποκάλυψε με έρευνά τού το Κέντρο Ερευνών για τις Πολυεθνικές (Centre Research on Multinational Corporations) και ρωτούσε το Συμβούλιο εάν «θεωρεί ότι προάγονται η καλόπιστη συνεργασία, η αλληλεγγύη και ο αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε., όταν θεσπίζονται φορολογικά συστήματα που επιτρέπουν τη μεταφορά κερδών πολυεθνικών εταιριών και τη νομιμοφανή φοροαποφυγή»,

      http://www.euro2day.gr/news/economy/article/1345025/apanthsh-ee-pros-papadhmoylh-gia-th-forodiafygh.html

  6. Ένας χρόνος capital controls: Σε μια πρώτη αποτίμηση, όλοι έχασαν, εκτός των τραπεζών

    Πέρασε ένας χρόνος από την αναμενόμενη για πολλούς τότε εξέλιξη αυτή, την εισαγωγή περιορισμών στην κίνηση των κεφαλαίων, τα γνωστά Capital Controls. Tα δεδομένα της οικονομίας, των δημοσίων οικονομικών και του τραπεζικού τομέα, το έδειχναν τότε καθαρά, τουλάχιστον σε όσους α) γνώριζαν τα ζητήματα και β) ομιλούσαν αντικειμενικά, πέρα από προπαγάνδα κομματικής ρητορείας, από τη μία ή την άλλη πλευρά.

    Ουσιαστικά, τα capital controls εισήχθησαν για δύο λόγους:

    1. Για να μην προκληθεί τραπεζικός πανικός και στη συνέχεια τραπεζική κατάρρευση, με απρόβλεπτες κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες λόγω των υπερβολικών αναλήψεων.

    2. Επειδή ήταν μια άριστη ευκαιρία να υποχρεωθεί ο έλληνας πολίτης να χρησιμοποιήσει το πλαστικό χρήμα και τα ηλεκτρονικά συστήματα πληρωμών, αυτά που κατά καιρούς επιχειρείται να παρουσιαστούν είτε ως πρόοδος, είτε ως περιστολή της φοροδιαφυγής και άλλες ανοησίες.

    Η αλήθεια είναι ότι ο πρώτος λόγος ήταν αναγκαστικός, διότι με την παταγώδη αποτυχία των οικονομικών πολιτικών και των τακτικών διαπραγμάτευσης της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, οι εκροές (αναλήψεις & αποθησαυρισμός) από το τραπεζικό σύστημα ήταν τόσο μεγάλες που σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό των ελληνικών τραπεζών από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς ρευστότητας, πολύ γρήγορα θα τις έφερναν στη δυσάρεστη θέση να μην μπορούν να αποδώσουν καταθέσεις με απρόβλεπτες και επικίνδυνες συνέπειες.

    Φυσικά, οι τραπεζίτες βρήκαν στη συγκυρία αυτή μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να επιβάλλουν το πλαστικό χρήμα (διακαής τους πόθος από χρόνια), με τις ευλογίες της ΕΚΤ φυσικά, παρουσιάζοντας το ως …θεραπεία δια πάσαν νόσον:
    Δεν θέλεις να μεταφέρεις μετρητά; Πλαστικό χρήμα!
    Δεν θέλεις φοροδιαφυγή; Πλαστικό χρήμα!
    Θέλεις ασφάλεια συναλλαγών; Πλαστικό χρήμα!
    Δεν σου “δίνουν” μετρητά τα ΑΤΜ; (πράγμα που οφειλόταν στην ανικανότητα τραπεζικών και πολιτικών τελικά) – Κανένα πρόβλημα! Αγορές με πλαστικό χρήμα!
    Θέλεις συναλλαγές με εξωτερικό; Πλαστικό χρήμα!
    Η αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική:

    Το πλαστικό χρήμα ουσιαστικά εξασφαλίζει μια μεγάλη κερδοφορία για τις τράπεζες, την οποία σε συνθήκες παρατεταμένης ύφεσης και ουσιαστικής οικονομικής κατάρρευσης δεν θα …έβλεπαν ούτε στον ύπνο τους!

    Πως;; Μα αυξάνει τα έσοδα δημιουργώντας νέες πηγές εισοδημάτων των τραπεζών (προμήθειες από συναλλαγές, πάγια από επιχειρήσεις για την χρήση των μηχανημάτων POS, τα οποία οι ίδιες πάλι πωλούν στους καταστηματάρχες, κλπ) και βεβαίως, μειώνει τα κόστη τους, με την κατάργηση του φυσικού χρήματος και των εξόδων για την εκτύπωση, προμήθεια, μεταφορά, χρηματαποστολές, εφοδιασμό ΑΤΜ, φύλαξη κλπ

    Επειδή όμως, όπως συνήθως, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, υπάρχει και ένα σοβαρότατο πολιτικού χαρακτήρα (με την έννοια των ατομικών ελευθεριών) παρεπόμενο αποτέλεσμα, εκτός από την επιβάρυνση των τελικών καταναλωτών για όλα τα παραπάνω, σε όφελος φυσικά των τραπεζών:

    Το παρεπόμενο όλων αυτών, είναι ότι με τη χρήση του πλαστικού χρήματος εκλείπει απολύτως η προσωπική ελευθερία του ατόμου, το ανώνυμο των συναλλαγών, αλλά και η ελευθερία μετακίνησης του χρήματος ως προσωπικός πλούτος.

    Γενικά, το χρήμα πλέον μετατρέπεται σε ιδιοκτησία των τραπεζών, κανείς δεν μπορεί να μη χρησιμοποιεί πια το τραπεζικό σύστημα για τις συναλλαγές του, με αποτέλεσμα κάθε συναλλαγή να καθίσταται πλέον τριμερής: Αντί αγοραστής – πωλητής που ήταν το διμερές μοντέλο συναλλαγών εδώ και αιώνες, τώρα γίνεται αγοραστής – τράπεζα – πωλητής…

    Με όλες τις συναλλαγές (τις φυσικές κινήσεις δηλαδή) των πολιτών να καταγράφονται και να αποθηκεύονται άγνωστο για ποιους χρόνους και σε ποιες περίκλειστες και ασφαλισμένες βάσεις δεδομένων, οι οποίες κύριος οίδε τι πληροφορίες μπορούν συνδυαστικά να γεννήσουν, από καταναλωτικές συνήθειες, μέχρι αγοραστικό προφίλ και από ψυχοτεχνικές εκτιμήσεις μέχρι … πολιτικές προτιμήσεις… (π.χ. αν πληρώσεις συνδρομή σε κόμμα με πλαστικό χρήμα, αν αγοράσεις εισιτήρια για μια πόλη που γίνεται ένα κομματικό συνέδριο ή αν απλά κάνεις μια δωρεά).

    Μερικές δεκαετίες μετά την κατάργηση του “φακελώματος“, το οποίο τόσα δεινά και τόσο διχασμό επέφερε στην ελληνική κοινωνία – στο περσινό αχρείαστο δημοψήφισμα είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά τι θα πει πόλωση και διχασμός – πάμε ξανά σε ένα πελώριο, τραπεζικό αυτή τη φορά φακέλωμα;

    Με δέλεαρ την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής; Αστεία πράγματα!

    Αν αυτό είναι το ζητούμενο, γιατί δεν εξαλείφουν τη γενεσιουργό της αιτία, την υπερφορολόγηση; Στις χώρες με χαμηλή φορολογία και αυστηρές φορολογικές ποινές, η φοροδιαφυγή έχει εκλείψει ως ασύμφορη… Γιατί δεν μαθαίνουμε κάτι μια φορά επιτέλους από τους άλλους παρά προσπαθούμε αιωνίως να ξανα-ανακαλύπτουμε τον τροχό; Πρέπει επιτέλους να το πάρουμε απόφαση ότι έχει ανακαλυφθεί εδώ και αιώνες και να αγοράσουμε έναν έτοιμο!

    Ως προς το τι προκάλεσε το κλείσιμο ουσιαστικά των τραπεζών, οι εκτιμήσεις για τα 26.000 λουκέτα είναι λάθος να αποδίδονται (μόνο) στα capital controls, διότι οι επιχειρήσεις έκλεισαν λόγω ύφεσης και υπερφορολόγησης. Δεν ήταν το πρόβλημα τους το τραπεζικό σύστημα. Το πρόβλημα είναι εδώ και χρόνια η κρατική επιβάρυνση (φορολογία και διοικητικά κόστη) και η μείωση της ζήτησης. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο έκλειναν οι επιχειρήσεις και στα προηγούμενα χρόνια της ύφεσης, χωρίς τότε να υπάρχει πρόβλημα στο τραπεζικό σύστημα, πράμα που επιβεβαιώνει απολύτως τον παραπάνω ισχυρισμό.

    http://www.epirusnews.eu/capital-controls-oli-exasan-ektos-ton-trapezon/

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s