ΑΝΑΛΥΣΗ: ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ, ΑΝΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ Η ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΠΛΑΣΤΙΚΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ. – ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ. – ΠΡΟ(Σ)ΚΛΗΣΗ: ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΤΕ ΜΑΣ. ΜΠΟΡΕΙΤΕ;

unconstitutional

Όπως αναλύσαμε σε προηγούμενο θέμα, με βάση τα λεγόμενα των ειδικών, το Άθλιο Νομοσχέδιο Εκβιαστικής Επιβολής Πλαστικού Χρήματος και Τραπεζικής Εξάρτησης για το «Χτίσιμο» του Αφορολογήτου Απορρίπτεται για Σοβαρότατους,  πολυποικίλους και αναμφισβητήτους λόγους. Δείξαμε γιατί είναι Αντισυνταγματικό και με αυτό το άρθρο θα αναλύσουμε λίγο περισσότερο, με νέα αποκαλυπτικά στοιχεία,  επ’ αυτής της αντισυνταγματικότητος .Όχι γιατί χρειάζεται -καθότι νιώθουμε πως απαιτεί μια απλή λογική για να αντιληφθεί κανείς κάποια πράγματα – αλλά για τους (αν υπάρχουν)  δύσπιστους και κακοπροαίρετους.Στόχος μας δεν είναι να επιβάλλουμε αλλά να συμβάλλουμε (στον προβληματισμό, στη συζήτηση και στην αφύπνιση επί του θέματος).

Τα  Στοιχεία που παραθέτουμε παρακάτω είναι από Αξιόπιστες Πηγές. Από Ειδικούς Επιστήμονες, Ακαδημαϊκά Ιδρύματα, Ιστοσελίδες και Θεωρούμενα Έγκυρα ΜΜΕ όπως η διαδικτυακή έκδοση του  περιοδικού «Time» και η διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας «ΒΗΜΑ». Εμείς προσπαθούμε με απλή Σκέψη και Κοινή Λογική Να Τοποθετήσουμε Δίπλα Στο Επίμαχο σημείο του Συντάγματος , όλα αυτά τα Απίστευτα και Αποκαλυπτικά Στοιχεία, που ξετυλίγονται παρακάτω, ώστε να γίνει αντιληπτό ότι εδώ υπάρχει πολύ Σοβαρή και Κατάφορη Παραβίαση του Συντάγματος δια της αδικαιολογήτου προωθήσεως (Εκ της Κυβερνήσεως και των περισσότερων Μμε), επιβολής και νομιμοποιήσεως (Από την κυβέρνηση) της εκθέσεως του ανυπόπτου πολίτου σε,όπως θα δείξουμε, εν τοις πράγμασιν (βάσει πραγμάτων που έχουν γίνει και γίνονται) κινδύνους από τους οποίους ο νόμος υποτίθεται τον προστατεύει. Παρότι τα Στοιχεία Αυτά θεωρούμε ότι είναι Ακαταμάχητα και Αδιαμφισβήτητα, Οφείλουμε να Προσκαλέσουμε και να Προκαλέσουμε κάθε Καλοπροαίρετο συμπολίτη ή Μμε με τη Δέουσα Σοβαρότητα , επιχειρήματα και Αίσθημα Δικαίου να Προσπαθήσει αν Επιθυμεί να Αναιρέσει όλα όσα Καταθέτουμε Παρακάτω Ισχυριζόμενοι την Προφανή, κατά την άποψη και ανάλυση μας, ΑντιΣυνταγματικότητα του Νόμου Περί Χτισίματος του Αφορολογήτου Δια της Επιβολής Πλαστικού Χρήματος και Τραπεζικής Εξαρτήσεως.Ευπρόσδεκτος ο καθένας να μας διορθώσει, να προσπαθήσει να μας πείσει ότι έχουμε άδικο. Πιστεύουμε ότι θα έχει δύσκολη δουλεία γιατί τα στοιχεία μιλάνε μόνα τους.

Η Βάση μας είναι το Άρθρο 9Α του Συντάγματος, (Προστασία προσωπικών δεδομένων),  το οποίο αναφέρει: “Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από ανεξάρτητη αρχή, που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως νόμος ορίζει.” Σε Συνδυασμό με το Άρθρο 5, παράγραφος 1 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο: “Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.”

Αν λοιπόν αποδείξουμε ότι Α) οι Τράπεζες  / Εκδότες (Issuers) Πιστωτικών Καρτών ΣΥΛΛΕΓΟΥΝ, ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ, ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ  (όπως και γινεται) ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΔΩΣΕΙ ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΑ ΣΕ ΤΡΙΤΟΥΣ ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΑΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΗ ΤΗΣ ΚΑΡΤΑΣ (όπως και έχει συμβεί) προσωπικά στοιχεία ή  στοιχεία των αγορών που διεξάγονται Μέσω αυτών και Β) ότι είναι Επιστημονικά Εξακριβωμένο το Εύκολο της Κλοπής, Από Τρίτους, Προσωπικών Δεδομένων μέσω της Πιστωτικής Κάρτας, Τότε αντιλαμβανόμαστε ότι κυβέρνηση και πολλά Μμε , πράττοντας ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ, όχι μόνο εκθέτουν αλλά και ωθούν και επιβάλλουν τον ανύποπτο πολίτη σε  εν τοις πράγμασι κίνδυνο από τον οποίο (υποτίθεται) ότι το Σύνταγμα τον προστατεύει. Το κάνουν αυτό επομένως  παρανομώντας και ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ σε όλους άκριτα  (ακόμα δηλαδή  και σε όσους έχουν, βάσει αξιών, αυτές τις έντονες ενστάσεις επί της Συλλογής και της  αποδειχθήσας ή βάσει στοιχείων εν δυνάμει επεξεργασίας και «δοσίματος σε τρίτους» των προσωπικών στοιχείων και δεδομένων) να εκτεθούν σε μια κατάσταση η οποία για μας είναι προφανως αποδεδειγμένα επικίνδυνη και ΑντιΣυνταγματική.Και αυτό παραβιάζοντας επιπλέον και το Άθρο 5 παράγραφος 1 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο ο πολίτης έχει το δικαίωμα ελέυθερης ανάπτυξης της προσωπικότητός του στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, άρα και το δικαίωμα της επιλογής όταν αυτή βασίζεται στα Χρηστά ήθη, τα οποία εν προκειμένω είναι η προφανώς Επικρατούσα Χρήση μετρητών στις οικονομικές συναλλαγές την οποία το κράτος εξαναγκάζει, με εκβιαστικό τρόπο,τον πολίτη να μην μπορεί να επιλέξει για το «χτίσιμο» του αφορολογήτου. Και πιστεύουμε ότι για να αντιληφθεί κανείς όλα αυτά χρειάζεται Απλή Λογική και Στοιχεία τα οποία τα παραθέτουμε προς κρίση του καθενός παρακάτω. Για όσους δε διαφωνούν πιστεύουμε ότι δεν γίνεται να μην αποδεχτούν ότι η περιγραφόμενη κατάσταση είναι επιεικώς Αμφιλεγόμενη άρα και πάλι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβάλλει αυτά που επιχειρεί συλλήβδην σε όλους.

Να σημειώσουμε αρχικά μια προφανή σκέψη την οποία την κάνει και το Ινστιτούτο Καταναλωτών (ΙΝΚΑ) αλλά και ο Καθηγητής Νομικής του Πανεπιστημίου του Φράϊμπουρκ κ. Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος. Ότι δηλαδή τα στοιχεία των αγορών που γίνονται μέσω τραπέζης και με τη χρήση πιστωτικών καρτών, αν όντως συλλέγονται, δύνανται να χρησιμοποιηθούν από αυτούς που τα κατέχουν και τα «συλλέγουν» επί της δημιουργιάς  ενός ψυχολογικού προφιλ του κάθε ανθρώπου (με βάση τις καταναλωτικές συνήθειες), το οποίο είναι στο χέρι τους ανα πάσα στιγμή να το δώσουν, να το «πουλήσουν» κρυφά σε ανθρώπους με πονηρά κίνητρα. Όμως Γίνεται Κάτι τέτοιο ; Θα το δούμε παρακάτω.

Ας δούμε πρώτα τι μας λέει Χαρακτηριστικά  ο κ.Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος στο άρθρο του που δημοσιέυθηκε από την Εφημερίδα «Ελεύθερη ώρα» στις 18/10/2015: “Να που αποσκοπεί λοιπόν το εξαρτημένο ελληνικό κυβερνείο και οι τράπεζες , καθοδηγούμενοι από τους ξένους και αδίστακτους πάτρωνες του. Όλες οι συναλλαγές να γίνονται με πιστωτική ή χρεωστική κάρτα! (…)Ένα μέτρο που θα εξαφανίσει την φυσική μορφή των μετρητών και που νομοτελειακά θα οδηγήσει την κοινωνία στα αιώνια δεσμά του ηλεκτρονικού χρήματος, της καταγραφής των καταναλωτικών δαπανών, ένα μέτρο που θα δίνει την δυνατότητα σε ένα απρόσωπο και ύποπτο κράτος να γνωρίζει το ψυχολογικό και καταναλωτικό προφίλ αλλά και τις συνήθειες όλων των Ελλήνων.

Ένα μέτρο που θα καταργήσει κάθε μορφή, ιδιωτικότητας και προσωπικής ζωής, καθώς το κράτος θα γνωρίζει πια ακόμη και τις σεξουαλικές δραστηριότητες (νόμιμες ή παράνομες) των πολιτών!

Σκέφθηκε άραγε κανείς πως ένας τέτοιος απόλυτος έλεγχος των σιδηροδέσμιων ηλεκτρονικά και ανήμπορων να αντιδράσουν, όπως φαίνεται Ελλήνων, από τον μεγάλο αδελφό ( BIG BROTHER ) του ύποπτου κράτους και των απρόσωπων τραπεζών, προσκρούει και σε διατάξεις του ισχύοντος  Συντάγματος μας; Ιδιαίτερα αυτή του θεμελιώδους άρθρου 2 παρ 1 που αναφέρεται στην υποχρέωση της πολιτείας να σέβεται και προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια! Αυτή του άρθρου 5 που καθιερώνει την ελεύθερη (;!) ανάπτυξη της προσωπικότητας του, συμμετέχοντας στην κοινωνική οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας….. αλλά και – ω τι θλιβερή ειρωνεία!- στο ατομικό και ανθρώπινο δικαίωμα προστασίας από την συλλογή, επεξεργασία και χρήση με ηλεκτρονικά μέσα των προσωπικών του δεδομένων (!),όπως ο νόμος ορίζει. Τα οποία (προσωπικά δεδομένα) μάλιστα κατά το Σύνταγμα μας διασφαλίζονται από ανεξάρτητη αρχή που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως ο νόμος ορίζει (αρθ 9 Α)! Αναμφισβήτητα  λοιπόν, πρόκειται για διάτρηση του σκληρού πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!

(…)Όμως η αιώνια ηλεκτρονική σκλαβιά που ετοιμάζει η καθοδηγούμενη από ξένα και ισχυρά κέντρα λήψεως αποφάσεων Ελληνική κυβέρνηση , θα έχει πρωταρχικά ως αποτέλεσμα την αναγκαστική διαβίωση εργασία- κατανάλωση όλων των πολιτών και των επιχειρήσεων μέσω του τραπεζικού συστήματος.

Των τραπεζών που αποτέλεσαν πριν λίγα χρόνια τον «Δούρειο Ίππο» για την οικονομική υποδούλωση των απερίσκεπτων καταναλωτικά εξαρτημένων Νέο-Ελλήνων!

Το πιο θλιβερό όμως είναι πως μέσα από την υποδούλωση του ηλεκτρονικού χρήματος , οι πολίτες παύουν να έχουν προσωπική ζωή και ιδιωτική, αφού όλα θα είναι γνωστά από τον «Μεγάλο αδελφό» που κατά οργουελικό τρόπο θα μπορεί ξαφνικά να τα χρησιμοποιεί εναντίον τους! (…)Μετρητά σημαίνει έλεγχος. Πλαστικό χρήμα και πιστωτικές κάρτες σημαίνει ασυδοσία, σκλαβιά και όλεθρος. Το ύποπτο κράτος μαζί με τους πολιορκητικούς κριούς του, τις απρόσωπες τράπεζες θα μπορούν κάλλιστα να στοχοποιούν «επικίνδυνους» λόγω ιδεών και απήχησης σε κοινωνικές ομάδες.”

Να τι μας λέει και το Ινστιτούτου Καταναλωτών, παρόμοιο με τα παραπάνω: «Έχει ανακοινωθεί επίσημα ότι με τις πιστωτικές κάρτες καταγράφονται οι αγορές και δημιουργείται ολοκληρωμένο προφίλ του χρήστη τους. Έτσι ο καθένας μας εκτίθεται σε μια τεράστια βάση δεδομένων, όπου καταργείται ο Προσωπικός Χώρος, αφού γνωρίζουν τις συνήθειες και τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα του.» ( πηγή: http://www.inka.gr/?p=1156 )

Τι σημαίνουν αυτά επι του πρακτέου? Ας πάρουμε μια φανταστική περίπτωση:  Σημαίνουν Πως αν ένας άνθρωπος είναι π.χ Λάτρης της Γαλλίας και του Γαλλικού Πολιτισμού και αγοράζει διαρκώς Βιβλία σχετικά με τη Γαλλία και αν οι άνθρωποι του Συστήματος «Τρελαθούν» αύριο μεθαύριο , Διακόψουν Διπλωματικές Σχέσεις με την εν λόγω χώρα και Στιγματίζουν (Ευθεως ή Πλαγίως, Φανερά ή Κρυφά) όποιον έχει τις οποιεσδήποτε  σχέσεις  με τη συγκεκριμένη χώρα , θα μπορούν να «Κυνηγήσουν» ποικιλοτρόπως τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Κανείς δεν θα μπορεί να τους αντισταθεί. Αν και εφόσον εμείς τώρα αφήσουμε να ανοίξουν οι Ασκοί του Αιόλου δια του Νομοσχεδίου Εκβιαστικής Επιβολής του Πλαστικού Χρήματος και της Τραπεζικής Εξάρτησης.

Ας επιστρέψουμε όμως στο αρχικό μας ερώτημα. Συλλέγονται άραγε τα στοιχεία των ανθρώπων, που αφορούν το τι καταναλώνουν, δια μέσου των τραπεζικών αγορών με πιστωτική κάρτα; Η Απάντηση είναι ασφαλώς ΝΑΙ. Συλλέγονται και το ξέρουν Όλοι. Είναι προφανές. Δεν θέλει ανάλυση. Όμως εμείς θα το αναλύσουμε για τους κακοπροαίρετους και δύσπιστους:

Πέρα από τη διαβεβαίωση του ΙΝΚΑ που επισυνάψαμε πιο πάνω, ότι Καταγράφονται οι αγορές μέσω πιστωτικών καρτών θα αναλύσουμε και θα επιχειρηματολογήσουμε λίγο παραπάνω ΟΧΙ επειδή χρειάζεται αλλά επαναλαμβάνουμε για τους πλέον κακοπροαίρετους και δύσπιστους. Καταθέτουμε λοιπόν τα εξής:

[1] ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΣΥΛΛΕΓΟΝΤΑΙ ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΣΕ ΒΑΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ:  Με βάση λοιπόν το Βιβλίο «Critical Infrastructure Protection in Homeland Security: Defending a Networked Nation» του Αμερικάνου Ακαδημαϊκού κ. Ted G. Lewis (Καθηγητή Πληροφορικής στη Ναυτική Μεταπτυχιακή Σχολή στην Αμερική και πρώην Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον) , οι Αγορές μέσω Πιστωτικών καρτών Αφορούν τον Καταναλωτή, τον Έμπορο και Δύο Τράπεζες, αυτή του Καταναλωτή και αυτή του Εμπόρου. Περιλαμβάνουν 10 βήματα τα οποία αναλύει στο βιβλίο του , ενώ στο 6ο  Βήμα μας επιβεβαιώνει λέγοντας χαρακτηριστικά : «Step 6: The user’s bank records the transaction information in the credit card transaction history database….». [1] Τι μας λέει? Ότι οι τράπεζες ΟΧΙ μόνο καταγράφουν τις συναλλαγές αλλά ΕΠΙΠΛΕΟΝ διαθέτουν και ΙΣΤΟΡΙΚΟ σε ΒΑΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ. Μάλιστα…Άρα μιλάμε για ΣΥΛΛΟΓΗ στοιχείων που όχι μόνο δεν διαγράφονται σε εύλογο χρονικό διάστημα αλλά Κρατιούνται και συντηρούνται στα χέρια των τραπεζών (και δε μας κάνει καμιά έκπληξη το ξαναλέμε).

[1α ] Το Ερώτημα που γεννιέται είναι «Για Πόσο Χρονικό Διάστημα Κρατάνε οι Τράπεζες στο Αρχείο τους Τα Εν Λόγω Στοιχεία των Συναλλαγών? Αυτό το ερώτημα φαίνεται πως είχαν κι άλλοι άνθρωποι και έτσι στην γνωστή Ιστοσελίδα «Ερωτήσεων – Απαντήσεων Quora.com» λαμβάνουμε την απάντηση ότι στην Αμερική διατηρούνται για 7 χρόνια (Απάντηση από Joseph Wang, Ex-VP Quant – Investment banking ) ενώ άλλος που δηλώνει τραπεζίτης λέει για 10 χρόνια. Στην Ελλάδα άραγε για πόσο οι τράπεζες διατηρούν αρχείο Συναλλαγών επί των Αγορών στο αρχείο τους;

[2] ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΜΕ ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ ΒΑΣΕΙ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ / ΕΚΔΟΤΕΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΚΑΡΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ: Συγκεκριμένα Στο Βιβλίο «Reductions of Consumer Credit Limits Based on Certain Information as to Experience or transactions of the Consumer»   του Barry Leonard γίνεται αναφορά στις ανησυχίες που υπήρχαν στην Αμερική για το ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ και ΠΟΙΑ στοιχεία συγκεντρώνουν και ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ οι  Τράπεζες / Εκδότες (Issuers) Πιστωτικών Καρτών. Μετά λοιπόν από ΕΝΤΟΛΗ του Αμερικανικού Κονγκρέσου έγινε γνωστό μέσα από τη σχετική επίσημη έρευνα ότι: Οι Τράπεζες / Εκδότες (Issuers) Χρησιμοποίησαν Πληροφορίες από τις Δικές τους ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΣ του Τρόπου Συμπεριφοράς και Πληρωμών των Χρηστών των Καρτών (Δηλαδή των Πελατών τους). Δηλαδή Ο Τρόπος Συμπεριφοράς και Χρήσης της Κάρτας από τους Ανθρώπους είναι Αποδεδειγμένο Επίσημα ότι Έγινε ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ χωρίς την έγκριση τους από τις Τράπεζες / Εκδότες (Issuers) Πιστωτικών Καρτών με στόχο να προσαρμόσουν ανάλογα τις πολιτικές τους ενώ εκφράζονται και Ανησυχίες ότι Οι Εκδότες Πιστωτικών Καρτών Προσαρμόζουν τις πολιτικές τους με την Επεξαργασία των Στοιχείων Από την Καταναλωτική Συμπεριφορά του Χρήστη, μέσα δηλαδή από την καταγραφή αυτών καθαυτών των συγκεκριμένων Προϊόντων ή Σημείων Πώλησης. Εμείς Εκφράζουμε την απορία: Ισχύει Άραγε αυτό το τελευταίο; Δυστυχώς όπως θα αποκαλύψουμε παρακάτω, Ισχύει.

[2 α] Σχετικά με την Καταγραφή, Επεξεργασία και ΧΡΗΣΗ των στοιχείων από τις καταναλωτικές συνήθειες των κατόχων πιστωτικών καρτών που ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ χρησιμοποιούν οι Τράπεζες / Εκδότες (Issuers) Πιστωτικών Καρτών, η Ειδική για θέματα Πιστωτικών Καρτών Αμερικάνικη Ιστοσελίδα creditcards.com στην ερευνά της με τίτλο «What electronic payments reveal about you to lenders , Your credit card is a tattletale, telling creditors about your behavior» (= «Τι αποκαλύπτουν γεια σας οι ηλεκτρονικές πληρωμές στους δανειστές, Η Πιστωτική σας Κάρτα είναι Φλύαρη / Μαρτυριάρα, λέγοντας στους πιστωτές σχετικά με τη Συμπεριφοράς σας» ) αναφέρει ότι Συστηματικά οι Τράπεζες / Εκδότες (Issuers) Πιστωτικών καρτών ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ στοιχεία της καταναλωτικής συμπεριφοράς του κατόχου της κάρτας για το ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ της Εικόνας / Προφίλ του Χρήστη. Άρα ποιος μας βεβαιώνει ότι δεν τα πουλάνε αυτά τα στοιχεία και στον οποιονδήποτε άλλο; Επειδή υπάρουν στοιχεία ΚΑΙ Γιαυτό, θα μιλήσουμε αμέσως παρακάτω.

Αφού λοιπόν Παραπάνω Αποδείξαμε ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΑ  ότι ο καταναλωτής που Αγοράζει Δια Μέσω Τραπεζών και Πιστωτικών Καρτών είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΣ στις διαθέσεις τους καθότι είναι Γεγονός ότι Τα στοιχεία της Καταναλωτικής του Συμπεριφορά ΣΥΛΛΕΓΟΝΤΑΙ και ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ (δηλαδή Χρησιμοποιούνται από τις εταιρείες για τους δικούς τους σκοπούς) , γεννάται το ερώτημα:Αυτά τα Στοιχεία, που αποτελούν προσωπικά δεδομένα, Εχουν «Δοθεί», έχουν «Πωληθεί» σε Τρίτους; Και αν ναι ποιοι είναι αυτοί ακριβώς;

 [ 3 ] ΤΡΑΠΕΖΕΣ / ΕΚΔΟΤΕΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΚΑΡΤΩΝ ΔΙΝΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΕ ΤΡΙΤΟΥΣ (ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥΣ): Το Ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι «Έχει Υπάρξει ΕΜΠΛΟΚΗ ανθρώπων ΤΡΙΤΩΝ στους οποίους οι  Τράπεζες  / Εκδότες (Issuers) Πιστωτικών Καρτών να έχουν δώσει Στοιχεία που προκύπτουν από της Καταγραφές των Καταναλωτικών Συνηθειών των κατόχων τους; η Απάντηση είναι ΝΑΙ, και μάλιστα Κυβερνητικών. Και μας το λένε η  Αμερικανική [3α] “Judicial Watch” και [3β] το γνωστό και παγκοσμίως θεωρούμενο έγκυρο περιοδικό “Time Magazine”.

Τι είναι η “Judicial Watch”; Πρόκειται για νομικού χαρακτήρα «ομάδα-φύλακα (watchdog)» δημιουργημένη στην Αμερική το 1994 από τον ακτιβιστή Larry Klayman ,και με τωρινό πρόεδρο τον Tom Fitton,  με στόχο και σκοπό να διερευνεί «Κακές Συμπεριφορές» Κυβερνητικών όπως οι Κλιντον και Μπους. Όπως διαβάζουμε λοιπόν στην Ιστοσελίδα «zerohedge.com», αλλά και σε άλλες ιστοσελίδες,  η “Judicial Watch” έχει αποκαλύψει ΑντιΣυνταγματικές (Με βάση το Αμερικάνικο Σύνταγμα) δραστηριότητες διαπλοκής κυβερνητικών με Τράπεζες / Εκδότες (Issuers) Πιστωτικών Καρτών. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι η Αμερικάνικη Επίσημη Κυβερνητική Αντιπροσωπεία [3γ] «Consumer Financial Protection Bureau» Έχει Ξοδέχει Εκατομμύρια δολλάρια για να αναλύσει τις οικονομικές συναλλαγές των Αμερικάνων , ενώ έγιναν «Συμβόλαια» Κυβερνητικών με αντιπροσώπους Πιστωτών  κατά τα οποία συμφωνήθηκαν να δοθούν στους Κυβερνητικούς προσωπικά και εμπιστευτικά στοιχεία και στοιχεία των Πιστωτικών Καρτών Συγκεντρωμένα από τις Τράπεζες.Μαλιστα στο άρθρο φιλοξενούνται και δηλώσεις του προέδρου της “Judicial Watch” Tom Fitton ο οποιός τονίζει πόσο σοκαριστικά είναι όλα αυτά.

[3β] Ακόμη πιο σοκαριστικό είναι ότι στην επίσημη ιστοσελίδα  του παγκοσμίως γνωστού, και θεωρούμενου ως εγκύρου , περιοδικού «TIME» ( business.time.com ) και συγκεκριμένα στο άρθρο με τίτλο «Big Brother Is Watching You Swipe: The NSA’s Credit Card Data Grab (= Ο Μεγάλος Αδελφός σας Παρακολουθεί , Το Άρπαγμα Δεδομένων της Πιστωτικής Κάρτας σας Από την NSA)   διαβάζουμε ότι η επίσης Κυβερνητική «National Security Agency» [3δ] «βάζει χέρι» και διερευνεί τα στοιχεία των συνάλλαγών μέσω Πιστωτικών Καρτών των Αμερικάνων, τα οποία της μεταβιβάζονται από τις ίδιες τις Τράπεζες /Εκδότες (Issuers) Πιστωτικών Καρτών . Τα στοιχεία αυτά, όπως αναφέρει το Time, ναι μεν είναι ο αριθμός της κάρτας , το που και πότε αγοράστηκε ένα προϊόν αλλά, παρότι το συγκεκριμένο προϊόν που αγοράστηκε δεν αποκαλύπτεται ευθέως, στην ουσία γίνεται γνωστό «πλαγίως» , μέσω των κωδικών κατηγορίας του εμπόρου “merchant category codes”. Προφανώς με αυτόν τον τρόπο Δύναται να σχηματισθεί Η Εικόνα / Προφίλ του Κατόχου της Κάρτας επι του Χαρακτήρα , της Ιδεολογίας και των Οποιωνδήποτε Συνηθειών του.

[4] ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΡΑΠΕΖΕΣ / ΕΚΔΟΤΕΣ (ISSUERS) ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΚΑΡΤΩΝ ΚΑΤ’ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗΝ «ΠΙΑΣΤΗΚΑΝ» ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΔΕΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΔΩΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΗΣΤΩΝ ΣΕ ΤΡΙΤΟΥΣ: Μετά από όλα αυτά τα Σοκαριστικά και Αποκαλυπτικά που Μαρτυρούν Ποια είναι η Συμπεριφορά των Τραπεζών / Εκδοτών (Issuers) , σε διεθνές επίπεδο, επί της Συλλογής, Επεξεργασίας, Χρήσης και Δοσίματος Προσωπικών στοιχείων του Πολίτη μέσα από την κάρτα του και τις συναλλαγές του, θα μπορούσε να μας πει κάποιος «Ναι, αλλά στην Ελλάδα δε γίνονται τέτοια». Απαντούμε ότι: Αφενός οι Τράπεζες και τα Πιστωτικά Ιδρύματα έχουν ένα τρόπο συμπεριφοράς που στην (καλώς ή κακώς) παγκοσμιοποιημένη κοινωνία είναι Κοινός ή Παρόμοιος από χώρα σε χώρα, με την ίδια λογική που π.χ και τα τηλεοπτικά ΜΜΕ έχουν διαμορφωθεί, και το βλέπουμε όλοι, πάνω σε Κοινές ή Παρόμοιες Βάσεις και Πρακτικές . Και ιδιαίτερα στην Ελλάδα συνηθίζεται να Αντιγράφεται σε κάθε τομέα ότι συμβαίνει στον θεωρούμενο ανεπτυγμένο κόσμο της Αμερικής και της Ευρώπης. Αφετέρου δε και σημαντικοτέρου , χάσατε όσοι λέτε κάτι τέτοιο. Γιατί είμαστε σε θέση να αποδείξουμε ότι ΚΑΙ στην ΕΛΛΑΔΑ έχουν προκύψει , έχουν καταγραφεί και μάλιστα έχουν ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ παρόμοιες, και ΔΙΑΙΩΝΙΖΟΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ, Συμπεριφορές Τραπεζών / Εκδοτών (Issuers)  που επεξεργάστηκαν και  έδωσαν ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ (όπως αποφάνθηκε η επίσημη Δικαιοσύνη) σε ΤΡΙΤΟΥΣ προσωπικά στοιχεία των Χρηστών Πιστωτικών Καρτών. Μάλιστα τα εν λόγω περιστατικά έγιναν από το 2005 μέχρι πρόσφατα (2016).Αυτή η κατάσταση είναι προφανές ότι Στοιχειοθετεί ΕΙΚΟΝΑ ΑΦΕΡΕΓΓΥΟΤΗΤΟΣ των Τραπεζών / Εκδοτών (Issuers) στα μάτια πολλών πολιτών επί του θέματος της προστασίας των προσωπικών τους δεδομένων (Άρθρο 9Α Συντάγματος).Οι οποίοι πολίτες απολύτως Δικαιολογημένα μπορούν βάσει της ελέυθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας που είναι Συνταγματικά κατοχυρωμένη (Άρθρο 5 παράγραφος 1 Συντάγματος) να ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ και να ΜΗ ΘΕΛΟΥΝ να προσδένονται με ανθρώπους ή ιδρύματα τα οποία είναι αποδεδειγμένα αφερέγγυα σε επίμαχους τομείς, με παρόμοια λογική που π.χ δεν θέλουν να προσδένονται με Κόμματα τα οποία στα μάτια του πολίτη απεδείχθησαν αφερέγγυα και ανάξια της ψήφου του.Με την επιβολή χτισίματος του αφορολογήτου με πιστωτικές κάρτες δια μέσου των τραπεζών εκβιαστικά και ύπουλα ΚΑΤΑΠΑΤΕΙΤΑΙ το δικαίωμα του πολίτη να ΕΠΙΛΕΓΕΙ να χτίσει το αφόρολόγητο του σύμφωνα με τα Χρηστά Ηθη, όπως γίνεται δηλαδή μέχρι το έτος 2016, δια μέσου μετρητών και παραδοσιακών αποδείξεων.. Και αφετέρου εκτίθεται ο πολίτης σε εν τοις πράγμασι κίνδυνο όπως αποδεικνύουν τα ίδια τα στοιχεία.

Επισυνάπτουμε λοιπόν την πρώτη και πιο πρόσφατη είδηση καταδίκης τράπεζας για «παράνομο δόσιμο προσωπικών δεδομένων» όπως αναπαρήχθη στις 18/12/2016  από τα θεωρούμενα έγκυρα ΜΜΕ, τη Διαδικτυακή έκδοση της Εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ» και την ιστοσελίδα «Huffingtonpost.gr» με τους αντίστοιχους τίτλους : “Πρόστιμα σε τράπεζες για παράνομη μεταβίβαση προσωπικών δεδομένων σε εισπρακτικές – Αποζημίωση για στον δανειολήπτη”  και “Πρόστιμα σε δύο Τράπεζες για παράνομη μεταβίβαση προσωπικών δεδομένων σε εισπρακτικές εταιρείες”

Συγκεκριμένα «ΤΟ ΒΗΜΑ» Αναφέρει: «Χρηματικά πρόστιμα επιβλήθηκαν, με δικαστικές αποφάσεις, σε δύο τράπεζες, καθώς παράνομα μεταβίβασαν προσωπικά δεδομένα «κόκκινων» δανειοληπτών σε εισπρακτικές εταιρείες.

Σύμφωνα με τις δικαστικές αποφάσεις, παράνομα οι εισπρακτικές εταιρείες τηλεφωνούν στους εκπρόθεσμους  δανειολήπτες (και κατόχους πιστωτικών καρτών), εάν προηγουμένως  οι Τράπεζες δεν έχουν  ενημερώσει γραπτώς ότι μεταβιβάζουν τα προσωπικά τους δεδομένα σε συγκεκριμένη εισπρακτική εταιρεία και εάν οι τελευταίες δεν έχουν ενημερώσει τους δανειολήπτες ότι έχουν στην κατοχή τους τα προσωπικά τους δεδομένα.

Εάν δεν έχει προηγηθεί αυτή η διαδικασία ο δανειολήπτης μπορεί να διεκδικήσει την προβλεπόμενη από το νόμο αποζημίωση για ηθική βλάβη η οποία το λιγότερο ανέρχεται στα  5.870 ευρώ.

Ειδικότερα,  η πρώτη περίπτωση που απασχόλησε τα δικαστήρια αφορούσε πιστωτική κάρτα της οποίας ο κάτοχος της  στην τυποποιημένη αίτηση που υπέγραψε για τη χορήγηση της,   αναγραφόταν ότι συναινούσε να διαβιβαστούν τα προσωπικά του δεδομένα σε εισπρακτική εταιρεία.

Όμως, ο κάτοχος της κάρτας καθυστέρησε μερικές δόσεις  και ξεκίνησαν καθημερινά τηλεφωνήματα στο σταθερό και κινητό του τηλέφωνο από εισπρακτική εταιρεία στην οποία η Τράπεζα  είχε διαβιβάσει τα προσωπικά δυσμενή οικονομικά στοιχεία του. Ο κάτοχος της κάρτας,  παραπονέθηκε  κατ’ επανάληψη για τη μεταβίβαση των δεδομένων του και επισήμανε ότι τα κατέχει παράνομα.

Σύμφωνα με τη  δικαστική απόφαση  η διαρροή των απόρρητων προσωπικών του δεδομένων  σε τρίτους  χωρίς καμία προηγούμενη ενημέρωση,    του προκάλεσε μεγάλη ψυχική αναστάτωση, θυμό και οργή και στράφηκε κατά της Τράπεζας διεκδικώντας το ποσό των 15.000 ευρώ γι την ηθική βλάβη που υπέστη.

Το Πρωτοδικείο Αθηνών στην υπ’ αριθμ. 3428/2016 απόφασή του επισημαίνει ότι ο όρος που αναφέρεται στην έντυπη τυποποιημένη αίτηση χορήγησης δανείου ή πιστωτικής κάρτας για μεταβίβαση των οικονομικών και άλλων δεδομένων του, δεν σημαίνει ότι παρέχει στην Τράπεζα «τη ρητή συγκατάθεσή του για τη μεταβίβαση» των δυσμενών, κ.λπ. προσωπικών σε εισπρακτική εταιρεία.

Για να γίνει η μεταβίβαση των δεδομένων, πρέπει πρώτα η Τράπεζα  να ενημερώσει για την πρόθεσή της αυτή το δανειολήπτη ή τον κάτοχο κάρτας και αυτός να συναινέσει για τη μεταβίβασή τους.

Στη συνέχεια η εισπρακτική εταιρεία οφείλει να ενημερώσει εγγράφως το δανειολήπτη ότι προτίθεται να κάνει χρήση των δεδομένων του και για το σκοπό που θα τα χρησιμοποιήσει.

Στη δικαστική απόφαση σημειώνεται ότι ο όρος που περιλαμβάνεται στην αίτηση έκδοσης δανείου ή πιστωτικής κάρτας ότι ο αυτών συναινεί στη διαβίβαση των δεδομένων του, δεν σημαίνει τη «συγκατάθεση του δανειολήπτη για τη διαβίβαση των προσωπικών του δεδομένων σε εταιρείες ενημέρωσης οφειλετών» και συνεχίζει:

Η Τράπεζα είναι υποχρεωμένη να τον ενημερώσει για την πρόθεσή της να κάνει χρήση των δεδομένων, για την εταιρεία ενημέρωσης οφειλετών, με την οποία συνεργάζεται (επωνυμία, έδρα κ.λπ.), κάτι όμως που δεν έγινε.

Ως «συγκατάθεση» τονίζεται στη δικαστική απόφαση  ορίζεται «η ελεύθερη, ρητή και ειδική δήλωση βούλησης, που εκφράζεται με τρόπο σαφή και εν πλήρη επιγνώσει, με την οποία το υποκείμενο των δεδομένων, αφού προηγουμένως ενημερωθεί, δέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο επεξεργασίας τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, που τον αφορούν».

Έτσι, επιδικάστηκε υπέρ του κατόχου της κάρτας το ποσό των 5.870 ευρώ για την ηθική βλάβη που υπέστη.

Παράλληλα, η δεύτερη περίπτωση αφορά καταναλωτικό δάνειο  5.200 ευρώ, όπου η δανειολήπτρια,  μόλις  είχε χειρουργηθεί λόγω αιμαγγειώματος εγκεφάλου, σε συνέπεια να έχει κρίσεις επιληψίας και «ψυχοσιόμορφες εκδηλώσεις» και μετά από κάποιο διάστημα δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις δόσεις του δανείου.

Και στην περίπτωση αυτή, η Τράπεζα χωρίς να την ενημέρωση και χωρίς η δανειολήπτρια  να συναινέσει μεταβίβασε τα δεδομένα της σε εισπρακτική εταιρεία, η οποία άρχισε να τη βομβαρδίζει με κλήσεις  στο σταθερό και κινητό τηλέφωνο για την καταβολή  των ληξιπρόθεσμων δόσεων.

Τελικά, το Ειρηνοδικείο Αθηνών (απόφαση υπ’  αριθμ. 273/2016) να επιδικάσει στη δανειολήπτρια 6.000 ευρώ για την ηθική βλάβη.»

[4α] ΑΠΟ ΤΟ 2005 ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΜΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ: Συγκεκριμένα στις 3/6/2005 «Η Αρχή Προστασιας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα» , ΑΠ: 2073 , Καταδίκασε Συγκεκριμένη Τράπεζα για Υπόθεση Παράνομης Επεξεργασίας Προσωπικών Δεδομένων Σχετιζόμενης με Αποστολή Προεγκεκριμένης Πιστωτικής Κάρτας από την Τράπεζα σε Πολίτες. Η συνοδευόμενη με την κάρτα αίτηση είχε πάνω τα προσωπικά τους δεδομενα παρότι δεν ήταν ποτέ πελάτες της τράπεζας . Στην Απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων αναφέρεται εν τέλει : «Επειδή η τράπεζα (Αναφέρεται το όνομα της τράπεζας) συνέλεξε και επεξεργάστηκε  σύμφωνα με τα παραπάνω, προσωπικά στοιχεία των Χ.Π., Φ.Π., Θ.Τ., Ε.Μ., Ε.Β., Ε.Λ. και Γ.Σ., χωρίς τη συγκατάθεσή τους κατά παράβαση των άρθρων 4 παρ.1α και 5 παρ.1 και 2 του ν. 2472/97 (…) Επειδή η εν λόγω τράπεζα απέστειλε πιστωτική κάρτα στους προσφεύγοντες χωρίς να τους ενημερώσει, κατά παράβαση του άρθρου 11 του ν.2472/97 και του άρθρου 2 της Καν. Πράξης 1/1999 της Αρχής (…) η Αρχή κρίνει ομόφωνα ότι πρέπει να επιβληθεί στην εταιρία (Αναφέρεται το Όνομα της Τράπεζας) ως υπεύθυνο επεξεργασίας η προβλεπόμενη στο άρθρο 21 παρ.1 εδαφ. β του ν.2472/97 κύρωση που αναφέρεται στο διατακτικό και η οποία κρίνεται ανάλογη με τη βαρύτητα των παραβάσεων. Για τους Λόγους Αυτούς Επιβάλλει χρηματικό πρόστιμο εκατό χιλιάδων (100,000) ευρώ στην τράπεζα (Αναφέρεται το όνομα της τράπεζας)

[4β] ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ 2010 ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΟΓΩ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΤΡΙΤΟ (ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ) : Όπως ενημερώνη η » Νομική Εφημερίδα Curia.gr » , Με Αριθμό 2887/2010 Το Εφετείο Αθηνών το 2010 καταδίκασε ως παράνομες τις πρακτικές της εναγόμενης τράπεζας να μεταβιβάσει προσωπικά στοιχεία στη δέυτερη εναγόμενη εισπρακτική εταιρεία και «Υποχρεώνει τις εναγόμενες να καταβάλουν στον ενάγοντα, σε ολόκληρο ο καθένας, το ποσό των δύο χιλιάδων ενιακοσίων τριάντα τεσσάρων ευρώ και εβδομήντα λεπτών (2.934,70 ευρώ), νομιμοτόκως από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής μέχρι την εξόφληση.-Αναγνωρίζει ότι οι εναγόμενες οφείλουν να καταβάλουν στον ενάγοντα, σε ολόκληρο η κάθε μία και το ποσό των 2.934,70 ευρώ, νομιμοτόκως ως ανωτέρω.Επιβάλλει σε βάρος των εναγομένων τα δικαστικά έξοδα του ενάγοντος και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει σε χίλια (1.000) ευρώ, ήτοι 500 ευρώ σε κάθε μία.

[4γ] ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ, ΑΛΛΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΙΣ ΒΑΘΥΤΕΡΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ, ΝΟΟΤΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ «ΔΙΑΓΩΓΗ». ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΦΕΡΕΓΓΥΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ: Κάποιοι ίσως μας πούνε στην απέλπιδα προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα: “Οι Παραπάνω καταγεγραμμένες και καταδικασμένες περιπτώσεις αποτελούν «κακές στιγμές» και «μεμονομένες περιπτώσεις”. Απαντούμε και πάλι με στοιχεία : Κανετε ΛΑΘΟΣ. Δυστυχώς η λίστα «δεν έχει τελειωμό»  και αποτελεί  την ουσιαστική επιβεβαίωση ότι αυτές οι Πρακτικές Παράνομης Επεξεργασίας και δοσίματος σε τρίτους Προσωπικών Δεδομένων από τις Τράπεζες ΚΑΙ στην Ελλάδα επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά ΠΑΡΑ το νόμο που τις απαγορεύει και ΠΑΡΑ τα πρόστιμα που πέφτουν. Πρόκειται δηλαδή βάσει των παρακάτω για «Νοοτροπίες που διαιωνίζονται» και εκθέτουν σε κίνδυνο τον πολίτη. Σε έναν κίνδυνο που επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά επιβάλλουν και ωθούν τον πολίτη Κυβέρνηση και ΜΜΕ ενώ ΞΕΡΟΥΝ .

Συγκεκριμένα, πέρα από τις προαναφερθείσες περιπτώσεις που έπεσε πρόστιμο σε Τράπεζες  για πεξεργασία και δόσιμο προσωπικών δεδομένων σε Τρίτους (Εισπρακτικές εταιρείες), συνεχίζουμε και στο 2014  όπου σύμφωνα με τη διαδικτυακή σελίδα της «Τράπεζας Νομικών Πληροφοριών του ΔΣΑ «ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ» (dsanet.gr)» και τη  θεωρούμενη έγκυρη εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» (διαδικτυακή έκδοση) υπήρξε «Δικαστικό «στοπ» στις παραβιάσεις προσωπικών δεδομένων από τις εισπρακτικές, (09/06/2014) Απόφαση-κόλαφος για τον εφιάλτη εκατομμυρίων πολιτών» Το δημοσίευμα αναφέρει χαρακτηριστικά ότι Η Ελληνική δικαιοσύνη (Εφετείο Αθηνών ΕφΑθ 1437/2014  ,  28/2/2014) έβαλε φρένο στη μεταβίβαση προσωπικών δεδομένων των πολιτών σε τρίτους (εισπρακτικές εταιρείες): «Βόμβα μεγατόνων» η απόφαση εφετείου που επιβάλλει υποχρεωτική αποζημίωση τουλάχιστον 5.869 ευρώ υπέρ του δανειολήπτη σε περίπτωση ανεξέλεγκτης δράσης – Το χρονικό της υπόθεσης

«Κόλαφο» αποτελεί για τις τράπεζες και τις εισπρακτικές εταιρείες δικαστική απόφαση (ΕφΑθ 1437/2014) , που θέτει φραγμούς στην επεξεργασία και μεταβίβαση προσωπικών δεδομένων των δανειοληπτών και των κατόχων πιστωτικών καρτών, ενώ βάζει κανόνες στις αλόγιστες τηλεφωνικές κλήσεις των εισπρακτικών εταιρειών προς στους οφειλέτες.Επιπρόσθετα, η δικαστική απόφαση, που χαρακτηρίζεται από νομικούς ως «βόμβα μεγατόνων», ορίζει ότι θα επιβάλλεται υποχρεωτικά αποζημίωση τουλάχιστον 5.869 ευρώ υπέρ του δανειολήπτη, σε περίπτωση παραβίασης των προσωπικών του δεδομένων.

«Επιτελούς, αρχίζουν σιγά σιγά οι Έλληνες δικαστές να βγαίνουν από το λήθαργο και να αφουγκράζονται τα προβλήματα της κοινωνίας και των πολιτών». Αυτό έλεγαν δικηγόροι στο «Πρώτο ΘΕΜΑ», με αφορμή την Εφετειακή απόφαση, που έβαλε φρένο στη μεταβίβαση προσωπικών δεδομένων από τις τράπεζες στις εισπρακτικές εταιρείες χωρίς την προηγούμενη ενημέρωση των δανειοληπτών.

Δεν παρέλειψαν οι δικηγόροι να επικρίνουν το γεγονός ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών μένει αδιάφορος μπροστά στη συνεχώς αυξανόμενη ροπή των δικηγορικών γραφείων και των δικηγορικών εταιρειών να μετατρέπονται, χάριν του κέρδους, σε εισπρακτικές εταιρείες.Σύμφωνα με απόφαση του Εφετείου Αθηνών, οι τράπεζες έχουν τη δέσμια υποχρέωση πριν μεταβιβάσουν τα προσωπικά δεδομένα των πελατών τους, που έχουν στην κατοχή τους σε εισπρακτική εταιρεία (στοιχεία αστυνομικής ταυτότητας, σταθερά και κινητά τηλέφωνα, οικονομικά δεδομένα, κ.λπ.), να ενημερώνουν το δανειολήπτη τους.Οι Εφέτες υπογραμμίζουν ότι ο νόμος για την προστασία των προσωπικών δεδομένων απαγορεύει την επεξεργασία και μεταβίβαση προσωπικών δεδομένων, χωρίς την προηγούμενη ενημέρωση του ενδιαφερόμενου.Εάν δεν τηρηθούν οι επίμαχοι νομοθετικοί κανόνες που προστατεύουν τα προσωπικά δεδομένα  και προκληθεί ηθική βλάβη στο δανειολήπτη, τότε, σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, μπορεί ο τελευταίος να αξιώσει χρηματική ικανοποίηση, που το κατώτερο πλαφόν είναι 5.863 ευρώ, σημειώνεται στη δικαστική απόφαση.

Το χρονικό της υπόθεσης

Τους Εφέτες τους απασχόλησε περίπτωση δανειολήπτη, ο οποίος λόγω οικονομικής αδυναμίας καθυστέρησε την πληρωμή τριών δόσεων συνολικού ύψους 1.865 ευρώ από το δάνειο 25.000 ευρώ που είχε πάρει από τράπεζα.

Η τράπεζα μεταβίβασε όλα τα προσωπικά του δεδομένα σε εισπρακτική εταιρεία, χωρίς καν να τον ενημερώσει γι’ αυτό. Σε άλλο σημείο, οι δικαστές τονίζουν ότι οι «παρανομίες και υπαίτιες (από πρόθεση) πράξεις και παραλείψεις της τράπεζας (δια των προστιθέντων οργάνων της) προσέβαλαν την προσωπικότητα του δανειολήπτη και προκάλεσαν σ’ αυτόν σημαντική ηθική βλάβη, ενώ τα όργανα της τράπεζας, κατά την επεξεργασία (διαβίβαση, λήψη, καταχώρηση, χρήση) των προσωπικών δεδομένων αυτού, χωρίς την προηγούμενη ενημέρωση του, όφειλαν να γνωρίζουν την πιθανότητα επέλευσης της ηθικής βλάβης».

(  http://www.protothema.gr/greece/article/385716/dikastikos-kolafos-gia-tis-eispraktikes/  )

Όπως βλέπουμε η Πρακτική των Τραπεζών να Επεξεργάζονται παρανόμως και να δίνουν σε τρίτους τα προσωπικά στοιχεία του κατόχου της πιστωτικής κάρτας ΔΕΝ σταμάτησε παρότι είχε καταδικαστεί από την Ελληνική Δικαιοσυνη ήδη από το 2005. Αντίθετα συνεχίστηκε:

[4δ] Συγκεκριμένα: Μεταδίδει η ιστοσελίδα huffingtonpost.gr (24/02/2016) , στο θέμα με τίτλο «Αποζημίωση από Τράπεζα για παράνομη διαβίβαση προσωπικών δεδομένων σε εισπρακτική εταιρία» υπογραφόμενο από τη δικηγόρο κ. Αναστασία Μήλιου: “Ακόμα μια απόφαση, αυτή την φορά η υπ’αριθ. 96/2016 του Ειρηνοδικείου Αθηνών, αποζημιώνει δανειολήπτη και καταδικάζει την τράπεζα στην καταβολή του ποσού των 6.000 ευρώ ως αποζημίωση για ηθική του βλάβη για την διαβίβαση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σε Εισπρακτική Εταιρία χωρίς προηγούμενη ενημέρωση του οφειλέτη.”

[4ε] Και το «γαϊτανάκι» συνεχίζεται καθώς διαβάζουμε στο NewsBomb.gr (10/6/2016) : «Στα δίχτυα του εισαγγελέα 60 εισπρακτικές και δέκα δικηγορικά γραφεία» : ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΡΕΥΝΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΪΤΑΝΑΚΙ ΤΡΟΜΟΥ ΣΕ ΠΟΛΙΤΕΣ – ΟΙ ΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ «ΧΑΣΤΟΥΚΙ» “Τεράστιες διαστάσεις παίρνει η έρευνα για τις εισπρακτικές εταιρείες, οι οποίες ταλανίζουν τους οφειλέτες, μικρούς και μεγάλους, για τουλάχιστον μία δεκαετία! Ηδη, τα στελέχη 30 εισπρακτικών έχουν περάσει το κατώφλι του εισαγγελικού γραφείου, προκειμένου να δώσουν εξηγήσεις, για κακουργηματικά αδικήματα, όμως ο αριθμός τους αυξάνεται σαν τα κεφάλια της Λερναίας Υδρας…Σύμφωνα με το Εθνος, ο εισαγγελέας, Γ. Πέτρος, στέλνει τις επόμενες ημέρες κλήσεις για εξηγήσεις σε άλλες 30, ενώ στο στόχαστρό του μπαίνουν και 10 δικηγορικές εταιρείες, οι οποίες μπήκαν στο παιχνίδι των ενοχλήσεων, για λογαριασμό των τραπεζών, χρησιμοποιώντας μεθόδους που δεν συνάδουν με το δικηγορικό λειτούργημα.

Από τον έλεγχο των Αρχών δεν θα γλιτώσουν ούτε οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, αφού τα στοιχεία της δικογραφίας δείχνουν ότι και αυτές είχαν αντίστοιχα τμήματα που ασχολούνταν με την… είσπραξη των οφειλομένων. Ερωτηματικό παραμένει εάν θα διερευνηθεί ο ρόλος των τραπεζών, αφού με δική τους πρωτοβουλία άρχισε αυτό το γαϊτανάκι του τρόμου σε βάρος χιλιάδων οφειλετών. Τα αδικήματα που ερευνά ο εισαγγελέας είναι βαριά: εκβίαση, παράβαση του νόμου περί προσωπικών δεδομένων με την επιβαρυντική περίσταση του άρθρου 22, επειδή προκύπτει σκοπός οφέλους, παράνομη βία, ακόμη και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα.”

Εμείς με βάση τα παραπάνω άκρως Αποδεικτικά για τη ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ και τις ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΕΣ Πρακτικές ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ των Τραπεζών / Εκδοτών (Issuers) Πιστωτικών Καρτών οι οποίες έχουν κριθεί ΕΠΙΣΗΜΑ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ , έχουμε να επισημάνουμε ότι α) Με τις διεθνείς και Εν Ελλάδι Συμπεριφορες και πρακτικές τους, Καταδικασμένες Επενειλημμένως από την Ελληνική δικαιοσύνη, οι Τράπεζες Δικαιολογημένα και εν τοις πράγμασιν έχουν Διαπλάσσει για τον εαυτό τους στα μάτια των πολιτών ,  Εικόνα ΑΦΕΡΕΓΓΥΟΤΗΤΟΣ επί του θέματος της μεταβίβασης Προσωπικών Δεδομένων. Ο Πολίτης είναι απολύτως δικαιολογημένος να πιστεύει ότι τίθεται σε κίνδυνο το Συνταγματικό του Δικαίωμα (Άρθρο 9Α) για προστασία των προσωπικών του δεδομένων, ριχνόμενος σε «λάκκο των λεόντων», οι οποίοι «λέοντες» , δηλαδή οι τράπεζες , έχουν αποδείξει την αγριότητα τους, δηλαδή την αφερεγγυότητα τους επί του θέματος αυτού. Και επίσης ο πολίτης είναι απολύτως δικαιολογημένος να διαμαρτύρεται ότι παραβιάζεται το Συνταγματικό του Δικαίωμα (Άρθρο 5 παράγραφος 1) να επιλέγει πως θα κινηθεί στην οικονομική του Ζωή σύμφωνα με τα Χρηστά ήθη στα οποία κυριαρχούν οι συναλλαγές με μετρητά και όχι με πλαστικό χρήμα. Του καταπατείται το δικαίωμα αυτό της επιλογής ,να μην θέλει δηλαδή να προσδένεται με τράπεζες / εκδότες πιστωτικών καρτών επί τους χτισίματος του αφορολογήτου λόγω της εν τοις πράγμασι αφερεγγυότητος τους στο θέμα της μεταβίβασης προσωπικών δεδομένων ή λόγω άλλων πολυποικίλων και τεκμηριομένων ενστάσεων. Δεν θα μας φαινόταν και δεν θα ήταν Αντισυνταγματικό αν στον πολίτη  επεβάλλετο να επιλέξει μέσα από κόμματα Μόνο μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας ή πολιτικών και κοινωνικών πρακτικών τα οποία έχουν αποδειχθεί και είναι κατά την κρίση του αφερέγγυα ή γενικά απωθητικά; Κάτι παρόμοιο πάει να γίνει και με τις τράπεζες για το θέμα του αφορολογήτου και της επιβολής πλαστικού χρήματος. Η Ιστορία και τα Στοιχεία επίσης Δείχνουν Ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να εγγυηθεί, παρά τις ποινές, ότι αυτές οι Τράπεζες / Εκδότες Πιστωτικών Καρτών θα γίνουν ξαφνικά «καλά παιδιά» και θα σέβονται τα προσωπικά δεδομένα των συναλλασομένων . β) Σύμφωνα με το Ν. 2472/1997, «Προστασία του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα» : » (Η)«Συγκατάθεση» του υποκειμένου των δεδομένων, (είναι)  κάθε ελεύθερη, ρητή και ειδική δήλωση βουλήσεως, που εκφράζεται με τρόπο σαφή και εν πλήρη επιγνώσει και με την οποία το υποκείμενο των δεδομένων, αφού προηγουμένως ενημερωθεί, δέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο επεξεργασίας τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν. Η ενημέρωση αυτή περιλαμβάνει πληροφόρηση τουλάχιστον για το σκοπό της επεξεργασίας, τα δεδομένα ή τις κατηγορίες των δεδομένων που αφορά η επεξεργασία, τους αποδέκτες ή τις κατηγορίες αποδεκτών των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, καθώς και το όνομα, την επωνυμία και τη διεύθυνση του υπεύθυνου επεξεργασίας και του τυχόν εκπροσώπου του……» Δηλαδή Σύμφωνα με το νόμο ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ Συγκατάθεση του υποκειμένου (πολίτη) για να προβεί σε παραχώρηση της επεξεργασίας των προσωπικών του δεδομένων , όπως γίνεται στο θέμα τραπεζών και πιστωτικών καρτών. Άρα ο πολίτης έχει ΔΙΚΑΙΩΜΑ να ΜΗΝ δώσει αυτη τη συγκατάθεση του ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΣ να προβεί σε αγορές μέσω τραπεζών και πιστωτικών καρτών, κάτι που όμως η Κυβέρνηση με τον Άθλιο και Αντισυνταγματικό της Νόμο Επιβολής Πλαστικού Χρήματος και Τραπεζικών Συναλλαγών ΤΟΥ ΤΟ ΑΦΑΙΡΕΙ, Εκβιάζοντας τον (δια του αφορολογήτου) και Επιβάλλοντας του Να ΠΡΟΒΕΙ σε συγκατάθεση για επεξεργασία των προσωπικών του δεδομένων (δια της έκδοσης πιστωτικής κάρτας) ενω ΔΕΝ το επιθυμεί όπως ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΜΟ έχει Δικαίωμα. Και Εκτός από το συγκεκριμένο νόμο βλέπουμε και πάλι πόσο κατάφορη είναι η παραβίαση του άρθρου 5 παράγραφος 1 του Συντάγματος που μιλάει για ελευθερία ανάπτυξης της προσωπικότητας του πολίτη , εν προκειμένω επί της οικονομικής ζωής, άρα και για δικαίωμα επιλογής το οποία η κυβέρνηση αφαιρεί από τον πολίτη.  γ) Η διεθνής καταγεγγραμένη Συλλογή, Επεξεργασία, Χρήση και Δόσιμο ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ του Χρήστη / Συναλλασομένου με την Τράπεζα / Κατόχου Πιστωτικής Κάρτας που αποδείξαμε παραπάνω ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ και στην ΕΛΛΑΔΑ Επισήμως, και μάλιστα καταδικάστηκε. δ) Ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι πέρα από τις καταγεγραμμένες περιπτώσεις δοσίματος προσωπικών στοιχείων από Τράπεζες / Εκδότες (Issuers) Πιστωτικών Καρτών Δεν υπάρχουν και μη καταγεγγραμένες που δεν υπέπεσαν στην αντίληψη της Δικαιοσύνης κατά της οποίες τα Προσωπικά Δεδομένα να έχουν Δοθεί σε «Άλλους Τρίτους» με τρόπο ,κάτω από το τραπέζι, μυστικό και αόρατο. Το Παράδειγμα της Αμερικής (που δίνει όπως είπαμε παραπάνω, κατά κόρον, το στίγμα και στον υπόλλοιπο, λιγότερο αναπτυγμένο κόσμο, ) μας Δείχνει ότι όχι μόνο δεν θα πρέπει να απορρίψουμε το ενδεχόμενο να έλαβαν ή να λάβουν χώρα τέτοιου είδους πρακτικές και στην Ελλάδα, αλλά μάλλον να το θεωρήσουμε πιθανόν να συνέβει , να συμβαίνει ή να συμβεί. ε) Η Κυβέρνηση και τα Περισσότερα Μμε με βάση τα παραπάνω Ωθούν,  ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ και στέλνουν «στο λακκο το λεόντων» εκατομύρια ανυποψίαστους πολίτες διακινδυνεύοντας «εν τοις πράγμασιν», με βάση τα στοιχεία, τα προσωπικά τους δεδομένα με τρόπο που είναι αντίθετος με το Σύνταγμα και Στερώντας τους το Δικαίωμα της Ελέυθερης Ανάπτυξης της Προσωπικότητός του επί οικονομικών θεμάτων δια της εκβιαστικής και ύπουλης Αφαίρεσης της Επιλογής χρήσης του συνηθισμένου τρόπου, αυτού των μετρητών για το «χτίσιμο» του αφορολογήτου με τον τρόπου των παραδοσιακών αποδείξεων όπως γίνοται έως σήμερα. Όταν μάλιστα αυτή η επιλογή του πολίτη έχει καταγεγραμμένο και υπαρκτό για πολλούς ηθικό, θρησκευτικό, καταναλωτικό, ουσιαστικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο, αντιλαμβανόμαστε πως και σε πόσο μεγάλο βαθμό καταπατείται το άθρο 5 παράγραφος 1 περί ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας.

Αλλά ακόμη και αν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι παρά τα Αποκαλυπτικά και Αποδεικτικά που εκθέσαμε παραπάνω, εξακολουθούν να έχουν ενστάσεις  και να λένε ότι «Όχι αυτά δεν ισχύουν, δεν πιστεύουμε σε αυτά που βλέπουμε παρότι είναι από έγκυρες πηγές. Όλα είναι καλα και κανείς κίνδυνος δεν υπάρχει» Απαντούμε. Λυπούμαστε αλλά ακόμη και αν κάνουμε το πέρα από κάθε λογική να συμφωνήσουμε μαζί σας ,υπάρχουν περαιτέρω στοιχεία τα οποία σας διαψεύδουν και μάλιστα με Ακαδημαϊκά επιβεβαιωμένο τρόπο. Καθώς με βάση Πανεπιστημιακή Έρευνα «Είναι Πανεύκολο για επίδοξους απατεώνες να κλεψουν τα προσωπικά δεδομένα του Πολίτη μέσω της Πιστωτικής του Κάρτας». Το Οποίο σημαίνει ότι ακόμη και αν δεν ισχύουν τα παραπάνω προφανή Στοιχεία η Ακαδημαϊκη έρευνα μας ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ότι ο Ανυποψίαστος Πολίτης στέλνεται με επικίνδυνο και Αντισυνταγματικό τρόπο «στο λάκκο των λεόντων» από κυβέρνηση και ΜΜΕ , δηλαδή του επιβάλλεται να εκτεθεί ,δια νόμου, στην Ακαδημαϊκως Αποδεδειγμένη , Εύκολη «Συλλογή, Επεξεργασία και Εκμετάλευση» (Δια Κλοπής) των Προσωπικών του Δεδομένων» . Πιο Συγκεκριμένα βλέπουμε ότι:

[5]ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΗ Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΚΑΡΤΩΝ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΡΙΤΟΥΣ: Η επικινδυνότητα και το διάτρητο των συναλλαγών με πιστωτικές κάρτες μέσω του τραπεζικού συστήματος και η κατ’επέκταση εύκολη και ανεγξέλεκτη έκθεση του χρήστη της κάρτας και των προσωπικών του πληροφοριών σε -δια κλοπής- συλλογή, χρήση,επεξεργασία και εκμετάλλευση από επιδόξους απατεώνες, έχει ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΑ. Όπως παρουσιάσαμε αναλυτικά και στο προηγούμενο μας άρθρο με τίτλο «Για Ποιους Λόγους με Ακαδημαϊκά / Επιστημονικά, Συνταγματικά, Θεολογικά και Λογικά Επιχειρήματα Λέμε: ΌΧΙ Στο Αντίχριστο και Εκβιαστικό Νομοσχέδιο Επιβολής Πλαστικού Χρήματος Δια του Αφορολογήτου» : Σύμφωνα με την Επίσημη Ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου του NewCastle (ncl.ac.uk) είναι πολύ ΕΥΚΟΛΟ, σε χρονικό διάστημα μόλις λίγων δευτερολέπτων, να ΠΑΡΑΒΙΑΣΤΕΙ ΜΙΑ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΡΤΑ από επίδοξους απατεώνες οι οποίοι μπορούν εύκολα να «μαντέψουν το νούμερο, την ημερομηνία λήξης, αλλά και τον κωδικό ασφαλείας της πιστωτικής ή χρεωστικής κάρτας σας Visa μόλις μέσα σε έξι δευτερόλεπτα».Χαρακτηριστικά αναφέρεται στην  κάλυψη του θέματος από τα ελληνικά ΜΜΕ: (Enikonomia.gr) Λιγότερα από έξι δευτερόλεπτα χρειάζονται οι εγκληματίες για να βρουν τον αριθμό της πιστωτικής ή χρεωστικής σας κάρτας, την ημερομηνία λήξης της, καθώς και τον κωδικό ασφαλείας. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο του Newcastle, ο χρόνος αυτός είναι υπερ-αρκετός για έναν χάκερ που διαθέτει απλώς έναν φορητό υπολογιστή και μία σύνδεση στο ίντερνετ.

Όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία της έρευνας, οι παραβάτες καταφέρνουν να εντοπίσουν τα χαρακτηριστικά του συστήματος ασφαλείας των πιστωτικών ή χρεωστικών μας καρτών χρησιμοποιώντας τα λεγόμενα συστήματα «Distributed Guessing Attack», για τα οποία γίνεται πολύς λόγος από τους ειδικούς σε θέματα κυβερνο-ασφάλειας.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε από το επιστημονικό περιοδικό IEEE Security & Privacy, επισημαίνει πως οι συγκεκριμένοι χάκερ έχουν τη δυνατότητα να «ρίξουν» το σύστημα ασφαλείας εκατοντάδων ιστοσελίδων ταυτόχρονα. ( http://www.enikonomia.gr/timeliness/128591,exi-defterolepta-arkoun-gia-na-klapoun-ta-stoicheia-tis-kartas-sa.html )

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Μετά από όλες αυτές τις Συγκλονιστικές Αποδείξεις που ΟΤΑΝ τις βάλει κάποιος ΔΙΠΛΑ στα άρθρα 9Α και 5 παράγραφος 1 του Ελληνικού ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΙΛΑΝΕ μόνες τους, θα πούμε και εμείς τα εξής σε περίπτωση που κάποιοι είναι ή θέλουν να κάνουν τους «κουφούς»:

Α)Στην Αδιανόητη Συλλογή, Επεξεργασία, Χρήση και Δόσιμο σε  Τρίτους των προσωπικών δεδομένων που εξετέθησαν παραπάνω ότι έχουν καταγραφεί να γίνονται εκ μέρους Τραπεζών / Εκδοτων (Issuers) Πιστωτικών Καρτών Σε Διεθνές Επίπεδο και Στην Ελλάδα και Β) Στην Ακαδημαϊκά Αποδεδειγμένη ως Εύκολη Δυνατότητα επίδοξων απατεώνων για Συλλογή, Επεξεργασία και Δόσιμο, δια κλοπής, προσωπικών δεδομένων μέσω πιστωτικών καρτών,  κάποιοι άνθρωποι έχουν το Δικαίωμα να μην ενδιαφέρονται, να μην τους νοιάζει (Κακό του κεφαλιού τους κατά τη γνώμη μας και μακάρι να το σκεφθούν και να το δουν αλλιώς, με μεγαλύτερο βάθος και προσοχή, αλλα εν πάσει περιπτώσει είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα τους). Όμως στη Συλλογή και Επεξεργασία αυτή είναι και κάποιοι άλλοι,πιο συνετοί, οι οποίοι έχουν επίσης το Αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα να έχουν «Κόλλημα», να έχουν ενστάσεις, να μην τη θέλουν για τους δικούς τους λόγους, που συνήθως, και δυστυχώς για κάποιους, οι λόγοι αυτοί έχουν Ουσιαστικό και βαθύτατο υπόβαθρο. Ε, λοιπόν με το νόμο αυτόν περι Πλαστικού Χρήματος η Κυβέρνηση ΕΚΒΙΑΖΕΙ αυτούς τους ανθρώπους και ΚΑΤΑΠΑΤΑ το ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ δικαίωμα τους να ΜΗΝ θέλουν να ανοίξουν τους Ασκούς του Αιόλου της ΣΥΛΛΟΓΗΣ, ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ και δοσίματος αυτών προσωπικών δεδομένων, που μόλις αποδείχτηκε ότι γίνεται από τράπεζες / εκδότες (issuers) πιστωτικών καρτών που σύμφωνα με την αντίληψη πολλών εξ ημών αλλά και τον καθηγητή της Νομικής στο άρθρο που επισυνάψαμε παραπάνω «αποτέλεσαν πριν λίγα χρόνια τον «Δούρειο Ίππο» για την οικονομική υποδούλωση των απερίσκεπτων καταναλωτικά εξαρτημένων Νέο-Ελλήνων!» Μιλάμε δηλαδή για εκδότες και ιδρύματα, (πολύ) επιεικώς ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΑ.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι επειδή ακριβώς αυτά τα ιδρύματα (Τράπεζες / Εκδότες ) είναι Αμφιλεγόμενα, βάσει των προαναφερθέντων και βάσει της αντίληψης του μέσου Έλληνα , είναι απολύτως λογικό ένας άνθρωπος που δεν τα συμπαθεί, που έχει βάσιμες επιφυλάξεις ή που του είναι απωθητικά  (σύμφωνα με το ΙΝΚΑ επίσης «Το περιβάλλον των τραπεζών, εκτός από μετρημένες εξαιρέσεις, είναι απωθητικό από την πλειοψηφία των καταναλωτών, γιατί ανακαλεί μνήμες από πανωτόκια, υπερδανεισμό, κατασχέσεις κτλ inka.gr/?p=1156 ) να ΜΗΝ θέλει και να νιώθει άβολα και ανασφαλής στο να διεξάγει Συναλλαγές δια μέσου αυτών των Τραπεζών επι της αγοράς και κατανάλωσης Διαφόρων Προιόντων ή Υπηρεσιών.

Καταλήγουμε λοιπόν στο Λογικό Συμπέρασμα ότι το ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ δικαίωμα του πολίτη να ΜΗΝ θέλει να είναι ανεγξέλεκτη και σε αμφιλεγόμενα χέρια η Συλλογή ,Επεξεργασία και Χρήση ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ του δεδομένων που σχετίζονται με το ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ του προφίλ και δύνανται να σκιαγραφήσουν το ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ / ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ του Προφίλ όντας εκτεθειμένα σε ανθρωπους (ή ιδρύματα), που αποδεδειγμένα έχουν Διαιωνιζόμενα ΑΦΕΡΕΓΓΥΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ επί του θέματος και κατ’ επέκταση ΔΕΝ είναι της Εμπιστοσύνης του, ΚΑΤΑΠΑΤΕΙΤΑΙ Χωρίς Λογική, Χωρίς Καμία Βάση Συνταγματική (Και Πάλι το ΙΝΚΑ συμφωνεί μαζί μας λέγοντας «Τέτοια προγραμματιζόμενα μέτρα δεν πρόκειται να εφαρμοστούν, γιατί δεν έχουν την αποδοχή της κοινωνίας και δεν στηρίζονται σε κανένα Σύστημα Δικαιοσύνης και σε κανένα Σύνταγμα.” ( http://www.inka.gr/?p=1156 )  . Καταπατείται το Συνταγματικό δικαίωμα του πολίτη (Άρθρο 5 παράγραφος 1) να αναπτύσσει ελέυθερα την προσωπικότητα του στην ,εν προκειμένω, οικονομική ζωή αφαιρουμένης από αυτόν της επιλογής να μην θέλει να προσδένεται σε αποδεδειγμένα κατά τα στοιχεία και την κρίση του, Αφερέγγυα επι του θέματος της μεταβίβασης προσωπικών δεδομένων, ιδρύματα , όπως οι τράπεζες. Επιβάλλεται εκβιαστικά και ύπουλα, δια του χτισίματος του αφορολογήτου μέσω πιστωτικών καρτών και τραπεζών, στον πολίτη να μην μπορεί ελέυθερα να αναπτύξει την προσωπικότητα του έχοντας βάσιμα στοιχεία που αποδεικνυουν την αρνητική του σταση απέναντι σε ίδρυματα, όπως εν προκειμένω οι τράπεζες αλλά και σε βαθύτερη ανάλυση έχοντας ηθικό, θρησκευτικό, φιλοσοφικο, καταναλωτικό και ουσιαστικό υπόβαθρο στην αρνητική επί του πλαστικού χρήματος και τραπεζικής εξαρτήσεως θέση του. Είναι εν τέλει, κατά την άποψη και ανάλυση μας,  ο Νόμος Του «Χτισίματος» Του Αφορολογήτου εκβιαστικά δια Του Πλαστικού Χρήματος και των Τραπεζών, ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ  ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ. Είναι Απλά πράγματα. Και δυστυχώς αναγκαζόμαστε να εξάγουμε αυτό το συμπέρασμα με ανάλυση «μέχρι αηδίας» παρότι είναι απλό και αυτονόητο. Φαίνεται πως αυτοί που νομοθετούν ξεχνάνε (ή τους επιβάλλουν να ξεχνάνε) και τα αυτονόητα…

Λυπούμαστε, αλλά, Αν Μετά από Τη ΛΑΙΛΑΠΑ η οποία εκτέθηκε και Αποδείχτηκε με τα παραπάνω στοιχεία που βασίζονται είτε σε βιβλία επιστημόνων, είτε σε Ακαδημαϊκές Έρευνες, είτε σε Αποκαλύψεις εγκύρων ιστοσελίδων, εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι να λένε ότι ΔΕΝ παραβιάζεται και μάλιστα ΚΑΤΑΦΟΡΑ το Σύνταγμα μας και συγκεκριμένα το άρθρο 9Α, τότε σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Απλά λοιπόν ΠΑΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟ. Δείξτε ότι έχουν απομείνει έστω κάποια ίχνη λογικής σε αυτή τη χώρα.

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΟΜΟΟΥΣΙΩ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΩ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΩ ΤΡΙΑΔΙ. ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1] (Από το Βιβλίο «Critical Infrastructure Protection in Homeland Security: Defending a Networked Nation» , του * *Ted G. Lewis, Ακαδημαϊκού Καθηγητή Πληροφορικής / Υπολογιστών στη Ναυτική Μεταπτυχιακή Σχολή στην Αμερική και πρώην Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον. Σελ. 318)

Assuming an online buyer uses his or her credit card to purchase an item from a merchant’s website, a series of transactions begin when the user completes all purchases and checks out. These transactions involve the user, merchant, and two banks – the merchant and user’s banks:

Step 1. The online cardholder enters his or her name and card number into a web page provided by merchant.

Step2 … Step3….Step 4…Step 5… Step 6: The user’s bank records the transaction information in the credit card transaction history database….

Step7…Step 8… Step 9…Step10…

(*Ted G. Lewis (computer scientist) – Wikipedia: Ted Lewis is an American computer scientist and mathematician. A professor at the Naval Postgraduate School and formerly a professor at Oregon State University, he has also held positions at Eastman Kodak Company, for which he served as Director, Digital Business Development and Senior Vice President, and DaimlerChrysler Research and Technology, North America, Inc., where he was President and CEO.)

[1α] https://www.quora.com/How-long-do-banks-and-credit-card-companies-retain-records-of-credit-card-transactions

[2] (Από το Βιβλίο “Reductions of Consumer Credit Limits Based on Certain Information as to Experience or transactions of the Consumer”   του Barry Leonard , σελ. 1 )

Creditors consider a wide variety of information in managing and assessing credit risk and acount profitability. Over the past year or so, concerns have been raised about the types of information some creditors may consider when setting and adjusting credit terms on credit cards they issue to consumers. For the most part, the types of information that have been the focus of the attention relate to the possible use of transaction-specific details, such as the identity or location of the merchant or store involved in a credit card transaction or the types or prices of the items purchased. In order to learn more about the practices of credit card issuers in this regard, section 505 of the Credit Card Accountability Responsibility and Disclosure Act (Credit CARD Act) of 2009 requires the Federal Reserve Board to prepare a report to the Congress. This report was prepared in response to the congressional request. To prepare this report, Federal Reserve staff held conversations with credit card issuers.

Conversations with the leading credit-card-issuing institutions (defined hereafter to include commercial banks, savings institutions, and credit unions) and their federal regulators inticate that Credit Card Issuers consider a wide range of information when deciding whether to reduce the credit limit or increase the interest rate on a credit card account, Card Issuers draw on information from (1) their own records on their cardholders account usage and payment behavior and (2) credit records maintained by the credit-reporting agencies about cardholders use of credit more broadly, including their payment experience on other debts…. Concerns have been raised about whether credit card issuers reduce credit limits or raise interest rates on credit card accounts based on certain types of information about the purchases cardholders make with their cards.

[2α] Ιστοσελίδα Σχετική Με Πιστωτική Κάρτες: «Οι Εταιρείες Πιστωτικών Καρτών Μαθάινουν, Με τα Στοιχεία που Συγκεντρώνουν Και Επεξεργάζονται, Σχετικά με το Χαρακτήρα και τη Συμπεριφοράς σας» : What electronic payments reveal about you to lenders , Your credit card is a tattletale, telling creditors about your behavior

Every time you make a purchase on a credit card or debit card, a record of that transaction is logged into a database of information collected by your credit card issuer. In exchange for the convenience of using plastic, you also give up something some people hold dear — privacy. Many privacy experts warn that consumers should be mindful of what they buy with plastic.  How much do credit card issuers know about your purchases?

«Obviously that is something that most credit cardholders are not going to think about,» says Paul Stephens, director of policy and advocacy for the Privacy Rights Clearinghouse, a San Diego-based privacy rights groups. «Cash is the ultimate privacy protector,» says Stephens. «It’s kind of hard to trace. Most other payment mechanisms there is going to be a trail.»

Mining for data
Known by a number of terms in the industry, including behavioral modeling, data mining and psychographic behavior analysis, the practice of mining internal credit card issuer databases for customer spending trends and other patterns is not new. Issuers have been analyzing data perhaps since the first credit cards were issued.

Representatives from the four top credit card issuers — Bank of America, Citi, Chase and Wells Fargo — declined to discuss details of how they use purchasing data internally. Many consider this highly proprietary information. A spokeswoman from a banking industry trade group acknowledged that the practice is common.

«The issuing bank has the date of transaction, name of the merchant and the amount of the transaction that allows them to process that transaction,» says Nessa Feddis, senior counsel and vice president of the American Bankers Association. She says specific information about items purchased (that you bought a gallon of milk, for example) is not included in the data transferred from the merchant. «As a general rule, the specific transaction information is not transmitted to the issuing bank. They are going to know where the person used the card.»

Keeping track
Tracking is conducted for four primary reasons:

Marketing. Issuers use past purchasing patterns as a basis for offering additional products. Someone purchasing airline tickets with their credit card may get offers of airline rewards credit cards or travel-related services from the issuer or an affiliate.

A pretty clear picture’
Stephens says the database’s purchasing information can provide a pretty clear picture of credit card users. «What do they know about you? Depending on how extensively you use your credit card, they conceivably have a very clear, distinct picture of an individual. It’s not only your retail purchases, but your online purchases. It can really paint a very complete picture. The stores that you shop at can paint a picture. You also may use it at a doctor’s office if you pay for care with a credit card. Some people pay for their utilities with credit cards.»

( Πηγή: http://www.creditcards.com/credit-card-news/credit-card-purchase-privacy-1282.php )

[3] (Από Ιστοσελίδα zerohedge.com  , άθρο με τίτλο «Multiple Government Agencies Are Keeping Records Of Your Credit Card Transactions» ) : Submitted by Michael Snyder of The Economic Collapse blog,

Were you under the impression that your credit card transactions are private?  If so, I am sorry to burst your bubble.  As you will see below, there are actually multiple government agencies that are gathering and storing records of your credit card transactions.  And in turn, those government agencies share that information with other government agencies that want it.  So if you are making a purchase that you don’t want anyone to know about, don’t use a credit card.

This is one of the reasons why the government hates cash so much.  It is just so hard to track.  In this day and age, the federal government seems to be absolutely obsessed with gathering as much information about all of us as it possibly can.  But there is one big problem.  What they are doing directly violates the U.S. Constitution.  For those that are not familiar with it, the following is what the Fourth Amendment actually says:

«The right of the people to be secure in their persons, houses, papers, and effects, against unreasonable searches and seizures, shall not be violated, and no Warrants shall issue, but upon probable cause, supported by Oath or affirmation, and particularly describing the place to be searched, and the persons or things to be seized.»

Unfortunately, the Fourth Amendment is essentially dead at this point.  The federal government is investigating all of us and gathering information on all of us all day, every day without end.

Many Americans have never even heard of the Consumer Financial Protection Bureau, but Judicial Watch has discovered that they are spending millions of dollars to collect and analyze our financial transactions…

Judicial Watch announced today that it has obtained records from the Consumer Financial Protection Bureau (CFPB) revealing that the agency has spent millions of dollars for the warrantless collection and analysis of Americans’ financial transactions. The documents also reveal that CFPB contractors may be required to share the information with “additional government entities.”

Judicial Watch was able to obtain some absolutely shocking documents thanks to a Freedom of Information Act request that it filed in April.  The following is a summary of some of the things those documents show…

Overlapping contracts with multiple credit reporting agencies and accounting firms to gather, store, and share credit card data as shown in the task list of a contract with Argus Information & Advisory Services LLC worth $2.9 million

An “indefinite delivery, indefinite quantity” contract with Experian worth up to $8,426,650 to track daily consumer habits of select individuals without their awareness or consent

$4,951,333 for software and instruction paid to Deloitte Consulting LLP

A provision stipulating that “The contractor recognizes that, in performing this requirement, the Contractor may obtain access to non-public, confidential information, Personally Identifiable Information (PII), or proprietary information.”

A stipulation that “The Contractor may be required to share credit card data collected from the Banks with additional government entities as directed by the Contracting Officer’s Representative (COR).”

How do you feel about the fact that the government has contracts with «multiple credit reporting agencies and accounting firms to gather, store, and share credit card data»?

How do you feel about the fact that your credit card data and other «non-public, confidential information» may be shared with «additional government entities»?

Judicial Watch President Tom Fitton put it very well when he said that this «warrantless collection of the private financial information of millions of Americans is mind-blowing.  Is there anything that this administration thinks it can’t do?»

But of course the Consumer Financial Protection Bureau is not the only one keeping records of your credit card transactions.

We have also recently learned that the NSA is doing it too.  The following is from a recent Time Magazine article

Networks are most likely giving the government “metadata.” That is, the credit card issuers could provide the NSA details such as an account or card number, where and when a purchase was made, and for how much. Even though the exact items purchased aren’t revealed, Brian Krebs, who blogs at KrebsOnSecurity.com, says “merchant category codes” in such data give clues about what was bought.

If the NSA is collecting data at the processor level, “at that point the transaction gets cleared and posts to an account, so, yes, you can track it down to a person,” Aufsesser says.

The NSA conceivably could — and probably would — be able get the names of individual account holders from banks issuing credit cards. ”I don’t see how you would anonymize it,” says Al Pascual, senior analyst for security, risk and fraud for Javelin Strategy & Research.

We are rapidly becoming a «Big Brother society» where the government tracks virtually every move that we make.

[3α] Judicial Watch (Από Wikipedia):  Judicial Watch is an American conservative, non-partisan[dubiousdiscuss] watchdog group[1] that files Freedom of Information Act (FOIA) lawsuits to expose alleged misconduct by government officials.[2] Founded in 1994, it has sued the administrations of Bill Clinton, George W. Bush, and Barack Obama. Most of its lawsuits have been dismissed.[2] As of October 2016 it was the plaintiff in more than 20 ongoing lawsuits involving Hillary Clinton.[2] . Judicial Watch was founded in 1994 by attorney and right-wing activist Larry Klayman, who hired the current president Tom Fitton before leaving in 2003.[2] Klayman has since accused Fitton of claiming credit for the early successes of Judicial Watch.[3]

( https://en.wikipedia.org/wiki/Judicial_Watch )

[3β] (Από Ιστοσελίδα περιοδικού “TimeMagazine” , business.time.com ):  Big Brother Is Watching You Swipe: The NSA’s Credit Card Data Grab: The National Security Agency isn’t just snooping into phone and online communications. It also appears to be keeping a close eye on credit card transactions. Why? And what can they see? (..) Networks are most likely giving the government “metadata.” That is, the credit card issuers could provide the NSA details such as an account or card number, where and when a purchase was made, and for how much. Even though the exact items purchased aren’t revealed, Brian Krebs, who blogs at KrebsOnSecurity.com, says “merchant category codes” in such data give clues about what was bought.

If the NSA is collecting data at the processor level, “at that point the transaction gets cleared and posts to an account, so, yes, you can track it down to a person,” Aufsesser says.

The NSA conceivably could — and probably would — be able get the names of individual account holders from banks issuing credit cards. “I don’t see how you would anonymize it,” says Al Pascual, senior analyst for security, risk and fraud for Javelin Strategy & Research. ( πηγή: http://business.time.com/2013/06/11/big-brother-is-watching-you-swipe-the-nsas-credit-card-data-grab/ )

[3γ] Consumer Financial Protection Bureau (Wikipedia) : The Consumer Financial Protection Bureau (CFPB) is an agency of the United States government responsible for consumer protection in the financial sector.

https://en.wikipedia.org/wiki/Consumer_Financial_Protection_Bureau

[3δ] (National Security Agency από Wikipedia): The National Security Agency (NSA) is an intelligence organization of the United States government, responsible for global monitoring, collection, and processing of information and data for foreign intelligence and counterintelligence purposes, a discipline known as signals intelligence (SIGINT)

https://en.wikipedia.org/wiki/National_Security_Agency

[4] http://www.tovima.gr/society/article/?aid=852608  και  http://www.huffingtonpost.gr/2016/12/18/oikonomia-trpaezwe-porostima-prosopika-dedomena_n_13708424.html

[4α]  ( Κατεβάζει Αρχείο Doc -Word- ) 

και http://webcache.googleusercontent.com/search?q……

[4β] https://curia.gr/efath-28872010-paranomi-epeksergasia-prosopikon-dedomenon-trapezas-apo-eispraktiki-etairia-kai-aksiosi-xrimatikis-ikanopoiisis-gia-tin-ithiki-vlavi-apo-paranomi-epeksergasia/

[4γ] http://www.protothema.gr/greece/article/385716/dikastikos-kolafos-gia-tis-eispraktikes/             και       http://www.dsanet.gr/Epikairothta/Nomologia/efath1437_2014.htm

[4δ] http://www.huffingtonpost.gr/anastasiamiliou/-_4274_b_9297302.html  : “Ο συγκεκριμένος οφειλέτης είχε αιτηθεί το 2008 την χορήγηση πιστωτικής κάρτας από την Τράπεζα και γνωστοποίησε στην τελευταία τα απλά προσωπικά δεδομένα του, που ήταν αναγκαία για την κατάρτιση της αντίστοιχης σύμβασης, ήτοι το όνομα, επώνυμο, πατρώνυμο, ημερομηνία γέννησης, αριθμό δελτίου ταυτότητας, διεύθυνση κατοικίας, αριθμό τηλεφώνου και επάγγελμα.

Αποδείχθηκε ότι η τράπεζα, που είχε υπογράψει με εισπρακτική εταιρεία τη μεταξύ τους σύμβαση παροχής υπηρεσιών -λόγω ανώμαλης εξέλιξης της ενοχής από την ως άνω πιστωτική κάρτα, ήτοι υπερημερίας του δανειολήπτη- διαβίβασε, χωρίς την προηγούμενη οφειλόμενη, κατ’ άρθρο 11 Ν. 2472/1997 και της, κατ’ εξουσιοδότηση αυτού, εκδοθείσας υπ’ αρ. 1/1999 κανονιστικής πράξης της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΦΕΚ 555 Β76.5.1999), ενημέρωσή του, τα ως άνω (απλά) προσωπικά δεδομένα του ως και το ύψος της ληξιπρόθεσμης οφειλής του, στην ως άνω εταιρεία, η οποία προέβη σε χρήση αυτών, καλώντας τον τηλεφωνικά, δια προστηθέντος υπαλλήλου της, στις 17.2.2015.

Σημειώνεται δε ότι πριν από κάθε γνωστοποίηση των προσωπικών δεδομένων των πελατών-οφειλετών οποιασδήποτε τράπεζας ή άλλης εταιρείας σε εισπρακτική εταιρεία για την περαιτέρω διευθέτηση οφειλής μέσω εισπρακτικής, η τράπεζα ή όποια άλλη πιστώτρια εταιρεία ΟΦΕΙΛΕΙ να ενημερώσει τον πελάτη-οφειλέτη της ότι πρόκειται να μεταβιβάσει τα στοιχεία της οφειλής του, το τηλέφωνο και την διεύθυνση του, δηλαδή τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα του. ”

[4ε] http://www.newsbomb.gr/oikonomia/trapezes/story/712057/sta-dixtya-toy-eisaggelea-60-eispraktikes-kai-deka-dikigorika-grafeia#ixzz4VCicu26m

[5] Από την Επίσημη Ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου του NewCastle, http://www.ncl.ac.uk/press/news/2016/12/cyberattack/   :

«Six seconds to hack a credit card -Published on: 2 December 2016 – New research reveals the ease with which criminals can hack an account without any of the card details.Working out the card number, expiry date and security code of any Visa credit or debit card can take as little as six seconds and uses nothing more than guesswork, new research has shown.

Research published in the academic journal IEEE Security & Privacy, shows how the so-called Distributed Guessing Attack is able to circumvent all the security features put in place to protect online payments from fraud.

Exposing the flaws in the VISA payment system, the team from Newcastle University, UK, found neither the network nor the banks were able to detect attackers making multiple, invalid attempts to get payment card data.

By automatically and systematically generating different variations of the cards security data and firing it at multiple websites, within seconds hackers are able to get a ‘hit’ and verify all the necessary security data.

Investigators believe this guessing attack method is likely to have been used in the recent Tesco cyberattack which defrauded customers of £2.5m and which the Newcastle team describe as “frighteningly easy if you have a laptop and an internet connection.»

https://tharsomen.wordpress.com/2017/01/05/γιατι-ειναι-αντισυνταγματικοσ-ο-νομο/#more-10850

ΣΧΕΤΙΚΑ

update

Το κείμενο έχει εμπλουτιστεί με επιπλέον στοιχεία. Διαβάστε στη πηγή την ανανεωμένη του μορφή :

https://tharsomen.wordpress.com/2017/01/05/γιατι-ειναι-αντισυνταγματικοσ-ο-νομο/

 

Advertisements

11 comments on “ΑΝΑΛΥΣΗ: ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ, ΑΝΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ Η ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΠΛΑΣΤΙΚΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ. – ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ. – ΠΡΟ(Σ)ΚΛΗΣΗ: ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΤΕ ΜΑΣ. ΜΠΟΡΕΙΤΕ;

  1. Το αφορολόγητο έχει σκοπό την εξασφάλιση του δικαιώματος του πολίτη στην ζωή και για να αποφευχθούν καταστάσεις αναγκαστικής εργασίας προς το κράτος / δουλείας κλπ (Σύνταγμα αρθ.2 ΕΣΔΑ αρθ 2,3,4 κλπ)
    Συνεπώς, το αφορολόγητο πρέπει να υπάρχει για όλους αδιακρίτως και δεν μπορεί να συνδεθεί με το πλαστικό χρήμα ή οτιδήποτε άλλο που δεν σχετίζεται με την άνευ όρων εξασφάλιση των δικαιωμάτων αυτών.

    ΥΠΕΡΦΟΡΟΛΌΓΗΣΗ / ΠΑΡΑΔΙΓΜΑΤΑ

    Φορολογία 2014 – Ληστεία μετά φόνου σε εξέλιξη :
    πρώτο μέρος
    δεύτερο μέρος

  2. Μπλόκο στο ηλεκτρονικό εισιτήριο – Παραβιάζει την ιδιωτικότητα του χρήστη
    05/02/2017 – 19:44

    Προσωρινό μπλόκο στην λειτουργία του ηλεκτρονικού εισιτηρίου των ΜΜΜ που έκανε πρεμιέρα την πρώτη Φεβρουαρίου και όπως σχεδίαζε ο ΟΑΣΑ η εφαρμογή του θα γενικευόταν τον Απρίλιο, βάζει με γνωμοδότησή της η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, καθώς θεωρεί πως… συλλέγονται πολλά προσωπικά δεδομένα και ζητεί από τον οργανισμό αυστηρές εγγυήσεις προστασίας τους.
    Ειδικότερα, από την Αρχή ζητήθηκε να γνωμοδοτήσει, όπως απαιτεί η νομοθεσία για την επεξεργασίας των προσωπικών δεδομένων στο πλαίσιο του νέου Ενιαίου Αυτόματου Συστήματος Συλλογής Κομίστρου για τις εταιρείες του Ομίλου ΟΑΣΑ, δηλαδή, το ηλεκτρονικό εισιτήριο.
    Ο ΟΑΣΑ, στο πλαίσιο του νέου αυτού συστήματος, θα πρέπει να προβεί στην «προσωποποίηση-ταυτοποίηση» όλων των επιβατών που χρησιμοποιούν κάρτες απεριορίστων διαδρομών για τη μετακίνησή τους με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) μέσα στο Λεκανοπέδιο Αττικής, αλλά και όλων εκείνων που δικαιούνται μετακίνηση με μειωμένο ή μηδενικό κόμιστρο.
    Σύμφωνα με τον ΟΑΣΑ τα προσωπικά στοιχεία των κατόχων των καρτών θα συλλεγούν είτε με άμεση καταχώρηση σε ηλεκτρονική φόρμα εισαγωγής στοιχείων είτε μέσω της διαδικτυακής υπηρεσίας (web service) με το όνομα AMKA2DATA που διαθέτει.
    Ο ΟΑΣΑ επεσήμανε επίσης ότι τα στοιχεία που θα συλλέγει, θα καταχωρούνται σε ασφαλή βάση δεδομένων, ενώ ένα υποσύνολο αυτών θα καταχωρείται σε ενσωματωμένο micro-chip στην κάρτα, ώστε να καθίσταται δυνατός ο έλεγχος επί του μέσου μαζικής μεταφοράς που θα αφορά στην ισχύ ή/και στην εγκυρότητα αυτού του τύπου κομίστρου.
    Για την έκδοση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου πρέπει να δοθεί από τους πολίτες ένα πλήθος προσωπικών δεδομένων (όπως Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης-ΑΜΚΑ, ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, ημερομηνία γέννησης, φωτογραφία σε ηλεκτρονική μορφή, αριθμός τηλεφώνου, αριθμός κινητού τηλεφώνου, αριθμός fax, ταχυδρομική διεύθυνση, ηλεκτρονική διεύθυνση κ.ά) τα οποία θα υφίστανται επεξεργασία στο πλαίσιο του εν λόγω συστήματος.
    Επίσης, στην εξωτερική επιφάνεια της κάρτας θα υπάρχει το ονοματεπώνυμο, ο τύπος δικαιούχου, και η φωτογραφία. Στο ολοκληρωμένο κύκλωμα (chip) της κάρτας θα τηρείται ο τύπος του δικαιούχου και η ημερομηνία λήξης δικαιώματος ή η ημερομηνία γέννησης.
    Ακόμη, η νέα κάρτα θα αντικαταστήσει πλήρως όλους τους τύπους καρτών απεριορίστων διαδρομών και θα είναι υποχρεωτική η χρήση της, ενώ θα υπάρχει και ένας μοναδικός σειριακός αριθμός που αποδίδεται σε κάθε κάρτα. Ο αριθμός αυτός τηρείται μόνιμα τόσο στο chip της κάρτας όσο και στην υποκείμενη βάση δεδομένων, στην οποία τηρούνται πρόσθετες πληροφορίες για κάθε κίνηση αυτής της κάρτας.
    Ως εκ τούτου, όπως αναφέρει η Αρχή, «οποιαδήποτε συσχέτιση, είτε σε λογικό είτε σε φυσικό επίπεδο, του συγκεκριμένου αριθμού της κάρτας με τον κάτοχο αυτής επιτρέπει την εξαγωγή πλήρους πληροφόρησης για τις ακριβείς διαδρομές που αυτός πραγματοποιεί».
    Η Αρχή μέμφεται τον ΟΑΣΑ γιατί δεν αναζήτησε «εναλλακτικές τεχνικές λύσεις που αφενός μεν θα επιτύγχαναν εξίσου τους επιδιωκόμενους σκοπούς, αφετέρου δε θα εξασφάλιζαν την προστασία της ιδιωτικότητας των χρηστών» και ουσιαστικά διατάσσει την εκπόνηση εκτίμησης επιπτώσεων στην προστασία προσωπικών δεδομένων, την τεκμηρίωση της αναγκαιότητας επεξεργασίας τους, αλλά κυρίως τη λήψη απαραίτητων μέτρων ασφάλειας.
    Αναφέρει η απόφαση: «Τα δεδομένα στην επιφάνεια της κάρτας (ονοματεπώνυμο, φωτογραφία) και στο… chip της κάρτας (αριθμός κάρτας, προφίλ (τύπος) χρήστη και ημερομηνία λήξης δικαιώματος) είναι κατ’ αρχάς πρόσφορα σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς». Όμως, «θα πρέπει ωστόσο να ληφθεί μέριμνα, εφόσον στο chip τηρείται και κάποιο ιστορικό επικυρώσεων της κάρτας, να τεκμηριώνεται ότι το ιστορικό αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο – και, ως εκ τούτου, το ελάχιστο δυνατό – εν όψει των επιδιωκόμενων σκοπών». Και αυτό γιατί «τα δεδομένα στο chip της κάρτας τηρούνται και μεταδίδονται ανέπαφα και μη κρυπτογραφημένα και, κατά συνέπεια, τυχόν απώλεια της κάρτας δύναται να επιτρέψει σε κάποιον τρίτο να ανακαλύψει και το ιστορικό των μετακινήσεών του».
    Σε άλλο σημείο, η Αρχή τονίζει ότι η «τήρηση –είτε στο ίδιο το εισιτήριο (ηλεκτρονική κάρτα) είτε στη βάση δεδομένων- του δρομολογίου που πραγματοποιήθηκε, της ημερομηνίας και ώρας αυτού καθώς και του αριθμού του ηλεκτρονικού εισιτηρίου παραπέμπουν σε συγκεκριμένο επιβάτη, ο προσδιορισμός (ταυτοποίηση) του οποίου –με τη μορφή προσωποποιημένης πληροφόρησης- καθίσταται δυνατός εφόσον στο αρχείο που τηρεί ο υπεύθυνος επεξεργασίας υπάρχουν προσωπικά δεδομένα ταυτοποίησης του κατόχου του». Ετσι, «με αυτόν τον τρόπο, οι μετακινήσεις κάθε επιβάτη – χρήστη προσωποποιημένου ηλεκτρονικού εισιτηρίου παύουν πλέον να είναι ανώνυμες, με αποτέλεσμα να θίγεται υπέρμετρα η ελευθερία κίνησης ή κυκλοφορίας της οποίας αναπόσπαστο μέρος συνιστά το δικαίωμα της ανώνυμης μετακίνησης»

    http://www.thepressroom.gr/ellada/mploko-sto-ilektroniko-eisitirio-paraviazei-tin

  3. Χαράτσια-σοκ και κάτω από το αφορολόγητο

    Nέα σκληρά μέτρα και για τους ανέργους – Τι σχεδιάζουν
    Η εφαρμογή του νέου μειωμένου αφορολογήτου θα ξεκινήσει από τα εισοδήματα του 2018.

    Χαράτσια-σοκ θα κληθούν να καταβάλλουν πάνω από 1,5 εκατ. χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι, μεταξύ των οποίων και οι 800.000 δικαιούχοι των κατώτατων συντάξεων του ΟΓΑ, από τη στιγμή που η κυβέρνηση θα προχωρήσει στη μείωση του αφορολογήτου ορίου εισοδήματος σε επίπεδα μεταξύ 6.000 και 7.500 ευρώ.
    Επιπλέον, άλλο 1,5 εκατ. φορολογούμενοι στους οποίους περιλαμβάνονται αγρότες με πολύ χαμηλά εισοδήματα, άνεργοι, περιστασιακά απασχολούμενοι και λοιποί πολίτες με μηδενικά ή πενιχρά ετήσια εισοδήματα θα βρεθούν αντιμέτωποι με υποχρεώσεις όπως γράφει ο Ελεύθερος Τύπος, για την καταβολή υπέρογκων ποσών φόρου εισοδήματος, από τη στιγμή που θα εφαρμοστεί το νέο μειωμένο αφορολόγητο.

    Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται πλέον με τους «θεσμούς» τη μείωση του αφορολογήτου ορίου εισοδήματος για τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους αγρότες, από τα επίπεδα των 8.636 – 9.545 ευρώ, στα οποία βρίσκεται σήμερα, στα πολύ χαμηλότερα επίπεδα των 6.000 – 7.500 ευρώ. Η εφαρμογή του νέου μειωμένου αφορολογήτου θα ξεκινήσει από τα εισοδήματα του 2018. Από μια πρώτη «ανάγνωση» του μέτρου αυτού προκύπτει ότι όσοι μισθωτοί, συνταξιούχοι και αγρότες αποκτούν ετήσια εισοδήματα κάτω των 6.000 ευρώ θα εξακολουθούν να μην πληρώνουν φόρο εισοδήματος, επειδή το αφορολόγητο δεν θα πέσει κάτω από το όριο αυτό.

    Ομως η πραγματικότητα θα είναι εντελώς διαφορετική και μάλιστα όχι μόνο για τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους αγρότες με ετήσια εισοδήματα κάτω των 6.000 ευρώ αλλά και για άλλες κατηγορίες φορολογουμένων με πενιχρά ή ακόμη και μηδενικά εισοδήματα! Στην πραγματικότητα, η μείωση του αφορολογήτου ορίου στα επίπεδα των 6.000 – 7.500 ευρώ κρύβει δυσάρεστες εκπλήξεις για περίπου 3.000.000 φορολογούμενους πολλοί από τους οποίους ζουν αυτή τη στιγμή κάτω από το όριο της φτώχειας. Ο λόγος είναι ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι πολίτες αυτοί δεν φορολογούνται με βάση τα πραγματικά εισοδήματά τους, τα οποία είναι πολύ χαμηλά ή ακόμη και μηδενικά, αλλά με βάση εξωπραγματικά τεκμαρτά εισοδήματα, συνήθως μεγαλύτερα των 6.000 ή και των 7.000 ευρώ!
    Συνεπώς, από τη στιγμή που το αφορολόγητο όριο θα μειωθεί στα επίπεδα των 6.000-7.500 ευρώ, περίπου 1,5 εκατ. χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι που λαμβάνουν μηνιαίως κάτω από 500 ευρώ, δηλαδή έχουν ετήσια πραγματικά εισοδήματα χαμηλότερα των 6.000-7.000 ευρώ, θα κληθούν να πληρώσουν φόρο εισοδήματος για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια, καθώς τα τελικά φορολογητέα εισοδήματά τους υπερβαίνουν τις 6.000-7.000 ευρώ, επειδή καθένας από αυτούς βαρύνεται με τεκμαρτό εισόδημα το οποίο προσδιορίζεται αθροιστικά:
    * από το ελάχιστο τεκμήριο διαβίωσης των 3.000 ευρώ αν είναι άγαμος ή των 2.500 ευρώ αν είναι έγγαμος.

    * από το τεκμήριο διαβίωσης της κύριας κατοικίας (είτε αυτή είναι ιδιόκτητη, είτε ενοικιαζόμενη είτε δωρεάν παραχωρούμενη), το ποσό του οποίου στις περισσότερες των περιπτώσεων ξεπερνά κατά πολύ τα 2.000-2.500 ευρώ (υπολογίζεται με 40 ευρώ ανά τ.μ. μέχρι τα πρώτα 80 τ.μ. και με 65 ευρώ ανά τ.μ. για τα επόμενα 40 τ.μ., από 81 έως τα 120 τ.μ. κ.λπ.).
    * από το τεκμήριο διαβίωσης για τη χρήση Ι.Χ. αυτοκινήτου, το οποίο στις περισσότερες των περιπτώσεων ξεπερνά κατά πολύ τα 2.000 ευρώ.
    Και οι άνεργοι

    Παρόμοια τύχη θα έχουν και άλλο 1,5 εκατ. φορολογούμενοι στους οποίους περιλαμβάνονται αγρότες, άνεργοι και περιστασιακά απασχολούμενοι με ετήσια εισοδήματα μέχρι 6.000 ευρώ. Ολοι αυτοί οι πολίτες φορολογούνται με την κλίμακα φόρου εισοδήματος που ισχύει για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, δηλαδή δικαιούνται κι αυτοί σήμερα αφορολόγητο όριο από 8.636 έως και 9.545 ευρώ. Ως φορολογητέο εισόδημα λαμβάνεται στις περισσότερες περιπτώσεις και αυτών των φορολογουμένων το τεκμαρτό εισόδημα, το οποίο προκύπτει με βάση τα τεκμήρια διαβίωσης, κι όχι το πραγματικό εισόδημα το οποίο είναι πάρα πολύ χαμηλό.

    Read more: http://www.newsbomb.gr/oikonomia/news/story/768311/xaratsia-sok-kai-kato-apo-to-aforologito#ixzz4XzKWLTkq

  4. ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΣΑΟΥΘΑΜΠΤΟΝ: «ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟ ΜΟΝΟ ΜΕ ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ»

    Περί φορολογίας και… υδάτων

    ( Από Ιστοσελίδα Εφημερίδος «Ναυτεμπορική» , naftemporiki.gr )

    Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017 16:37

    Νικόλαος Σ. Κουλάδης*

    Ακούω με ενδιαφέρον, ειδικά στις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές, τους ειδικούς και υπουργούς να εξηγούν και να ξανα-εξηγούν πώς θα δουλέψει το καινούργιο σύστημα, σύμφωνα με το οποίο το «αφορολόγητο» των Ελλήνων φορολογουμένων πολιτών θα «κτίζεται» μόνο με τη χρήση πιστωτικών/χρεωστικών καρτών, ενώ αν δεν καλύπτεται το σχετικό ποσό, τότε ο φορολογούμενος θα τιμωρείται με φόρο στο υπολειπόμενο ακάλυπτο ποσό.

    Αυτό παρότι το ελληνικό κράτος συνεχίζει να προμηθεύει τους Έλληνες φορολογούμενους χαρτονομίσματα και ενώ δεν έχει αποσύρει τη χρήση των νομίμων αποδείξεων.

    Πιο περίεργο είναι ότι κανείς ακόμη δεν έχει βγει να φωνάξει ότι ο νόμος αυτός είναι «αντισυνταγματικός». Έχοντας έρθει πρόσφατα από το εξωτερικό, απορώ πώς γίνεται ένας λαός να είναι τόσο απορροφημένος με τα προβλήματά του, ώστε να μην αναγνωρίζει το σωστό από το λάθος, το νόμιμο από το παράνομο.

    Νόμοι όπως αυτός θεωρούνται αντισυνταγματικοί – ή απλά παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, μιας αρχής Ευρωπαϊκού Δικαίου.

    Το κράτος δεν δύναται, για να μειώσει (πατάξει;) τη φοροδιαφυγή, να τιμωρεί ρητά κάθε Έλληνα φορολογούμενο ο οποίος (α) συλλέγει νόμιμες αποδείξεις, ή/και (β) χρησιμοποιεί νόμιμα χαρτονομίσματα.

    Συλλέγω νόμιμες αποδείξεις για τις αγορές που κάνω χρησιμοποιώντας μετρητά – κάτι που το κράτος μου δίνει την δυνατότητα να το κάνω, αφού δεν έχει αποσύρει (1) ούτε τις νόμιμες αποδείξεις, (2) ούτε -ευτυχώς για την ώρα- τα αξιόγραφα/υποσχετικά/τραπεζογραμμάτια-χαρτονομίσματα.

    Οι νόμιμες αποδείξεις που εκδίδονται προς καταναλωτές τελούν νομίμως και είναι αποδεκτές από την ελληνική φορολογική αρχή αλλά και από τις ανάλογες φορολογικές αρχές άλλων κρατών της Ευρώπης και του κόσμου.

    Ο καινούργιος νόμος τιμωρεί ξεκάθαρα όσους χρησιμοποιούν αυτούς τους δύο τρόπους συναλλαγής (νόμιμες αποδείξεις και χαρτονομίσματα) επιβαρύνοντας τους χρήστες Έλληνες φορολογούμενους με φόρο, ενώ δείχνει προτίμηση -αλλά χωρίς κανένα κίνητρο- στη χρήση πιστωτικών/χρεωστικών καρτών.

    Η τιμωρία αυτή που προωθεί ο νόμος ξεκάθαρα παραβιάζει την νομική αρχή της αναλογικότητας, δηλαδή είναι δυσανάλογος προς τον σκοπό που υποστηρίζει ότι θέλει να επιτευχθεί.

    Θα ήταν σύννομα τα σχετικά άρθρα του νόμου αυτού, αν προσδιόριζαν ως κίνητρα περαιτέρω φοροαπαλλαγής τη χρήση των πιστωτικών/χρεωστικών καρτών.

    Όχι όμως όταν ξεκάθαρα προσδιορίζει ο νόμος μόνο τιμωρία για τους φορολογούμενους που χρησιμοποιούν τα άλλα νόμιμα παραστατικά, όπως αποδείξεις που προέκυψαν από χρήση χαρτονομισμάτων.

    Τα έξοδα διαβίωσης αποδεικνύονται με νόμιμες αποδείξεις αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών. Το να υποστηρίξει κάποιος ότι όλοι οι τρόποι με τους οποίους προκύπτουν οι νόμιμες αποδείξεις πληρωμών είναι δεκτοί, αλλά περαιτέρω φοροαπαλλαγή θα δίδεται όταν οι νόμιμες αυτές αποδείξεις έχουν προκύψει μέσω πληρωμής πιστωτικών/χρεωστικών καρτών, θα ήταν σύννομο, καθώς τότε θα ήταν απλά ένα κίνητρο για το «κτίσιμο» του αφορολογήτου.

    Αλλά το να υποστηρίζει κάποιος ότι όποιος δεν χρησιμοποιεί πιστωτικές/χρεωστικές κάρτες για την έκδοση των νομίμων αποδείξεων δεν δικαιούται να έχει αφορολόγητο ποσό και φορολογείται/τιμωρείται, είναι πέρα για πέρα παράνομο και καταχρηστικό.

    Δηλαδή, για να πιάσω όσους παράνομα οπλοφορούν, θα βάλω φυλακή όλους όσοι έχουν νόμιμη άδεια οπλοφορίας (που εγώ εκδίδω) ή για να πιάσω τον κλέφτη θα σας βάλω όλους φυλακή: με αυτόν τον τρόπο ο παρανόμως ένοπλος ή ο κλέφτης θα μείνει έξω και έτσι θα καταφέρω να τον πιάσω.

    Η σκέψη αυτή μου φέρνει ένα (ασαφές) ρίγος αξιοπρέπειας.

    Νικόλαος Σ. Κουλάδης: Δικηγόρος (solicitor) Αγγλίας και διδάκτωρ Εμπορικού Δικαίου από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον Μεγάλης Βρετανίας. Ήταν καθηγητής Αστικού και Εμπορικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Solent από το 1999 μέχρι το 2005. Επαναπατρίστηκε στην Ελλάδα και διετέλεσε πρόεδρος του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου μέχρι το 2010. Μέχρι σήμερα έχει διετελέσει διευθύνων σύμβουλος ομίλων εταιρειών που δραστηριοποιούνται στη φιλοξενία και τις τουριστικές υπηρεσίες.
    http://www.naftemporiki.gr/story/1197186/peri-forologias-kai-udaton

    https://tharsomen.wordpress.com/2017/02/12/καθηγητησ-εμπορικου-δικαιου-πανεπισ/

  5. Η κατάργηση των μετρητών και συνέπειές της (συγγραφέας Ν. Χέρινγκ, Α.Α. Λιβάνη)

    Απέναντι στο Νόρμπερτ Χέρινγκ, τον συγγραφέα του βιβλίου «Η κατάργηση των μετρητών και συνέπειές της», (εδώ το προσωπικό blog του) πρέπει να είμαστε ευγνώμονες γιατί διέλυσε μια ευρέως διαδεδομένη αυταπάτη, που αποτελεί έναν πολύ βολικό μύθο.

    Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι όλα τα σύγχρονα μέσα πληρωμών (με κάρτες και μέσω ίντερνετ ή τηλεφώνου) ταιριάζουν σε ένα υπερσύγχρονο ανθρωπολογικό τύπο που απαντάται στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες κι είναι εξοικειωμένος με τις νέες τεχνολογίες. Σε αυτό το πλαίσιο η πίεση εγκατάλειψης των μετρητών υποστηρίζεται από ένα καθαρό υπονοούμενο: ότι οι πληρωμές με χαρτονομίσματα ή κέρματα ανήκουν σε μια προηγούμενη εποχή.

    Ο συγγραφέας, που είναι αρθρογράφος και στην μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας, τη Handelsblatt, και πέρυσι μίλησε στο ντοκιμαντέρ This is not a Coup (δες εδώ), δείχνει στο βιβλίο του ότι τα κατ’ εξοχήν εργαστήρια ακύρωσης των μετρητών και ακόμη και αναγκαστικής αντικατάστασής τους με πλαστικό ή ηλεκτρονικό χρήμα είναι η Αφρική και η Ασία. Προς επιβεβαίωση όσα δραματικά συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στην Ινδία μετά την απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει ως τις 31 Δεκεμβρίου 2016 τα χαρτονομίσματα των 500 και 1.000 ρουπιών, προκαλώντας βίαιες συγκρούσεις. «Αυτοί που θέλουν να καταργήσουν τα μετρητά ξεκινούν πρώτα από την περιφέρεια», γράφει ο συγγραφέας από την εισαγωγή κιόλας του βιβλίου. Ο τόπος μάλιστα όπου η χρήση του ηλεκτρονικού χρήματος ενδέχεται να καταγράφει παγκόσμιο ρεκόρ είναι η Σομαλιλάνδη, που αποσχίστηκε από τη Σομαλία το 1991 και δεν είναι καν κράτος, καθώς δεν έχει αναγνωριστεί.

    Προς επίρρωση του ισχυρισμού του συγγραφέα κι οι μεθοδεύσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην περιφέρεια του ευρώ, την Ελλάδα και την Κύπρο, όπου με βίαιο τρόπο μέσω των κεφαλαιακών ελέγχων, επιβλήθηκε η αντικατάσταση των μετρητών.

    Στην Ελλάδα έτσι μπορούμε με ασφάλεια να υποστηρίξουμε ότι παράλληλα με όλα τα υπόλοιπα πειράματα (πχ κινεζοποίησης των εργασιακών σχέσεων επί ευρωπαϊκού εδάφους) διενεργείται κι ένα επιπλέον: της κατάργησης των μετρητών. Προς επίρρωση πρόσφατα στοιχεία από την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών (Στοιχεία τεκμηρίωσης σχετικά με τη λειτουργία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, Φεβρουάριος 2017) βάσει των οποίων ενώ οι καταθέσεις εξανεμίζονται οι ηλεκτρονικές πληρωμές πολλαπλασιάζονται. Ειδικότερα ενώ οι καταθέσεις έχουν μειωθεί κατά 49% από το Δεκέμβριο του 2009 ως τον Δεκέμβριο του 2016 (όπως φαίνονται στο διάγραμμα) μαζί τους χάνεται και το ρευστό. Συγκεκριμένα: ο αριθμός και η αξία των συναλλαγών μέσω internet banking αυξήθηκε σε ετήσια βάση το 2016 κατά 40% και 29%, αντίστοιχα, ενώ ο αριθμός και η αξία των συναλλαγών μέσω mobile banking αυξήθηκε σε ετήσια βάση κατά 142% και 82%, αντίστοιχα. Σε ό,τι αφορά τα τρία κυριότερα μέσα υπέρβασης των μετρητών:

    οι κάρτες πληρωμών αυξήθηκαν κατά 440.000 το πρώτο εξάμηνο του 2016 και διαμορφώθηκαν στα 14,6 εκ.,
    οι υπηρεσίες μεταφοράς πιστώσεων αυξήθηκαν κατά 24% σε ετήσια βάση φθάνοντας τα 245 εκ. συναλλαγές, και,
    οι υπηρεσίες άμεσης χρέωσης αυξήθηκαν κατά 4% σε ετήσια βάση φθάνοντας τα 17,4 εκ. συναλλαγές.

    https://leonidasvatikiotis.files.wordpress.com/2017/02/deposits.jpg?w=768&h=332

    Το παράδειγμα της Κύπρου είναι ωστόσο διδακτικό και για έναν ακόμη λόγο. Επειδή δείχνει για ποιο λόγο η νέα ολιγαρχία του χρήματος επιδιώκει την κατάργηση των μετρητών: Για να μπορούν εάν και όποτε θέλουν να σώζουν τις τράπεζες με τις καταθέσεις μας, όπως ακριβώς συνέβη στην Κύπρο τον Μάρτιο του 2013, όταν καταθέτες έχασαν ακόμη και το 50% των αποταμιεύσεων τους για να σώσουν τη Λαϊκή και άλλες τράπεζες. Η μέθοδος της διάσωσης εκ των έσω, του bail-in, έχει ως αυστηρή προϋπόθεση την εξαφάνιση των μετρητών!

    Ο δεύτερος λόγος σχετίζεται με τα αρνητικά επιτόκια που υιοθετούνται στο πλαίσιο των μέτρων ποσοτικής χαλάρωσης. Στην Ελλάδα, αντίθετα με άλλες χώρες όπως η Γερμανία, ακόμη δεν έχουμε δει τα αρνητικά πρόσημα, παρότι πλησιάζουν απειλητικά. Με βάση ανακοίνωση της 4ης Ιανουαρίου της Τράπεζας της Ελλάδας το επιτόκιο νέων καταθέσεων που δεν αφορούσε συμφωνημένη διάρκεια το Νοέμβριο ήταν το 0,12%. Πρόκειται για μια πολιτική με δύο όψεις. Στη μία είναι η τιμωρία των φτωχών καταθετών, που θα πρέπει να πληρώνουν στο εξής για να δέχεται η τράπεζα τις αποταμιεύσεις τους. Στην άλλη όψη έχει την αύξηση του πλούτου των βαθύπλουτων, που είναι οι μεγάλοι ωφελημένοι από την πλημμυρίδα ρευστού που έχουν απελευθερώσει οι κεντρικές τράπεζες. Προϋπόθεση για να υλοποιηθεί κι αυτή η πολιτική είναι να σταματήσει ο κόσμος να χρησιμοποιεί μετρητά και να εμπιστεύεται όλες τις οικονομίες του στις τραπεζικές καταθέσεις.

    Ο τρίτος λόγος για τον συγγραφέα που τράπεζες, διεθνείς οργανισμοί όπως το ΔΝΤ και ακαδημαϊκοί όπως ο Λάρι Σάμερς τέως πρόεδρος του Χάρβαρντ και υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ ή ο Κεν Ρογκόφ επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ και επίσης καθηγητής του Χάρβαρντ (δες σχετικό βίντεο εδώ) καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να μας πείσουν να εξοικειωθούμε με το πλαστικό και ηλεκτρονικό χρήμα σχετίζεται με τα κέρδη που αποκομίζουν οι τράπεζες, όταν οικειοποιούνται το εκδοτικό προνόμιο, το περίφημο seignorage. Το εκδοτικό προνόμιο όσο οι κεντρικές τράπεζες είχαν το μονοπώλιο στην έκδοση χρήματος το απολάμβαναν κατ’ αποκλειστικότητα. Όχι πλέον! «Έχετε ποτέ αναρωτηθεί για ποιο λόγο σχεδόν μόνο οι τράπεζες χτίζουν ουρανοξύστες και γιατί η εικόνα του ορίζοντα των πόλεων, όπου υπάρχει, διαμορφώνεται συνήθως από τη συνοικία των τραπεζών; Οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τα κτίρια τους με το χρήμα που εκδίδουν από μόνες τους», τονίζει ο συγγραφέας.

    Έτσι, μεταξύ άλλων, φτάσαμε η Ντόιτσε Μπανκ πριν την εκδήλωση της κρίσης να έχει θέσει ως στόχο την επίτευξη κέρδους 25% επί των χρησιμοποιούμενων ιδίων κεφαλαίων.

    Ο σημαντικότερος λόγος ωστόσο για τον οποίο η τραπεζοκρατία θέλει να μετατρέψει τα μετρητά σε μια μακρινή ανάμνηση σχετίζεται με την ανάδυση μιας νέας πολλά υποσχόμενης αγοράς: της αγοράς των προσωπικών δεδομένων. Ακόμη κι οι πιο ανυποψίαστοι την έχουμε δει να προβάλλει απειλητικά όταν μια τυχαία περιήγησή μας σε ένα ηλεκτρονικό κατάστημα την ακολουθεί ένας καταιγισμός σχετικών διαφημίσεων για πολλές ημέρες. Για όποιον δεν κατάλαβε …τίποτε δεν μένει κρυφό. «Big data is watching you» όπως τιτλοφορείται και το σχετικό κεφάλαιο.

    Οι εξελίξεις μάλιστα είναι τόσο ραγδαίες ώστε υπάρχουν εταιρείες, όπως η Zoot που διατείνεται ότι μπορεί μέσα σε 3 δευτερόλεπτα να ενημερώσει μια τράπεζα αν πρέπει να χορηγήσει δάνειο ή όχι. Προφανώς σε έναν κόσμο όπου κάθε δοσοληψία γίνεται με μετρητά μπροστά στο ταμείο αυτή η αγορά θα μαραζώσει.

    Ο συγγραφέας μάλιστα προς τιμήν του δε μένει μόνο στα οικονομικά διακυβεύματα. Τονίζει πως «αν η κοινωνία χωρίς μετρητά γίνει ο κανόνας, είναι όχι απλώς προφανές, αλλά βέβαιο ότι θα υπάρξουν και κυβερνήσεις που θα αδράξουν την ευκαιρία για να επιβάλουν ένα απολυταρχικό κράτος παρακολούθησης το οποίο θα κάνει τον Μεγάλο Αδερφό από το φρικιαστικό όραμα 1984 του Τζορτζ Όργουελ να φαντάζει σαν ένα άκακο ορφανό»…

    https://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2017/02/22/η-κατάργηση-των-μετρητών-και-συνέπειέ/

  6. Αφορολόγητο όριο βάσει ευλόγων δαπανών διαβίωσης

    08 Μαρτίου 2017

    Το αφορολόγητο όριο είναι εκφραση της υποχρέωσης του κράτους να σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Για αυτό δεν πρέπει να φορολογείται το τμήμα το εισοδήματος που προορίζεται να καλύψει τις βασικές ανάγκες διαβίωσης

    Το αφορολόγητο όριο έχει καταργηθεί ήδη από την 1.1.2014 και έχει αντικατασταθεί με μια μείωση φόρου, η οποία ισχύει μόνο για μισθωτούς και συνταξιούχους με συγκεκριμένο εισόδημα. Θεωρούμε ότι η κατάργηση του θεσμού του αφορολόγητου ήταν επιζήμια για την οικονομία και το μόνο που είχε σαν αποτέλεσμα ήταν η αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών. Και είναι λογικό: όταν τίθεται στο φορολογούμενο το δίλημμα να καλύψει βιοτικές ανάγκες ή να εξοφλήσει φορολογικές οφειλές, είναι προφανές ότι θα προτιμήσει να καλύψει τις πρώτες. Ένα φορολογικό σύστημα που δεν λαμβάνει υπόψιν τις ανελαστικές δαπάνες μιας οικογένειας και επιβάλλει φόρους χωρίς να έχει εξασφαλιστεί ότι αυτοί οι φόροι μπορούν όντως να καταβληθούν, είναι ένα σύστημα που γεννά αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών και μάλιστα με γεωμετρική πρόοδο. Θεωρούμε ότι στη διαμόρφωση της φορολογικής πολιτικής πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνονται υπόψιν οι ανελαστικές δαπάνες επιβίωσης (τροφή, ένδυση, ρουχισμός) και να επιβάλλεται φόρος μόνο για το επιπλέον τμήμα του ετήσιου εισοδήματος.

    Για τους λόγους αυτούς προτείνουμε να χρησιμοποιηθεί, παράλληλα και συμπληρωματικά με το υφιστάμενο καθεστώς, ως αφορολόγητο όριο το ποσό των ευλόγων δαπανών του Κώδικα Δεοντολογίας Τραπεζών. Σύμφωνα με τον κώδικα Δεοντολογίας (Ν. 4224/2013) οι λύσεις ρύθμισης των δανείων προτείνονται με βάση τις “εύλογες δαπάνες διαβίωσης”, όπως, αυτές απορρέουν από τα στοιχεία της στατιστικής Έρευνας Οικογενειακών Προϋπολογισμών, που διενεργείται κάθε χρόνο από την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία. Εννοείται πως σε αυτές τις δαπάνες θα πρέπει να περιληφθούν μεταξύ άλλων ο αριθμός των εξαρτώμενων μελών καθώς και οι δαπάνες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που δεν καλύπτει ο ΕΟΠΠΥ και σε ορισμένες περιπτώσεις (νεφροπαθείς, παραπληγικοί καρκινοπαθείς) είναι αρκετά αυξημένες και καταναλώνουν μεγάλο ποσοστό ή και το σύνολο του ετήσιου εισοδήματος. Είναι ηθικά απαράδεκτο να φορολογείται το εισόδημα που καλύπτει μια ιατροφαρμακευτική δαπάνη (π.χ. κόστος αιμοκάθαρσης ή κινησιοθεραπείας), η οποία αν δεν καταβληθεί απειλείται η ζωή του φορολογούμενου.

    Χρήστος Κλειώσης

    Πρόεδρος Ένωσης Φορολογουμένων Ελλάδος

    http://www.forologoumenos.gr/permalink/32495.html

    • “Η διεθνής και συνταγματική κατοχύρωση του ελάχιστου ορίου αξιοπρεπούς διαβίωσης”

      Το αφορολόγητο όριο είναι υποχρέωση κάθε πολιτισμένου κράτους. Συνταγματικές αλλά και διεθνείς διατάξεις επιβάλλουν το σεβασμό του για όλους τους φορολογούμενους πολίτες.

      του Χρήστου Κλειώση, Δικηγόρου, Προέδρου της Ένωσης Φορολογουμένων Ελλάδας

      Ι. Η πρώτη ιστορική αναφορά σε αφορολόγητο όριο

      Ο φόρος εισοδήματος ως θεσμός είναι βρετανικής επινόησης και αναπτύχθηκε ως έκτακτο μέτρο χρηματοδότησης των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων απέναντι στις πιο οργανωμένες ναπολεόντειες στρατιές. Μαζί με το φόρο αυτό γεννήθηκε και το πρώτο αφορολόγητο όριο που ήταν 60 λίρες Αγγλίας, το έτος 1799.

      Έκτοτε και άλλες χώρες μιμήθηκαν αυτό τον θεσμό και μαζί με αυτόν υιοθέτησαν και την έννοια του αφορολόγητου εισοδήματος. Στην Ελλάδα όμως ο φόρος εισοδήματος ήρθε με καθυστέρηση ενός αιώνα.

      ΙΙ. Το αφορολόγητο όριο προ ενάρξεως ισχύος του συντάγματος του 1975

      Το ελάχιστο όριο διαβιώσεως αναγνωρίστηκε ως αφορολόγητο όριο από τον Έλληνα φορολογικό νομοθέτη ήδη από τις πρώτες του προσπάθειες να δημιουργήσει ένα συστηματοποιημένο σύνολο φορολογικών κανόνων στη φορολογία εισοδήματος.

      Ειδικότερα ο νόμος 1640/1919 περί καθαρών προσόδων περιείχε το άρθρο 6 με τίτλο «Εκπτώσεις Ελαχίστου Συντηρήσεως», το οποίο εξέφρασε την βούληση της πολιτείας να μην επιβαρύνει με φόρο ένα τμήμα εισοδήματος με σκοπό να μη στερηθεί ο φορολογούμενος τα αναγκαία για την επιβίωσή του.

      Αργότερα το ν.δ. 3323/1955 στο άρθρο 8 περιείχε διατάξεις που προέβλεπαν την έκπτωση από το συνολικό εισόδημα ενός συγκεκριμένου ποσού «ελαχίστου ορίου συντηρήσεως».

      Και στις δυο ανωτέρω περιπτώσεις όμως δεν υπήρχε κάποιος σαφής συνταγματικός κανόνας, ο οποίος επέβαλε την απαλλαγή από το φόρο του τμήματος του εισοδήματος που αντιστοιχεί σε δαπάνες του ελαχίστου ορίου συντηρήσεως. Επομένως η απαλλαγή από τον φόρο ενός τμήματος του εισοδήματος, που καλύπτει τις ελάχιστες δαπάνες συντηρήσεως, δεν αποτελούσε τότε επιλογή του συνταγματικού νομοθέτη αλλά απλή πολιτική βούληση. Σε σχετικό απόσπασμα από την «Εφημερίδα των Συζητήσεων της Βουλής » της συνεδρίασης της 26ης Ιουλίου 1955, ο εισηγητής της πλειοψηφίας τονίζει ότι δεν απαλλάσσεται από το φόρο το ανωτέρω ποσό (το «ελάχιστο όριο συντηρήσεως»), που αναφέρεται στο άρθρο 8 του νδ 3323/1955, επειδή το κράτος είναι υποχρεωμένο να θεωρεί αφορολόγητο το ελάχιστο όριο διαβιώσεως, αλλά στα πλαίσια μιας γενικότερης δίκαιης κατανομής των φορολογικών βαρών. Παρατίθεται αυτούσιο απόσπασμα από τα πρακτικά:

      «[…]Αλλά τα ανωτέρω ποσά δεν απαλλάσσονται του φόρου ως ελάχιστα όρια συντηρήσεως, αλλά δια την καλυτέραν, την δικαιοτέραν και ηθικωτέραν κατανομήν των φορολογικών βαρών. Το όριον τούτο τίθεται συμβατικόν δια να μέταφέρη μέρος του φορολογικού βάρους από τους αδυνάτους προς τους ισχυρούς. Είναι αληθές ότι πρέπει να προσπαθώμεν, όπως το όριον αυτό πλησιάζη το ελάχιστον όριον συντηρήσεως αλλά δεν πρέπει να είναι αυτό το μέτρον, ουδέ η βάσις δια τον νομοθέτην.

      Άλλωστε ουδαμού του πολιτισμένου κόσμου το αφορολόγητον όριον είναι τόσον υψηλόν, ώστε δι’ αυτού να καλύπτωνται αι ανάγκαι διαβιώσεως του φορολογούμενου και της οικογένειας αυτού»

      Καθίσταται σαφές επομένως ότι υπό το καθεστώς του τότε ισχύοντος συντάγματος του 1952 το αφορολόγητο όριο ήταν μια πολιτική επιλογή και ότι δεν αποκλειόταν ο νομοθέτης να επιβαρύνει με φόρο ακόμη και τμήμα του εισοδήματος που καλύπτει ανάγκες διαβιώσεως του φορολογούμενου αφού το αφορολόγητο όριο, μη ταυτιζόμενο με το ελάχιστο όριο διαβιώσεως, ήταν «συμβατικά» καθορισμένο, στα πλαίσια μιας γενικότερης αίσθησης του νομοθέτη περί φορολογικής δικαιοσύνης και ηθικής.

      Τα πράγματα άλλαξαν όμως όταν μετά από μερικές δεκαετίες θεσπίστηκε ως υποχρέωση του κράτους να προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

      ΙΙΙ. Η συνταγματική κατοχύρωση της αρχής της προστασίας της αξίας του ανθρώπου

      Στα επίσημα πρακτικά της βουλής κατά την συζήτηση του άρθρου 2 του Συντάγματος καθίσταται σαφής η βούληση του συντακτικού νομοθέτη να αφενός να εισάγει στον πυρήνα του ελληνικού συντάγματος έναν ήδη διαμορφωμένο κανόνα δικαίου, «μετεμφυτεύοντάς» τον από τον Θεμελιώδη Νόμο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Δυτικής Γερμανίας, ήτοι το πρώτο άρθρο αυτού (Die Würde des Menschen ist unantastbar. Sie zu achten und zu schützen ist Verpflichtung aller staatlichen Gewalt) και αφετέρου να μεταφέρει την διάταξη αυτή ως πλήρη κανόνα δικαίου (και όχι ως lex – imperfecta ή ως προγραμματική διακήρυξη).

      Ενδεικτική είναι η αναφορά στη σελίδα 359 των επίσημων πρακτικών της βουλής κατά την επεξεργασία των διατάξεων του Συντάγματος όπου αναφέρεται ότι «Θεωρητική πηγή των διατάξεων του άρθρου 1 αποτελούν αι διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 1 και 2 του Γερμανικού Συντάγματος και του άρθρου 2 του Ιταλικού Συντάγματος», καθώς και η αναφορά στην σελίδα 366: «Επομένως είναι φανερόν ότι η διάταξις της παραγράφου 1 του άρθρου 2 δεν είναι προγραμματική απλώς διακήρυξη, αλλά χρησιμώτατος θετικός κανών δικαίου».

      Εξάλλου το γεγονός ότι το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος είναι πλήρης και όχι ατελής κανόνας δικαίου προκύπτει και από την ρητή αναφορά στη λέξη «προστασία».

      Σχετικώς είχε αναπτυχθεί η άποψη ότι αυτή η λέξη πρέπει να μην περιληφθεί στην διατύπωση του άρθρου. Αυτή όμως η θέση τελικώς απορρίφθηκε καθιστώντας σαφές ότι το άρθρο 2 παρ. 1 είναι ένας κανόνας δικαίου τον οποίο μπορεί να επικαλεστεί «για την προστασία του» κάθε πολίτης. Διαφωτιστική είναι εν προκειμένω η αναφορά στη σελίδα 365 των πρακτικών της Βουλής από τον Γ. Μαγκάκη: «Νομίζω, διαφωνών εις τούτο με το τον σεβαστόν πρώην Πρόεδρο της Βουλής γενικόν Εισηγητήν της Πλειοψηφίας κ. Παπασπύρου, ότι η παραμονή της λέξεως «προστασία» είναι αναγκαία εδώ, ανεξαρτήτως του ότι επαναλαμβάνεται και εις την δευτέραν παράγραφον. Διατί; Διότι πράγματι δεν είναι μόνο ο σεβασμός όπως αναφέρεται εις την διατύπωσιν του σχεδίου «ο σεβασμός της αξίας του ανθρώπου», ο οποίος επιβάλλεται να υπογραμμισθη. Δεν αρκεί τούτο. Διότι η έννοια του «σεβασμού» εν προκειμένω είναι κατά κάποιον τρόπον κάτι το ουδέτερον και κάτι το παθητικόν. Απαραίτητη είναι η πρσθήκη των λέξεων «και η προστασία» υπό την έννοιαν ότι πάσα κρατική εξουσία και νομίζω ότι εις την διατύπωσιν αντί «της κρατικής εξουσίας θα ήτο προτιμότερον να τεθή «πάσης κρατικής εξουσίας» – έχει πρωταρχικόν χρέος όχι μόνο να σέβεται (παθητικώς) αλλά και να προστατεύει (ενεργητικώς) την αξίαν του ανθρώπου. Ο σεβασμός αποτελεί θεωρητικήν αναγνώρισιν. Η προστασία αποτελεί στοιχείον πρακτικής εφαρμογής»

      Καθίσταται σαφές εκ των ανωτέρω ότι το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος μετεμφύτευσε στον πυρήνα του Ελληνικού Συντάγματος έναν κανόνα δικαίου που υπήρχε και σε άλλα συντάγματα, ο οποίος συνιστά θετικό κανόνα δικαίου (όχι απλή διακήρυξη) που επιβάλλει στο κράτος όχι μόνο να σέβεται αλλά και να προστατεύει την αξία του ανθρώπου. Τέτοια προστασία μπορεί να είναι και η δικαστική προστασία σε συνδυασμό με την επιταγή του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος.

      Όμως σχετικές είναι και άλλες διατάξεις του συντάγματος.

      ΙΙΙ. Η ειδική μέριμνα του συντάγματος και διεθνών συμβάσεων για ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.

      Σύμφωνα με το άρθρο 21 παρ. 2 του Συντάγματος: «Πολύτεκνες οικογένειες, ανάπηροι πολέμου και ειρηνικής περιόδου, θύματα πολέμου, χήρες και ορφανά εκείνων που έπεσαν στον πόλεμο, καθώς και όσοι πάσχουν από ανίατη σωματική ή πνευματική νόσο έχουν δικαίωμα ειδικής φροντίδας από το Kράτος.»

      Αυτή η διάταξη επιβάλλει στην νομοθετική εξουσία συγκεκριμένες υποχρεώσεις κατά την διαμόρφωση της γενικότερης οικονομικής πολιτικής. Ειδικότερα στον τομέα άσκησης φορολογικής πολιτικής επιβάλλει στον φορολογικό νομοθέτη να λαμβάνει ιδιαίτερη μέριμνα («ειδική φροντίδα» κατά την διατύπωση του συντάγματος) για αυτές τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες κατά την διάπλαση του αφορολόγητου ορίου και να μην τις εξομοιώνει φορολογικά με τις λοιπές κοινωνικές ομάδες. Επομένως υπάρχει υποχρέωση του νομοθέτη να παρέχει σε αυτές τις κοινωνικές ομάδες αποτελεσματική ελάφρυνση από τα δημόσια βάρη ως εκδήλωση της υποχρέωσης του κράτους να επιδεικνύει «ειδική φροντίδα» σε αυτές τις ομάδες.

      Παράλληλα όμως η γραμματική διατύπωση του άρθρου αυτού συνηγορεί στην άποψη ότι με την διάταξη αυτή θεσπίζεται ευθέως «δικαίωμα» των ευπαθών ομάδων να αξιώσουν αυτή την «ειδική φροντίδα». Αυτό όμως το δικαίωμα ενεργοποιείται μόνο όταν ο νομοθέτης έχει παραλείψει να εκφράσει την συνταγματικώς επιβεβλημένη «ειδική φροντίδα». Ενεργοποιείται δηλαδή σε περιπτώσεις νομοθετικής παράλειψης. Σε αυτή την περίπτωση το άρθρο 21 παρ. 2 ενεργοποιείται ως «δικαίωμα» το περιεχόμενο του οποίου προσδιορίζεται βάσει των συγκεκριμένων κάθε φορά περιστάσεων.

      Ειδικά στην περίπτωση που έχει παραλειφθεί από τον νομοθέτη να οριστεί όριο αφορολόγητου για πολύτεκνη οικογένεια, τότε όχι μόνο παραβιάζεται η υποχρέωση του κράτους να επιδείξει «ειδική φροντίδα» αλλά κατά την άποψη του γράφοντος ενεργοποιείται το δικαίωμα της πολύτεκνης οικογένειας να διεκδικήσει αυτή την «ειδική φροντίδα» προτείνοντας και αποδεικνύοντας το όριο εισοδήματος που θα έπρεπε να παραμείνει αφορολόγητο ως εκδήλωση της «ειδικής φροντίδας».

      Παράλληλα όμως υπάρχουν και ανειλημμένες διεθνείς υποχρεώσεις στα πλαίσια διεθνών συμβάσεων που αφορούν την προστασία του βιοτικού επιπέδου της οικογένειας και του παιδιού.

      Ειδικότερα με τον νόμο 1426/1984 (ΦΕΚ Α 32 1984) «Για την κύρωση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη» και ειδικότερα με το άρθρο 16 ορίζονται οι εξής υποχρεώσεις του φορολογικού νομοθέτη:

      «Για την πραγματοποίηση των απαραίτητων συνθηκών διαβίωσης που απαιτούνται για την πλήρη ανάπτυξη της οικογένειας που είναι βασικό κύτταρο της κοινωνίας, τα Συμβαλλόμενα Μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να προωθούν την οικονομική, νομική και κοινωνική προστασία της οικογενειακής ζωής, ιδίως με κοινωνικές και οικογενειακές παροχές, με φορολογικές διατάξεις, με ενθάρρυνση για την κατασκευή κατοικιών που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της οικογένειας, με την ενίσχυση των νέων εστιών ή με κάθε άλλο κατάλληλο μέτρο»

      Επίσης με τον νόμο 2101/1992 (ΦΕΚ Α 192 1992) «Κύρωση της διεθνούς σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού» και ειδικότερα στο άρθρο 27 παρ. 1 έως 3 ορίζονται συγκεκριμένες υποχρεώσεις των συμβαλλόμενων μερών αναφορικά με το βιοτικό επίπεδο των ανήλικων τέκνων:

      «1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν το δικαίωμα κάθε παιδιού για ένα κατάλληλο επίπεδο ζωής που να επιτρέπει τη σωματική, πνευματική, ψυχική, ηθική και κοινωνική ανάπτυξή του.

      2. Στους γονείς ή στα άλλα πρόσωπα που έχουν αναλάβει το παιδί ανήκει κατά κύριο λόγο η ευθύνη της εξασφάλισης, μέσα στα όρια των δυνατοτήτων τους και των οικονομικών μέσων τους, των απαραίτητων για την ανάπτυξη του παιδιού συνθηκών ζωής.

      3. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη υιοθετούν τα κατάλληλα μέτρα, σύμφωνα με τις εθνικές τους συνθήκες και στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, για να βοηθήσουν τους γονείς και τα άλλα πρόσωπα που είναι υπεύθυνα για το παιδί, να εφαρμόσουν το δικαίωμα αυτό και προσφέρουν, σε περίπτωση ανάγκης, υλική βοήθεια και προγράμματα υποστήριξης, κυρίως σε σχέση με τη διατροφή, το ρουχισμό και την κατοικία.»

      Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει ότι η παράλειψη του φορολογικού νομοθέτη να προσδιορίσει ένα επαρκές αφορολόγητο όριο για τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες όπως πολύτεκνοι ανάπηροι κλπ δεν βρίσκεται σε αρμονία με τις παραπάνω συμβατικές υποχρεώσεις του Ελληνικού Δημοσίου, συνιστά παράβαση και διεθνών υποχρεώσεων που έχει αναλάβει το Ελληνικό Δημόσιο και η παράλειψη αυτή θεραπεύεται μόνο αν αναγνωριστεί στον φορολογούμενο το δικαίωμα να επικαλεστεί και να αποδείξει το αφορολόγητο όριο που επιτρέπει την επίτευξη των σκοπών που έχουν τεθεί με τις ανωτέρω διεθνείς συμβάσεις.

      ΙV. Η νομολογιακή διάπλαση στη Γερμανία της αρχής προστασίας της αξιοπρέπειας του ανθρώπου και σύγκριση με κατάσταση στην Ελλάδα

      Όπως έχει επισημανθεί και στην έκθεση της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής επί του άρθρου 38 του Νσχ «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο-βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015» (ν. 4024/2011), η κατάργηση του αφορολόγητου ποσού εισοδήματος ή η θέσπιση αφορολόγητου ποσού εισοδήματος το οποίο είναι χαμηλότερο από το ελάχιστο όριο διαβίωσης του φορολογουμένου ενδεχομένως δεν είναι συμβατή με την αρχή της φορολόγησης με βάση τη φοροδοτική ικανότητα, τον σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την υποχρέωση προστασίας της οικογένειας και της παιδικής ηλικίας.

      Συναφώς επισημαίνεται πάγια νομολογία του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου (βλ. BVerfGE 82, 60· 87, 153 [169-171]· 99, 216· 120, 125 [155] και 99, 246 [261]), η οποία έχει ως εξής: Ο συνταγματικώς κατοχυρωμένος σεβασμός της αξίας του ανθρώπου (άρθρο 1 παρ. 1 GG), σε συνδυασμό με την επίσης συνταγματικώς κατοχυρωμένη αρχή του κοινωνικού κράτους (άρθρο 20 παρ. 1 GG), αλλά και με την υποχρέωση προστασίας της οικογένειας και των δικαιωμάτων του παιδιού (άρθρο 6 GG), δεσμεύουν τον κοινό νομοθέτη, ως προς τον σεβασμό του ελάχιστου ορίου διαβίωσης (existenzminimum) (βλ. και Tipke/Lang, Steuerrecht, 20η εκδ., 2010, σελ.260-262, όπου και περαιτέρω βιβλιογραφία). Εν προκειμένω, εφόσον ο (γερμανός) νομοθέτης, στο πλαίσιο του δικαίου της κοινωνικής πρόνοιας, καθόρισε ελάχιστο όριο διαβίωσης, το οποίο το κράτος υποχρεούται να εξασφαλίζει, δια της καταβολής παροχών κοινωνικής πρόνοιας, στους πολίτες που δεν διαθέτουν ίδια μέσα, είναι αυτονόητο ότι το ποσό αυτό δεν μπορεί να υπολείπεται του ελάχιστου ορίου διαβίωσης, το οποίο απαλλάσσεται του φόρου εισοδήματος. Συνεπώς, το αναγνωρισμένο στο δίκαιο της κοινωνικής πρόνοιας ελάχιστο όριο διαβίωσης συνιστά το ελάχιστο ποσό εισοδήματος που πρέπει να είναι αφορολόγητο (BVerfGE 87, 153 [169-171]. Εφόσον, επομένως, το κράτος υποχρεούται να διασφαλίσει για τους πολίτες που δεν διαθέτουν ίδια μέσα τις ελάχιστες προϋποθέσεις για διαβίωση η οποία προσιδιάζει στον σεβασμό της αξίας του ανθρώπου, θα ήταν παράλογο να τους αφαιρεί μέσω της φορολογίας αυτό που πρέπει να τους επιστρέφει υπό μορφή παροχών κοινωνικής πρόνοιας [BVerfGE 120, 125 (155) και 99, 246 (261)]. Περαιτέρω, κατά τη διαμόρφωση του ύψους του ελάχιστου ορίου διαβίωσης ο νομοθέτης πρέπει να λαμβάνει υπόψη του το γεγονός ότι, λόγω των έμμεσων φόρων, οι ανάγκες διαβίωσης του φορολογουμένου αυξάνονται. Μάλιστα, με νεότερες αποφάσεις του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου (BVerfGE 120, 125) διευρύνθηκε η έννοια του ελάχιστου ορίου διαβίωσης στο μέτρο που έγινε δεκτό ότι, για τον υπολογισμό του, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η κάλυψη της ανάγκης του φορολογουμένου για μόνιμη περίθαλψη ή ειδική μέριμνα λόγω ασθένειας, ιδίως δια της καταβολής των ανάλογων ασφαλιστικών εισφορών.

      Στο πλαίσιο αυτό, η Γερμανική κυβέρνηση υποβάλλει κάθε δύο έτη στο Κοινοβούλιο έκθεση (Existenzminimumbericht) στην οποία προσδιορίζεται το ύψος του ελαχίστου ορίου διαβίωσης το οποίο πρέπει να είναι αφορολόγητο.

      Ερχόμενοι, τώρα στην εθνική νομοθεσία διαπιστώνουμε ότι στην περίπτωση της Ελλάδας δεν έχει θεσπιστεί αντίστοιχη γενικευμένη διάταξη στο πλαίσιο του δικαίου κοινωνικής πρόνοιας, όπως αυτή που αναφέρεται στη γερμανική νομολογία. Υπάρχουν όμως κάποιες άλλες διατάξεις που είναι σχετικές με την έννοια του ελαχίστου ορίου διαβίωσης, οι οποίες αφορούν τον ιδιωτικό δανεισμό και την ρύθμιση των οφειλών των υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Σύμφωνα με τον κώδικα Δεοντολογίας (Ν. 4224/2013) οι λύσεις ρύθμισης των δανείων προτείνονται με βάση τις «ΕΔΔ» εύλογες δαπάνες διαβίωσης, όπως αυτές απορρέουν από τα στοιχεία της στατιστικής Έρευνας Οικογενειακών Προϋπολογισμών, που διενεργείται κάθε χρόνο από την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία. Οι βασικές δαπάνες που περιλαμβάνονται ενδεικτικά στον υπολογισμό είναι οι δαπάνες διατροφής, ένδυσης και υπόδησης, όσες σχετίζονται με την κατοικία, τα έξοδα κίνησης/ συντήρησης και επισκευής μεταφορικών μέσων κ.λπ. Επίσης περιλαμβάνονται οι δαπάνες χρήσης αστικών και υπεραστικών μέσων μαζικής μεταφοράς και όσες σχετίζονται με την επισκευή και συντήρηση των διαρκών αγαθών οικιακής χρήσης. Αυτή ακριβώς η μεθοδολογία θεωρούμε ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσδιοριστεί το αφορολόγητο όριο κάθε εισοδήματος.

      V. Η ανάγκη για εξατομικευμένη προσέγγιση της φοροδοτικής ικανότητας

      Από τις ανωτέρω διατάξεις καθίσταται σαφές ότι η φορολόγηση ενός ποσού εισοδήματος που έχει αναλωθεί σε στοιχειώδεις εύλογες δαπάνες διαβίωσης παραβιάζει την διάταξη του άρθρου 2 παρ. 1 του Συντάγματος. Όμως η παραδοχή αυτή γεννά την ανάγκη να αναζητηθεί και να προσδιοριστεί το ποσό του εισοδήματος που πρέπει να παραμείνει αφορολόγητο καθώς αλλά και το ποιος θα προσδιορίσει αυτό το ποσό εισοδήματος ώστε να μείνει αφορολόγητο. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να έχουμε πάντα υπ’ όψιν ότι το άρθρο 2 παρ. 1 του συντάγματος αναπτύσσει και μια προστατευτική δράση υπέρ του πολίτη που μπορεί να την επικαλείται βάσιμα. Μένει μόνο να προσδιοριστεί το πολιτειακό όργανο θα την παράσχει.

      Πριν επιχειρηθεί να δοθεί κάποια απάντηση μπορεί προηγουμένως να ληφθεί υπ’ όψιν η σχετική διεθνής εμπειρία. Η πιο σχετική διάταξη που μπορεί να ληφθεί υπόψη προέρχεται από τον Γαλλικό Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας και ειδικότερα το άρθρο L 247 όπου ο νόμος έχει αναγνωρίσει στις γαλλικές φορολογικές αρχές την εξουσία να εκφέρουν μια εξατομικευμένη κρίση περί φοροδοτικής ικανότητας βάσει γενικών κριτηρίων που έχουν τεθεί σε επίπεδο νόμου. Ειδικότερα η πρώτη παράγραφος του άρθρου που αφορά τους άμεσους φόρους (εισόδημα και φόρο ακινήτων) έχει ως εξής:

      «L’administration peut accorder sur la demande du contribuable ;

      1° Des remises totales ou partielles d’impôts directs régulièrement établis lorsque le contribuable est dans l’impossibilité de payer par suite de gêne ou d’indigence ;»

      Μετάφραση:

      «Η διοίκηση δύναται να παραχωρήσει ύστερα από αίτημα του φορολογούμενου:

      Α) Ολικές ή μερικές απαλλαγές άμεσων φόρων που καταλογίζονται τακτικά εφόσον ο φορολογούμενος βρίσκεται σε αδυναμία να πληρώσει εξαιτίας ανέχειας ή οικονομικής εξάντλησης.»

      Αυτή η διάταξη μας καθιστά φανερό ότι σε επίπεδο ευρωπαϊκής νομοθεσίας δεν είναι άγνωστη η έννοια της εξατομικευμένης κρίσης φοροδοτικής ικανότητας από την διοίκηση, η οποία όμως ενεργοποιείται σε ειδικές περιστάσεις, που συνέχονται με την φοροδοτική ικανότητα του φορολογούμενου και ειδικότερα με την έλλειψή της.

      Εντούτοις στην Ελλάδα η διάγνωση της φοροδοτικής ικανότητας γινόταν μέχρι πρόσφατα (πριν την έναρξη ισχύος του ν. 4172/2013 ο οποίος αντικατέστησε το αφορολόγητο όριο με μια μείωση φόρου) μόνο σε επίπεδο νόμου με τον εξής μηχανισμό: Ορίζεται από τον νομοθέτη ένα ποσό εισοδήματος το οποίο το κρίνει ως αρκετά χαμηλό για να το φορολογήσει και επιβάλλει φόρο στο υπόλοιπο τμήμα του εισοδήματος, χωρίς να προβλέπεται η δυνατότητα εκφοράς μιας εξατομικευμένης κρίσης για την πραγματική κατάσταση του φορολογούμενου, η οποία μπορεί στη συγκεκριμένη περίπτωση να στερείται φοροδοτικής ικανότητας λόγω ειδικών περιστάσεων (πολυτεκνία, χρόνια ασθένεια με μεγάλο κόστος θεραπείας κλπ). Σε αυτή τη περίπτωση ενεργοποιείται κατά την άποψη του γράφοντος το δικαίωμα δικαστικής προστασίας, (ενόψει μάλιστα της λέξεως «προστασία» στο άρθρο 2 παρ. 1 του Σ) προκειμένου να λάβει χώρα εξατομικευμένη κρίση περί της φοροδοτικής ικανότητας του φορολογούμενου από τα διοικητικά δικαστήρια ουσίας, τα οποία μπορούν να εκφέρουν αυτή τη κρίση, η οποία θα συνίσταται στον προσδιορισμό του τμήματος του εισοδήματος το οποίο θα πρέπει να κριθεί ως αφορολόγητο κατ’ ευθείαν εφαρμογή του άρθρου 2 παρ. 1, 4 παρ. 5 και 20 παρ. 1 του Συντάγματος. Σε αυτή τη περίπτωση ο φορολογούμενος αφίσταται του μηχανισμού προσδιορισμού της φοροδοτικής ικανότητας που υπάρχει σε επίπεδο νομοθετικής εξουσίας και αξιώνει δικαστική προστασία και προσδιορισμό της φοροδοτικής ικανότητας από την δικαστική εξουσία.

      VI. Ο ρόλος της οικιακής οικονομίας

      Η αποκατάσταση της αδικίας σε βάρος των οικονομικά εξασθενημένων νοικοκυριών προϋποθέτει φυσικά μια επιστημονική τεκμηρίωση της οικονομικής τους εξάντλησης. Για αυτό πρέπει να αναπτυχθεί μια αντικειμενική και επιστημονική μεθοδολογία προσδιορισμού εκείνου του τμήματος του εισοδήματος που προορίζεται να καλύψει στοιχειώδεις δαπάνες και για αυτό δεν πρέπει να φορολογηθεί.

      Χρειάζεται επομένως να «ανακαλυφθεί», να «τυποποιηθεί» και να κατοχυρωθεί θεσμικά μια διαδικασία προσδιορισμού του αφορολόγητου ορίου κάθε οικογένειας με τρόπο που θα είναι ταυτόχρονα αξιόπιστος και με μικρό διοικητικό κόστος διαχείρισης.

      Σαν Ένωση Φορολογουμένων Ελλάδος θεωρούμε ότι αυτό τον ρόλο μπορεί να τον παίξει η επιστήμη της οικιακής οικονομίας και μάλιστα με δυο τρόπους:

      Σε ένα πρώτο επίπεδο, αυτή η επιστήμη μπορεί να δημιουργήσει δείκτες «ελαχίστου ορίου διαβίωσης», οι οποίοι θα λαμβάνουν υπόψη τα οικονομικά και γεωγραφικά δεδομένα κάθε περιοχής για να προσδιοριστούν οι ελάχιστες δαπάνες διαβίωσης κάθε νοικοκυριού, και τους οποίους θα χρησιμοποιεί το υπουργείο οικονομικών ως «αφορολόγητο όριο».

      Σε ένα δεύτερο επίπεδο, όταν υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις (όπως πχ σοβαρά προβλήματα υγείας ή άλλες ιδιαιτερότητες μιας οικογένειας) οι εξειδικευμένοι επιστήμονες της οικιακής οικονομίας ως εκτιμητές κόστους ελαχίστου διαβίωσης μπορούν να συντάσσουν οικογενειακούς προϋπολογισμούς ελάχιστου κόστους διαβίωσης, στους οποίους θα αθροίζονται όλες οι επιμέρους δαπάνες που είναι απαραίτητες για την διαβίωση μιας συγκεκριμένης οικογένειας, προκειμένου να προκύψει το ποσό εισοδήματος που θα μείνει αφορολόγητο σε μια συγκεκριμένη περίπτωση με ειδικά χαρακτηριστικά όπως πολύτεκνοι, μακροχρόνιες ασθένειες κλπ.

      Τελικός σκοπός είναι να αναγνωριστεί από το κράτος ένας οικογενειακός προϋπολογισμός ελαχίστων δαπανών διαβίωσης που θα ταυτίζεται με το αφορολόγητο όριο κάθε οικογένειας.

      Γιατί σε τελική ανάλυση ο φορολογικός νόμος αν θέλει να μακροημερεύσει πρέπει να έχει κερδίσει την συναίνεση την κοινωνίας, και μόνο ένας νόμος που σέβεται εν τοις πράγματι την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο.

      http://www.forologoumenos.gr/permalink/32489.html

  7. Ο πόλεμος κατά των μετρητών. Οδεύουμε προς έναν ολοκληρωτισμό; Τα κίνητρα και οι υποκινητές.

    https://averoph.files.wordpress.com/2017/03/74e6e-eurotarget.jpg?w=292&h=202

    Υπάρχει ένας πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη. Πρόκειται για τον πόλεμο κατά των μετρητών. Διεξάγεται σε όλο τον κόσμο, ενώ στην χώρα μας έχει λάβει μια ιδιαίτερα επιθετική μορφή. Οι πολιτικοί μαζί με τους τραπεζίτες, υποστηρίζουν ότι αυτό θα κάνει πιο ασφαλή την κοινωνία μας. Όμως τίθεται το ερώτημα, μήπως πρόκειται για ακόμη μια προπαγάνδα; Μήπως αφορά στον απόλυτο έλεγχο των πολιτών και των χρημάτων τους από το κράτος και τις τράπεζες; Μπορεί η κατάργηση των μετρητών να σημαίνει κατάλυση της Δημοκρατίας και των προσωπικών μας ελευθεριών;

    Όλο και περισσότεροι αναλυτές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ότι η κατάργηση των μετρητών στη φυσική τους μορφή, μας οδηγεί σ’ έναν ολοκληρωτισμό όπου η ιδιωτικότητα και τα δικαιώματα των πολιτών θα περιοριστούν δραματικά και όλοι μας θα είμαστε ανυπεράσπιστοι, υπό τον έλεγχο και την παρακολούθηση του κράτους, των μυστικών υπηρεσιών, τον χρηματοπιστωτικό τομέα και τους συλλογείς προσωπικών δεδομένων από τον κλάδο της πληροφορικής.

    Αυτό υποστηρίζει μεταξύ άλλων ο Νόρμπερτ Χέρινγκ (Norbert Häring), αρθρογράφος στη μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας, τη Handelsblatt, στο πιο πρόσφατο βιβλίο με τίτλο: «Η κατάργηση των μετρητών και οι συνέπειές της» που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη. Αξίζει να σημειωθεί ότι
    ένα ακόμη βιβλίο του ιδίου, με τίτλο Okonomie 2.0 έγινε μπεστ σέλερ και βραβεύθηκε ως το καλύτερο οικονομικό βιβλίο για το 2007. Το 2014 ο κ. Χέρινγκ διακρίθηκε με το βραβείο Keynes-Gesellschaft για την οικονομική αρθρογραφία. Είναι συνιδρυτής του WorldEconomics Association του μεγαλύτερου συνδέσμου οικονομολόγων παγκοσμίως που αριθμεί 12.000 μέλη, ενώ μεγάλη επισκεψιμότητα έχει το δίγλωσσο (γερμανικά και αγγλικά) μπλογκ Nobert haring Gelt und mehr.

    Η HuffPost Greece, μίλησε μαζί του για το θέμα αυτό και οι απόψεις του προβληματίζουν.

    Μόνο τα μετρητά είναι αληθινά.

    «Μόνο τα μετρητά είναι αληθινά. Δεν πρόκειται για κάποιο απόφθεγμα των σοφών του παρελθόντος που αρνούνται να προσαρμοστούν στον σύγχρονο κόσμο καθώς τα μετρητά είναι χειροπιαστά και μετρήσιμα. Βοηθούν να κρατάμε κάθε έλεγχο στα έξοδά μας. Τα μετρητά είναι κανονικό χρήμα, υποστηριζόμενο από το κράτος. Αντίθετα από το λογιστικό χρήμα των τραπεζών κρύβεται μια υπόσχεση σε περιόδους ευνοϊκής οικονομικής συγκυρίας. Από τη χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία ξέσπασε το 2008 και έπειτα έχουμε αρχίσει και πάλι να το αντιλαμβανόμαστε…Με το χρήμα που διακινούν οι τράπεζες κερδισμένοι βγαίνουν μόνο οι τραπεζίτες» έτσι ξεκινάει το βιβλίου του και μας εισάγει όλους σε ένα εφιαλτικό σενάριο στο οποίο συμμετέχουμε, άβουλα, όλοι μας.

    Όπως ο ίδιος εξηγεί, ένας τραπεζικός λογαριασμός στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια υπόσχεση για χρήμα. Όμως οι τράπεζες δημιουργώντας λογιστικό χρήμα έχουν απόλυτο έλεγχο στις συναλλαγές μας και μάλιστα έχουν και το δικαίωμα να αρνηθούν την όποια συναλλαγή εάν αυτές κρίνουν σκόπιμο.

    Όσον αφορά στα επιχειρήματα κατά των μετρητών, αυτά έχουν να κάνουν με την καταπολέμηση του εγκλήματος, της τρομοκρατίας, της φοροδιαφυγής.

    «Ο κίνδυνος της παράνομης χρηματοδότησης των κομμάτων δεν αναφέρεται τόσο συχνά, παρόλο που θα συνιστούσε ισχυρό επιχείρημα. Θα μπορούσε να εκληφθεί ότι παραπέμπει στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών» γράφει ο Χέρινγκ στο βιβλίο του και υπενθυμίζει ότι ο κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε το 2000 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τα αξιώματά του τόσο στο κόμμα όσο και στην κοινοβουλευτική ομάδα λόγω χρηματικής δωρεάς αξίας 100.000 μάρκων που έλαβε από έναν έμπορο όπλων και η οποία δεν καταχωρίστηκε σωστά στις οικονομικές καταστάσεις.

    Ο κ. Χέρινγκ είναι «καταπέλτης». Υποστηρίζει πως το επιχείρημα ότι η παρακολούθηση των πληρωμών διευκολύνει την πάταξη της εγκληματικότητας είναι παρατραβηγμένο και παράλογο και δεν δικαιολογεί την κατάλυση του τελευταίου ψήγματος προσωπικού ελέγχουν των πληροφοριών και ατομικής ελευθερίας.

    «Παραβλέπεται το γεγονός ότι οι μεγάλες πολυεθνικές “εξοικονομούν” δισεκατομμύρια σε φόρους νόμιμα, ημινόμιμα ή εντελώς παράνομα μέσω της μεταφοράς ηλεκτρονικού χρήματος. Οι εφοριακοί της δίωξης οικονομικού εγκλήματος που ερευνούν τέτοιου είδους πρακτικές κατηγορούνται ως τρελοί και απομακρύνονται από τις υπηρεσίες τους» γράφει στο βιβλίο «Η Κατάργηση των Μετρητών και οι συνέπειές της» και φέρνει ως παράδειγμα το περιστατικό ενός τέτοιου υπαλλήλου που κατηγόρησε μια τράπεζα για φοροδιαφυγή και τον έκλεισαν σε ψυχιατρείο.

    (Σχόλιο από Οι Μάσκες Πέφτουν:

    Το επιχείρημα της φοροδιαφυγής είναι τελείως υποκριτικό διότι οι κυβερνήσεις προάγουν συνειδητά μέσω διεθνούς νομοθεσίας την φοροδιαφυγή ως εξής:
    α)με την νομοθεσία των φορολογικών παραδείσων – υπεράκτιων εταιρειών
    β)με την δυνατότητα που παρέχει η διεθνής νομοθεσία σε μία εταιρεία να φορολογείται στην έδρα της που μπορεί να είναι ακόμα και ένα μικρό νοικιασμένο γραφείο σε έναν φορολογικό παράδεισο (δηλαδή σε μία χώρα ή πολιτεία που η φορολογία είναι πολύ χαμηλή έως σχεδόν μηδενική) ενώ η κύρια δραστηριότητά της να είναι σε άλλες χώρες στις οποίες είναι αφορολόγητα τα κέρδη της.
    γ) με νόμιμες φοροαπαλλαγές των μεγάλων επιχειρήσεων πολύ ευνοϊκότερες από όσο επιβαρύνεται ο μέσος όρος, μέσω σκοπίμως δαιδαλωδών νομοθετικών ρυθμίσεων συγκάλυψης της φοροαποφυγής.

    Το επιχείρημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας είναι επίσης τελείως υποκριτικό διότι η τρομοκρατία είναι κατά 99,9% προϊόν κρατικών μυστικών υπηρεσιών, όπως γιά παράδειγμα οι μισθοφόροι στην Συρία που υποστηρίζονται και χρηματοδοτούνται από δυτικά και αραβικά κράτη, πόσο μάλλον για τίς μεμονωμένες επιθέσεις «τζιχαντιστών» ή άλλων έμμεσα καθοδηγούμενων, επίσης από μυστικές υπηρεσίες. Πέραν του ότι οι αφιονισμένοι ειλικρινείς τζιχαντιστές βομβιστές αυτοκτονίας σίγουρα δεν πληρώνονται!
    Είναι άλλωστε γελοίο και υποτιμητικό της νοημοσύνης να γίνονται από τα δυτικά κράτη «ανθρωπιστικοί» βομβαρδισμοί και επιθέσεις με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα και οι ένοχοι θύτες να εμφανίζονται συγκλονισμένοι απο την τάδε βομβιστική τρομοκρατική επίθεση (που προβοκατόρικα οι ίδιοι σχεδίασαν).

    Τέλος το οργανωμένο έγκλημα πχ από ναρκωτικά, βρίσκεται κάτω από την πλήρη γνώση και επιτήρηση των κυβερνήσεων οι οποίες το προστατεύουν ή συνεργάζονται με αυτό. Πχ οι φυτείες όπιου στο Αφγανιστάν που επί κατοχής του από τα αμερικάνικά στρατεύματα έχουν υπερπολλαπλασιάσει την παραγωγή τους, ενώ αν υπήρχε πολιτική βούληση θα τις κατέστρεφαν σε ελάχιστο χρόνο αφού ο δορυφορικός τους εντοπισμός είναι εύκολος.

    Ο φοροφυγάς, ο παράνομος και ο εγκληματίας βρίσκονται στην κορυφή της οικονομικής και εξουσιαστικής πυραμίδας και μας επιβάλλουν μέτρα δήθεν γιά να εξυγιανθούμε εμείς οι υπόλοιποι, (κοροϊδεύοντας τους παντελώς ανυποψίαστους ότι φταίει ο φοροδιαφεύγων περιπτεράς ή ηλεκτρολόγος ή γιατρός γιά το γενικό πρόβλημα).

    Πέραν αυτών, τα κράτη χρειάζονται υπέρμετρα φορολογικά έσοδα κυρίως γιά να πληρώνουν τους τόκους των δανείων τους που δημιουργούνται εξ αιτίας της παράλογης εκχώρησης στις τράπεζες του προνομίου τους της έκδοσης χρήματος, που είναι το απόλυτο σκάνδαλο και που είναι το μόνο που δεν συζητείται διεθνώς ΠΟΤΈ, σε κανένα συνέδριο ούτε στους G7, ούτε στους G20, ούτε στον ΟΗΕ, στο ΔΝΤ στην τρόικα, στούς «θεσμούς», στην παγκόσμια τράπεζα, στα υπουργικά συμβούλια, στα ΜΜΕ, γενικώς ΠΟΤΈ και ΠΟΥΘΕΝΑ, πρός δόξαν του κεντρικά σχεδιαζόμενου καθολικού ελέγχου της σκέψης και της δημόσιας δράσης.
    (-βλέπε: Η ΥΦΑΡΠΑΓΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥ ΕΚΔΟΣΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΣ)

    Κατά συνέπεια όλες αυτές οι δικαιολογίες είναι ψευδείς και κακοήθεις και στοχεύουν στο απόλυτο σκλάβωμα της ανθρωπότητας. )

    Ο κ. Χέρινγκ δεν «μασάει» τα λόγια του και μιλά με στοιχεία για μεγάλες τράπεζες, συμπεριλαμβανομένων της Deutsche Bank και της Commerzabank οι οποίες αναγκάστηκαν να πληρώσουν υπέρογκα πρόστιμα για χειραγώγηση της αγοράς και ξέπλυμα χρήματος. Κάποια από αυτές θεωρείται ως η κατεξοχήν τράπεζα των μεγάλων εμπόρων ναρκωτικών και όσων επιδίδονται σε ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος.

    Επίσης υπογραμμίζει πως «εάν εκλείψουν τα μετρητά αποφεύγονται οι μαζικές εκροές καταθέσεων σε περίπτωση που οι τράπεζες αντιμετωπίζουν δυσχέρειες, με αποτέλεσμα οι καταθέτες να παραιτούνται από τα χρήματά τους προκειμένου τα τραπεζικά ιδρύματα να διατηρήσουν τη ρευστότητά τους και τη φερεγγυότητά τους».

    «Εάν λοιπόν είμαστε όλοι δέσμιοι είτε επειδή έχουν καταργηθεί τα μετρητά, είτε επειδή δεν μπορούμε πλέον να τα αποσύρουμε από την τράπεζα, η σταδιακή υφαρπαγή των μετρητών εξαιτίας των αρνητικών επιτοκίων γίνεται ανεμπόδιστα»

    Κάνει αναφορά σε ένα από τους πρωτοστάτες της καταπολέμησης των μετρητών, τον πρώην επικεφαλής οικονομολόγο του ΔΝΤ, τον Κεν Ρόγκοφ (Ken Rogoff ). Ο Ρόγκοφ αλλά και η λογική πίσω από την κατάργηση των μετρητών βασίζεται στην πολιτική των αρνητικών επιτοκίων, το οποίο χαρακτηρίζεται ως ένα εργαλείο των κεντρικών τραπεζών για την αποκατάσταση της μακροοικονομικής σταθερότητας.

    Εάν λοιπόν είμαστε όλοι δέσμιοι είτε επειδή έχουν καταργηθεί τα μετρητά, είτε επειδή δεν μπορούμε πλέον να τα αποσύρουμε από την τράπεζα, η σταδιακή υφαρπαγή των μετρητών εξαιτίας των αρνητικών επιτοκίων γίνεται ανεμπόδιστα, υποστηρίζει ο κ. Χέρινγκ επισημαίνοντας πως πρόκειται για μια νομισματική πολιτική υπέρ των πλουσίων, καθώς ωθεί προς τα άνω την αξία των μετοχών, των εταιρικών συμμετοχών και των ακινήτων που διακρατούν οι εύποροι.

    Όσο υπάρχουν μετρητά σε φυσική μορφή και σε κυκλοφορία κανείς δεν πρόκειται να τα αφήσει σε τραπεζικούς λογαριασμούς με αρνητικά επιτόκια που χρόνο με τον χρόνο θα χάνουν την αρχική τους αξία. Ο εγκλωβισμός των αποταμιεύσεων σε τραπεζικούς λογαριασμούς με αρνητικά επιτόκια είναι καταλήστευση των αποταμιεύσεων των πολιτών από το κράτος και τις τράπεζες. Αυτό είναι γνωστό σε τράπεζες και κράτος και πρέπει οπωσδήποτε να αποτρέψουν την μόνη άμυνα που έχει ο κόσμος και δεν είναι άλλη από την μαζική απόσυρση των καταθέσεων (bank run).

    Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολέμιοι των μετρητών χρησιμοποιούν τον όρο «αποθησαυρισμός» (μια λέξη αρνητικά χρωματισμένη) όταν κάποιος φυλάει τα χρήματά του με τη μορφή μετρητών ή χρυσού. Ωστόσο, χρησιμοποιούν τον όρο «αποταμίευση» για όλους αυτούς που κάνουν μια εγγραφή στα ηλεκτρονικά βιβλία μιας εμπορικής τράπεζας.

    Στην Ελλάδα πλέον δεν έχουμε αυτή την επιλογή. Δεν είναι τυχαίο ότι οι υποστηρικτές της κατάργησης των μετρητών, χρησιμοποιούν συγκεκριμένη φρασεολογία και κάθε μέσο πλύσης εγκεφάλου για να πείσουν τους πολίτες για τα «οφέλη» μια κοινωνίας χωρίς μετρητά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολέμιοι των μετρητών χρησιμοποιούν τον όρο «αποθησαυρισμός» (μια λέξη αρνητικά χρωματισμένη) όταν κάποιος φυλάει τα χρήματά του με τη μορφή μετρητών ή χρυσού. Ωστόσο, χρησιμοποιούν τον όρο «αποταμίευση» για όλους αυτούς που κάνουν μια εγγραφή στα ηλεκτρονικά βιβλία μιας εμπορικής τράπεζας.

    Στη χώρα μας προσπαθούν να μας πείσουν για τα οφέλη των συναλλαγών χωρίς μετρητά, το αποδεικνύει άλλωστε ο βομβαρδισμός διαφημίσεων με τα χαρούμενα πρόσωπα που πλέουν σε πελάγη ευτυχίας γιατί πληρώνουν με κάρτα, καθώς χαρτονομίσματα και κέρματα τους είναι βάρος στην τσέπη και τους μπερδεύουν στην πληρωμή του λογαριασμού τους. Η ελληνική κυβέρνηση υπόσχεται μοριοδότηση με κλήρωση πλούσιων δώρων σε όσους κάνουν τις πληρωμές τους με κάρτες, ενώ παρανομεί με το να μη δέχεται «χτίσιμο» του αφορολόγητου με τις αποδείξεις που οι πολίτες συγκεντρώνουν από τις αγορές τους με πραγματικά χρήματα, τραπεζογραμμάτια με την υπογραφή του Μάριο Ντράγκι, του κεντρικού τραπεζίτη της ΕΕ.

    «Το ανατριχιαστικό είναι πόσο φθηνά ξεπουλιούνται πολλοί άνθρωποι ως πρώτη ύλη, ενώ φροντίζουν και για τους υπόλοιπους να γίνεται όλο και πιο ακριβό, εάν όχι αδύνατον, αργά ή γρήγορα, να διατηρήσουν έστω και ένα ίχνος ιδιωτικότητας» γράφει ο Νόμπερτ Χέρινγκ στο βιβλίο «Η Κατάργηση των Μετρητών και οι Συνέπειες της. Οδεύοντας προς τον ολοκληρωτικό έλεγχο».

    – Ρωτήσαμε τον κ. Χέρινγκ να μας πει με ποιο τρόπο οι πολίτες μπορούν να χάσουν τον έλεγχο των χρημάτων τους, των μετρητών τους.

    – Εάν η χρήση των μετρητών, κοσμημάτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αποθηκευμένη αξία, περιορίζεται, δεν έχεις καμία άλλη επιλογή από το να αποθηκεύσεις τα χρήματά σου στην τράπεζα, το οποίο σημαίνει πως εξαρτάσαι από μια λογιστική εγγραφή στο σύστημα της τράπεζας. Οι τράπεζες συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα αναδιάρθρωσης, ειδικότερα στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία. Το παράδειγμα της Κύπρου είχε δείξει πόσο εύκολο είναι να αναδιαρθρώσεις μια τράπεζα απλά με το να μειωθούν ή να διαγραφούν αυτές οι λογιστικές εγγραφές στο σύστημα των τραπεζών. Σημειώνεται πως πλέον υπάρχει και ευρωπαϊκή νομοθεσία η οποία δίνει το δικαίωμα για κούρεμα των καταθέσεων των πολιτών».

    – Ωστόσο οι πολίτες ακόμη μπορούν να έχουν χρήματα ή χρυσό, εκτός τραπεζικού συστήματος παρά τις προσπάθειες για το αντίθετο.

    – Στην Ελλάδα πέρασαν νόμο που επιτρέπει σε επιθεωρητές να μπαίνουν στα σπίτια των πολιτών και να ψάχνουν για κρυμμένους «θησαυρούς», για χρήματα, ή άλλα αντικείμενα αξίας, που δεν έχουν δηλωθεί. Εάν βρουν κάτι, θα μπορούν βάσει νόμου να το κατάσχουν σε περίπτωση που δεν θα μπορεί ο πολίτης να αποδείξει πως το απέκτησε με νόμιμο τρόπο. Εννοείται πως το να αποδείξει κανείς το αντίθετο καθίσταται δύσκολο. Η κυβέρνηση της Ινδίας εξέδωσε μια παρόμοια νομοθεσία αμέσως μόλις απαγόρευσαν την κυκλοφορία δύο εκ των βασικών χαρτονομισμάτων τους. Αυτοί οι περιορισμοί φύλαξης περιουσιακών στοιχείων εκτός του τραπεζικού συστήματος είναι πολύ στενά συνδεδεμένοι με τους περιορισμούς στη χρήση μετρητών. Εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό.

    – Δίνετε έμφαση στην υπόθεση ότι με την εξάλειψη των μετρητών ενθαρρύνεται η επιβολή αρνητικών επιτοκίων. Σε τι εξυπηρετεί αυτό και ποιον ωφελεί.

    – Τα αρνητικά επιτόκια είναι μια ηπιότερη μορφή και πιο ομαλή μορφή απαλλοτρίωσης των χρημάτων των καταθετών εάν οι τράπεζες αντιμετωπίσουν θέμα αναδιάρθρωσης. Εάν, για παράδειγμα, κάθε χρόνο αφαιρείται το 5% των υποχρεώσεων προς τους αποταμιευτές – καταθέτες, τότε το εθνικό τραπεζικό σύστημα το οποίο αντιμετωπίζει πρόβλημα, θα μπορεί να γίνει και πάλι φερέγγυο και μάλιστα σε σύντονο χρονικό διάστημα.

    – Επίσης υποστηρίζετε ότι σε μια κοινωνία χωρίς μετρητά όλοι οι πολίτες είναι εν δυνάμει θύματα ενός κουρέματος των καταθέσεων τους. Όσον αφορά την περίπτωση της Ελλάδας όπου ήδη τα χρήματά μας είναι δεσμευμένα τι μπορεί να συμβεί;

    – Στην Ελλάδα έχετε τους περιορισμούς όσον αφορά στο ποσό ανάληψης χρημάτων, αλλά και στο ποσό των μετρητών που μπορεί να βγει εκτός συνόρων. Εάν η Ελλάδα παραμείνει στο ευρώ και χρειαστεί οι τράπεζες να ανακεφαλαιοποιηθούν, μεγάλο μέρος τα «λεφτά» των Ελλήνων πολιτών, που βρίσκονται στο λογιστικό σύστημα των τραπεζών, το πιο πιθανό είναι να ακυρωθούν. Εάν η Ελλάδα υποχρεωθεί να βγει από το ευρώ, η αξία αυτών των λογαριασμών με όρους αγοραστικής δύναμης θα μειωθεί δραματικά.

    – Όμως βάσει ευρωπαϊκής νομοθεσίας οι καταθέσεις μέχρι 100.000 ευρώ δεν προστατεύονται;

    – Καθόλου. Η νομοθεσία κάνει λόγο για έναν υποθετικό μηχανισμό που θα απαγορεύει στις τράπεζες να εγγυώνται η μια τα χρέη της άλλης έως το ποσό που αναλογεί ανά πελάτη. Ωστόσο εάν χρεοκοπήσουν όλες τους τότε δεν θα έχουν τα χρήματα για να το κάνουν αυτό και οι κυβερνήσεις δεν έχουν την υποχρέωση να πληρώσουν τον λογαριασμό».

    – Πώς ο πόλεμος κατά των μετρητών έχει συνέπειες όσον αφορά στην προστασία της ιδιωτικής μας ζωής, στην περιουσία μας; Επίσης κάνετε λόγο για την επεξεργασία μεγάλου όγκου δεδομένων (Big Data) που αφορούν προσωπικές πληροφορίες. Ποιοι είναι αυτοί που διαχειρίζονται με τέτοια ευκολία τη ζωή μας;

    – Η αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας (NSA) έχει πρόσβαση σε όλες τις διεθνείς τραπεζικές συναλλαγές (που εμπίπτουν στο Πρόγραμμα Παρακολούθησης της Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας -TFTP) και οι οποίες γίνονται μέσω swift. Όλες οι πληροφορίες σχετικά με τις πληρωμές μέσω του τραπεζικού σας λογαριασμού ή των πιστωτικών σας καρτών καταγράφονται και αποθηκεύονται αυτόματα από τους «μηχανισμούς» ασφαλείας για να προβούν στην όποια διερεύνηση της συναλλαγής όποτε αυτό κριθεί σκόπιμο.

    Επίσης online υπηρεσίες μεταφοράς χρημάτων, όπως το PayPal, μπορούν να πουλήσουν πληροφορίες σχετικές με εσάς βάσει των στοιχείων που έχουν στη διάθεσή τους, έπειτα από τη συμφωνία που έχετε συνάψει με την εταιρεία μέσω διαδικτύου. Το ίδιο ισχύει και με τις εταιρείες έκδοσης πιστωτικών καρτών. Εάν λοιπόν δεν έχετε πρόσβαση σε μετρητά, εάν δεν μπορείτε να κάνετε πληρωμές με μετρητά, τότε δεν έχετε και κανένα τρόπο για να διαφυλάξετε την ιδιωτικότητα σας και τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα σας, όπως για παράδειγμα την αγορά ενός περιοδικού που μπορεί να είναι ύποπτο πολιτικά, ή να αποκαλύπτονται πληροφορίες σχετικά με τις σεξουαλικές σας προτιμήσεις, τις οποίες σίγουρα δεν θέλετε να τις γνωρίζουν τρίτοι.

    Όλα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να επιβληθεί η αμερικανική νομοθεσία σε όλο τον κόσμο, καθώς οι βασικές υπηρεσίες πληρωμών έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ. Όλες αυτές οι πληροφορίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να εκβιάσουν άτομα για συγκεκριμένους σκοπούς, μπορεί να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία μιας κοινωνίας όπου οι άνθρωποι θα φοβούνται να σηκώσουν κεφάλι, αφού θα ξέρουν ότι θα μπορούν να καταστραφούν ή να πέσουν σε δυσμένεια απέναντι στους ισχυρούς. Εάν μια απολυταρχική κυβέρνηση, δείτε για παράδειγμα τον Ερντογάν ή τον Τραμπ, πάρουν τον έλεγχο ενός συστήματος που καταγράφει και αποθηκεύει όλες τις οικονομικές συναλλαγές των πολιτών, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για μια καταστροφή.

    (Σχόλιο από Οι Μάσκες Πέφτουν: η αναφορά στον Τραμπ ως παράδειγμα είναι άστοχη και παράλογη. Ο Norbert Häring παρ’ ότι έχει αντιληφθεί σωστά το ζήτημα των μετρητών και της σχετικής διεθνούς εναρμονισμένης προπαγάνδας, στο ζήτημα του Τραμπ δεν τα κατάφερε να μήν εγκλωβιστεί σε αυτήν, ίσως επειδή στην Γερμανία η σχετική προπαγάνδα έχει κατακλύσει ολα τα ΜΜΕ με ιδιαίτερη ένταση.)

  8. συνέχεια :
    – Ακούγονται εφιαλτικά όλα αυτά, αλλά πώς φτάσαμε εδώ, ποια είναι η κρυφή ατζέντα και ποιοι την προωθούν, ποια είναι τα κίνητρα; Γράφετε στο βιβλίο σας ότι η Αφρική ήταν και είναι ένα επιτυχές πεδίο πειραματισμού, ισχύει το ίδιο και για την Ελλάδα;

    – Φοβάμαι πως δεν είναι και πολύ κρυφή η ατζέντα πλέον, όπως και τα κίνητρα πίσω από τις προσπάθειες για την κατάργηση των μετρητών. Όσον αφορά στα κίνητρα, το πρώτο έχει να κάνει με τη δυνατότητα απαλλοτρίωσης των κεφαλαίων που έχουν οι αποταμιευτές στις τράπεζες όταν αυτές βρεθούν σε κίνδυνο. Οι τρόποι για να επιτευχθεί αυτό είναι μέσω των αρνητικών επιτοκίων και ο άλλος, για τον οποίο δεν γίνεται ανοιχτά η κουβέντα, είναι το κούρεμα των καταθέσεων.

    Το δεύτερο κίνητρο έχει να κάνει με τον ολοκληρωτικό έλεγχο και παρακολούθηση των πολιτών υπό το πρόσχημα της μάχης κατά του εγκλήματος. Η επίσημη δικαιολογία για τα μέτρα που αφορούν στην κατάργηση των μετρητών είναι η πάταξη του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, της φοροδιαφυγής και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας.

    Τρίτο κίνητρο είναι η μεγέθυνση των κερδών για τους διαχειριστές ηλεκτρονικών πληρωμών. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας και οι εταιρείες IT θέλουν βγάλουν χρήματα από κάθε συναλλαγή, απ΄όλες τις συναλλαγές, που κάνουν οι πολίτες.

    Το πώς ξεκίνησε αυτό είναι μια μεγάλη και πολύπλοκη ιστορία. Το 1995 όταν η Παγκόσμια Τράπεζα και οι ενδιαφερόμενες ιδιωτικές εταιρείες μαζί με ιδρύματά τους, όπως οι Vias, Mastercard, Paypal και Microsoft, ίδρυσαν τη διεθνή οργάνωση κατά της φτώχειας, την CGAP, (Consultative Group to Assist the Poor) η οποία είναι ακόμη ενεργή, εργάστηκαν στην αξιοποίηση της ιδέας του Μοχάμεντ Γιουνούς (Μ. Γιουνούς: Οικονομολόγος και τραπεζίτης από το Μπανγκλαντές, καθώς και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης το 2006 «για τη δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών ευκαιριών για τους φτωχούς, και ιδίως για τις γυναίκες, μέσω της καινοτόμου εργασίας τους στη χορήγηση μικρών δανείων και εγγυήσεων». Επίσης ανέπτυξε τις έννοιες της μικροπίστωσης και της μικροχρηματοδότησης).

    Στόχος τους ήταν να κάνουν δημοφιλή τη μικροπίστωση και να την μετατρέψουν από ένα πρόγραμμα χρηματοδότησης προς όφελος των φτωχών επιχειρηματιών, σε μια μπονάτζα κερδών για τους μικροπιστωτές που εκμεταλλεύονταν τους φτωχούς.

    Επίσης, το 2012 το πρώτο κίνητρο που σας περιέγραψα, έλαβε διαστάσεις επιδημίας έπειτα από τις επιπτώσεις με τη «φούσκα» ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου. Tότε ήταν που η Citi μαζί με την ίδια ομάδα ιδρυμάτων (από κοινού με το Ίδρυμα Gates, το Ίδρυμα Ford, Visa, και τη MasterCard / “Η κατάργηση των μετρητών και οι συνέπειες της. Οδεύοντας προς τον ολοκληρωτικό έλεγχο Nobert Haring” Εκδόσεις Λιβάνη) ίδρυσε την οργάνωση «Better Than Cash Alliance» σκοπός της οποίας είναι ο περιορισμός των μετρητών στις αναπτυσσόμενες χώρες και η προαγωγή του ηλεκτρονικού χρήματος και του χρήματος μέσων κινητών συσκευών. (Όπως γράφει ο Haring στο βιβλίο του, για να προσδώσουν σοβαρότητα στο όλο εγχείρημα ο Γκέιτς και η MasterCard είχαν προηγουμένως εξαγοράσει μια μικρή οργάνωση του ΟΗΕ που αντιμετώπιζε οικονομικές δυσχέρειες, το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη Κεφαλαίου – United Nations Capital Development Fund – UNCDF.

    Σχετικά με το τρίτο κίνητρο, αυτό της παρακολούθησης, με επιτυχία χρησιμοποιήθηκε για να κάνουν τις κυβερνήσεις που συμμετέχουν στους G20 να ενδιαφερθούν και να προωθήσουν την ατζέντα των Paypal, Visa, Microsoft και των συναφών ιδρυμάτων. Μεγάλο μέρος όλων αυτών γίνεται μέσω των κεντρικών τραπεζών, το οποίο πρέπει να γίνει κατανοητό ότι εργάζονται με γνώμονα το συμφέρον του ιδιωτικού τραπεζικού τομέα και όχι των πολιτών. Επίσης πρέπει να υπογραμμίσω ότι όλα τα μεγάλα ιδρύματα, μαζί με τους επικεφαλής όλων των μεγάλων διεθνών τραπεζών, είναι μέλη του G30».

    – Θέλετε να εξηγήσετε λίγα πράγματα στους αναγνώστες μας για το G30;

    – To Group of Thirty, πιστεύω ότι είναι το κέντρο που συντονίζει τον πόλεμο κατά των μετρητών. Μεταξύ των μελών του και υπέρμαχοι της κατάργησης των μετρητών, είναι ο Λάρι Σάμερς, (Larry Summers, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας και μετέπειτα υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Κλίντον, ήταν το πρώτο σημαίνον πρόσωπο που το 2013 εκφράστηκε ανοιχτά υπέρ της κατάργησης των μετρητών) και ο καθηγητής του Χάρβαρντ και ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, ο Κεν Ρόγκοφ (Ken Rogoff ). Επίσης μεταξύ των πολέμιων των μετρητών και μέλος του G30, πρώην καθηγητής στο Χάρβαρντ, είναι και ο πρόεδρος της ΕΚΤ, ο Μάριο Ντράγκι, όπου ως ως γνωστόν ενσωμάτωσε παράνομες νομοθεσίες, αφού με συγκεκριμένα νομικά επιχειρήματα διατύπωσε τη γνώμη ότι οι απαγορεύσεις μετρητών είναι σύμφωνες με τη συνθήκη της ΕΕ. Έτσι οι εθνικές κυβερνήσεις έθεσαν απαγορεύσεις στις πληρωμές με μετρητά, με τραπεζογραμμάτια δηλαδή, τα οποία εκδίδει η ΕΚΤ και υπογράφει ο Ντράγκι, ακόμη και εάν πρόκειται για το νόμιμο χρήμα – νόμισμα- της Ευρωζώνης».

    – Όπως το αντιλαμβάνομαι οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν κάνει μέτωπο για την επίτευξη μιας κοινωνίας χωρίς μετρητά.

    – Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία των ΗΠΑ που εξαπλώνεται παγκοσμίως.
    Η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ είναι στον πυρήνα αυτής της καμπάνιας. Η ΕΕ και τη ΕΚΤ είναι συνεργοί. Συγκρότησαν την Τρόικα με αποτέλεσμα ΕΚΤ, ΔΝΤ και Κομισιόν να είναι τα εκτελεστικά όργανα που υπαγορεύουν και διασφαλίζουν, στην υπό τον έλεγχό τους ελληνική κυβέρνηση, την επιβολή πολλών νομοθεσιών που θέτουν περιορισμούς στη χρήση μετρητών, καθιστώντας τα παράνομα σε μεγάλα τμήματα της οικονομικής ζωής. Όπως το αντιλαμβάνομαι δεν ήταν και τόσο δύσκολο να επιτευχθεί, δεδομένου ότι οι ελληνικές τράπεζες αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα και ευεργετούνται από τους περιορισμούς ανάληψης και χρήσης μετρητών. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση απελπισμένα χρειάζεται φοροεισπρακτικά έσοδα και είναι ευκολότερο να τα εισπράξει από το ασθενέστερο τμήμα του πληθυσμού που μπορεί και ελέγχει ευκολότερα, αντί να κυνηγήσει αυτούς που τρώνε με χρυσά κουτάλια.

    – Γιατί οι τράπεζες προτιμούν το λογιστικό χρήμα έναντι των μετρητών;

    – Οι τράπεζες έχουν το ισχυρότερο συμφέρον να ξεφορτωθούν τα μετρητά. Είναι ανταγωνιστικά στο χρήμα που μπορούν να δημιουργήσουν μόνες τους (λογιστικό χρήμα) και από το οποίο μπορούν βγάλουν και κέρδος. Επίσης εάν δεν κυκλοφορούν μετρητά, οι πολίτες δεν θα μπορούν πλέον να πάρουν τα μετρητά τους από τις τράπεζες για να τα σώσουν.
    Τα χαρτονομίσματα είναι ένας τίτλος που είτε τον έχεις, είτε δεν τον έχεις. Μόνο ασυνείδητες και απολυταρχικές κυβερνήσεις , όπως αυτή της Ινδίας, η οποία είναι διατεθειμένη να εξαπατήσει τους πολίτες της και να κηρύξει τα χαρτονομίσματά τους άκυρα, μπορεί να αφαιρέσει αυτούς τους τίτλους από τον κόσμο. Το λογιστικό χρήμα των τραπεζών είναι απλά μια εγγραφή στα συστήματα των τραπεζών και ο όποιος περιορισμός στη χρήση τους ή στην αξία τους μπορεί και έχει γίνει άλλωστε, με μεγάλη ευκολία».

    – Υπάρχουν αρκετά χρήματα στις τράπεζες;

    – Όχι, δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα στις τράπεζες για να πληρώσουν τον καθένα τα λεφτά που του έχουν υποσχεθεί εάν τα ζητήσουν όλοι μαζί ταυτόχρονα. Δεν είναι αρκετά τα χρήματα ακόμη και με συντελεστή το δέκα. Γι΄αυτό οι τράπεζες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρειάζονται ένα σύστημα που επιβάλλει απαγόρευση στην εκταμίευση μετρητών. Ο χρυσός από μόνος του θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική για κάποιο διάστημα. Όμως εάν αρχίσει και χρησιμοποιείται πολύ, τότε θα υπάρξει κάποια νομοθεσία που θα καθιστά παράνομη την κατοχή του.

    (Σχόλιο από Οι Μάσκες Πέφτουν: πότε θα καταλάβουμε ότι οι κυβερνήσεις μας αντιμετωπίζουν χειρότερα και από σκλάβους;)

    – Έχετε προσφύγει νομικά επειδή δεν δέχεστε να εξοφλείται το ραδιοτηλεοπτικό τέλος που σας αναλογεί αυτόματα από τον τραπεζικό σας λογαριασμό και επιθυμείτε η εξόφληση να γίνεται τοις μετρητοίς. Τι προσπαθείτε να πετύχετε με αυτό και σε τι στάδιο βρίσκεται η προσφυγή σας;

    – Θέλω να φέρω στο προσκήνιο το γεγονός ότι τα μετρητά είναι ένας νόμιμος τίτλος και η άρνηση αποδοχής τους από δημόσιους φορείς οι οποίοι το αναγνωρίζουν ως τέτοιο, γίνεται κατά παράβαση του νόμου. Θέλω να κάνω το κοινοβούλιο να σκεφτεί σχετικά με αυτό το ζήτημα, αντί να εγκαταλείπει όλες τις αποφάσεις στις ιδιωτικές και κεντρικές τράπεζες. Όσον αφορά στην εξέλιξη της υπόθεσης έχασα σε πρώτο βαθμό, όπως αναμενόταν άλλωστε και κάποια στιγμή η υπόθεση θα εκδικαστεί εκ νέου στο εφετείο.

    – Η πράξη σας είναι μια μορφή αντίστασης και ενθαρρύνετε τον κόσμο προς αυτή την κατεύθυνση. Τι ακριβώς του προτείνετε να κάνει;

    – Πρέπει οπωσδήποτε κάποιος στην Ελλάδα δημόσια να παραβεί τις αμφιλεγόμενες νομοθετικές ρυθμίσεις που απαγορεύουν την πληρωμή μεγάλων ποσών με μετρητά. Επίσης, αυτός ή αυτοί που θα προβούν σε αυτή την ενέργεια, να αρνηθούν να πληρώσουν και το πρόστιμο που θα τους επιβληθεί και στη συνέχεια να βρεθούν ενώπιον του δικαστηρίου. Το άρθρο 128 της Συνθήκης της ΕΕ ορίζει κατηγορηματικά ότι τα χαρτονομίσματα του ευρώ είναι νόμιμοι τίτλοι και πρέπει να γίνονται δεκτοί. Μια εθνική κυβέρνηση δεν έχει την εξουσία να πράξει διαφορετικά και να απαγορεύσει στους πολίτες της τη χρήση αυτών των νόμιμων τίτλων. Ακόμη θα πρέπει όλοι να πληρώνουν όσο γίνεται πιο συχνά και περισσότερο τοις μετρητοίς έτσι ώστε να καταστήσουν δυσκολότερο να χαρακτηρίζονται ως ύποπτοι οι πολίτες που κάνουν χρήση μετρητών.

    – Όμως μιλώντας για αντίσταση, όπως γνωρίζετε η χρήση μετρητών στη χώρα μου έχει περιοριστεί και καθίσταται σταδιακά απαγορευτική. Οι πολίτες εν πολλοίς έχουν χάσει τον έλεγχο της ζωής τους, η φτωχοποίηση είναι γενικευμένη, οι εκ των Βρυξελλών εντολές υπερβαίνουν το εθνικό δίκαιο σε βαθμό απολυταρχίας, κάνοντας τη χώρα να μοιάζει με αποικία. Πώς πιστεύετε ότι αντιμετωπίζονται όλα αυτά;

    – Φοβάμαι πως είναι πολύ, πάρα πολύ δύσκολο. Η Ελλάδα είναι ανίσχυρη όσο χρησιμοποιείται ως αποτρεπτικός παράγοντας από αυτούς που θέλουν να περάσουν το μήνυμα που λέει “κοίτα τι θα συμβεί εάν δεν είσαι υπάκουος”. Ενδεχομένως η χώρα σας να καταφέρει να εξέλθει από αυτή τη δυσχερή θέση όταν όλο το οικοδόμημα καταρρεύσει και επικρατήσει ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

    ID-ONT

    The Huffington Post

    http://oimaskespeftoun.blogspot.gr/2017/03/blog-post_18.html

  9. Στα 5.900 Το Νέο Αφορολόγητο

    12 Μάρτιος, 2017

    Τα βασικά κεφάλαια που έκλεισαν είναι το νέο αφορολόγητο και η δέσμη με τα αντίμετρα, με τα οποία ασχολείται η πλειοψηφία του κυριακάτικου Τύπου.

    Σύμφωνα με το Έθνος της Κυριακής, στο μέτωπο του αφορολόγητο, οι παρεμβάσεις έχουν κλειδώσει στο 1% του ΑΕΠ και πρόκειται να τρέξουν το 2019.

    Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος όρος θα διαμορφωθεί στα 5.900 (από 8.636 ευρώ που είναι σήμερα) ωστόσο θα υπάρχουν διακυμάνσεις ανάλογα με την οικογενειακή κατάσταση. Ειδικότερα:

    θα ξεκινά από τα 5.600 για τον άγαμο
    και θα αυξάνεται σταδιακά πάνω από τα 5.900 για τις οικογένειες με παιδιά.
    Και η εφημερίδα Τα Νέα μιλά για αφορολόγητο στα 5.900 με πρώτο συντελεστή 22%, που αποτελεί πρόταση των δανειστών, που σημαίνει ότι θα πληρώνουν φόρο εισοδήματος ακόμη και οι μισθοί των 500 ευρώ. Όπως σημειώνουν τα Νέα, ο συντελεστής στο πρώτο κλιμάκιο εισοδήματος σχεδιάζεται να παραμείνει στο 22%, προκειμένου να βγουν τα νούμερα και η διεύρυνση της φορολογικής βάσης να αποδώσει 1,8 δισ. ευρώ. Ο συνδυασμός υψηλού πρώτου συντελεστή και χαμηλού αφορολογήτου οδηγεί σε επιβαρύνσεις από 220 έως και 602 ευρώ για φορολογουμένους με εισοδήματα έως και 10.000 ευρώ.

    Ο επτάλογος των αντίμετρων

    Όσο για τα αντίμετρα (τις φοροελαφρύνσεις που έχουν υποσχεθεί για κάθε νέα αύξηση της φορολόγησης) σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει το Έθνος αφορούν στα εξής θέματα:

    ένα μεγάλο αναπτυξιακό πακέτο,
    μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων,
    μείωση της φορολογίας φυσικών προσώπων,
    μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, σε συνδυασμό με μέτρα για τη στήριξη των συνταξιούχων,
    δράσεις κοινωνικής πολιτικής,
    προγράμματα απασχόλησης,
    μείωση του ΕΝΦΙΑ για τους μικροϊδιοκτήτες.
    Ανοικτό παραμένει το θέμα των συντάξεων, με το οικονομικό επιτελείο να καταθέτει κοστολογημένες προτάσεις. Το Ταμείο εμμένει σε μέτρα 1% του ΑΕΠ και ζητά «ξαφνικό θάνατο» στις συντάξεις, δηλαδή περικοπή της προσωπικής διαφοράς μια και έξω.

    http://analitis.gr/sta-5-900-neo-aforologito/

  10. Αφορολόγητο όριο βάσει ευλόγων δαπανών διαβίωσης-Η διεθνής και συνταγματική κατοχύρωση του ελάχιστου ορίου αξιοπρεπούς διαβίωσης

    https://justiceforgreece.files.wordpress.com/2017/03/2o-gymnasio-b.jpg?w=768&h=508

    Αφορολόγητο όριο βάσει ευλόγων δαπανών διαβίωσης

    Το αφορολόγητο όριο είναι εκφραση της υποχρέωσης του κράτους να σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Για αυτό δεν πρέπει να φορολογείται το τμήμα το εισοδήματος που προορίζεται να καλύψει τις βασικές ανάγκες διαβίωσης

    Το αφορολόγητο όριο έχει καταργηθεί ήδη από την 1.1.2014 και έχει αντικατασταθεί με μια μείωση φόρου, η οποία ισχύει μόνο για μισθωτούς και συνταξιούχους με συγκεκριμένο εισόδημα. Θεωρούμε ότι η κατάργηση του θεσμού του αφορολόγητου ήταν επιζήμια για την οικονομία και το μόνο που είχε σαν αποτέλεσμα ήταν η αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών. Και είναι λογικό: όταν τίθεται στο φορολογούμενο το δίλημμα να καλύψει βιοτικές ανάγκες ή να εξοφλήσει φορολογικές οφειλές, είναι προφανές ότι θα προτιμήσει να καλύψει τις πρώτες. Ένα φορολογικό σύστημα που δεν λαμβάνει υπόψιν τις ανελαστικές δαπάνες μιας οικογένειας και επιβάλλει φόρους χωρίς να έχει εξασφαλιστεί ότι αυτοί οι φόροι μπορούν όντως να καταβληθούν, είναι ένα σύστημα που γεννά αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών και μάλιστα με γεωμετρική πρόοδο. Θεωρούμε ότι στη διαμόρφωση της φορολογικής πολιτικής πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνονται υπόψιν οι ανελαστικές δαπάνες επιβίωσης (τροφή, ένδυση, ρουχισμός) και να επιβάλλεται φόρος μόνο για το επιπλέον τμήμα του ετήσιου εισοδήματος.

    Για τους λόγους αυτούς προτείνουμε να χρησιμοποιηθεί, παράλληλα και συμπληρωματικά με το υφιστάμενο καθεστώς, ως αφορολόγητο όριο το ποσό των ευλόγων δαπανών του Κώδικα Δεοντολογίας Τραπεζών. Σύμφωνα με τον κώδικα Δεοντολογίας (Ν. 4224/2013) οι λύσεις ρύθμισης των δανείων προτείνονται με βάση τις “εύλογες δαπάνες διαβίωσης”, όπως, αυτές απορρέουν από τα στοιχεία της στατιστικής Έρευνας Οικογενειακών Προϋπολογισμών, που διενεργείται κάθε χρόνο από την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία. Εννοείται πως σε αυτές τις δαπάνες θα πρέπει να περιληφθούν μεταξύ άλλων ο αριθμός των εξαρτώμενων μελών καθώς και οι δαπάνες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που δεν καλύπτει ο ΕΟΠΠΥ και σε ορισμένες περιπτώσεις (νεφροπαθείς, παραπληγικοί καρκινοπαθείς) είναι αρκετά αυξημένες και καταναλώνουν μεγάλο ποσοστό ή και το σύνολο του ετήσιου εισοδήματος. Είναι ηθικά απαράδεκτο να φορολογείται το εισόδημα που καλύπτει μια ιατροφαρμακευτική δαπάνη (π.χ. κόστος αιμοκάθαρσης ή κινησιοθεραπείας), η οποία αν δεν καταβληθεί απειλείται η ζωή του φορολογούμενου.

    η συνέχεια εδώ :

    https://justiceforgreece.wordpress.com/2017/03/09/αφορολόγητο-όριο-βάσει-ευλόγων-δαπαν/comment-page-1/#comment-13745

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s