Νόμιμη η γενοκτονία στην Ελλάδα, αλλά όχι η κατάργηση της Κυριακής αργίας

16105874_1308841709255202_4608914818639193083_n

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας αποφάνθηκε ότι η απόφαση του υπουργού ανάπτυξης Χατζηδάκη το 2014 με βάση την οποία επιτρεπόταν η πιλοτική λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές σε τρεις περιοχές και οκτώ υποπεριοχές της χώρας, είναι αντισυνταγματική. Συγκεκριμένα με την υπ΄ αριθμ. 100/2017 απόφασή της Ολομέλειας του ΣτΕ κριθηκε ότι η νομοθετική εξουσιοδότηση στον υπουργό Ανάπτυξης να εκδίδει απόφαση για τη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές σε 3 τουριστικές περιοχές, «χωρίς συγκεκριμένο προσδιορισμό» είναι αντίθετη στο άρθρο 43 του Συντάγματος που επιτάσσει για παρόμοια θέματα να εκδίδονται Προεδρικά Διατάγματα και όχι υπουργικές αποφάσεις.

Το ενδιαφέρον αυτής της ορθής απόφασης της ολομέλειας του ΣτΕ είναι τα δυο μέτρα και δυο σταθμά που είναι κανόνας για το συγκεκριμένο ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο. Διυλίζει τον κώνωπα και καταπίει την κάμηλον. Όπως άλλωστε συνηθίζει όλα αυτά τα χρόνια της μνημονιακής κατοχής της Ελλάδας. Ανακάλυψε ότι η νομοθετική εξουσιοδότηση στον υπουργείο Ανάπτυξης να εκδίδει αποφάσεις για την λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές είναι αντισυνταγματική και παράνομη. Κι έχει απόλυτα δίκιο.

Όμως η νομοθετική εξουσιοδότηση στους υπουργούς οικονομίας της εκάστοτε κυβέρνησης – κατ’ επιταγή των δανειστών ήδη από το πρώτο μνημόνιο – να υπογράφουν δανειακές συμβάσεις και να αποδέχονται δεσμεύσεις σε βάρος της χώρας και του λαού από ξένα κέντρα είναι απόλυτα νόμιμη. Τι να πει κανείς. Η υποκρισία και η αυθαιρεσία στο απόγειό της. Το ΣτΕ έχει επανειλημμένα νομιμοποιήσει την πλήρη κατάλυση του Συντάγματος της χώρας υπέρ των συμφερόντων των ξένων δανειστών, στο όνομα ενός παντελώς ανύπαρκτου αναγκαστικού δικαίου δικής του επινόησης και λογικής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ανάλογη στάση της ηγεσίας της δικαιοσύνης σε περιόδους ανωμαλίας και πολεμικής κατοχής της πατρίδας μας.

Προφανώς οι δικαστές της Ολομέλειας του ΣτΕ έψαχναν για άλλοθι, για φύλλο συκής. Μόνο έτσι μπορεί να εκληφθεί ειδικά εκείνο το μέρος της απόφασης του ΣτΕ που δικαιολογεί την διατήρηση της Κυριακής αργίας με γνώμονα το συμφέρον της οικογένειας. Δείτε τι λέει ανάμεσα σε άλλα:

«Το Σύνταγμα κατοχυρώνει για τους πάσης φύσεως εργαζομένους και απασχολούμενους (ελεύθερους επαγγελματίες, κ.λπ.) το δικαίωμα ελεύθερου χρόνου και της απόλαυσης του ατομικού και τους από κοινού με την οικογένεια τους, ως τακτικό διάλειμμα της εβδομαδιαίας εργασίας. Το διάλειμμα αυτό υπηρετεί την υγεία και την ομαλή ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου με τη φυσική και ψυχική ανανέωση που προσφέρει η τακτική αργία στον εργαζόμενο άνθρωπο εντός της κάθε εβδομάδας (άρθρο 5 και 21 Συντάγματος).

Συναφώς, προσφέρει και την δυνατότητα οργάνωσης της κοινωνικής και οικογενειακής ζωής του θέματα για τα οποία μεριμνά επίσης το Σύνταγμα (άρθρο 21). Περαιτέρω το ως άνω δικαίωμα προσλαμβάνει πρακτική αξία για τους εργαζόμενους όταν αυτοί δύνανται μόνοι ή από κοινού με την οικογένεια τους να μετέχουν στην συλλογική ανάπαυλα μιας κοινής αργίας ανά εβδομάδα, ως τέτοια ημέρα έχει επιλεγεί κατά μακρά παράδοση, τόσο στην Ελλάδα όσο και στα λοιπά κράτη της Ευρώπης, η σχετιζόμενη με την Χριστιανική θρησκεία».

Πολύ σωστά. Πώς μπορεί λοιπόν το ΣτΕ να υποστηρίζει για την Κυριακή αργία τις παραπάνω διατάξεις και προβλέψεις του Συντάγματος, αλλά να νομιμοποιεί όλο εκείνο το πλαίσιο μνημονιακών πολιτικών που έχει οδηγήσει σε αληθινή γενοκτονία τον Ελληνικό πληθυσμό;

Πώς λοιπόν αποδέχεται ως νόμιμη και συνταγματική την κατάλυση κάθε είδους πρόνοιας και στήριξης της οικογένειας με την εφαρμογή των Συμβάσεων δανειακής διευκόλυνσης και των μνημονιακών δεσμεύσεων; Ή μήπως οι αξιότιμοι δικαστές του ΣτΕ δεν γνωρίζουν ότι η ηλικιακή ομάδα που έχει πληγεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στην Ελλάδα της μνημονιακής κατοχής είναι τα ανήλικα παιδιά από 0-17.

Η ηλικιακή ομάδα των ανήλικων παιδιών 0-17 έχει υποστεί τη μεγαλύτερη φτωχοποίηση. Το ποσοστό των ατόμων με υλικές στερήσεις αυτής της ηλικιακής ομάδας μέχρι το 2008-2009 ήταν χαμηλότερο από τον μέσο όρο. Τα χρόνια της μνημονιακής κατοχής εκτινάχθηκε και το 2015 εκτιμάται στα 44,5% του συνόλου των ατόμων ηλικίας 0-17, όταν για το σύνολο των ηλικιών το ποσοστό ανερχόταν σε 39,9%. Είναι μόνο μια πτυχή του πλήγματος που δέχθηκε πρωτίστως το παιδί και η οικογένεια στα χρόνια των μνημονίων με το ΣτΕ να νομιμοποιεί συστηματικά το καθεστώς μνημονιακής κατοχής που έχει οδηγήσει σ’ αυτή την τριτοκοσμική φτωχοποίηση του ανήλικου πληθυσμού της πατρίδας μας.

Μόνο η Βουλγαρία μας ξεπερνά στην φτώχεια και τις υλικές στερήσεις των ανηλίκων. Με μια σοβαρή διαφορά. Στη Βουλγαρία τα στοιχεία της τελευταίας δεκαετίας δείχνουν ότι οι συνθήκες βελτιώνονται για τα ανήλικα, ενώ στην Ελλάδα χρόνο με χρόνο επιδεινώνονται διαρκώς. Δεν είναι μακριά η εποχή που πολλές οικογένειες στην Ελλάδα θα αναγκαστούν να εκπορνεύουν στην κυριολεξία τα ανήλικά τους για να επιβιώσουν οι ίδιες. Άλλωστε έχουμε ως κοινωνία εθιστεί σ’ αυτή την πρακτική με την εκπόρνευση των παιδιών μας δια του ρουσφετιού.

Το πιο σημαντικό βέβαια η πληθυσμιακή κατάρρευση της Ελλάδας. Το διάγραμμα που παραθέτουμε δείχνει ανάγλυφα τη φυσική μείωση του πληθυσμού της Ελλάδας με την επιβολή της μνημονιακής κατοχής, που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει τις ευλογίες και του ΣτΕ.

Η εξέλιξη αυτή είναι αποτέλεσμα της φυσικής μείωσης του πληθυσμού που ανήλθε σε 29.365 άτομα το2016 (91.847 γεννήσεις έναντι 121.212 θανάτων), αλλά και της αρνητικής καθαρής μετανάστευσης που εκτιμήθηκε σε 44.905 άτομα (64.446 εισερχόμενοι έναντι 109.351 εξερχομένων μεταναστών).

Ο πληθυσμός ηλικίας 0-14 ετών ανήλθε σε 14,4% του συνολικού πληθυσμού, έναντι 64,3% και 21,3% του πληθυσμού 15- 64 ετών και 65 ετών και άνω, αντίστοιχα. Ο δείκτης γήρανσης (πληθυσμός ηλικίας 65 ετών και άνω προς τον πληθυσμό ηλικίας 0-14 ετών) ανήλθε σε 147,3. Πού σημαίνει ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας γηράσκει και πεθαίνει με ρυθμούς σχεδόν διπλάσιους από τις γεννήσεις.

Η καθαρή μετανάστευση εκτιμήθηκε σε -44.905 άτομα, που αντιστοιχούν σε 64.446 εισερχόμενους και 109.351 εξερχόμενους μετανάστες. Το 2014, η καθαρή μετανάστευση είχε εκτιμηθεί σε -47.791 άτομα (59.013 εισερχόμενοι και 106.804 εξερχόμενοι μετανάστες).

Συνολικά την περίοδο 2012-2016 η φυσική μείωση του πληθυσμού στην Ελλάδα ανήλθε 339.644. Με άλλα λόγια η Ελλάδα κατά τη διάρκεια της μνημονιακής κατοχής έχασε μια ολόκληρη πόλη μεγέθους περίπου δυο φορές την πόλη της Πάτρας ή του Ηρακλείου Κρήτης. Μπορεί να μου πει κανείς πότε ξανά υπήρξε τέτοια πληθυσμιακή κατάρρευση της Ελλάδας; Ποτέ πριν. Ούτε καν στα χρόνια του πολέμου. Πρόκειται για μια πραγματική γενοκτονία, αλλά μην το πείτε στο ΣτΕ γιατί θα στεναχωρηθεί πολύ.

φωτογραφία δημοσιεύτηκε στην kontranews, 22/1/2017) 

http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_22.html#more

Advertisements

One comment on “Νόμιμη η γενοκτονία στην Ελλάδα, αλλά όχι η κατάργηση της Κυριακής αργίας

  1. +1 στα θύματα της ελληνικής γενοκτονίας

    Πρώτη ημέρα του Μαϊου σήμερα. Η αρμύρα που φτάνει από τη θάλασσα, είναι φορτωμένη ήλιο και κουκουνάρι.
    Κάπου, προς ανατολάς της ζωής, ηχεί χαρμόσυνα μια καμπάνα…

    Λίγες ημέρες πριν, παρέλαβα την ιατρική μου καταδίκη.
    Μη μικροκυτταρικός καρκίνος αδενικού τύπου, στον δεξί μου πνεύμονα.
    Τετέλεσται.
    Έχει σφραγιστεί στη σάρκα μου, ημερομηνία λήξης.
    Κάπου, προς δυσμάς της ζωής μου, ηχεί πένθιμα μια καμπάνα…

    Μην βιαστείτε όμως να αποδώσετε τη θανατική μου καταδίκη στο ότι κάπνιζα 40 χρόνια σαν φουγάρο.
    Ο δικός μου φονιάς, είναι ο μοναδικός τύπος καρκίνου του πνεύμονα, που δεν οφείλεται στο κάπνισμα. Ίσα-ίσα, παρουσιάζεται λέει, κυρίως σε γυναίκες μη καπνίστριες και οφείλεται στη μετάλλαξη ενός γονίδιου.
    Ναι!
    Ο θάνατος [και ειδικά ο δικός μου] δεν θα μπορούσε παρά να διαθέτει χιούμορ…

    Όχι, κυρία μου. Εμένα δεν με σκοτώνει το τσιγάρο [άσε που το χω κόψει εδώ κι ενάμιση χρόνο].
    Και θα σας εκμυστηρευθώ το εξής….
    Σύμφωνα και με τις εκτιμήσεις των γιατρών, έβγανα τον καρκίνο, πριν από έναν χρόνο περίπου, όταν ακριβώς οι εγχωριοι εργολάβοι της ελληνικής γενοκτονίας, μου έκλεισαν το μαγαζάκι μου!
    Και σαν εμένα είναι πολλοί/ες.
    Ίσως δεκάδες χιλιάδων!
    Και θα αβγαταίνουν, όσο εξελίσσεται η μαζική επιχείρηση φυλετικής, πολιτισμικής και ιστορικής εξόντωσης του Ελληνισμού.

    Γράψτε λοιπόν: +1 στα θύματα της ελληνικής γενοκτονίας.

    Και μην γυρίσει καμιά εκ γενετής συριζαία να μου πει ότι οι καρκίνοι, τα εγκεφαλικά, οι καταθλίψεις, οι αυτοκτονίες, που θερίζουνε σήμερα τους γνήσιους βιοφυλετικά Έλληνες, δεν έχουν καμία σχέση με γενοκτονίες ή άλλες τινές θεωρίες συνωμοσίας…
    Διότι έχουν και παραέχουν.
    Ασχέτως αν δεν πρόκειται, για ευνόητους λόγους, να δημοσιευθούν ποτέ στατιστικές, για το πόσο αποτελεσματικές είναι οι μέθοδοι των σύγχρονων serial killers, που αναλαμβάνουν να ξεπαστρέψουν ολόκληρους λαούς.

    Και θα σας πω μονάχα το εξής, απλούστατο…
    Σύμφωνα με τα πιο φρέσκα στατιστικά ευρήματα, σχετικά με το προσδόκιμο ζωής των καρκινοπαθών, άσοι/ες έχουν ακόμα κάποια κοινωνική ασφάλιση, επιζούν περισσότερο χρόνο, από τους ανασφάλιστους [για να μην πούμε πόσο μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής έχουν οι εύποροι, έναντι των πτωχών].

    Ε λοιπόν, έχετε συλλογιστεί πόσοι Έλληνες έχουν ξεμείνει χωρίς κοινωνική ασφάλιση, είτε επειδή είναι άνεργοι, είτε επειδή χρωστάνε στους φορομπήχτες [εγώ είμαι ένας από αυτούς τους μελλοθάνατους…]
    Τι πιθανότητες επιβίωσης μπορεί να έχει ένας καρκινοπαθής, όταν είναι αναγκασμένος να περιμένει 2 και 3 μήνες για να βγάνει μιαν αξονική τομογραφία, σε δημόσιο νοσοκομείο;

    Και αυτός είναι μοναχά ένας από τους πολλούς εφιαλτικούς λόγους, που επιταχύνουν τον φυσικό θάνατο των υπό αντικατάσταση Ελλήνων.
    Ο ίδιος ο καρκίνος [ή τουλάχιστον οι περισσότεροι τύποι του] είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, μία ψυχοσωματική ασθένεια.
    Αυτή η βιοψυχική δομή που αποτελεί τον ανθρώπινο οργανισμό, αποσυντονίζεται, ανατρέπεται και δυσλειτουργεί, ακριβώς όταν διαλύεται εντός μας, ο ρυθμός του Κόσμου.
    Τα κύτταρα μας «τρελαίνονται» και διαφεύγουν από το δομικό τους πρόγραμμα, από τη στιγμή που η θέση μας μέσα στον Κόσμο, παύει πλέον να είναι εκείνη, που αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να είναι, με τα μάτια του Νου και της Ψυχής μας.

    Ο καρκίνος είναι η βιοφυσική παραζάλη του σχοινοβάτη, όταν άξαφνα αντιλαμβάνεται, πως το σκοινί που τον κρατούσε ως τώρα σε μια νοητή πορεία, έχει κοπεί.
    Και στη μεγάλη σχοινοβασία της ζωής, ξέρετε, δεν υπάρχει προστατευτικό δίχτυ. Η ζάλη των κυττάρων, που αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα, θα προκαλέσει στο τέλος την πτώση, που θα είναι μοιραία.

    Για όλους εμάς τους Έλληνες [πλην των βολεμένων βεβαίως-βεβαίως, που θα έρθει όμως και η σειρά τους] έχει ήδη αρχίσει να χτυπάει πένθιμα μια καμπάνα.
    Τα δικά μου κύτταρα δεν τρελάθηκαν ξαφνικά, έτσι χωρίς καμία αιτία, για να σηκωθούν και να μου απαγγείλουν τη θανατική μου καταδίκη.
    Όπως το λέει και η λαϊκή σοφία [που είναι γιομάτη παροιμίες ενδεικτικές των ψυχοσωματικών ασθενειών] εγώ «έβγανα τον καρκίνο», όταν οι νεοταξίτες εργολάβοι της γενοκτονίας των Ελλήνων τσάκισαν τα όνειρα μου και τους κόπους μιας ζωής.

    Όχι επειδή είχα «κολλήσει» τόσο ριζικά με ένα συγκεκριμένο επάγγελμα και με έναν τρόπο ζωής.
    Στο κάτω-κάτω έχω αλλάξει αρκετά επαγγέλματα στη ζωή μου, ώστε να μην εξαρτώμαι από τη λειτουργία ενός μαγαζιού [κι ας ήταν το επαγγελματικό όνειρο μου].
    Όχι!
    Αλλά επειδή πριν φτάσουν να μου πάρουν το μαγαζάκι μου, μου είχαν ήδη αρπάξει ακόμα πιο σημαντικά πράγματα.

    Μου άρπαξαν τη γειτονιά μου, την οποία κατάντησαν μικρή Αλβανία.
    Μου άρπαξαν τη χώρα μου, την οποία μεταμόρφωσαν σε πειραματόζωο της διεθνούς γραβατοπειρατείας.
    Μου άρπαξαν τη γλώσσα μου, την οποία περιόρισαν στο παραπληγικό μπούρου-μπούρου των σαρβαϊβάτων
    Μου άρπαξαν την ιστορία μου, την οποία μετάλλαξαν σε παραλήρημα των ιδεοληπτικών συμμοριτών.
    Μου άρπαξαν την αξιοπρέπεια της εργασίας μου, την οποία κατάντησαν μισθωτή σκλαβιά.
    Μου άρπαξαν τις προσδοκίες μου, απάνω στις οποίες τώρα γελούν και κρώζουν τα κοράκια της ανθρώπινης λεηλασίας.
    Και προπαντός μου άρπαξαν τη συλλογική μου Μοίρα και τη δυνατότητα που είχα αιώνες τώρα ως Έλλην, να αγωνίζομαι συλλογικά, για έναν καλύτερο κόσμο, καταντώντας εμένα και τους ομοεθνείς μου, θλιβερές ατομικές μονάδες, που μας άγουν και μας φέρουν τα κύματα της ιστορίας.

    Γι αυτό έβγανα τον καρκίνο.
    Επειδή με τσάκισαν ηθικά, πολιτισμικά, φυλετικά, ιστορικά, κοινωνικά, οικονομικά και προπαντός συλλογικά.
    Δεν είμαι απλώς το +1 θύμα στην ελληνική γενοκτονία.
    Είμαι κομμάτι από τον ήχο της καμπάνας, που ηχεί πένθιμα για τον Ελληνισμό.
    Και ίσως μερικοί Έλληνες να είναι ακόμα εις θέσιν να την ακούσουν…

    Α, και να μην ξεχάσω να σας πω και τούτο εδώ…
    Όταν μου έκλεισαν το μαγαζί μου, σε μια γειτονιά που ήδη είχε μεταλλαχτεί σε αλβανοκογκολέζικη συνοικία, είχα πει ότι: «ο καλός καπετάνιος πάει στον πάτο μαζί με το καράβι του»
    Και σχεδίαζα να κρεμαστώ από το ταβάνι του βιβλιοπωλείου μου, ώστε να με βρουν μπροστά τους νεκρό, οι φορομπήχτες και οι Αλβανοί λαθρέποικοι.
    Τουλάχιστον να έχω δώκει στο ελληνόφωνο ποπολο, μια δυνατή συμβολική εικόνα, του τι προετοιμάζουνε για όλους τους Έλληνες.
    Δυστυχώς δεν βρήκα τη δύναμη να το πράξω….

    Κι έρχεται τώρα ο Θεός και σαν να μου λέγει, με κείνη την αμείλικτη φωνή των γεγονότων, που τόσο δυσκολο μας είναι να την ακούσωμε…
    Θα σου δώσω τώρα την ευκαιρία να πράξεις εκείνο που δεν τόλμησες τότε να πράξεις…

    Τον ευχαριστώ και ελπίζω αυτή τη φορά να φανώ αντάξιος της Αγάπης του…

    Σημείωσις
    Με παραξενεύει το ότι ελάχιστα από τα θύματα της ελληνικής γενοκτονίας, βρίσκουν το κουράγιο να φωνάξουν όσο πιο δυνατά μπορούν, για όσα τους συμβαίνουν.

    Ποιος άνεργος ρε γαμώτο μου, μιλάει για τον εφιάλτη της ανεργίας;
    Ποιος ανασφάλιστος ουρλιάζει για τον αργό θάνατο, από την αρρώστια, στα δημόσια νοσοκομεία;
    Ποιος χρεοφειλέτης ξεσηκώνεται κατά της απανθρωπιάς των φορομπηχτών;
    Ποιος καρκινοπαθής, ποιος καταθλιπτικός, ποιος άστεγος, ποιος απελπισμένος, βγαίνει να κραυγάσει δημόσια, για τη φρικη που ζει καθημερινά;

    Μα τι διάολο;
    Μας κατάφεραν να ντρεπόμαστε επειδή είμαστε τα θύματα τους;

    Ε λοιπόν, σας λεγω ότι μέχρι να έρθει ο λυτρωτής μου ο θάνατος, δεν θα σταματήσω να ουρλιάζω για όλους εμάς, που το καθεστώς μας σφράγισε με ημερομηνία λήξης.
    Για τους άνεργους, για τους αυτόχειρες, για τους μελλοθάνατους, για τους διαλυμένους.

    Να μην γράψει η ιστορία πως στη σφαγή των Ελλήνων, δεν ακούστηκε ούτε ένα αχχχχ….

    http://panusis.blogspot.gr/2017/05/1.html

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s