Το 2017 το κράτος επιδιώκει να εισπράξει 31 δις ευρώ σε έμμεσους φόρους και 17 δις ευρώ σε άμεσους

16939288_1362082397264466_2821985200156726394_n

Πώς ετοιμάζονται να αρπάξουν την ιδιωτική περιουσία των ελλήνων πολιτών.

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Ευτυχώς, η κυβέρνηση πέτυχε έναν ακόμη “έντιμο συμβιβασμό”. Τέρμα η διαρκής σκληρή λιτότητα. Έτσι λέει και φυσικά κανείς δεν την πιστεύει. Ο λόγος είναι απλός. Οι δανειστές θέλουν την κυριότητα του οικοπέδου που λέγεται Ελλάδα. Και για να το πάρουν οδηγούν την οικονομία σε κατάρρευση και τους Έλληνες σε πτώχευση άνευ προηγουμένου.

Πάρτε για παράδειγμα τους φόρους. Στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα (7/2/2017) εμφανίζεται ένας πάρα πολύ αποκαλυπτικός πίνακας. Αυτό που δείχνει ο πίνακας είναι πόσοι ως ποσοστό από το σύνολο των φορολογουμένων στην Ελλάδα αποδίδουν μηδενικούς φόρους. Δεν σημαίνει ότι δεν φορολογούνται. Απλά σημαίνει ότι παρά την φορολόγησή τους, το ποσοστό αυτό των φορολογουμένων δεν αποδίδει φόρους. Κυριολεκτικά αποδίδει φόρους μηδέν.

Το 2010 περίπου το 27% των φορολογουμένων απέδιδε μηδενικούς φόρους. Θυμάστε τι έλεγαν τα όρνια της προπαγάνδας; Μόνο θέμα η φοροδιαφυγή κυρίως των επαγγελματιών. Τα επόμενα χρόνια, στα χρόνια της μνημονιακής κατοχής και των άγριων φοροεπιδρομών, το ποσοστό των φορολογουμένων που αποδίδει μηδενικούς φόρους εκτινάχθηκε πάνω από το 50% του συνόλου. Το 2015 έφτασε σχεδόν στο 55% του συνόλου των φορολογουμένων.

Να τι λέει η έκθεση του ΔΝΤ: “Παρά τους πολλαπλούς γύρους των θεσμικών μεταρρυθμίσεων, τα ποσοστά είσπραξης των φόρων έχουν πέσει κατακόρυφα, ενώ το χρέος του ιδιωτικού τομέα προς το κράτος έχει φτάσει το 70% του ΑΕΠ, το υψηλότερο επίπεδο στην ευρωζώνη. Το φορολογικό χρέος ήταν ήδη υψηλό πριν από την κρίση, ενδεικτικό ενός πολιτισμού ασθενούς πληρωμής και ικανότητας επιβολής. Περίπου το ήμισυ του πληθυσμού είναι σε καθυστέρηση προς το κράτος, επίσης, πολύ πάνω από το ποσοστό στις άλλες χώρες. Η οικονομική ύφεση ήταν ένας βασικός παράγοντας για τη συσσώρευση των καθυστερούμενων οφειλών. Αλλά οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές, οι κυρώσεις και τα πρόστιμα πρόσθεσαν στο χρέος.”

Κουβέντα για το γεγονός ότι το διαθέσιμο εισόδημα του μέσου νοικοκυριού εξανεμίστηκε τα προηγούμενα χρόνια. Το πρόβλημα για τους δανειστές είναι ο “πολιτισμός της ασθενούς πληρωμής και η ικανότητα επιβολής”. Όχι η ανύπαρκτη φοροδοτική ικανότητα της μεγάλης πλειοψηφίας των φορολογουμένων.

Γι’ αυτό και προτείνουν μια ακόμη πιο ισχυρή δόση της θανατηφόρας συνταγής: “Οι αρχές θα πρέπει ως εκ τούτου να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την ενίσχυση των θεσμών και πρακτικών στον τομέα αυτό για να στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να ανέχεται τη φοροδιαφυγή. Η συστηματική αμνηστία θα πρέπει να αποφεύγεται, καθώς ενθαρρύνουν τον ηθικό κίνδυνο.” Έτσι απαιτούν την έτι περαιτέρω διεύρυνση της φορολογικής βάσης κυρίως με εξάλειψη κάθε ειδικής μεταχείρισης σε κατηγορίες φορολογουμένων. Κύριος στόχος παραμένουν οι ελευθεροεπαγγελματίες. Ενώ το αφορολόγητο οφείλει να μειωθεί.

Τη μόνη διάκριση που κάνει το ΔΝΤ είναι οι μεγάλοι οφειλέτες του επιχειρηματικού τομέα, όπου έχουν συσσωρευτεί τα πιο μεγάλα ανείσπρακτα πρόστιμα. Απαιτεί να ξεκαθαρίσουν τα πινάκια των επιχειρήσεων αυτών από οφειλές προς το κράτος, έτσι ώστε να είναι “καθαρές” προκειμένου να αλλάξουν χέρια. Όλοι οι υπόλοιποι θα πρέπει να δεθούν πιο ασφυκτικά στο μαγγανοπήγαδο της εφορίας, η οποία οφείλει να εκσυγχρονιστεί και να αποκτήσει ιδιωτικό μηχανισμό είσπραξης.

Δεν χρειάζεται να σκεφτούμε πολλά. Φέτος το 2017 σύμφωνα με όσα έχουν ήδη ψηφιστεί, το κράτος θα επιδιώξει να εισπράξει περίπου 31 δις ευρώ σε έμμεσους φόρους και 17 δις ευρώ σε άμεσους. Σύνολο 48 δις ευρώ. Όσα περίπου πάσχιζε να εισπράξει και τα προηγούμενα χρόνια. Από την αρχή των μνημονίων. Μόνο που φέτος θα επιχειρήσει να τα εισπράξει από το 45% του συνόλου των φορολογουμένων. Διότι ότι και να κάνουν οι μηχανισμοί είσπραξης, όσο αδίστακτοι, αυθαίρετοι και ανελέητοι κι αν αποδειχθούν, δεν μπορούν να εισπράξουν από τους μη έχοντες.

Έτσι ενώ το 2010 ο μέσος φορολογούμενος που μπορούσε να αποδώσει φόρους χρεώθηκε με πάνω από 11 χιλιάδες ευρώ ετήσια σε έμμεσους και άμεσους φόρους. Φέτος το ποσοστό των φορολογουμένων που έχει απομείνει με φοροδοτική ικανότητα καλείται να καταβάλει σχεδόν 18 χιλιάδες ευρώ ετήσια. Ποιός θα μπορέσει να σηκώσει αυτό το βάρος;

Το ερώτημα είναι πια ρητορικό, καθώς ακόμη κι όσοι μέχρι σήμερα είχαν γλυτώσει το χρέος προς την εφορία, το 2017 θα είναι καθοριστικό για την συντριπτική πλειοψηφία. Αλλά μην ανησυχείτε ακόμη κι όταν ξεπεράσει το 75% το ποσοστό των φορολογουμένων που αδυνατεί να καταβάλει φόρους, οι δανειστές δεν ενοχλούνται καθόλου. Τόσο το καλύτερο για τον εκκολαπτόμενο ιδιωτικό μηχανισμό είσπραξης οφειλών του κράτους, ο οποίος θα ξεκινήσει πραγματικό σαφάρι με στόχο την ιδιωτική περιουσία των ελλήνων πολιτών. Αυτή ήταν άλλωστε ο στόχος ευθύς εξαρχής. Από το πρώτο κιόλας μνημόνιο.

http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2017/02/blog-post_28.html

ΣΧΕΤΙΚΑ

Advertisements

6 comments on “Το 2017 το κράτος επιδιώκει να εισπράξει 31 δις ευρώ σε έμμεσους φόρους και 17 δις ευρώ σε άμεσους

  1. ΕΦΙΑΛΤΙΚΕΣ ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ
    ΕΚΘΕΣΗ ΔΝΤ ==> ΘΑ ΣΥΡΡΙΚΝΩΘΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ!
    Ζούμε σε μια ξοφλημένη χώρα

    6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017 16:02

    ΣΟΚ και ΔΕΟΣ! Το ΔΝΤ μιλάει για συρρίκνωση του πληθυσμού λες και έχουμε πόλεμο! Eνα εφιαλτικό σενάριο ξεπηδά μέσα από την Εκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα του μέλλοντός μας: H συρρίκνωση του πληθυσμού (σε αυτό το κράτος θα επιβιώσουν τελικά οι δημόσιοι υπάλληλοι-ειδικά ο πρόεδρος και ο ΔΣ του ΑΔΜΗΕ και οι κατσαρίδες) μοιάζει με αγγελία θανάτου.

    Το protothema.gr και ο Μάκης Πολλάτος είχαν την μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία-αποκάλυψαν πρώτοι την ΕΚΘΕΣΗ-ΣΟΚ του ΔΝΤ.

    Στο πιο αισιόδοξο σενάριο λοιπόν το Ταμείο εκτιμά ότι τα επίπεδα διαβίωσης των Ελλήνων θα μπορούσαν να φθάσουν περίπου στο 77% του ευρωπαϊκού μ.ο., όσο ήταν το 2009, μέχρι το 2040!

    Υπάρχει όμως και το βασικό σενάριο, στο οποίο οι τεχνοκράτες του Ταμείου πιστεύουν περισσότερο. Σε αυτό εκτιμάται ότι η ελληνική οικονομία θα καταγράφει μακροπρόθεσμα ανάπτυξη μόλις 1% το χρόνο! Την ίδια στιγμή εκτιμούν ότι την περίοδο 2022 – 2040 ο ευρωπαϊκός μ.ο. ανάπτυξης θα είναι 1,3%. Σε αυτή την περίπτωση, και καθώς λαμβάνεται υπόψη το κατα κεφαλήν ΑΕΠ εκτιμάται ότι μέχρι το 2040 τα επίπεδα διαβίωσης των Ελλήνων μετά βίας θα είναι στο 63% του ευρωπαϊκού μ.ο.!

    Τα πράγματα μάλιστα θα ήταν χειρότερα εάν στους υπολογισμούς δεν λαμβάνονταν υπόψη, σύμφωνα με το Ταμείο, η συρρίκνωση του πληθυσμού… Άρα, σύμφωνα με το Ταμείο, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα κρατηθεί σε σχετικά υψηλότερα επίπεδα, αφού λιγότεροι θα «μοιράζονται» το ετήσιο αποτέλεσμα!

    Υπάρχει όμως και ένα απαισιόδοξο σενάριο το οποίο σημειώνει πως εάν τελικά η εφαρμογή των πολιτικών δεν επιφέρει τα αναμενόμενα τότε και τα επίπεδα διαβίωσης θα επηρεαστούν σημαντικά. Συγκεκριμένα στο απαισιόδοξο σενάριο η αύξηση του ΑΕΠ για φέτος είναι μόλις 1,1% και ακολούθως οι επιδόσεις για τα επόμενα χρόνια υποδεέστερες της βασικής εκτίμησης

    Σε αυτή την περίπτωση, το Ταμείο, εκτιμά ότι τα επίπεδα διαβίωσης των Ελλήνων θα συνεχίσει την πτωτική του πορεία, αφού η «ψαλίδα» με την υπόλοιπη Ευρώπη θα συνεχίζεται, με αποτέλεσμα να φθάσουν το 2040 το 55% του ευρωπαϊκού μ.ο.

    Σκληρή λιτότητα και για μετά το 2020, είτε μετάσχει τελικά το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα είτε όχι, περιγράφει η έκθεση για την Ελλάδα την οποία συζητά σήμερα το Ταμείο.

    Με την έκθεση αυτή το ΔΝΤ πετάει το μπαλάκι στους Ευρωπαίους, για να λύσουν εκείνοι τις επόμενες μέρες (με πρώτο «σταθμό» το Euroworking Group της Πέμπτης 9 Φεβρουαρίου) τον «γόρδιο δεσμό» για το ελληνικό ζήτημα.
    Η θέση που παίρνει ΔΝΤ στη φάση αυτή, με βάση την έκθεση, είναι ξεκάθαρη:

    – Το ΕΛΛΗΝΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ είναι «εξαιρετικά μη βιώσιμο». Άρα δεν μπορεί να μετάσχει δανειοδοτικά στο ελληνικό πρόγραμμα παρά μόνον υπό όρους: μεγαλύτερη ελάφρυνση χρέους από τους Ευρωπαίους δανειστές ή/και πρόσθετα μέτρα λιτότητας από την χώρα μας.

    – Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα, αλλά «μεταρρυθμίσεις»: ανατροπές σε συντάξεις, δημόσιο, φορολογία.

    – Οι στόχοι για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% από το 2018 και μετά, όπως προβλέπει το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα, «δεν υπάρχουν». Προβλέπει 1%-1,5% μεσο-μακροπρόθεσμα το πολύ.

    – Τονίζει πως η ελάφρυνση χρέους που πρόσφερα οι Ευρωπαίοι δεν αρκεί και ζητά μεγαλύτερη. Το «τερματίζει» όμως ζητώντας επέκταση των αποπληρωμών ακόμα και έως το 2070.

    – Αν η Ελλάδα τελικώς αναλάβει δέσμευση για υψηλά πλεονάσματα μεσοπρόθεσμα (πάνω από 1,5% του ΑΕΠ) τότε θα απαιτούνταν «σκληρές αποφάσεις» (credible reforms) που θα έκλειναν την «τρύπα», επειδή δεν θα καταστεί εφικτή η ανάκαμψη.

    Σε πρώτη φάση η κυβέρνηση αναμένεται να επιχειρήσει να αξιοποιήσει επικοινωνιακά τις διαπιστώσεις αυτές, για να υποστηρίξει πως δικαιώνονται οι θέσεις της έναντι των «ακραίων των δανειστών». Αυτό προσωρινά τουλάχιστον, μέχρι να φανεί ως την Πέμπτη αν αυτοί θα «μεταφράσουν» την έκθεση του ΔΝΤ σε πιέσεις για περισσότερα μέτρα λιτότητας που θα απαιτηθούν από την Ελλάδα –εφόσον παραμείνουν στη «γραμμή» πως δεν συζητάνε ελάφρυνση χρέους πριν τα μέσα του 2018. Σε κάθε περίπτωση όμως, μέτρα θα απαιτηθούν και μάλιστα προληπτικά και για μετά το τέλος του Μνημονίου το 2018 –ίσως και με νέο Μνημόνιο.
    Με τα δεδομένα που ανακύπτουν από την έκθεση, οι λύσεις που διαφαίνονται πλέον, θεωρητικά τουλάχιστον, είναι τρεις για την χώρα μας:

    – Κλείνει μέσα στον Φεβρουάριο η συμφωνία όπως την θέλουν οι Ευρωπαίοι δανειστές και η Αθήνα νομοθετεί προληπτικά μέτρα λιτότητας έως και 4,5 δισ. για μετά το 2018 που τυπικά λήγει το 3ο Μνημόνιο, χωρίς να πάρει κάτι σε ελάφρυνση χρέους.

    – Η Αθήνα αντιστέκεται στις πιέσεις για νέα μέτρα και παρατείνει την διαπραγμάτευση μέχρι το καλοκαίρι, αλλά καθυστερεί έτσι να επιστρέψει στις αγορές και στην Ανάπτυξη, άρα το 3ο Μνημόνιο δεν προλαβαίνει να ολοκληρωθεί ως τον Μάιο του 2018 και απαιτείται και 4ο Μνημόνιο, που θα γραφτεί ίσως χωρίς την συμμετοχή του ΔΝΤ αλλά …«δια χειρός Σόιμπλε».

    – Οι Ευρωπαίοι δανειστές αποδέχονται τους όρους του ΔΝΤ και κλείνουν συμφωνία για να μετάσχει το Ταμείο χωρίς να ζητήσουν προληπτικά μέτρα λιτότητας από τη χώρα μας, ή μετριάζοντάς τα προσφέροντας «χέρι με χέρι» επιπλέον μέτρα ελάφρυνσης και αποδεχόμενοι χαμηλότερους στόχους για πρωτογενές πλεόνασμα (1,5% αντί 3,5%) για μετά το 2018. Έτσι η Ελλάδα μπαίνει τον Μάρτιο στο QE και τον Απρίλιο «βγαίνει» στις αγορές ομολόγων με νέα έκδοση, έχοντας ένα δωδεκάμηνο μπροστά της για να σταθεί μόνη της στα πόδια της.

    Ωστόσο ακόμα και το πιο αισιόδοξο σενάριο δεν είναι «ρόδινο». Το ΔΝΤ προεξοφλεί ότι οι επιδόσεις της χώρας μας, ακόμα και υπό ιδανικές συνθήκες, θα είναι πολύ χαμηλότερες από αυτές που προβλέπει το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα. Καταγράφει τις μεγάλες μεταξύ τους αποκλίσεις και προβλέπει πολύ υψηλή ανεργία για δεκαετίες. Επιπλέον υπολογίζει σε 10 δισ. τις ανάγκες νέας ανακεφαλαιοποίησης (με λεφτά από τα δάνεια του ESM) και σε 6% το κόστος της πρώτης εξόδου της χώρας στις αγορές για δανεικά (έναντι 4,5% περίπου πριν 3 χρόνια).

    Πάντως το ΔΝΤ δεν κλείνει την πόρτα για να μετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα, μέχρι να δει τις επιλογές των Ευρωπαίων τουλάχιστον. Εντοπίζει όμως τις πιθανότητες πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας, ενώ φαίνεται αμετανόητο στα θέματα των συντάξεων.

    Το ΔΝΤ επισημαίνει ότι οι μέχρι σήμερα μειώσεις των συντάξεων υπολογίζονται στο 1% του ΑΕΠ ενώ τονίζεται ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα έχει έλλειμμα 11% και εμμέσως προτείνει νέο «κούρεμα» των συντάξεων.

    Ταυτόχρονα τάσσεται υπέρ της μείωσης των φόρων με παράλληλη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, δηλαδή μείωση του αφορολόγητου ορίου.

    Σύμφωνα με το Ταμείο, η δημοσιονομική πολιτική που στηρίζεται σε υψηλούς φόρους, σε περιορισμένη φορολογική βάση και σε περιορισμό δαπανών που είναι συγκυριακός και επιλεκτικός και η οποία η δημοσιονομική πολιτική δεν στηρίζεται σε μεταρρυθμίσεις, δεν μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμη.

    Επιπλέον πρόκειται για πολιτική αντιαναπτυξιακή και γι’ αυτό το λόγο θέτει θέματα αξιοπιστίας στην εφαρμογή της.

    Ταυτόχρονα θεωρεί ότι οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και οι μεταρρυθμίσεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα δεν είναι επαρκείς για να μειώσουν τα χρέη προς τις τράπεζες και τα χρέη των ιδιωτών προς τις φορολογικές αρχές του δημοσίου, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται πιέσεις στην ανάπτυξη και στην ανταγωνιστικότητα.​

    Τα βασικά σημεία της έκθεσης του ΔΝΤ για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας που αναμένεται να συζητηθεί σήμερα στο εκτελεστικό συμβούλιο του Ταμείου, παρουσιάζει αποκλειστικά το http://www.protothema.gr.
    Οι βασικές παραδοχές της έκθεσης του Ταμείου είναι ότι το ελληνικό χρέος παραμένει «εξαιρετικά μη βιώσιμο» και προτείνονται συγκεκριμένα μέτρα για την μείωσή του, όπως η σταθεροποίηση των επιτοκίων σε επίπεδο μέχρι 1,5% για 30 χρόνια με παράλληλη επέκταση της ωρίμανσης των ελληνικών ομολόγων μέχρι το 2070.

    Το ΔΝΤ επισημαίνει ότι οι μέχρι σήμερα μειώσεις των συντάξεων υπολογίζονται στο 1% του ΑΕΠ ενώ τονίζεται ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα έχει έλλειμμα 11% και εμμέσως προτείνει νέο κούρεμα των συντάξεων.

    Η ομάδα της κυρίας Βελκουλέσκου εκτιμά ότι θα χρειαστεί «μαξιλαράκι» 10 δισεκατομμυρίων για πιθανή νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ευθέως εκφράζει την άποψη ότι η προσπάθεια των Ευρωπαίων να επιβάλλουν στόχο για πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% για μια 10ετία, δεν μπορεί να βγει στην πράξη και τάσσεται υπέρ της μείωσης των φόρων με παράλληλη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, δηλαδή μείωση του αφορολόγητου ορίου.
    Σύμφωνα με το Ταμείο, η δημοσιονομική πολιτική που στηρίζεται σε υψηλούς φόρους, σε περιορισμένη φορολογική βάση και σε περιορισμό δαπανών που είναι συγκυριακός και επιλεκτικός κι η οποία (σσ η δημοσιονομική πολιτική) δεν στηρίζεται σε μεταρρυθμίσεις δεν μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμη.

    Επιπλέον πρόκειται για πολιτική αντιαναπτυξιακή και γι’ αυτό το λόγο θέτει θέματα αξιοπιστίας.

    Ταυτόχρονα, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και οι μεταρρυθμίσεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα δεν είναι επαρκείς για να μειώσουν τα χρέη προς τις τράπεζες και τα χρέη των ιδιωτών προς τις φορολογικές αρχές του δημοσίου, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται πιέσεις στην ανάπτυξη και στην ανταγωνιστικότητα.
    Η κύρια σύσταση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι ότι θα πρέπει να υιοθετηθούν πολιτικές ουδέτερες δημοσιονομικά που θα οδηγούν σε μείωση φόρων και διεύρυνση της φορολογικής βάσης, ο εξορθολογισμός της δαπάνης για συντάξεις και αντιθέτως η εστίαση σε δαπάνες που απευθύνονται στις πλέον ευάλωτες ομάδες βελτιώνοντας ταυτόχρονα τις συνθήκες για επενδύσεις και ανάπτυξη.

    Εις ό,τι αφορά τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (NPL’s) επισημαίνεται ότι δεν έχουν υιοθετηθεί πλήρως οι κατευθύνσεις για μείωση των λεγόμενων κόκκινων δανείων, με αποτέλεσμα αυτό να οδηγήσει σε περιορισμό της πιστωτικής επέκτασης στον υγιή ιδιωτικό τομέα και σε εξασθένηση της κεφαλαιακής βάσης των τραπεζών.

    Πρόκληση 1 – ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ: Η πρώτη πρόκληση που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία, σύμφωνα με την έκθεση του ΔΝΤ που αναμένεται να παρουσιαστεί επισήμως αύριο, είναι ότι: Το μείγμα δημοσιονομικής πολιτικής εναι μη βιώσιμο διότι βασίζεται σε συντάξεις που δεν μπορούμε να αντέξουμε κι αυτό διότι στηρίζονται σε υψηλή φορολογία μιας περιορισμένης φορολογικής βάσης.

    Σύμφωνα με το Ταμείο, περισσότερα από τα μισά μέτρα που νομοθετήθηκαν τα τελευταία έξι χρόνια αφορούντις δαπάνες. Αλλά από τα μέτρα που νομοθετήθηκαν μόνο το 1/4 αφορούσαν μειώσεις μισθών εργαζομένων στο δημόσιο τομέα και στις συντάξεις. Κατά το ΔΝΤ,η μείωση των μισθών του δημοσίου και των συντάξεω ήταν περιορισμένη σε σχέση με άλλες δημοσιονομικές προσαρμογές.

    Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην έκθεση που συνέταξε η ομάδα της Ντέλια Βελκουλέσκου «οι μειώσεις στις συντάξεις ήταν 1% του ΑΕΠ όταν το συνταξιοδοτικό σύστημα έχει έλλειμμα περίπου 11% του ΑΕΠ».

    Εδώ φαίνεται η προτίμηση του ΔΝΤ για περαιτέρω μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος.

    Πρόκληση 2 – ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ: Η φορολογική διίκηση είναι αναποτελεσματική, τα φορολογικά χρέη είναι διαρκώς αυξανόμενα ενώ η φορολογική συμπεριφορά των πολιτών θεωρείται προβληματική.
    Επισημαίνεται ότι περίπου το 50% του πληθυσμού είναι σε καθυστέρηση εις ό,τι αφορά τις υποχρεώσεις του έναντι του δημοσίου.

    Συνολικά, τα χρέη των ιδιωτών προς το δημόσιο φτάνουν το 70% του ΑΕΠ της Ελλάδας!

    Πρόκληση 3 – ΤΡΑΠΕΖΕΣ: Αδύναμοι ισολογισμοί τραπεζών και προβλήματα στη διοίκησή τους. Υπογραμμίζεται ότι η Ελλάδα έχει το δεύτερο υψηλότερο επίπεδοκόκκινων δανείων στην Ευρώπη και τονίζεται ότι παρά τις τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών, η ποιότητα των κεφαλαίων είναι χαμηλή και γι’ αυτό συνεχίζουν να τίθενται ερωτήματα για τη βιωσιμότητα του τραπεζικού συστήματος.

    Σύμφωνα με το ΔΝΤ, οι τράπεζες θα χρειαστούνπερίπου 10 δισ.ευρώ (περίπου το 5,5% του ΑΕΠ της χώρας το έτος 2016) για πιθανή πρόσθετη ανακεφαλαιοποίηση από το 2018. Κι αυτό, όπως γράφει η ομάδα Βελκουλέσκου, παρά το γεγονός ότι πό το 2010 έχουν διατεθεί άλλα 43 δισ.ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

    Στο πεδίο της έκθεσης που αφορά τον τραπεζικό τομέα σημειώνεται ότι η αλλοπρόσαλλη πολιτική της περιόδου 2015-2016 έχει οδηγήσει αφενός στη μείωση της συμμετοχής του δημοσίου στις τράπεζες στο 20%, από ποσοστό 60% που κατείχε το δημόσιο στις τράπεζες πριν την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση. Ως αποτέλεσμα, γράφει η έκθεση του ΔΝΤ, δεν θα πρέπει να αναμένονται σημαντικά έσοδα για το κράτος από την ιδιωτικοποίηση των τραπεζών.

    Πρόκληση 4 – ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ: Ευρύτατες διαρθρωτικές δυσλειτουργίες που αποτρέπουν την χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη. Παρατηρούνται προβλήματα στις αγορές προϊόντων, όπως στον τομέα της ενέργειας που θεωρείται παραδοσιακά η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας.

    Η ανάκαμψη θεωρείται ασθενής και με κινδύνους. Η πρόβλεψη του ΔΝΤ είναι ότι η ανάπτυξη θα διαμορφωθεί στο 0,4% το 2016 και θα φτάσει το 2,7% για το 2017, αλλά με συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Σύμφωνα με το Ταμείο, η ανάπτυξη για το 2017 θα είναι 2,7% εφόσον: Η αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί εγκαίρως, το πρόγραμμα θα εφαρμοστεί πλήρως, η Ελλάδα θα ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE) της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και θα αρθούν τα capital controls.

    Παρ’όλα αυτά, μεσοπρόθεσμα το ΔΝΤ θεωρεί ότι η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας θα κυμαίνεται γύρω στο 1%.
    Ενώ μέχρι το 2020 προβλέπονται ρυθμοί ανάπτυξης άνω του 2%, σε μακροπρόθεσμη βάση το Ταμείο προβλέπει ότι η επέκταση του ΑΕΠ της Ελλάδας δεν θα ξεπερνά το 1%.

    Σύμφωνα με την έκθεση, το αναπτυξιακό μοντέλο της Ελλάδας θα πρέπει να προσανατολιστεί περισσότερο στις εξαγωγές, υπό την προϋπόθεση όμως ότι οι οικονομικοί και ανθρώπινοι πόροι θα προσανατολιστούν στην ανάπτυξη εμπορεύσιμων κλάδων της ελληνικής οικονομίας (σσ, είτε εξαγωγές προϊόντω, είτε υπηρεσίες και προϊόντα σχετιζόμενα με τον τουρισμό).Στην έκθεση για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, το Ταμείο αξιολογεί και τοποθετείται επί των απόψεων των Ευρωπαίων για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Όπως σημειώνεται, βασική υπόθεση των Ευρωπαίων είναι ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα διατηρηθεί στο 3,5% για μια δεκαετία, μειούμενο σε ποσοστό3,2% το2030 και σταδιακά στο 1,5% το 2040.
    Αυτά είναι πρωτοφανή πρωτογενή πλεονάσματα στην παγκόσμια δημοσιονομική πρακτική και προφανώς το Ταμείο τα θεωρεί μη βιώσιμα. Μάλιστα, στην έκθεση αναφέρεται ότι ακόμη και η εκτίμηση του ΔΝΤ για πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 1% για πολλές δεκαετίες είαι αισιόδοξες με βάση τιςμετρήσεις.

    Το ΔΝΤ θεωρεί ότι θα πρέπει να μειωθούν οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας πριν βγει στις αγορές και συμπληρώνει ότι οι χρηματοδοτικές αυτές ανάγκες θα πρέπει να παραμείνουν σε χαμηλά επίπεδα και σίγουρα σε ποσοστό 15-20% του ΑΕΠ.
    Η προβολή του χρέους θα πρέπει να τεθεί σε μια σταθερή καθοδική πορεία.Με άλλα λόγια οι λύσεις που παρέχουν μόνο συγκυριακές ελαφρύνσεις αλλά δεν οδηγούν σε σταθερά μειούμενη πορεία του χρέους δεν οδηγούν σε βιώσιμα αποτελέσματα.

    Το Ταμείο προτείνει για το χρέος:
    – Να παραταθεί η περίοδος χάριτος μέχρι το 2040
    – Να αποφασιστεί επέκταση της ωρίμανσης μέχρι το 2070
    – Να γίνει μεταφορά των πληρωμών τόκων που πρέπει να γίνουν μέχρι το 2040,οι οποίοι προτείνεται να κεφαλαιοποιηθούν και η αποπληρωμή τους να επιμηκυνθεί μέχρι το 2070
    – Να σταθεροποιηθούν τα επιτόκια σε χαμηλά επίπεδα για 30 χρόνια και να μην ξεπερνούν το 1,5%.
    Σύμφωνα με την έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, οι βασικοί κίνδυνοι που δύναται να υποσκάψουν το πρόγραμμα και την ανάκαμψη της χώρας είναι δύο:
    1. Η μεταρρυθμιστική κόπωση και
    2. Η αναιμική ανάκαμψη της εσωτερικής ζήτησης λόγω των υπερβολικών φόρων και της υπερφορολόγησης

    http://kourdistoportocali.com/news-desk/ekthesi-dnttha-syrriknothi-ellada/

  2. Η έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα

    08/02/2017 από Άρης Οικονόμου

    Έχουμε χαρακτηρίσει πολλές φορές το ΔΝΤ ως τον μπράβο των διεθνών τοκογλύφων, ως το «μακρύ χέρι» της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. (μετά την απομάκρυνση του τη δεκαετία του 1970 από την αποστολή που του ανατέθηκε όταν ιδρύθηκε στα πλαίσια του Bretton Woods), καθώς επίσης ως εγκληματική συμμορία – κρίνοντας από τις «αιμοσταγείς επιδρομές» του στη Ν. Αμερική, στην Αφρική, στην Ασία, στη Ρωσία κοκ.

    Όσον αφορά τώρα το δηλητήριο που προσφέρει στα θύματα του, «βαφτίζοντας» το αυθαίρετα ως ένα πικρό μεν, αλλά απαραίτητο φάρμακο για την εξυγίανση τους, έχει γίνει πλέον αποδεκτό ακόμη και από το ίδιο – αν και (εκ του πονηρού) καλυμμένα, αφού έχει χαρακτηρίσει τα θανατηφόρα προγράμματα του λανθασμένα, στην περίπτωση της Ελλάδας (ανάλυση).

    Η βασική συνταγή του πάντως, λόγω της οποίας η εισβολή του σε μία χώρα θεωρείται παρόμοια με το βομβαρδισμό της από το ΝΑΤΟ, δεν είναι άλλη από τη μείωση του πληθυσμού της – τόσο, όσο είναι αναγκαίο για να επιβιώσουν οι απολύτως απαραίτητοι υπόλοιποι, οι οποίοι να είναι σε θέση εξοφλήσουν τα χρέη της.

    Η μείωση αυτή επιτυγχάνεται με την πτώση των μισθών και των συντάξεων, με το ριζικό περιορισμό του κοινωνικού κράτους, με το κλείσιμο των νοσοκομείων κοκ. – έτσι ώστε οι λιγότερο ικανοί να εργασθούν, κυρίως οι ηλικιωμένοι, να μην μπορούν να επιβιώσουν μη έχοντας τη δυνατότητα να επισκεφθούν γιατρούς, να αγοράσουν φάρμακα κοκ. Με τους τρόπους αυτούς μειώνεται το προσδόκιμο ζωής, μεταναστεύουν οι νέοι, όσοι μένουν γεννούν λιγότερα παιδιά κοκ. – οπότε, σε τελική ανάλυση, περιορίζεται ο πληθυσμός, όπως στο παράδειγμα της Ρωσίας κατά 15 εκ. ανθρώπους.

    Εν τούτοις, παρά το ότι όλα αυτά είναι γνωστά, ενώ οι άνθρωποι στις χώρες που εισβάλλει βιώνουν τρομακτικές καταστάσεις, δεν διαπιστώνονται κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις την πρώτη χρονική περίοδο – αφενός μεν επειδή τα ΜΜΕ χειραγωγούν τον πληθυσμό αμειβόμενα αδρά για να παρουσιάζουν μία θετική εικόνα του Ταμείου, αφετέρου λόγω του ότι οι περισσότεροι ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον, έχοντας ακόμη τη δυνατότητα να επιβιώνουν.

    Μόνο στο τέλος, όταν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού έχει λεηλατηθεί και εξαθλιωθεί, μη έχοντας κάτι άλλο να χάσει, προκαλούνται κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις – κάτι που δεν έχει ακόμη συμβεί στην Ελλάδα, οπότε οι δανειστές της υποθέτουν πως υπάρχουν ακόμη χρήματα και περιουσιακά στοιχεία για να λεηλατήσουν, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά τον τρόπο, ως έμπειροι αποικιοκράτες.

    Επομένως, δεν πρόκειται να πάψουν να επιβάλλουν εξοντωτικά μέτρα, όσο οι Έλληνες παραμένουν ήπιοι και ειρηνικοί – παρακολουθώντας την καταστροφή των συμπολιτών τους από τις τηλεοράσεις και ελπίζοντας πως δεν θα συμβεί κάτι ανάλογο στους ίδιους.

    Όσον αφορά τους πολίτες, δεν πρόκειται να ξυπνήσουν, με βάση τη διεθνή εμπειρία και ιδιαίτερα αυτήν της Αργεντινής – εάν δεν τα χάσουν όλα μέσω των υπερβολικών φόρων, των ασφαλιστικών εισφορών, της αύξησης των χρεών τους στο κράτος, στις τράπεζες κοκ., των κατασχέσεων, των πλειστηριασμών, του κουρέματος των καταθέσεων, του περιουσιολογίου κλπ.

    Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, όταν το ΔΝΤ φτάνει στο σημείο να τεκμηριώνει με τη νέα έκθεση του πως τίποτα πια δεν είναι βιώσιμο στην Ελλάδα, αντιλαμβανόμενο μεταξύ άλλων πως ο ωφελημένος της λεηλασίας δεν θα είναι το ίδιο, αλλά η Γερμανία μέσω του ESM, ενώ η κυβέρνηση αδιαφορεί για τις προτάσεις του (άρθρο), κατανοεί κανείς πού ακριβώς κατευθύνεται η χώρα – καθώς επίσης πόσο ανόητες είναι οι συζητήσεις για συντάξεις που το κράτος δεν μπορεί να πληρώσει, για αφορολόγητο όριο που δεν πρόκειται να διατηρηθεί ή/και για έναν τραπεζικό τομέα που, παρά το ότι κόστισε στους φορολογουμένους 43 δις €, αφελληνίσθηκε και συνεχίζει να είναι χρεοκοπημένος.

    Πόσο μάλλον όταν η ύφεση που βιώνει η Ελλάδα είναι χειρότερη από τη Μεγάλη Ύφεση του 1930 (γράφημα), ενώ η κατάσταση της παραμένει ως είχε, αφού δεν έχει διενεργηθεί καμία ουσιαστικά μεταρρύθμιση – όσον αφορά τη γραφειοκρατία, το φορολογικό σύστημα, το επιχειρηματικό πλαίσιο, την ορθολογική λειτουργία των Θεσμών, τη διαφθορά, τη διαπλοκή κοκ.

    Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ στην Ελλάδα (κόκκινη καμπύλη), στη δεύτερη ασιατική κρίση (μαύρη), στην κρίση της Ευρωζώνης (γαλάζια), καθώς επίσης στις Η.Π.Α. κατά τη Μεγάλη Ύφεση (πράσινη) – με 100 τα επίπεδα προ κρίσης.

    .

    Ολοκληρώνοντας, το άκρον άωτο της ανοησίας είναι η ελπίδα πως το κλείσιμο της αξιολόγησης, της οποίας έχουν προηγηθεί δεκάδες, ενώ θα ακολουθήσουν ακόμη περισσότερες, θα οδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση – αφού η εμπειρία τεκμηριώνει το ακριβώς αντίθετο ενώ τόσο η χρεοκοπία, όσο και η δραχμή είναι πιο κοντά από ποτέ μέχρι σήμερα.

    http://www.analyst.gr/2017/02/08/i-ekthesi-tou-dnt-gia-tin-ellada/

  3. Η συνταγή της γενοκτονίας

    Η λύση από την πλευρά των δανειστών είναι η μείωση του αριθμού των εξαρτημένων Ελλήνων (άνω των 65 και κάτω των 15 ετών), οπότε ο περιορισμός του προσδόκιμου ζωής, καθώς επίσης των γεννήσεων – άρα η χαμηλότερος συνολικός πληθυσμός, με προτίμηση φυσικά αυτές τις δύο ηλικιακές ομάδες.

    .

    «Το ΔΝΤ, σε όποιες χώρες ζητούν τη βοήθεια του, δημιουργεί συνθήκες πολέμου, όπου όμως ο στόχος του είναι ο θάνατος του άμαχου πληθυσμού, χωρίς να προκληθούν ζημίες στα περιουσιακά τους στοιχεία – αφού οι εντολείς του θέλουν να τα αγοράσουν σε όσο το δυνατόν πιο εξευτελιστικές τιμές.

    Με απλά λόγια, πετάει όσο πιο πολλούς επιβάτες μπορεί από το καράβι που πλέει στην τρικυμισμένη θάλασσα, για να σωθούν οι υπόλοιποι και να μεταβληθούν σε σκλάβους χρέους – γεγονός που επεξηγεί τη φράση περί του πικρού φαρμάκου που όμως εξυγιαίνει την οικονομία της χώρας, χωρίς φυσικά καμία ωφέλεια για τους ιθαγενείς κατοίκους της«.

    .

    Ανάλυση
    Όπως αναφέρθηκε στην ανάλυση «Η οικονομική στασιμότητα», με το «δείκτη εξάρτησης» μετράται η δυνατότητα ανάπτυξης μίας χώρας, με κριτήριο τον πληθυσμό, καθώς επίσης τον αριθμό των εργαζομένων της. Ειδικότερα, για την εύρεση του δείκτη εξάρτησης διαιρείται ο αριθμός του πληθυσμού κάτω των 15 ετών και άνω των 65, με τον πληθυσμό μεταξύ 15 ετών και 65 ετών – με αυτούς δηλαδή που ευρίσκονται σε εργάσιμη ηλικία, όπου λαμβάνεται ως δεδομένο ένα ποσοστό ανεργίας της τάξης του 8%.

    Συνήθως ο οικονομικός αυτός δείκτης είναι κάτω από το 1, επειδή ο αριθμητής είναι σχεδόν πάντοτε χαμηλότερος από τον παρανομαστή. Δηλαδή, ο αριθμός των εξαρτημένων είναι μικρότερος από τον αριθμό των εργαζομένων, οπότε αφενός μεν μπορεί να συντηρηθούν οι μη εργαζόμενοι, αφετέρου αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση της ανάπτυξης μίας χώρας – με την προϋπόθεση βέβαια πως θα διενεργούνται φυσιολογικές επενδύσεις. Στην Ελλάδα τώρα οι αριθμοί έχουν ως εξής:

    ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μεγέθη Ελλάδας

    Συνολικός πληθυσμός (Ιούλιος 2016) 10.773.253 (93% Έλληνες, 7% ξένοι).
    Εργαζόμενοι (από 15 έως 65 ετών) 4.791.000
    Μη εργαζόμενοι (εξαρτημένοι) 5.982.253
    Φυσιολογική ανεργία 8% 383.280
    Θεωρητικά εργαζόμενοι 4.407.720
    Δείκτης Εξάρτησης Α 1,36 (= 5.982.253 / 4.407.720)
    Πραγματική ανεργία 25% 1.197.750
    Πραγματικά εργαζόμενοι 3.593.250
    Δείκτης εξάρτησης Β (πραγματικός) 1,66 (5.982.253 / 3.593.250)
    Πηγή: CIA Fact book

    Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, ο δείκτης εξάρτησης της χώρας πριν από την κρίση ήταν ήδη προβληματικός, αφού υπερέβαινε το 1 (1,36) – με την έννοια πως δεν εξασφάλιζε την ανάπτυξη στην οικονομία, ούτε τη συντήρηση των μη εργαζομένων από τους εργαζομένους.

    Σήμερα ο δείκτης αυτός έχει επιδεινωθεί σε μεγάλο βαθμό από την ανεργία, φτάνοντας στο 1,66 – γεγονός που σημαίνει ότι, σε κάθε εργαζόμενο αντιστοιχούν 1,66 άτομα που δεν εργάζονται και οφείλει να συντηρεί, ενώ η οικονομία δεν αναπτύσσεται.

    Περαιτέρω, με στόχο τη σύγκριση όσον αφορά το συγκεκριμένο δείκτη, παραθέτουμε τα αντίστοιχα επίσημα μεγέθη της Γερμανίας στον Πίνακα ΙΙ:

    ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Μεγέθη Γερμανίας

    Συνολικός πληθυσμός (Ιούλιος 2016) 80.722.792 (91,5% Γερμανοί, 8,5% ξένοι).
    Εργαζόμενοι (από 15 έως 65 ετών) 45.000.000
    Μη εργαζόμενοι (εξαρτημένοι) 35.722.792
    Φυσιολογική ανεργία 8% 3.600.000
    Θεωρητικά εργαζόμενοι 41.400.000
    Δείκτης Εξάρτησης Α 0,86 (= 35.722.792 / 41.400.000)
    Πραγματική ανεργία 4,6% 2.070.000
    Πραγματικά εργαζόμενοι 42.930.000
    Δείκτης εξάρτησης Β (πραγματικός) 0,83 (35.722.792 / 42.930.000)
    Πηγή: CIA Fact book

    Όπως φαίνεται καθαρά, ο δείκτης εξάρτησης της Γερμανίας δεν ήταν και δεν είναι τόσο προβληματικός, αφού σε κάθε εργαζόμενο αντιστοιχεί λιγότερο από ένα άτομο που δεν εργάζεται και οφείλει να συντηρεί – ενώ έχει καλυτερεύσει λόγω της μείωσης της ανεργίας, οπότε λογικά ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας της αυξήθηκε από το 0,4% το 2013, στο 1,6% το 2014 και στο 1,5% το 2015.

    Η ανάπτυξη δε της χώρας θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη, εάν διενεργούνταν παράλληλα περισσότερες επενδύσεις από το δημόσιο, καθώς επίσης από τις επιχειρήσεις της – κάτι που όμως δεν συμβαίνει οπότε η Γερμανία, για να μειώσει περισσότερο το δείκτη εξάρτησης, αύξησε την ηλικία συνταξιοδότησης στα 67 έτη

    Φυσικά η Γερμανία, σε αντίθεση με την Ελλάδα, ήταν σε θέση να κάνει, αφού δεν έχει ουσιαστικά ανεργία. Με τον τρόπο αυτό διόρθωσε επίσης σε κάποιο βαθμό το ασφαλιστικό της, το οποίο παρουσιάζει προβλήματα λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής – αν και οι συντάξεις είναι χαμηλότερες από αυτές της Ελλάδας στο παρελθόν.

    Η αδυναμία ανάπτυξης της Ελλάδας

    Συνεχίζοντας είναι προφανές ότι, η Ελλάδα με δείκτη εξάρτησης στο 1,66% δεν είναι δυνατόν να έχει βιώσιμη ανάπτυξη, μακροπρόθεσμα σταθερή δηλαδή, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα διενεργούνταν επενδύσεις – κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί, εάν δεν επιλυθεί το πρόβλημα του δημοσίου και ιδιωτικού χρέους, έτσι ώστε να αποκατασταθεί η πιστοληπτική ικανότητα και των δύο τομέων, καθώς επίσης όσο οι τράπεζες ευρίσκονται στα όρια της χρεοκοπίας. Εκτός αυτού είναι φανερό το πρόβλημα του ασφαλιστικού, επίσης λόγω του υψηλού δείκτη εξάρτησης – οπότε η επίλυση του, όσο δεν καλυτερεύει ο δείκτης αυτός, είναι κάτι περισσότερο από ουτοπική.

    Επί πλέον επιβάλλεται στην Ελλάδα η εξοντωτική πολιτική των μνημονίων, η οποία δεν επιτρέπει ελπίδες όσον αφορά την αύξηση της εσωτερικής κατανάλωσης – η οποία θα μπορούσε να πυροδοτήσει νέες επενδύσεις. Παράλληλα, η μη διενέργεια επενδύσεων είναι αδύνατον να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, οπότε τις εξαγωγές (δηλαδή την εκμετάλλευση της ζήτησης άλλων χωρών), ακόμη και αν οι μισθοί των εργαζομένων μηδενίζονταν.

    Επομένως, η μοναδική λύση από την πλευρά των δανειστών είναι εν πρώτοις η διόρθωση του συντελεστή εξάρτησης, έτσι ώστε να πέσει κάτω από τη μονάδα – γεγονός που σημαίνει τη μείωση του πληθυσμού άνω των 65 και κάτω των 15 ετών. Κατ’ επακόλουθο, ο στόχος είναι ο περιορισμός του προσδόκιμου ζωής, καθώς επίσης των γεννήσεων – άρα η μείωση του συνολικού πληθυσμού, με προτίμηση βέβαια αυτές τις δύο ηλικιακές ομάδες.

    Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο εφαρμόζονται τα γνωστά μέτρα του περιορισμού του κοινωνικού κράτους, της μείωσης των συντάξεων και των εισοδημάτων, της υπερβολικής αύξησης της φορολογίας κοκ. – με αποτέλεσμα αφενός μεν να πεθαίνουν πιο γρήγορα οι ηλικιωμένοι, αφετέρου να μην γεννούν παιδιά οι νέοι, αφού αδυνατούν να τα φροντίσουν. Ακριβώς για το λόγο αυτό μειώνεται ραγδαία ο πληθυσμός σε όποιες χώρες εισβάλλει το ΔΝΤ για να τις «βοηθήσει» – όπως στο παράδειγμα της Ρωσίας, ο πληθυσμός της οποίας μειώθηκε τότε κατά 15 εκ. άτομα (ανάλυση).

    Ήδη δε στην Ελλάδα οι θάνατοι έχουν υπερβεί κατά πολύ τις γεννήσεις (19.934 περισσότεροι), οπότε ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 6% το 2015 (πηγή) – κάτι που φυσικά θα συνεχιστεί στο μέλλον, έως ότου αποκατασταθεί ο δείκτης, αφού η αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης ή/και η είσοδος μεταναστών με στόχο την αύξηση του αριθμού των εργαζομένων δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα, λόγω της ανεργίας. Ως εκ τούτου, η λύση απαιτεί τη μείωση του αριθμητή (πληθυσμού) και όχι την αύξηση του παρανομαστή (εργατικού δυναμικού) – ενώ μπορεί να ακούγεται μακάβριο, αλλά είναι η αλήθεια, τεκμηριωμένη πολλές φορές στην ιστορία.

    Επίλογος

    Ολοκληρώνοντας, όλες οι συζητήσεις περί κλεισίματος της αξιολόγησης για να πάρουμε την επόμενη «δόση» μας, καθώς επίσης για να ανοίξει το θέμα της «απομείωσης» του χρέους (παραπλανητική ασφαλώς αναφορά, αφού δεν πρόκειται για διαγραφή), τεκμηριώνουν με το χειρότερο δυνατό τρόπο το μέγεθος της ανοησίας όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων μας – αφού υπέγραφαν τα μνημόνια της γενοκτονίας, έναντι τεραστίων ανταλλαγμάτων εκ μέρους της χώρας και μίας απλής υπόσχεσης συζήτησης του χρέους εκ μέρους των δανειστών, την οποία φυσικά δεν υπέγραψαν ποτέ.

    Το γεγονός δε, σύμφωνα με το οποίο η κυβέρνηση παρακαλάει τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, όταν τόσο αυτή, όσο και η προηγούμενη ήθελαν να το διώξουν, είναι καλύτερα να μην το κρίνουμε καθόλου – αφού θα κινδυνεύαμε να χαρακτηρισθούμε αγενείς.

    Όσον αφορά τώρα τη δήθεν ωφέλεια του PSI (ανάλυση), της χρεοκοπίας της χώρας δηλαδή με όλα τα μειονεκτήματα και χωρίς κανένα πλεονέκτημα, πρέπει να είναι κανείς εντελώς ανόητος για να πιστεύει πως τα περίπου 40 δις € που κόστισε τελικά στους δανειστές άξιζαν τα παρακάτω «ανταλλάγματα» εκ μέρους μας:

    (1) τη χρεοκοπία των τραπεζών που ήδη μας κόστισε πάνω από 40 δις €, ενώ με τις εγγυήσεις του δημοσίου κανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί, (2) τις ζημίες των δημοσίων οργανισμών από τη διαγραφή (3) τις ζημίες των ιδιωτών ομολογιούχων (4) την πλήρη απώλεια της αξιοπιστίας της χώρας (5) το αγγλικό δίκαιο που επιβλήθηκε στο κράτος και στις εταιρείες του (6) την αδυναμία μετατροπής του εξωτερικού χρέους σε τυχόν εθνικό νόμισμα, οπότε την απαγόρευση της πτώχευσης (7) την υποθήκευση και λεηλασία ολόκληρης της περιουσίας του κράτους (8) τη λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας από τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, (9) την πλήρη απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας (10) το διεθνή εξευτελισμό μας (11) τη γενοκτονία που συντελείται (12) την εδαφική μας ακεραιότητα που ήδη κινδυνεύει κοκ.

    Σε κάθε περίπτωση, είναι κατά την άποψη μας καλύτερο ένα οδυνηρό τέλος, το οποίο θα επέτρεπε επί πλέον την τιμωρία όλων όσων συμμετείχαν στο εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων (ανάλυση), από μία οδύνη δίχως τέλος – αφού, εάν συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο, το μέλλον μας διαγράφεται πολύ πιο σκοτεινό (άρθρο).

    http://www.analyst.gr/2016/11/29/i-sintagi-tis-genoktonias/

  4. ΦΕΚ 94Α 27.05.2015 ΤΟ ΠΟΙΟ ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ ΦΕΚ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΒΓΕΙ

    Δημοσιεύτηκε στις 5 Ιουν 2016
    ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΦΕΚ 94Α 27.05.2015 ΤΟ ΠΟΙΟ ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ ΦΕΚ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΒΓΕΙ !!!
    ΦΕΚ 94 Α / 27 – 5 – 2016 ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΧΗ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
    ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΦΕΚ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΝΕΝΟΣ …. ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑ ΤΩΝ ΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ?? ….Ο ΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑΣ – ΑΡΧΗ ….
    … ΘΑ ΠΕΡΝΑΩ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΕΓΩ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΣΠΡΑΤΩ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ ΣΑΣ
    .ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΗΝ …….ΕΒΑΨΕ ….. !!!
    .
    ΦΕΚ 94 Α / 27 – 5 – 2016 ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣΤΕ !!!!
    ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ……
    ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΖΩΑΑΑΑΑΑ
    ΤΩΡΑ, ΕΠΙΣΗΜΑ ΠΙΑ, ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕ ΙΔΙΩΤΕΣ ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ( που ακουν ΜΟΝΟ στη ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥΣ) …
    ΦΕΚ 94 Α / 27 – 5 – 2016 !!!! ΚΑΙ ΤΟ ΨΗΦΙΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΑΧΑ ΕΕΕ ????
    ΕΙΣΤΕ Ε Λ Λ Η Ν Ε Σ !!!! ( και δεν εχετε ΕΛΛΑΔΑ ) …….KAI EIΣΠΡATEI O NTABATZHΣ ΣΑΣ ΕΕΕΕΕ ??????? …. ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΧΕΣΤΕΕΕΕΕ ??????
    τι θα κανεις ΤΩΡΑ Ε.ΣΥ. ;;;;;;
    27 Μαΐου 2016 ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟ Αρ. Φύλλου 94
    NOMOΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 4389
    Άρθρο 1
    Σύσταση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων
    Εσόδων – Σκοπός
    1. Συνιστάται Ανεξάρτητη Διοικητική Αρχή χωρίς νο-
    μική προσωπικότητα με την επωνυμία Ανεξάρτητη Αρχή
    Δημοσίων Εσόδων (Α.Α.Δ.Ε.) (στο εξής η «Αρχή»), με σκο-
    πό τον προσδιορισμό, τη βεβαίωση και την είσπραξη των
    φορολογικών, τελωνειακών και λοιπών δημοσίων εσό-
    δων, που άπτονται του πεδίου των αρμοδιοτήτων της.
    2. Η Αρχή απολαύει λειτουργικής ανεξαρτησίας, διοι-
    κητικής και οικονομικής αυτοτέλειας και δεν υπόκειται σε
    έλεγχο ή εποπτεία από κυβερνητικά όργανα, κρατικούς
    φορείς ή άλλες διοικητικές αρχές. Η Αρχή υπόκειται σε
    κοινοβουλευτικό έλεγχο, σύμφωνα με τα οριζόμενα στον
    Κανονισμό της Βουλής και τη διαδικασία του άρθρου 4
    του παρόντος νόμου.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s