Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν – Γιατί αποτυγχάνουν τα μνημόνια; …

του Σπύρου Στάλια, Οικονομολόγος Ph.D 17 Οκτ. 2017

Εισαγωγή Μεθοδολογίας

Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) μπορούμε να το δούμε από την πλευρά της Εθνικής Δαπάνης και από την πλευρά του Εθνικού Εισοδήματος. Η Εθνική Δαπάνη είναι εκείνη που καθορίζει το Εθνικό Εισόδημα.

Αν το δούμε από την πλευρά των δαπανών τότε:

Υ= C + I +G + (XM)

που σημαίνει ότι το ΑΕΠ αποτελείται από το άθροισμα της τελικής δαπάνης για κατανάλωση (C), συν την δαπάνη για επενδύσεις (Ι), συν τις συνολικές κρατικές δαπάνες (G), δηλαδή τις δαπάνες για αγαθά και υπηρεσίες που αγοράζει το κράτος από τον ιδιωτικό τομέα, συν την διαφορά εξαγωγών (X) εισαγωγών (M) ή πιο ακριβέστερα συν το έλλειμμα/περίσσευμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών.

Αν δούμε το ΑΕΠ από την πλευρά του εισοδήματος τότε:

Υ = C + S + T

που υποδηλώνει ότι το εθνικό εισόδημα τελικά επιστρέφει στα νοικοκυριά που το καταναλώνουν (C), το αποταμιεύουν(S), και πληρώνουν φόρους (Τ).

Βασικός κανόνας της λογιστικής μακροοικονομίας, είναι ότι η Δαπάνη είναι ίση με το Εισόδημα και άρα:

C + I + G + (XM) = C + S + T

που μπορεί να γραφεί:

(GT)+(IS)+(XM) =0

Το δημόσιο ισοζύγιο (GT), αν είναι αρνητικό (-) είναι πλεονασματικό, και ελλειμματικό αν είναι θετικό (+).

Το ισοζύγιο του ιδιωτικού τομέα (IS), αν είναι θετικό (+) είναι ελλειμματικό και πλεονασματικό αν είναι αρνητικό (-).

Το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών (XM), αν είναι θετικό (+) είναι πλεονασματικό και αν είναι αρνητικό (-) είναι ελλειμματικό. Το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών εκφράζει τις ροές δαπάνης/εισοδημάτων των ξένων προς την χώρα και τις ροές δαπάνης/εισοδημάτων από εμάς προς του ξένους. Η διάφορα εξαγωγών εισαγωγών ονομάζεται καθαρές εξαγωγές και αντιπροσωπεύουν τις καθαρές αποταμιεύσεις/εισπράξεις του ξένων.

Στην παραπάνω εξίσωση έχουμε μαζί και του τρεις τομείς της οικονομίας και μας δείχνει πως οι τομείς αυτοί αλληλοεπηρεάζονται.

Αυτό σημαίνει ότι εφ’ όσον (TG)+(SI)+(MX)=0, αποκλείεται ταυτοχρόνως και οι τρεις τομείς της οικονομίας να έχουν έλλειμμα ή και οι τρεις να έχουν περίσσευμα. Αν κάποιος τομέας έχει έλλειμμα, τότε ένας ή και οι άλλοι δυο τομείς θα έχουν περίσσευμα. Είναι απλή άλγεβρα. Με άλλα λόγια το έλλειμμα/περίσσευμα του δημοσίου τομέα είναι μέχρι τελευταίου ευρώ το περίσσευμα /έλλειμμα του ευρύτερου ιδιωτικού τομέα, δηλαδή, (GT)=(SI)+(MX).

Αποκλείεται αφ’ εαυτού, κάποιος τομέας να δημιουργήσει από μόνος του πλούτο αν κάποιος άλλος τομέας δεν έχει έλλειμμα. Είναι απλό. Αν (GT)=0 και (Χ-Μ)=0 τότε βάση την εξίσωση (GT) +(IS)+(XM) =0, θα πρέπει (IS)=0. Με άλλα λόγια το σύνολο των υποχρεώσεων του ιδιωτικού τομέα σε σχέση με τις υποχρεώσεις του είναι μηδέν. Δηλαδή αν κάποιος θέλει να δαπανήσει πάνω από τα έσοδα του τότε κάποιος θα τον δανείσει, άλλος ιδιώτης ή τράπεζα. Δεν αλλάζει τίποτα μέσα στον ιδιωτικό τομέα. Ο πλούτος σε χρήμα που παράγεται είναι μηδέν.

Η διακίνηση αυτού του χρήματος, του ‘εσωτερικού χρηματικού πλούτου’ του ιδιωτικού τομέα, που ονομάζεται ‘οριζόντια διακίνηση’, δεν μεταβάλλει την καθαρή θέση του χρηματικού πλούτου του ιδιωτικού τομέα.

Για να μεταβληθεί ο πλούτος του ιδιωτικού τομέα, για να αυξηθεί, πρέπει αυτό να γίνει μέσω ροών χρήματος που είναι έξω από αυτόν, είναι ‘εξωτερικός πλούτος’ και η συναλλαγή αυτή ονομάζεται ‘καθετή συναλλαγή’. Δηλαδή το κράτος δαπανά περισσότερο απ’ ότι φορολογεί. Αν το κράτος δαπανά όσο φορολογεί αποκλείεται ο ιδιωτικός τομέας να αποκτήσει πλούτο, αν δε το κράτος φορολογήσει περισσότερο απ’ ότι δαπανά, τότε ο πλούτος του ιδιωτικού τομέα μειώνεται.

Κατά συνέπεια ο καθαρός συνολικός χρηματικός πλούτος του ιδιωτικού τομέα, όλων των μορφών, αποτελεί μέχρι τελευταίου ευρώ, έλλειμμα του δημοσίου τομέα. Τελεία και παύλα.

Ας προσθέσουμε τώρα και τον εξωτερικό τομέα για να έχουμε μια σαφέστερη εικόνα της δημιουργίας πλούτου του ιδιωτικού τομέα.

Γενικός κανόνας στην περίπτωση αυτή, δηλαδή ο ιδιωτικός τομέας να συσσωρεύει πλούτο, δηλαδή (S>I), μπορεί να γίνει εφόσον ο εξωτερικός τομέας της οικονομίας έχει περίσσευμα (X>M), ο δημόσιος τομέας να έχει περίσσευμα (Τ), αλλά (Χ-Μ)>(Τ-G). Με άλλα λόγια για να έχει πλούτο ο ιδιωτικός τομέας το εξωτερικό πλεόνασμα αποτελεί ικανή αλλά όχι αναγκαία συνθήκη, εφόσον εξαρτάται από το ύψος του δημοσίου πλεονάσματος.

Εδώ θα πρέπει να τονιστεί ότι η εξίσωση αυτή μας ενώνει όλους, ασχέτως ιδεολογίας, χρόνου, τόπου ή κράτους οποιασδήποτε οικονομικής δομής, είναι παγκοσμίου ισχύος, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια λογιστική απεικόνιση του εθνικού εισοδήματος από την πλευρά της πηγής και διάθεσης του. Δεν έχει ιδεολογία αυτή η εξίσωση, είναι Λογιστική.

Παρακάτω σας έχω ενδεικτικά ένα γράφημα που αποτυπώνει, με βάση την παραπάνω εξίσωση, το ισοζύγιο των τομέων της οικονομίας, του συνόλου των χωρών της ευρωζώνης. Aν επιθυμείτε να δείτε το ισοζύγιο των τομέων της οικονομίας οποιασδήποτε χώρας, χτυπήστε στο διαδίκτυο Sectoral Balance… και άμεσα θα έχετε την εικόνα του συνολικού της ισοζυγίου.

Γράφημα 1

Θεωρητική αποτύπωση οικονομικών πολιτικών

Η εξίσωση καίτοι είναι μια λογιστική εξίσωση, που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, από οποιαδήποτε σχολή σκέψης, αποτελεί την βάση αποτίμησης της άσκησης μιας οικονομικής πολιτικής, αλλά και την επιδίωξη άσκησης μιας άλλης οικονομικής πολιτική, με τον περιορισμό την αλληλεπίδραση των τομέων της οικονομίας.

Η αβεβαιότητα είναι Νόμος στην Οικονομία.

Την παραπάνω εξίσωση μπορούμε να τη γράψουμε:

(SI)=(GT)+(XM) ή (SI)=(XM)-(TG), όπου (SI) είναι η εξηρτημένη μεταβλητή, και το Γράφημα 2 την απεικονίζει.

Γράφημα 2

Το σχήμα αυτό, είναι ένα πολύτιμο εργαλείο των μετακεϋνσιανών, που εισηγήθηκε ο Robert Parenteau αλλά και ο Billy Mitchel, L.R Wray, Pavlina Tcherneva, Jan Kregel, Mathew Forstater, Stephanie Kelton, Warren Mosler, D.Papadimitriou  (ναι ο δικός μας). Η διακεκομμένη διαγώνιος γραμμή είναι ο γεωμετρικός τόπος που κάθε της σημείο εκφράζει ισορροπία, δηλαδή οι δαπάνες του ιδιωτικού τομέα είναι ίσες με τα έσοδα του. Με άλλα λόγια οι επενδύσεις είναι ίσες με τις αποταμιεύσεις.

Η κάθετη γραμμή απεικονίζει το ισοζύγιο του δημόσιου τομέα ενώ η οριζόντια γραμμή απεικονίζει το ισοζύγιο του εξωτερικού τομέα.

Ο ιδιωτικός τομέας έχει πλεόνασμα σε κάθε σημείο του γραφήματος, δεξιά και κάτω από την διακεκομμένη διαγώνιο, που βρίσκεται στις περιοχές IIIa, IV και Ia.

1) Στην περιοχή Ia, ο ιδιωτικός τομέας επιθυμεί να έχει πλεονάσματα, δηλαδή S>I. Ταυτόχρονα όμως και ο δημόσιος τομέας επιθυμεί να έχει πλεονάσματα, δηλαδή Τ>G. Συνεπώς το δεξιό μέρος της εξίσωσης (SI)= (XM)-(TG) θα πρέπει να είναι θετικό. Με άλλα λόγια (XM)>(TG). Αυτό σημαίνει ότι η χώρα είναι πλήρως εξαγωγική και τα πλεονάσματα του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα καλύπτονται πλήρως από το έλλειμμα των ξένων προς εμάς, από το θετικό πρόσημο της διαφοράς (XM), και η εξίσωση μπορεί να γραφεί (SI)+(TG)=(XM).

2) Στην περιοχή ΙV, ο ιδιωτικός τομέας επιθυμεί οι εισπράξεις του (S), (αποταμιεύσεις), να είναι μεγαλύτερες από τις επενδύσεις του (I), (δαπάνες), άρα να αποκτά και να συσσωρεύει πλούτο. Για να γίνεται αυτό θα πρέπει το δεξιό μέρος της εξίσωσης (SI)=(GT)+(XM) να είναι θετικό. Με άλλα λόγια η χώρα θα πρέπει να έχει δημόσια ελλείμματα και να πραγματοποιεί εξαγωγές μεγαλύτερες από τις εισαγωγές.

3) Στην περιοχή ΙΙΙa και πάλι ο ιδιωτικός τομέας έχει πλεονάσματα S>I, αλλά ο εξωτερικός τομέας έχει ελλείμματα Μ>X. Κατά συνέπεια το πλεόνασμα του ιδιωτικού τομέα αλλά και τις εισαγωγές, θα πρέπει να τις καλύψει το έλλειμμα του δημόσιου τομέα, και η εξίσωση παίρνει την μορφή (SI)+(MX)=(GT).

Το παρακάτω δίγραμμα συνοψίζει κάτω από ποιες προϋποθέσεις ο ιδιωτικός τομέας έχει διαρκώς πλεόνασμα.

Γράφημα 3

Τώρα ας πάμε στις περιοχές Ib, II και ΙΙΙb που βρίσκονται πάνω και αριστερά της διακεκομμένης διαγώνιου, περιοχές που ο ιδιωτικός τομέας έχει έλλειμμα.

4) Στην περιοχή Ιb ο δημόσιος τομέας έχει περίσσευμα Τ>G, ο εξωτερικός τομέας έχει περίσσευμα Χ>M και κατά συνέπεια την διαφορά του κρατικού πλεονάσματος σε σχέση με το πλεόνασμα του εξωτερικού τομέα, θα πρέπει να την καλύπτει το έλλειμμα του ιδιωτικού τομέα, και κατά συνέπεια η εξίσωση παίρνει την μορφή (TG)-(MX) = (IS).

5) Στην περιοχή ΙΙ, ο δημόσιος τομέας έχει περίσσευμα Τ>G, ο εξωτερικός τομέας έχει έλλειμμα Μ>X, κατά συνέπεια ο ιδιωτικός τομέας καλείται να το καλύψει, και το περίσσευμα του δημόσιου τομέα αλλά και το έλλειμμα του εξωτερικού τομέα. Η εξίσωση μας παίρνει την μορφή (TG)+(MX)=(IS).

6) Τέλος στην περιοχή IIIb ο εξωτερικός τομέας είναι ελλειμματικός Μ>X, δηλαδή οι ξένοι έχουν χρηματικές απαιτήσεις από την χώρα, ο δημόσιος τομέας επίσης είναι ελλειμματικός (T<G) και συνεπώς ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας καλούνται να καλύψουν το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών. Η εξίσωση παίρνει την μορφή (MX) = (IS)+(GT).

Όταν ήλθε το Ιππικό

Όταν ξέσπασε η κρίση του 2008, λόγω της διαφθοράς του Τραπεζικού Συστήματος, ο ιδιωτικός τομέας της χώρας βρέθηκε καταχρεωμένος, όπως και ο δημόσιος τομέας. Τα προηγούμενα έτη, από το 2005 και μετά έως και το 2008, το έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών καλύπτετε από τα ελλείμματα του κράτους και από τα ελλείμματα του ιδιωτικού τομέα. Δηλαδή είχε ασκηθεί η πολιτική που εμπεριέχεται στην περιοχή ΙΙΙb και η εξίσωση είχε πάρει την μορφή (IS)+(GT)=(MX). Τα παρακάτω γραφήματα 4 και 5 μας το επιβεβαιώνουν.

Γράφημα 4:

Ισοζύγιο Ελληνικής Οικονομίας 2004-2016

Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ

Γράφημα 5:

ΑΕΠ και Ισοζύγιο Ελληνικής Οικονομίας  2004-2016

Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ

Στην ίδια κατάσταση βρέθηκαν όλες σχεδόν οι χώρες του Νότου, που τότε απεκλήθησαν διεφθαρμένες, και έτσι νοιώθουν όλοι οι Βόρειοι Λαοί ακόμα για μας τους Νοτίους. Υπάρχει η αιτία παρακάτω.

Όταν το 2010 λοιπόν, μας επεβλήθησαν τα μνημόνια, αυτά αποσκοπούσαν ουσιαστικά στην αποπληρωμή των χρεών του κράτους. Δεδομένου του ‘χρυσού χαρακτήρα’ του ευρώ, που σημαίνει ότι το ευρώ είναι ορισμένο και ουδέτερο ως προς την πραγματική οικονομία, και το βρίσκεις από δανεισμό ή από τις εξαγωγές, η συνταγή για τους νεοφιλελεύθερους ήταν γνωστή από τον 19ο αιώνα.

Εφ όσον η χώρα έχει διπλό έλλειμμα, στο ισοζύγιο πληρωμών και στο δημόσιο τομέα, άρα είναι υπερχρεωμένη, για να πληρώσει τα χρέη της, θα πρέπει το ισοζύγιο πληρωμών πρώτα να ισοσκελιστεί και μετά να γίνει πλεονασματικό, δηλαδή η χώρα να γίνει ανταγωνιστική, αλλά ο δημόσιος τομέας θα πρέπει άμεσα να μειώσει τις δαπάνες του και να έχει πλεόνασμα.

Εφ όσον το νόμισμα δεν μπορούσε να υποτιμηθεί θα έπρεπε να υποτιμηθεί η εργασία, δηλαδή να μειωθούν οι μισθοί του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, να μειωθούν οι συντάξεις και οι παροχές υγείας, παιδείας όπως και το κράτος να ιδιωτικοποιηθούν.

Βεβαίως σε μια πρώτη φάση όλα αυτά θα επιφέρουν αναταραχή στην κοινωνία, μείωση του ΑΕΠ και αύξηση της ανεργίας. Αλλά αυτό θα είναι ένα πρόσκαιρο φαινόμενο. Καθώς τα μεροκάματα θα πέφτουν, θα μειώνονται οι τιμές, οι εξαγωγές θα αυξάνονταν. Αλλά και η ζήτηση για χρήμα θα μειωνόταν, που θα έχει ως αποτέλεσμα την μείωση των επιτοκίων, πράγμα που θα ενεθάρρυνε τις επενδύσεις. Έτσι η χώρα θα οδηγείτο στην πλήρη απασχόληση με πλεονάσματα του δημόσιου τομέα που θα επέτρεπε την αποπληρωμή των χρεών. Όλα αυτά μακροχρονίως. Ακριβώς πότε θα γινόντουσαν, δεν μπορεί να προσδιοριστεί.

Σας παραθέτω για την ευκολία της ανάγνωσης πάλι το Γράφημα 2.

Γράφημα 2

Με όρους του παραπάνω γραφήματος η σοφή Τρόικα επεδίωξε ευθύς εξ αρχής την πολιτική της περιοχής ΙΙ όπου ο δημόσιος τομέας θα έχει πλεόνασμα (πληρώνονται τα χρέη), ο εξωτερικός τομέας να έχει έλλειμμα αλλά ο ιδιωτικός τομέας μέσω των ελλειμμάτων του θα κάλυπτε και τους δυο αυτούς τομείς.

Μακροχρονίως έλπιζαν να φτάσουν στην άσκηση της πολιτικής της περιοχής Ia, όπου ο δημόσιος τομέας έχει περίσσευμα (πληρώνονται τα χρέη) και λόγω χαμηλών μεροκάματων να έχει πλεόνασμα ο εξωτερικός τομέας (μας μένει και υπόλοιπο).

Τι πραγματικά έγινε από το 2009-2016

Αλλά όπως μας δείχνουν τα γραφήματα 4 και 5, η πολιτική αυτή απέτυχε παταγωδώς.

Τελικά εφαρμόστηκε η πολιτική της περιοχής ΙΙΙa, όπου ο ιδιωτικός τομέας έχει πλεονάσματα S>I, ο εξωτερικός τομέας έχει ελλείμματα Μ>X και ο δημόσιος επίσης έλλειμμα (G>T).

Γιατί την πάτησαν έτσι οι νεοφιλελεύθεροι;

Οι νεοφιλελεύθεροι φωστήρες, δικοί μας και ξένοι, οικονομικά ανιστόρητοι και με φτωχή οικονομική παιδεία, δεν έλαβαν υπ’ όψιν τους ότι και ο ιδιωτικός τομέας άρχισε να υπερχρεώνεται από το 1999, βλέπε Γράφημα 6.

Γράφημα 6

Έτσι λοιπόν από το 2009, με την ταυτόχρονη μείωση των δαπανών του κράτους, άρχισε ο ιδιωτικός τομέας να αποταμιεύει για να αποπληρώσει τον δανεισμό του, με αποτέλεσμα, μαζί με την μείωση των δαπανών του κράτους, και την αύξηση της φορολογίας να συρρικνωθεί το εθνικό εισόδημα και να αυξηθεί η ανεργία.

Η χώρα πια είχε εισέλθει στο λαβύρινθο της ύφεσης απ’ όπου ποτέ δεν μπορεί να ξεφύγει. Ήδη αυτό το έργο παίζεται 9 ολόκληρα χρόνια. Παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, η περαιτέρω πτώση της οικονομίας θα είναι αιφνίδια, με κοινωνική έκρηξη που δεν θα έχει προηγούμενο, αν πράγματι επιτευχθεί πρωτόγεννες πλεόνασμα, καίτοι ισχυρίζονται ότι αυτό επετεύχθη το 2016 που είναι ψέμα (Το πραγματικό έλλειμμα ήταν 8,8 δις ευρώ το 2016 και το πλεόνασμα προέκυψε από δαπάνες που σπρώχτηκαν στο μέλλον και θα τις βρούμε μπροστά μας. Εδώ μυρίζει νέα υπόθεση Γεωργίου/ΕΛΣΤΑΤ).

Η ανάθεση στην ιδιωτική πρωτοβουλία της ανάπτυξης της χώρας, με την δημιουργία νέου δανεισμού από αυτόν, δεν είναι βιώσιμη λύση.

Ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα.

Εδώ τελειώνω την περιγραφή αυτής της ελεεινής πολιτικής, που όσοι την πιστεύουν και την εκτελούν είναι ή ηλίθιοι ή προδότες. Η μεγάλη μάζα δεν καταλαβαίνει καθ’ ότι φοβισμένη και τρομοκρατημένη.

Όλοι γνωρίζουμε πια ότι αυτή η πολιτική εξυπηρετεί τις Τράπεζες και τους πολιτικούς της Βουλής. Όλα αλλάζουν και μόνο τα χρέη σταθερά αυξάνονται. Κάτι λέει αυτό.

Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει η ΕΕ

Το ερώτημα που εγείρεται εδώ είναι το εξής. Θα μπορούσε η ΕΕ να κάνει κάτι άλλο όταν ξέσπασε η κρίση, λαμβάνοντας υπ’ όψη ότι και ο δημόσιος τομέας είναι καταχρεωμένος αλλά και ο ιδιωτικός και ταυτόχρονα υπήρχε και έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών;

Ναι θα μπορούσε με διαφορετικές προϋποθέσεις. Είναι απλό. Θα μπορούσε να εφαρμοστεί η πολιτική της περιοχής Ia.

Γράφημα 7

Στο Γράφημα 7, περιοχή Ia, ο ιδιωτικός τομέας επιθυμεί να έχει πλεονάσματα S>I, ταυτόχρονος και ο δημόσιος τομέας, δηλαδή Τ>G. Αυτό θα σήμαινε ότι (XM)>(TG) και ότι η χώρα είναι πλήρως εξαγωγική, όπου τα πλεονάσματα του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα καλύπτονται πλήρως από το θετικό πρόσημο της διαφοράς (XM), όποτε η εξίσωση θα μπορούσε να γραφεί (SI)+(TG)=(XM), και να έχουμε και αύξηση του ΑΕΠ (προσοχή, το πλεόνασμα του εξωτερικού τομέα είναι έλλειμμα των ξένων, πχ στην εμπορική σχέση Γερμανίας-Ελλάδας, το έλλειμμα της Ελλάδος είναι πλεόνασμα της Γερμανίας).

Δηλαδή οι χώρες της ευρωζώνης με πλεονάσματα θα καθόριζαν την ανάπτυξη της χώρας μας, εφ όσον θα ήθελαν να αγοράσουν ελληνικά προϊόντα.

Αυτή την πολιτική εισηγήθηκε ο Κέυνς κατά την διάρκεια της συνδιάσκεψης των Βερσαλλιών, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου διακανονιζόντουσαν από του Συμμάχους οι πολεμικές αποζημιώσεις που θα έπρεπε να καταβληθούν από την Γερμανία.

Είπε τότε ο Κέυνς ότι ‘άμα είναι να αρμέξουμε την Γερμανία πρέπει πρώτα να την ταΐσουμε’. Από τους Τραπεζίτες των Συμμάχων απορρίφθηκε η πρόταση και έτσι οι πολιτικοί εφήρμοσαν την πολιτική ΙΙΙa, με αποτέλεσμα να διαλυθεί η μεσαία τάξη στη Γερμανία, να έλθει ο Χίτλερ, μετά ο Πόλεμος, για να ξεκαθαρίσει η κατάσταση με την συμφωνία του Μπρέτον Γούντς.

Το ίδιο κάνουν σήμερα οι Γερμανοί στην Ελλάδα. Την αρμέγουν κανονικά μαζί με τους Τραπεζίτες. Διαλύουν την μεσαία τάξη, πράγμα που θα μας οδηγήσει σε άγριες καταστάσεις. Πρωταρχικό για τους δανειστές είναι η προστασία του ευρώ και άρα η αξία των χρεών, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο. Είναι κοράκια.

Από την άλλη, για να κάνουν κάτι άλλο οι Γερμανοί, ας πούμε ότι εισηγήθηκε ο Κέυνς γι αυτούς και μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και τον Β’ ΠΠ, όχι μόνον για την Ελλάδα αλλά και για όλο τον Νότο, σημαίνει ότι θα πρέπει ο δημόσιος τομέας τους να κάνει ελλείμματα, πιθανότατα και ο ιδιωτικός, για να καλύψουν τα ελλείμματα στο μελλοντικό τους ισοζύγιο πληρωμών που θα είναι αρνητικό. Εξ ου και οι κραυγές, γιατί να πληρώσουμε εμείς για τον αμαρτωλό Νότο!

Έτσι έχουν ανοίξει ένα δρόμο βραχυχρόνιων δανεισμών που δεν θεραπεύει τίποτα αλλά αυξάνει το βάρος του δανεισμού. Είναι η αγωνία των απολογητών του ευρώ, που εκφράζεται με την πρόταση ‘ποτέ θα βγούμε στις αγορές’. Η απάντηση βέβαια είναι, ποτέ! Δεν γίνονται έτσι τα πράγματα ή για να γίνουν αλλιώς σημαίνει ότι η ΕΕ θα πρέπει γίνει Αμερική, να αλλάξει η δομή του ευρώ. Ίσως κάποτε, αλλά η ζωή είναι σήμερα και άπαξ για τον καθένα μας. Κατά συνέπεια έχουμε υποχρέωση απέναντι στο δώρο της ζωής να ανταποκριθούμε κάνοντας ότι πρέπει που ο βίος μας να είναι πολιτισμένος και αξιοπρεπής. Άρα τον ζυγό που μας καθιστά υπάνθρωπους πρέπει να τον αποτινάξουμε. Ότι η γνώση επιτάσσει πρέπει να το κάνουμε.

Γιατί είναι επιτακτική η άμεση επιστροφή στο Εθνικό Νόμισμα

Γράφημα 8

Μια χώρα που εκδίδει το δικό της νόμισμα που ελεύθερα διακυμαίνεται στις αγορές, ποτέ δεν πτωχεύει, ποτέ δεν φορολογεί για να δαπανήσει και ποτέ δεν δανείζεται για τον ίδιο σκοπό.

Η χώρα που εκδίδει το δικό της νόμισμα μπορεί να δαπανήσει όσο θέλει έως ότου επιτύχει την πλήρη απασχόληση του εργατικού της δυναμικού και των πόρων της. Ο μόνος της περιορισμός στην δαπάνη της είναι οι πόροι της χώρας κι τίποτα άλλο. Κατά συνέπεια σε οποιαδήποτε περιοχή του γραφήματος 7 η χώρα μπορεί να ασκήσει την πολιτική που αποσκοπεί στους παραπάνω στόχους.

Αν υποθέσουμε ότι η χώρα έχει έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών και ταυτόχρονα ο ιδιωτικός τομέας της επιθυμεί να έχει πλεόνασμα, δηλαδή να αποταμιεύει, πράγμα που σημαίνει ότι η εσωτερική ζήτηση μειώνεται, το κράτος κάλλιστα μπορεί να κάνει έλλειμμα έτσι ώστε να διατηρεί την ζήτηση στα επίπεδα εκείνα που είναι ανάλογα της πλήρους απασχόλησης. Πολιτική ΙΙΙa. Γιατί; Γιατί εκδίδει το χρήμα της, που ελεύθερα διακυμαίνεται στις αγορές.

Αν υποθέσουμε ότι ο ιδιωτικός τομέας δαπανά πιο πολλά απ όσα εισπράττει και ταυτοχρόνως ο εξωτερικός τομέας έχει πλεόνασμα, η οικονομία θα βρεθεί με πληθωρισμό και κατά συνέπεια το κράτος θα επιλέξει την πολιτική Ιb με παράλληλη μείωση των δαπανών του.

Γιατί; Γιατί το κράτος, η Κυβέρνηση, ασκεί ανεξάρτητη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική.

Παρ ολ’ αυτά οι πολιτικές που επιδιώκουν μακροχρόνιο δανεισμό του ιδιωτικού τομέα (IS), δεν είναι βιώσιμες. Ο ιδιωτικός τομέας δρα με γνώμονα τις επιθυμητές αποταμιεύσεις του με τι όποιες θα μπορεί να καλύπτει τις υποχρεώσεις του και να έχει διαθέσιμο ρευστό πλούτο. Μακροχρόνιος υπερδανεισμός του ιδιωτικού τομέα είναι σημάδι κατάρρευσης του.

Κατά συνέπεια η μοναδική βιώσιμη αναπτυξιακή λύση για μια οικονομία συνολικά είναι αυτή που προσδιορίζεται από τις πολιτικές ΙΙΙα, ΙV και Ιa, Γράφημα 8, όπου ο ιδιωτικός τομέας θα έχει πάντα πλεονάσματα και ο στόχος της Κυβέρνησης θα είναι η πλήρης απασχόληση και όχι τα πλεονάσματα.

Γιατί; Γιατί κάθε Ελληνική Κυβέρνηση, εφ όσον θα εκδίδει το δικό της νόμισμα, δεν θα ελέγχεται από τους Θεοκράτες του Ευρώ, δεν θα εξαναγκάζεται να πράττει από Τραπεζίτες και θα είναι Κυβέρνηση που θα απολογείται στον Ελληνικό Λαό.

Πιο απλά δεν γίνεται.

Θερμές ευχαριστίες στον BabCav για τα διαγράμματα

spyridonstalias@hotmail.com

Νέα Υόρκη 17-10-2017

http://greek-market-research.com/article/το-ακαθάριστο-εγχώριο-προϊόν-γιατί-απ/

 

ΣΧΕΤΙΚΑ

Advertisements

5 comments on “Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν – Γιατί αποτυγχάνουν τα μνημόνια; …

  1. Πως Βαπτίστηκαν οι Ζημιές των Τραπεζών Δημόσιο Χρέος

    Πως η πολιτική ηγεσία του τόπου αντί να σώσει το λαό που εκπροσωπεί έσωσε τις τράπεζες και το ευρώ και χρεοκόπησε το λαό!

    Του Σπύρου Λαβδιώτη, 15 Οκτ. 2017

    Υπάρχει μια διάχυτη ελληνική και διεθνής γνώμη, η οποία είναι άκρως εσφαλμένη και παραπλανητική, ότι η Ελληνική χρεοκοπία οφείλεται αποκλειστικά ΚΑΙ ΜΟΝΟ στην κρατική ασυδοσία που οδήγησε στον εκτροχιασμό του δημοσίου χρέους.

    Η λανθασμένη αυτή γνώμη που επικρατεί και προωθείται ένθερμα από τα ΜΜΕ, συνεχίζει να είναι εμπεδωμένη στο μυαλό του απλού πολίτη ακόμη και σήμερα. Το παράδοξο είναι ότι ενώ έχουν περάσει σχεδόν οκτώ ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα μέρα της 10ης Μάιου 2010- ημέρα της υπογραφής του Α’ Μνημονίου της εθνικής υποτέλειας- το κοινό εξακολουθεί να θεωρεί ως δεδομένο ότι το «κρατικό» χρέος προήλθε από την κραιπάλη του δημοσίου.

    Δυστυχώς, αυτό διαπιστώθηκε την 10η Οκτωβρίου 2017 στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Κάχρη,(1) όταν στην ομιλία μου αναφέρθηκε ότι το ονομασθέν ελληνικό δημόσιο χρέος, «βαπτίστηκε» δημόσιο. Στην πραγματικότητα, αυτό κουβαλά στην πλάτη του ένα τεράστιο φορτίο που προέρχεται από ζημιές και υποχρεώσεις των ιδιωτικών τραπεζών που έχουν έδρα την Ελλάδα, προς άλλες τράπεζες του Ευρωσυστήματος. Το ποσό των ζημιών και υποχρεώσεων αρχικά είχε εκτιμηθεί στα € 240 δις. Εξ ου και το σύνολο των δανειακών συμβάσεων του Α’ Μνημονίου (€ 110 δις) και Β’ Μνημονίου(€130 δις), με το περιβόητο PSI.

    Οι περισσότεροι ακροατές εξεπλάγησαν. Μάλιστα, ένας αναφώνησε «μα τόσο απατεώνες είναι», ενώ ορισμένοι ρωτούσαν εάν υπήρχε βίντεο της παρουσίασης. Διότι δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι οι πολιτικοί από κοινού με την τρόικα απέκρυβαν επί τόσα χρόνια την αλήθεια από τον ελληνικό λαό. Ήταν αδύνατον να διανοηθούν ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου αντί να σώσει το λαό που εκπροσωπεί έσωσε τις τράπεζες και το ευρώ και χρεοκόπησε το λαό!

    Η μετονομασία του χρέους των ιδιωτικών τραπεζών σε δημόσιο χρέος και η μεταβίβασή του στους προϋπολογισμούς του κράτους, αποτελεί μία από της πιο μελανές σελίδες της χρηματοπιστωτικής ιστορίας της Ελλάδος. Ο λόγος, αυτοί που διέπραξαν ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα οικονομικά εγκλήματα αντί να λογοδοτήσουν, χωρίς αισχύνη, απαίτησαν με την αχρεία σύμπραξη της πολιτικής ηγεσίας να πληρωθεί ο λογαριασμός από τους πολίτες, με περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικής πρόνοιας και αυξήσεις πάσης φύσεως φόρων.

    Όλη αυτή η συμφορά της ελληνικής κοινωνίας θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη αυτών που τη βιώνουν και για τους νεωτέρους που θα τη διδαχθούν, γίνεται για να παραμείνει η χώρα μας στον τοκογλυφικό μηχανισμό του ευρώ και να διασωθούν οι ξένης ιδιοκτησίας τράπεζες εις βάρος του ελληνικού λαού.

    Η σκληρή πραγματικότητα καταδεικνύεται στους σχετικούς νόμους (ΦΕΚ) που παρατίθενται κατωτέρω. Όπου, με απίστευτες μεθοδεύσεις οι αρμόδιοι της ελληνικής κυβέρνησης με αδιαφανή τρόπο περνούσαν με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου δεκάδες δισεκατομμύρια € ζημιές των τραπεζών σε άσχετα ΦΕΚ, που αφορούσαν ρυθμίσεις ΦΠΑ, περιηγητικά πλοία και λιμάνια και, βοσκοτόπια. Και δεν έφτανε μόνο αυτό, οι έλληνες βουλευτές υπέγραφαν και λευκές σελίδες στους κρατικούς προϋπολογισμούς (2012, 2013), γιατί η μεταφορά των χρεών των τραπεζών στην πλάτη του λαού γίνονταν με εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου.

    Η ανείπωτη αυτή ιστορία του βαπτίσματος των ζημιών και υποχρεώσεων των ιδιωτικών τραπεζών σε ελληνικό δημόσιο χρέος,(2) ξεκινάει ευθύς αμέσως μετά την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος του 2008. Ο νόμος της 9ης Δεκεμβρίου 3723/2008 αποτελεί την αφετηρία: ‘ενίσχυση της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας’, για τη χορήγηση στεγαστικών δανείων, κεφαλαίων κίνησης για μικρομεσαίες και επιχειρήσεις ζωτικής σημασίας. Και τον Μάρτιο του 2009, η κυβέρνηση αποφασίζει να ενισχύσει τις τράπεζες με € 28 δις, ένα μεγάλο ποσό για το μέγεθος της οικονομίας (12% του τότε ΑΕΠ).(3)

    Ακολουθούν οι νόμοι που καταγράφουν τα ποσά που χορηγήθηκαν στις τράπεζες με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου μέχρι το 2012. Τα στοιχεία δεν είναι νέα, έχουν δημοσιοποιηθεί σε διάφορα blogs καθ’ ολοκληρίαν ή μερικώς και στα άρθρα του blog μου http://spiros26.wordpress.com από τις αρχές του 2012. Αξίζει όμως να τα επαναφέρουμε στη μνήμη μας για να επιλυθεί η απορία γιατί το ελληνικό χρέος αποτελεί έναν Leviathan που εκτείνεται μέχρι το 2060.

    Ν. 3845/2010 (άρθρο 4 παράγραφος 8) 15 δις ευρώ

    Ν.3864/2010 (άρθρο 3 παράγραφος 1 ) 10 δις ευρώ

    Ν.3872/2010 (άρθρο 7 ) 25 δις ευρώ

    Ν.3965/2011 ( άρθρο 19 παράγραφος 1) 30 δις ευρώ

    Ν.4031/2011 (άρθρο 1 παρ. 1 & άρθ. 2 ) 60 δις ευρώ

    Ν.4056/2011 ( άρθρο 21 ) 30 δις ευρώ

    Ν.4079/2012 (άρθρο 1 παράγραφος 1 ) 40 δις ευρώ

    Το συνολικό άθροισμα ανέρχεται στα € 238 δις και υπερβαίνει τώρα τα € 250 δις, διότι έγιναν περαιτέρω χορηγήσεις. Οι μαύρες τρύπες όμως δεν έκλεισαν και το Eurogroup επιζητεί την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας για να κλείσουν. Άρα τι σχέση έχουν τα bail outs της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας που ανέρχονται στα € 78 δις και € 86 δις αντίστοιχα, για να ισχυριστεί κανείς ότι η Ελλάδα δεν επέτυχε στις ‘μεταρρυθμίσεις’ εξ ου και δεν εξήλθε από τη δύνη των Μνημονίων!

    Σπύρος Λαβδιώτης 15/10/2017

    Επεξηγήσεις :

    1 ” Η Αναγκαία Μετάβαση στο Εθνικό μας Νόμισμα”, η οποία έγινε στο Πολεμικό Μουσείο την Τρίτη 10-10-17 στις 7 μμ., με ομιλητές τους Θεόδωρο Κατσανέβα, Διονύση Χιώνη, και Σπύρο Λαβδιώτη.

    2 Η ιστορία της μεταβίβασης των χρεών των τραπεζών στους προϋπολογισμούς του κράτους και η κοινωνικοποίηση τους είναι περίπλοκη και αδιαφανής, διότι το 2010 το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα ήταν στο όριο της κατάρρευσης τον Μάιο του 2010. Το ευρώ κινδύνευε και έπρεπε πάση θυσία να σωθεί για χάρη της παγκοσμιοποίησης και οι πραγματικοί λόγοι της υπαγωγής της Ελλάδος στο μηχανισμό στήριξης της τρόικα ( ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) έπρεπε να συγκαλυφθούν. Πολύ αργότερα το ΔΝΤ θα δημοσιοποιήσει (Οκτώβριος 2013) μέσω της Wall Street Journal, το άκρως εμπιστευτικό κείμενο (Office Memorandum, May 10, 2010),όπου διαφαίνεται όλη η εμπλοκή των Γαλλικών, Γερμανικών και Ολλανδικών τραπεζών στα ελληνικά ομόλογα και τη χρηματοδότηση των ‘ελληνικών’ τραπεζών. Σ’ αυτό το κείμενο ο αναγνώστης διαπιστώνει, γιατί δεν έγινε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους τότε και ότι το bail – out των € 110 δις της δήθεν σωτηρίας της Ελλάδος από τη χρεωκοπία, υπήρξε το άλλοθι της σωτηρίας των τραπεζών του ευρώ, που οι τράπεζες των ΗΠΑ ήταν τρις $ εκτεθειμένες.

    3 Το πακέτο των € 28 δις συνίστατο από α) € 8 δις ελληνικές ομολογίες, β) € 5 προνομιούχες μετοχές και € 15 δις εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου. Το ποσό των € 28 δις αντί για την ενίσχυση της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας, δυστυχώς πήγε για να κλείσει μερικώς στις τεράστιες τρύπες των υποχρεώσεων τους.

    https://spiros26.files.wordpress.com/2009/10/cf80cf89cf82-ceb2ceb1cf80cf84ceafcf83cf84ceb7cebaceb1cebd-cebfceb9-ceb6ceb7cebcceb9ceadcf82-cf84cf89cebd-cf84cf81ceb1cf80ceb5ceb6cf8e.pdf

    http://greek-market-research.com/article/πως-βαπτίστηκαν-οι-ζημιές-των-τραπεζώ/

    Comments
    Comment From Christos Koutsoukos Reply 19/10/2017 at 23:18
    60 δις ευρώ και πλέον των τριών ανακεφαλαιοποιήσεων, που ενθυλάκωσαν οι τραπεζίτες, οι ημέτεροι πολιτικοί και άλλοι, που ακόμη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χαρακτήρισε ως «κρατική ενίσχυση»; Στις 16 Μαΐου 2014, ο τότε επίτροπος Αλμούνια απαντώντας σε ερώτηση ευρωβουλευτή δήλωσε: «Η Επιτροπή επιβεβαιώνει ότι η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ) συνιστά κρατική ενίσχυση και χρηματοδοτήθηκε με χρήματα των φορολογουμένων.»

    Από άρθρο Δημ. Καζάκη, http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_13.html

  2. Το μέλλον της Ελλάδας

    Μπορεί κανείς εύκολα να υποθέσει το μέλλον της χώρας μας, διαθέτοντας τα εξής πολύ ασφαλή κριτήρια:

    (α) Το δημόσιο χρέος της στο 180% του ΑΕΠ της, το οποίο είναι εξαιρετικά μη βιώσιμο, άρα αδύνατον να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές με λογικά επιτόκια – ενώ διαφαίνεται η αύξηση του στα επόμενα χρόνια. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να διενεργηθούν επενδύσεις εκ μέρους του κράτους – έτσι ώστε να στηριχθεί η ανάπτυξη με βάση την οικονομική εμπειρία δεκάδων χωρών, κυρίως της Μεγάλης Ύφεσης του 1930. Χωρίς ανάπτυξη βέβαια, δεν υπάρχει τρόπος εξόδου από την κρίση – πόσο μάλλον όταν επιβάλλονται παράλογα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% και 2% σε μία χώρα εντελώς κατεστραμμένη.

    (β) Το μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος της, το οποίο υπερβαίνει το 130% του ΑΕΠ της (περί τα 230 δις € έναντι ΑΕΠ 175 δις €) – με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία δυνατότητα δανεισμού του ιδιωτικού τομέα, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα είχαν χρήματα οι τράπεζες. Επομένως είναι αδύνατες οι εγχώριες επενδύσεις, ακόμη και αν το επέτρεπε η ζήτηση (κατανάλωση) – κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει, όταν μειώνονται συνεχώς τα πραγματικά εισοδήματα των Ελλήνων, αφενός μεν λόγω της ονομαστικής μείωσης μισθών και συντάξεων, αφετέρου λόγω των υπερβολικών φόρων που, μεταξύ άλλων, αυξάνουν τις τιμές.

    Είναι επίσης αδύνατες οι ξένες επενδύσεις αφού δεν υπάρχει ζήτηση – εκτός από αυτές με καθαρό κερδοσκοπικό χαρακτήρα (=εξαγορά δημοσίων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων σε εξευτελιστικές τιμές). Εάν υπενθυμίσει κανείς εδώ τα τεράστια προβλήματα της ΔΕΗ, η οποία φαίνεται πως προετοιμάζεται για να δοθεί δώρο στους μελλοντικούς νέους ιδιοκτήτες της χώρας, με δανεισμό 6,8 δις € έναντι τζίρου της τάξης των 5 δις € και με κέρδη εξαμήνου μόλις 14,4 εκ. € (γράφημα, πηγή Στούπας – εάν αφαιρέσει κανείς τα κέρδη 198,6 εκ. € λόγω πώλησης της ΑΔΜΗΕ ή 172 εκ. € σε επίπεδο ομίλου θα καταλήξει σε ζημίες περί τα 160 εκ. €), καθώς επίσης με επισφάλειες που υπερβαίνουν τα 2 δις €, θα κατανοήσει τα αδιέξοδα, στα οποία οδηγείται σκόπιμα η Ελλάδα – με την ανοχή των Πολιτών της, αφού η μη αντίδραση τους ερμηνεύεται ως σιωπηλή αποδοχή.

    (γ) Τον υπερχρεωμένο τραπεζικό της τομέα – ο οποίος ασφαλώς δεν μπορεί να στηρίξει δάνεια 240 δις € (εκ των οποίων κόκκινα τα 106 δις €), με καταθέσεις 120 δις €, καθώς επίσης με ουσιαστικά αρνητικά ίδια κεφάλαια.

    (δ) Το τρομακτικό ύψος της φορολογίας των επιχειρήσεων (άνω του 100%!), το οποίο καθιστά ασύμφορη κάθε είδους επένδυση – έστω εάν υπήρχε ζήτηση για να τη στηρίξει.

    (ε) Το διαλυμένο ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας, το οποίο ευρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης – επί πλέον στο μη βιώσιμο δείκτη εξάρτησης.

    (στ) Τη μη πρόθεση ονομαστικής διαγραφής χρέους εκ μέρους της Γερμανίας, η οποία προωθεί την ίδρυση ενός γερμανικού ΔΝΤ (ESM) για να μπορεί να διαχειρίζεται τέτοιου είδους καταστάσεις – με πρώτο υποψήφιο πειραματόζωο την Ελλάδα.

    (ζ) Την υιοθέτηση μιας πτωχευτικής διαδικασίας για τα κράτη της Ευρωζώνης, την οποία προωθεί επίσης η Γερμανία – όπου η Ελλάδα θα έχει ξανά το ρόλο του πειραματόζωου. Εν προκειμένω όταν ένα κράτος χρεοκοπεί, όπως συμβαίνει ήδη με τη χώρα μας, θα τοποθετείται αντίστοιχα με τις επιχειρήσεις ένας σύνδικος «πτώχευσης εν λειτουργία», στη θέση της κυβέρνησης – επίσημα αυτή τη φορά, ο οποίος θα (ξε)πουλάει τα περιουσιακά της στοιχεία, για να αποπληρωθούν τα χρέη της, δίνοντας λογαριασμό μόνο στους δανειστές της.

    (η) Την έξοδο από το ευρώ, αφού κατά την πρωσική κυβέρνηση η χρεοκοπία δεν μπορεί να συμβεί εντός της Ευρωζώνης – έτσι ώστε η εσωτερική υποτίμηση, η οποία έχει φτάσει ήδη στα όρια της χωρίς να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, να συνεχιστεί με μία κανονική πληθωριστική υποτίμηση. Στα πλαίσια αυτά, τα πραγματικά εισοδήματα και τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων θα υποτιμηθούν έμμεσα ακόμη περισσότερο – οπότε οι ιθαγενείς θα βιώσουν τον εφιάλτη της εξόδου από το ευρώ που φοβόντουσαν ανέκαθεν, σε μία πολύ χειρότερη μορφή του και χωρίς καμία μελλοντική προοπτική.

    Ολοκληρώνοντας, εκτός από τα παραπάνω αρνητικά δεδομένα, υπάρχουν ασφαλώς πολλά άλλα – αν και είναι αρκετά για να «ζωγραφίσουν» το σκοτεινό μέλλον μας, λόγω του οποίου δεν θα μπορούσαμε να συμβουλεύσουμε κανέναν να μείνει στην Ελλάδα (άρθρο). Η μοναδική μας λοιπόν ελπίδα είναι

    (α) αφενός μεν η σωστή εκμετάλλευση της γεωπολιτικής μας θέσης λόγω των συγκυριών που υπάρχουν – σύγκρουση των Η.Π.Α. με την Τουρκία, ενεργειακή σημασία της Ελλάδας στην περιοχή, συνειδητοποίηση εκ μέρους της υπερδύναμης των προθέσεων της Γερμανίας να δημιουργήσει ένα 4ο Ράιχ,

    (β) αφετέρου η «εξέγερση» των Πολιτών – έτσι ώστε να στηρίξουν τουλάχιστον τη διαπραγμάτευση μίας οποιασδήποτε κυβέρνησης, με στόχο την εύρεση μίας βιώσιμης λύσης.

    Εάν δεν συμβεί ούτε το ένα, ούτε το άλλο, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε μία «μαύρη τρύπα», όπως πολλές άλλες χώρες στο παρελθόν (Λιβύη, Ιράκ, Γιουγκοσλαβία κοκ.) – σε μία περιοχή δηλαδή που δεν θα υπάρχει ως κράτος στο χάρτη, αλλά θα έχει τη μορφή ενός πολυπολιτισμικού προτεκτοράτου πλημμυρισμένου από άλλες φυλές, με τους ιθαγενείς ως θλιβερή και εξαθλιωμένη μειονότητα. Μπορεί βέβαια να κάνω λάθος, εύχομαι καλύτερα να μην επαληθευτώ ποτέ, αλλά οι ενδείξεις είναι εξαιρετικά σαφείς για να τις αγνοήσει ή για να αδιαφορήσει κανείς όσο αισιόδοξα και αν σκέφτεται.

    http://www.analyst.gr/2017/10/15/to-mellon-tis-elladas/

  3. Η μνημονιακή καταστροφή σε επίσημους αριθμούς

    Posted on 03/11/2017 by του Νίκου Ιγγλέση

    null

    Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) μειώθηκε κατά 1,2% το 2016, σε σχέση με το 2015, όπως ανακοίνωσε στις 17 Οκτωβρίου 2017 η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ). Πρόκειται για την έβδομη συνεχή χρονιά συρρίκνωσης της ελληνικής οικονομίας που βρίσκεται υπό την απόλυτη επιτροπεία των δανειστών.

    Θυμίζουμε ότι η αρχική εκτίμηση της ΕΛΣΤΑΤ, τον περασμένο Μάρτιο, εμφάνιζε μια ελάχιστη αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,1%. Τότε η εκτίμηση αυτή θεωρήθηκε από την κυβέρνηση και τους δανειστές ως το σημείο καμπής για μια αναπτυξιακή πορεία. Η μεν κυβέρνηση πανηγύριζε ότι σταμάτησε η οικονομική ύφεση, οι δε δανειστές γιατί επιτέλους επιβεβαιώθηκε, έστω με μεγάλη καθυστέρηση, η ορθότητα και αποτελεσματικότητα των μνημονιακών «μεταρρυθμίσεων».

    Μετά την τελευταία ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ επικράτησε «άκρα του τάφου σιωπή». Η κυβέρνηση, οι δανειστές και τα ελεγχόμενα από τους τελευταίους μεγάλα μέσα ενημέρωσης κάνουν σαν να μη συνέβη τίποτα και εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι στην Ελλάδα έχει αρχίσει η ανάπτυξη.

    Αλλά ανάπτυξη χωρίς ικανή ρευστότητα και χωρίς χρηματοδότηση – που θα προέρχεται από δημοσιονομικό έλλειμμα – των παραγωγικών επενδύσεων δεν μπορεί να υπάρξει. Μέσα στην Ευρωζώνη η ρευστότητα ελέγχεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το δημοσιονομικό έλλειμμα απαγορεύεται. Αντίθετα πρέπει να επιτυγχάνεται πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο στραγγίζει την οικονομία, αλλά είναι απαραίτητο για να πληρώνονται οι τόκοι του Δημόσιου Χρέους. Ένας φαύλος κύκλος που δε θα επιτρέψει ποτέ την ουσιαστική ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, παρ’ όλο που κάποια τρίμηνα μπορεί να υπάρξει μια μικρή μεγέθυνση του ΑΕΠ.

    null

    Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ καταγράφουν τι συνέβη στη χώρα μας τα τελευταία επτά χρόνια με την εφαρμογή των μνημονιακών «μεταρρυθμίσεων» που επέβαλαν οι δανειστές και εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα :

    Το ΑΕΠ, δηλαδή το σύνολο των προϊόντων και των υπηρεσιών που παράγονται στην Ελλάδα, μειώθηκε από 237,5 δις. ευρώ (2009) σε 174,1 δις. (2016), δηλαδή κατά 63,3 δις. ή κατά 26,66% (βλ. Πίνακα). Στο ΑΕΠ περιλαμβάνονται και οι έμμεσοι φόροι, όπως ο ΦΠΑ και οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης σε καύσιμα, αλκοολούχα ποτά , καπνό κ.ά. που αυξήθηκαν σημαντικά την τελευταία επταετία. Η πραγματική μείωση του ΑΕΠ είναι μεγαλύτερη αν δεν υπολογιστεί σ’ αυτό η αύξηση των φόρων.
    Η Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία, σε βασικές τιμές, στην οικονομία μειώθηκε από 212,3 δις. (2009) σε 151,8 δις. (2016), δηλαδή κατά 60,5 δις. ή κατά 28,5% (βλ. Πίνακα). Πρόκειται ουσιαστικά για το ΑΕΠ πριν προστεθούν ο ΦΠΑ και οι φόροι κατανάλωσης.
    Η Καταναλωτική Δαπάνη των Νοικοκυριών μειώθηκε από 157,3 δις. (2009) σε 116,8 δις. (2016), δηλαδή κατά 40,5 δις. ή κατά 25,7%. Οι Έλληνες αγόρασαν το 2016 λιγότερα προϊόντα και υπηρεσίες σε σχέση με το 2009 κατά 40,5 δις. με αποτέλεσμα η αγορά να έχει καταρρεύσει και να έχουν κλείσει χιλιάδες επιχειρήσεις (βλ. Πίνακα).
    Η Καταναλωτική Δαπάνη της Γενικής Κυβέρνησης μειώθηκε από 55,3 δις. (2009) σε 35,2 δις. (2016), δηλαδή κατά 20,1 δις. ή κατά 36,3%. Στις δαπάνες αυτές περιλαμβάνονται οι μισθοί και οι συντάξεις όλων των δημοσίων υπαλλήλων και οι επιδοτήσεις στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά Ταμεία (βλ. Πίνακα).
    Ο Ακαθάριστος Σχηματισμός Παγίου Κεφαλαίου μειώθηκε από 49,3 δις. (2009) σε 20,4 δις. (2016), δηλαδή κατά 28,9 δις. ή κατά 58,5%. Η τεράστια αυτή μείωση αντανακλά την από-επένδυση στην ελληνική παραγωγική οικονομία σε συνδυασμό με την κατάρρευση της οικοδομικής δραστηριότητας, κυρίως της κατασκευής κατοικιών (βλ. Πίνακα).
    Η Αμοιβή της Εξαρτημένης Εργασίας (μισθοί και ημερομίσθια) μειώθηκε από 84,8 δις.(2009) σε 58,3 δις.(2016), δηλαδή κατά 26,4 δις. ή κατά 31,2%. Αν υπολογιστεί όμως η συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού, λόγω της τεράστιας ανεργίας, τότε η μείωση της αμοιβής για όσους εξακολουθούν να εργάζονται είναι μικρότερη (βλ. Πίνακα).
    Το Ακαθάριστο Λειτουργικό Πλεόνασμα – μικτό εισόδημα – των επιχειρήσεων κάθε μορφής και των ελεύθερων επαγγελματιών μειώθηκε από 128,3 δις. (2009) σε 90 δις. (2016), δηλαδή κατά 38,3 δις. ή κατά 29,8% (βλ. Πίνακα).
    Παράλληλα με την τεράστια καθίζηση της ελληνικής οικονομίας το Δημόσιο Χρέος αυξήθηκε από 298,5 δις. ή 128,9% του ΑΕΠ το 2009 σε 326,3 δις. ή 187,3% του ΑΕΠ το 2016. Το Δημόσιο Χρέος αυξήθηκε κατά 27,8 δις. ή κατά 9,3% παρά το «κούρεμα» των ομολόγων (PSI) το 2012 που έγινε από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που στήριζαν την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. Το PSI διέλυσε το τραπεζικό σύστημα (οι τέσσερεις μεγάλες συστημικές τράπεζες έχουν σήμερα αφελληνιστεί), χρεοκόπησε τα ασφαλιστικά Ταμεία και τους μικρό-ομολογιούχους. Στο σημείο αυτό να προσθέσουμε ότι την επταετία 2010 –2016 η Ελλάδα πλήρωσε 64,1 δις. μόνο για τους τόκους του χρέους- όχι για χρεολύσια.

    Για την εξυπηρέτηση του Δημόσιου Χρέους έχει τεθεί, από την αρχή, σε εφαρμογή ένα σχέδιο εκποίησης όλης της δημόσιας περιουσίας. Τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας ( Πειραιάς-Θεσσαλονίκη) πουλήθηκαν. Τα δεκατέσσερα περιφερειακά αεροδρόμια πουλήθηκαν. Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πουλήθηκε. Ο ΑΔΜΗΕ πουλήθηκε. Η ΔΕΗ αφού κατακερματιστεί ετοιμάζεται να πουληθεί. Η Εγνατία Οδός πρόκειται να πουληθεί. Το Ελληνικό δίνεται για τσιμεντοποίηση. Όλα αυτά τα αποκαλούν ιδιωτικοποιήσεις, παρόλο που σ’ όλες σχεδόν τις περιπτώσεις πρόκειται για πώληση κρατικής περιουσίας σε ξένες κρατικές επιχειρήσεις. Παράλληλα εκατοντάδες ελληνικές βιομηχανίες, ξενοδοχεία και μαρίνες έχουν αγοραστεί από ξένες εταιρείες μεταξύ των οποίων και τουρκικές.

    Όλη αυτή η οικονομική, κοινωνική και εθνική καταστροφή έγινε:

    για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ,
    για να μη κλονιστεί το σαθρό οικοδόμημα της Ευρωζώνης, που λειτουργεί υπέρ των συμφερόντων της Γερμανίας,
    για να μην καταρρεύσουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες που το 2010 ήταν «φορτωμένες» με ελληνικά ομόλογα.
    Η μνημονιακή καταστροφή συνοδεύεται όμως και από ένα θετικό στοιχείο –ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η ύφεση και η συρρίκνωση της οικονομίας οδήγησαν σε ουσιαστικό μηδενισμό του ελλείμματος στο εξωτερικό Ισοζύγιο Αγαθών και Υπηρεσιών. Οι εισαγωγές μειώθηκαν από 68,3 δις. (2009) σε 54,3 δις. (2016), δηλαδή κατά 14 δις. ή κατά 20,5%. Αντίθετα οι εξαγωγές αυξήθηκαν από 45 δις. (2009) σε 53 δις. (2016), δηλαδή κατά 7,9 δις. ή κατά 17,6% (βλ. Πίνακα). Το σχεδόν ισοσκελισμένο εξωτερικό ισοζύγιο μας εξασφαλίζει ότι σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ η χώρα μας θα έχει, από τις εξαγωγές προϊόντων, τον τουρισμό και τη ναυτιλία όλο το απαραίτητο συνάλλαγμα για να πληρώνει όλες τις εισαγωγές που κάνει σήμερα. Ούτε ελλείψεις θα υπάρξουν, ούτε δελτίο χρειάζεται να επιβληθεί σε τρόφιμα, καύσιμα και φάρμακα όπως επιχειρούν να τρομοκρατήσουν τους πολίτες οι θιασώτες της μνημονιακής καταστροφής.

    Μετά επτά χρόνια πρωτοφανούς καταστροφής, όπως αυτή καταγράφεται από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που παρουσιάσαμε, οι δανειστές και οι εγχώριες μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις ελπίζουν σε μια «σταθεροποίηση» της κατάστασης – πόσο περισσότερο μπορεί άραγε να συρρικνωθεί η οικονομική δραστηριότητα; Ακόμα όμως κι’ αν συμβεί, αυτό θα πρόκειται για «σταθεροποίηση» της φτώχιας, της εξαθλίωσης, της ανεργίας και της μετανάστευσης της νεολαίας, με συνέπεια τη μείωση του ελληνικού πληθυσμού. Μια τέτοια «σταθεροποίηση» που μας επιφυλάσσουν δεν αποτελεί απλώς έναν κίνδυνο, αλλά κίνδυνο για την επιβίωση του ελληνικού έθνους.

    Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 3-11-17.

    null

    https://greekattack.wordpress.com/2017/11/03/η-μνημονιακή-καταστροφή-σε-επίσημους/

  4. Μεγαλύτερη η αύξηση των θανάτων τα μνημονιακά χρόνια

    Monitor Jair Lazaro
    23.05.2018

    Συντάκτης:
    Μανόλης Γ. Δρεττάκης*
    Εχουμε αναφέρει ότι τα μέτρα των Μνημονίων αύξησαν τους θανάτους. Εδώ εξετάζουμε αναλυτικά την αύξηση αυτή.

    Επειδή υπάρχουν διαφορετικοί ρυθμοί μεταβολής των θανάτων από το ένα έτος στο άλλο, θα εξετάσουμε τη μεταβολή τους με βάση το σύνολό τους τις τρεις τελευταίες πενταετίες: την πρώτη (2001-2005), τη δεύτερη (2006-2010) και τη μνημονιακή τρίτη (2011-2015) στην οποία είναι εμφανείς οι συνέπειες των μέτρων των Μνημονίων.

    Η εξέταση της αύξησης των θανάτων γίνεται τόσο σε απόλυτους αριθμούς όσο και ανά 1.000 κατοίκους σε σχέση με τη μεταβολή (αύξηση ή μείωση) του συνολικού ΑΕΠ σε εκατ. ευρώ σε σταθερές τιμές του 2010 τις ίδιες πενταετίες. Τα στοιχεία είναι από τις βάσεις δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) και της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ε.Ε. (Eurostat).

    Στοιχεία για τις αιτίες θανάτου τα έτη 2016 και 2017 δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμα διότι ο έλεγχός τους απαιτεί πολύ χρόνο.

    Στην 1η στήλη του πρώτου μέρους του πίνακα δίνεται το συνολικό ΑΕΠ σε εκατ. ευρώ σε σταθερές τιμές του 2010 τις πενταετίες που προαναφέρθηκαν, στη 2η το σύνολο των θανάτων και στην 3η ανά 1.000 κατοίκους τις ίδιες πενταετίες. Στο δεύτερο μέρος του πίνακα δίνονται οι διαφορές από τη μια πενταετία στην άλλη.

    Από το δεύτερο μέρος του πίνακα φαίνεται ότι τη δεύτερη σε σύγκριση με την πρώτη πενταετία (στις οποίες δεν υπήρχαν επιπτώσεις Μνημονίων) σημειώθηκε αύξηση του ΑΕΠ και αύξηση των θανάτων και των θανάτων ανά 1.000 κατοίκους.

    Την τρίτη μνημονιακή πενταετία σε σύγκριση με τη δεύτερη πενταετία σημειώθηκε μεγάλη μείωση του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές και μεγαλύτερη (σχεδόν διπλάσια) αύξηση του αριθμού των θανάτων σε σύγκριση με την αύξησή τους τη δεύτερη σε σχέση με την πρώτη πενταετία.

    Εξετάσαμε τις μεταβολές στους θανάτους από 23 νόσους το σύνολο των οποίων αντιπροσωπεύει το 97% των θανάτων και τις τρεις πενταετίες. Από αυτές η μεγαλύτερη αύξηση τη μνημονιακή πενταετία οφείλεται σε τρεις ομάδες νόσων.

    (α) Στην πρώτη ομάδα περιλαμβάνονται οι νόσοι στις οποίες η αύξηση των θανάτων την τρίτη πενταετία σε σχέση με τη δεύτερη ήταν μεγαλύτερη από την αύξησή τους τη δεύτερη σε σχέση με την πρώτη: υπερτασική νόσος, νοσήματα του νευρικού συστήματος, καρκίνοι των οργάνων του πεπτικού συστήματος και του περιτοναίου, νοσήματα άλλων τμημάτων του πεπτικού συστήματος, νοσήματα της ανώτερης αναπνευστικής οδού, αυτοκτονίες, καρκίνοι των οργάνων του αναπνευστικού συστήματος και των ενδοθωρακικών οργάνων και μια κατηγορία με τον τίτλο «Σημεία, συμπτώματα και ασαφώς καθορισμένες καταστάσεις» (αδιάγνωστες παθήσεις;).

    (β) Στη δεύτερη ομάδα περιλαμβάνονται οι νόσοι οι θάνατοι από τις οποίες μειώθηκαν τη δεύτερη σε σχέση με την πρώτη πενταετία, αλλά αυξήθηκαν την τρίτη σε σχέση με τη δεύτερη (άλλα νοσήματα του κυκλοφορικού συστήματος, ψυχικές διαταραχές και άλλα ατυχήματα – περιλαμβάνονται και όψιμες επιπλοκές)

    (γ) Στην τρίτη ομάδα περιλαμβάνονται οι νόσοι οι θάνατοι από τις οποίες μειώθηκαν τη δεύτερη σε σχέση με την πρώτη πενταετία, η μείωσή τους, όμως, την τρίτη πενταετία σε σχέση με τη δεύτερη πενταετία ήταν μικρότερη (ισχαιμική καρδιοπάθεια και νόσος των εγκεφαλικών αγγείων)

    Οι θάνατοι από τις τρεις αυτές ομάδες νόσων τη δεύτερη πενταετία ήταν κατά 5.653 λιγότεροι απ’ ό,τι την πρώτη, ενώ την τρίτη πενταετία κατά 42.134 περισσότεροι απ’ ό,τι τη δεύτερη.

    Εκτός, όμως, από τις τρεις παραπάνω ομάδες νόσων υπάρχουν και άλλες τρεις ομάδες στις οποίες το σύνολο των θανάτων τη δεύτερη σε σχέση με την πρώτη πενταετία αυξήθηκε κατά 22.861, ενώ την τρίτη πενταετία σε σχέση με τη δεύτερη μειώθηκε κατά 27.509.

    Οι κυριότερες νόσοι στις οποίες οφείλεται η μείωση αυτή είναι της ομάδας: νοσήματα της πνευμονικής κυκλοφορίας και άλλες μορφές καρδιοπάθειας και καρκίνοι άλλων μη καθορισμένων εντοπίσεων.

    Οι θάνατοι από τις νόσους αυτές είχαν αυξηθεί κατά 7.104 τη δεύτερη σε σχέση με την πρώτη πενταετία, ενώ την τρίτη σε σχέση με τη δεύτερη μειώθηκαν κατά 11.495 (δυστυχώς ο χώρος του άρθρου δεν επιτρέπει την αναλυτική παράθεση των δύο άλλων ομάδων ασθενειών).

    Η μείωση, όμως, του συνόλου των θανάτων από τις τρεις αυτές ομάδες ασθενειών δεν ήταν αρκετή για να αντισταθμίσει την αύξηση των τριών ομάδων ασθενειών που παραθέσαμε αναλυτικά.

    Σύμφωνα με όσα έχουν αναφερθεί από γιατρούς, ανάμεσα στις κύριες αιτίες στις οποίες οφείλεται η μεγαλύτερη αύξηση των θανάτων από τις τρεις ομάδες νόσων τη μνημονιακή πενταετία είναι: το στρες, η μη έγκαιρη πρόληψη, η οικονομική αδυναμία κάλυψης των δαπανών για τα αναγκαία φάρμακα, τα προβλήματα διατροφής, οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό και η υποχρηματοδότηση των νοσοκομείων κ.ά.

    Και οι αιτίες αυτές έχουν στενή σχέση με τη δραστική μείωση μισθών και συντάξεων και την εκτίναξη της ανεργίας στα ύψη τη μνημονιακή πενταετία.

    *Πρώην: αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

    Έντυπη έκδοση
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
    Τα Μνημόνια μείωσαν τον πληθυσμό (2011-2015)
    «33.508 επιπλέον θάνατοι, όσο η πόλη της Κέρκυρας, για το 2009-2014»

    https://www.efsyn.gr/arthro/megalyteri-i-ayxisi-ton-thanaton-ta-mnimoniaka-hronia

  5. 23/4/19
    Μετά από 9 χρόνια ανελέητης φοροκαταιγίδας, όπου έχουν επιβληθεί πάνω από 20 δις νέοι φόροι, ιδού τα αποτελέσματα:

    Tα φορολογικά έσοδα εμφανίζονται μειωμένα σε σχέση με το 2009! Από την άλλη μεριά, το ΑΕΠ της χώρας έχει βυθιστεί σωρευτικά κατά 23%. (Πηγή: Υπ. Οικονομικών)
    Μόνη λύση για να πάρει μπρος η οικονομία είναι η μείωση φόρων. Ιδανικά η θέσπιση ενός κοινού συντελεστή: 20% στο φόρο επιχειρήσεων, 20% στον ΦΠΑ, 20% στον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων (είτε ενιαία είτεπροοδευτικά, δλδ τρεις συντελεστές 10%, 20% και 30%).
    Το όποιο δημοσιονομικό κενό προκύψει θα καλυφθεί:
    1ον) από τη μείωση της φοροδιαφυγής και την άνοδο της οικονομικής δραστηριότητας που θα συντελεστεί λόγω της ευεργετικής μείωσης των φόρων
    2ον) από τον μηδενισμό του αχρείαστου υπερπλεονάσματος, που τα έτη 2016-18 ήταν κατά €1,8 δις υψηλότερο έναντι του στόχου (4,5% vs. 3,5% του ΑΕΠ)
    3ον) από την περικοπή της σπατάλης. Ενδεικτικά:
    α) το μηδενισμό των μετακλητών υπαλλήλων και την ανάκληση των κομματικών προσλήψεων,
    β) τη συγχώνευση / κατάργηση εκατοντάδων οργανισμών «φαντασμάτων», που μάλιστα αρνήθηκαν να απογραφούν,

    γ) τη μεταφορά δημόσιων υπηρεσιών σε κρατικά κτίρια. πχ το κτίριο «Κεράνης» που μένει ανενεργό για σχεδόν 20 χρόνια μπορεί να στεγάσει 2 υπουργεία,
    δ) την αποτελεσματική διαχείριση του κατακερματισμένου συστήματος προμηθειών του δημοσίου, το οποίο απαρτίζεται από 6.500 αναθέτουσες αρχές (!) χωρίς ολοκληρωμένη ηλεκτρονική βάση δεδομένων,
    ε) το νοικοκύρεμα των ζημιογόνων ΔΕΚΟ, όπου οι κομματικά διορισμένες διοικήσεις τους αφήνουν να εξελίσσεται ένα όργιο κακοδιαχείρισης
    στ) την αντικατάσταση των δημόσιων λαμπτήρων ηλεκτρισμού παλαιάς τεχνολογίας με λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας (ετήσιο κέρδος €60 εκατ !!!).
    Dimitris Giokas

    http://infognomonpolitics.blogspot.com/2019/04/9-20.html

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.