Πότε στοιχειοθετείται το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας πολιτικών προσώπων ! ισόβια κάθειρξη όταν…

Γράφει ο Χρήστος Ηλ. Τσίχλης
Δικηγόρος Αθηνών

Η παραχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας σε αλλοδαπές δυνάμεις μέσω δανειακών συμβάσεων ή η πράξη της απονομής του ελληνικού ονόματος «Μακεδονία» σε άλλη χώρα ή η παράδοση της νομοθετικής αρμοδιότητας της Βουλής στους δανειστές ή η δωροδοκία πολιτικών εις βάρος του δημοσίου ή η παράδοση σε ξένη χώρα εγγράφων-σχεδίων-άλλων πραγμάτων που τα συμφέροντα της πολιτείας επιβάλουν να τηρηθούν απόρρητα απέναντι σε ξένη κυβέρνηση, στοιχειοθετεί το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας με βάση την εθνική νομοθεσία.

Eπειδή το έγκλημα της Εσχάτης Προδοσίας είναι Έγκλημα Πολιτικό, αρμόδια για την εκδίκασή του είναι τα Μικτά Ορκωτά Κακουργιοδικεία της Τακτικής Δικαιοσύνης (αρ. 97 Συντάγματος).

Η Εσχάτη Προδοσία είναι Διαρκές Έγκλημα και ως τέτοιο εκδικάζεται αρμοδίως από τα Τακτικά Δικαστήρια, σύμφωνα με το άρθρο 97 Συντάγματος (και όχι σύμφωνα με το άρθρο 86 Συντ. και τον ν. 3126/2003 «περί ευθύνης υπουργών»). Η εσχάτη προδοσία είναι διαρκές έγκλημα διότι οι μορφές υπό τις οποίες προβλέπεται η διάπραξη της εσχάτης προδοσίας περιλαμβάνουν και την περίπτωση που ο δράστης (ΠΚ 134 παρ.2γ): «γ) ασκεί ή άσκησε την εξουσία που ο ίδιος ή άλλος κατέλαβε με τους τρόπους και τα μέσα που προβλέπει το άρθρο αυτό».

Με τη διάταξη αυτή το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας προβλέπεται και τιμωρείται αναμφίβολα ως διαρκές έγκλημα. Η έσχατη προδοσία ονομάζεται και πολιτικό έγκλημα, επειδή στρέφεται αμέσως κατά της Πολιτείας και τείνει στην ανατροπή ή αλλοίωση της “καθεστηκυίας” τάξεως, η οποία υπάρχει σύμφωνα με το ισχύον πολίτευμα, και ως συναφές προς το πολιτικό έγκλημα θεωρείται εκείνο που τελεί σε τέτοια συνάφεια προς το πολιτικό έγκλημα, ώστε η προσβολή που επέρχεται σε κάποιο έννομο αγαθό να έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την παρασκευή των μέσων για τη διάπραξη πολιτικού εγκλήματος υπό την προεκτεθείσα έννοια, το οποίο και προϋποθέτει ως τελεσθέν.

Κάθε άλλο έγκλημα, το οποίο δεν έχει τέτοιο χαρακτήρα, δεν υπάγεται στην έννοια του πολιτικού εγκλήματος. Όταν μέλη μίας κυβέρνησης, σφετεριζόμενοι την ιδιότητα τους ως οργάνων του κράτους, χρησιμοποιώντάς την δηλαδή για σκοπούς διαφορετικούς από αυτούς που προβλέπονται στο Σύνταγμα και τον νόμο, επιχειρούν να ασκήσουν αρμοδιότητες που ανήκουν μόνο στη δικαστική εξουσία, επιδιώκουν να καθοδηγήσουν, να υποκαταστήσουν τα αρμόδια εισαγγελικά και δικαστικά όργανα και κατά τον τρόπο αυτό να αλλοιώσουν θεμελιώδεις αρχές και θεσμούς του πολιτεύματος, δηλαδή τη διάκριση των εξουσιών και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, έχουν διαπράξει το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας, για την παρακώλυση της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος.

Ο σφετερισμός της ιδιότητος του κρατικού οργάνου για να αλλοιωθούν θεμελιώδεις θεσμοί του πολιτεύματος, όπως η διάκριση των εξουσιών, είναι ο ορισμός του άρθρου 134 του Ποινικού Κώδικα (εσχάτη προδοσία).

Η Εθνική Κυριαρχία του Κράτους εκφράζεται ως το σύνολο των Διεθνών Σχέσεων της κάθε χώρας με τις αντίστοιχες άλλες, σύμφωνα με τον Νόμο, ήτοι το Διεθνές Δίκαιο. Οι Διεθνείς Συνθήκες (μεταξύ ισοτίμων ανεξαρτήτων κρατών) διέπονται, εκπηγάζουν κι εκφράζουν το Διεθνές Δίκαιο. Το Εθνικό Συμφέρον, νοείται υπό την διπλή του σημασία: α) ως συμφέρον του λαού στην διασφάλιση της εθνικής του ανεξαρτησίας και κυριαρχίας και β) στην εξασφάλιση της βιολογικής και ποιοτικής του επιβίωσης και ύπαρξής του, δια της κυρίαρχης και αποκλειστικής εξασφάλισης και χρήσης των βασικών προς τούτο οικονομικών του πόρων .

Η διασφάλιση και προστασία του Εθνικού Συμφέροντος (και στις δύο μορφές του) είναι εκ του νόμου (του Εθνικού και Διεθνούς) αναφαίρετο και εκούσια μη-αποποιήσιμο (μη-παραιτήσιμο) για κάθε Έλληνα. Αντίθετα, η παράβαση του Εθνικού Συμφέροντος ιδιαίτερα της πρώτης μορφής του (αυτό της Εθνικής Κυριαρχίας), αλλά υπό προϋποθέσεις, και της δεύτερης μορφής του, στοιχειοθετούν το έγκλημα της Εσχάτης Προδοσίας, κατά τις διατάξεις των άρθρων 134, 134Α ΠΚ.

Σύμφωνα με το άρθρο Άρθρο 134 Ποινικού Κώδικα, τιμωρείται με την ποινή της ισόβιας ή πρόσκαιρης κάθειρξης: Α) όποιος αποπειράται να αποστερήσει με οποιοδήποτε τρόπο το Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή αυτόν που ασκεί την προεδρική εξουσία από την εξουσία που έχουν κατά το Σύνταγμα. Β) όποιος αποπειράται με σωματική βία ή με απειλές σωματικής βίας: α) να παρεμποδίσει κάποιον απ’ αυτούς από την άσκηση της συνταγματικής εξουσίας του ή να τον εξαναγκάσει να επιχειρήσει πράξη που απορρέει από αυτή την εξουσία και β) να μεταβάλει το πολίτευμα του Κράτους.

Προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας: Όποιος δημόσια ή με τη διάδοση εγγράφων, εικόνων ή παραστάσεων προκαλεί με πρόθεση ή προσπαθεί να διεγείρει άλλους στο να επιχειρήσουν πράξεις από εκείνες που αναφέρονται στο άρθρο 134 τιμωρείται με κάθειρξη.

Όποιος συνωμοτεί με άλλον με σκοπό να εκτελέσουν πράξη από εκείνες που αναφέρονται στο άρ. 134 ή με συνεννοήσεις με ξένη κυβέρνηση προπαρασκευάζει την εκτέλεση μιας απ’ αυτές τις πράξεις, τιμωρείται με κάθειρξη.

Οποιαδήποτε άλλη προπαρασκευαστική ενέργεια με πρόθεση μιας από τις αναφερόμενες στο άρθρο 134 πράξεις τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.

Συνωμοσία υπάρχει όταν δύο ή περισσότεροι συναποφασίσουν να τελέσουν πράξη εσχάτης προδοσίας ή αναλάβουν αμοιβαία υποχρέωση να τελέσουν τέτοια πράξη.

Το άρθρο 108 του Συντάγματος, αναφέρεται στο αδίκημα της εσχάτης προδοσίας.

Όποιος επιχειρεί με βία ή απειλή βίας να καταλύσει, να αλλοιώσει ή να καταστήσει ανενεργό, διαρκώς ή προσκαίρως, το δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία ή θεμελιώδεις αρχές ή θεσμούς του πολιτεύματος αυτού ή να αποστερήσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή αυτόν που ασκεί την προεδρική εξουσία, τον Πρωθυπουργό, την Κυβέρνηση ή τη Βουλή από την εξουσία που έχουν κατά το Σύνταγμα, τιμωρείται με κάθειρξη ισόβια ή πρόσκαιρη από δεκαπέντε ως είκοσι έτη.

Με την ίδια ποινή τιμωρείται και όποιος επιχειρεί να τελέσει την πράξη της προηγούμενης παραγράφου με κατάχρηση της ιδιότητάς του ως οργάνου του κράτους ή με σφετερισμό της ιδιότητας αυτής, καθώς και όποιος ασκεί την εξουσία που ο ίδιος ή άλλος κατέλαβε με τους τρόπους και τα μέσα που προβλέπει το άρθρο αυτό. Θεμελιώδεις αρχές και θεσμοί του πολιτεύματος θεωρούνται στο Κεφάλαιο αυτό: α) η ανάδειξη του Αρχηγού του Κράτους με εκλογή, β) το δικαίωμα του λαού να εκλέγει τη Βουλή με γενικές, άμεσες, ελεύθερες, ίσες και μυστικές ψηφοφορίες μέσα στα συνταγματικά χρονικά πλαίσια, γ) το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, δ) η αρχή του πολυκομματισμού, ε) η αρχή της διάκρισης των λειτουργιών, όπως προβλέπεται στο Σύνταγμα, στ) η αρχή της δέσμευσης του νομοθέτη από το Σύνταγμα και της εκτελεστικής και της δικαστικής λειτουργίας από το Σύνταγμα και τους νόμους, ζ) η αρχή της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και η) η γενική ισχύς και προστασία των ατομικών δικαιωμάτων που προβλέπει το Σύνταγμα.

Δεν τιμωρούνται ως συμμέτοχοι στις πράξεις δημόσιοι υπάλληλοι ή λειτουργοί, αν άσκησαν τα καθήκοντά τους όσο διήρκεσε ο σφετερισμός της λαϊκής κυριαρχίας ή η παράνομη κατάλυση ή αδράνεια του δημοκρατικού πολιτεύματος, εφόσον η άσκηση των καθηκόντων τους ήταν αναγκαία αποκλειστικά για τη συνέχιση της λειτουργίας του κράτους και δεν έγινε με σκοπό τη διατήρηση της εξουσίας από τους σφετεριστές της.

Όποιος ως πληρεξούσιος του ελληνικού κράτους, ή συμμάχου του, διεξάγει με κάποια με κάποια άλλη κυβέρνηση υποθέσεις του εντολέα του με πρόθεση κατά τέτοιο τρόπο που μπορεί να προκύψει βλάβη για τον εντολέα τιμωρείται με κάθειρξη ( Άρθρο 151 ΠΚ).

Η Ελλάδα δεν έχει τη δυνατότητα να συνάψει με καμιά άλλη χώρα, ούτε με ιδιωτικό φορέα –ελληνικό ή ξένο- επιχειρήσεων συμφωνία που να περιλαμβάνει αξιοποίηση περιουσιακού της στοιχείου, χωρίς την έγκριση των δανειστών και του ΤΑΙΠΕΔ – που αποτελεί επαίσχυντο και παράνομο θεσμό πλήρους υποθήκευσης του Ελληνικού Κράτους.

Συνεχίζει να ισχύει ως βασικός όρος του δανεισμού της χώρας η παραίτηση από τα δικαιώματα προστασίας του κράτους και της περιουσίας της, τα οποία παρέχουν το Σύνταγμα, το ευρωπαϊκό δίκαιο και το διεθνές δίκαιο. Συνεχίζεται η καθολική δέσμευση του συνόλου της περιουσίας του ελληνικού κράτους (κινητά, ακίνητα, τίτλοι, ολόκληρος ο υποθαλάσσιος και ορυκτός πλούτος της χώρας κλπ) υπέρ των δανειστών και «όσο υπάρχει το χρέος» –ανεξαρτήτως αν η Ελλάδα εξοφλεί τις τοκοχρεωλυτικές υποχρεώσεις της ή όχι.

Δηλαδή, η Ελλάδα δεν μπορεί να αξιοποιήσει την περιουσία της χωρίς την έγκριση των δανειστών και του ΤΑΙΠΕΔ, μέσω δε του Ταμείου κάθε έσοδο από αξιοποίηση θα περιέρχεται στους δανειστές. Για τις υποχρεώσεις της Ελλάδας ισχύει το αγγλικό δίκαιο, που δεν αναγνωρίζει δικαιώματα στον οφειλέτη δανεισμού.

Η διαδικασία ψήφισης διεθνών συμβάσεων που ακολουθείται και ακολουθήθηκε και το Μάρτιο του 2012 είναι αντίθετη στο Σύνταγμα και στο διεθνές δίκαιο. Ως διεθνείς Συμβάσεις είναι ανυπόστατες και δε δεσμεύουν της Ελλάδα νομικά. Αντισυνταγματικοί και αντίθετοι στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) αλλά και στις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας κρίθηκαν οι δύο μνημονιακοί νόμοι 3833/2010 και 3845/2010, που επέβαλαν μείωση των αποδοχών και των επιδομάτων των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Πρόκειται για την πρώτη απόφαση των πολιτικών δικαστηρίων που έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με την απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο έκρινε ότι οι μνημονιακοί περιορισμοί στις αποδοχές, τα δώρα κλπ. των εργαζομένων είναι συμβατοί με τις επιταγές του Συντάγματος και την ευρωπαϊκή και διεθνή νομοθεσία.

Εθνική Κυριαρχία είναι η Ανωτάτη Δικαιακή Αρχή όλων των κρατών του Πλανήτη μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ίδρυση των εθνικών κρατών.

 

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2018/05/blog-post_8405.html

 

Σχόλιο JFG

Για εσχάτη προδοσία και προδοσία της χώρας έχουν μηνυθεί αμέτρητες φορές σχεδόν όλοι οι βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί και πρόεδροι δημοκρατίας από το 2009 και έπειτα. Δείτε ενδεικτικά: ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ: ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ και ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. Περισσότερα εδώ: Μηνύσεις. Τι απέγιναν αυτές οι μηνύσεις ;;; Αναπαύονται όλες τους στα άδυτα της βουλής ή στα συρτάρια των εισαγγελικών άρχων και αυτή είναι ή καλύτερη απόδειξη της εσχάτης προδοσίας, δηλαδή της κατάλυσης του Συντάγματος και της πραξικοπηματικής άσκησης της εξουσίας όλων τους. Ενδεικτικα 22.02.2010 – 18.01.2013: Οι νομικές κινήσεις των πολιτών και η αδράνεια της δικαιοσύνης …

 

ΣΧΕΤΙΚΑ

 

Advertisements

5 comments on “Πότε στοιχειοθετείται το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας πολιτικών προσώπων ! ισόβια κάθειρξη όταν…

  1. «Χαρίζεται… και μη χειρότερα!!! Ο παράδεισος των παρανόμων»

    Αφεση αμαρτιών
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ 13.05.2018 : 21:16

    του Ανδρέα Δρυμιώτη

    ​​Στις αρχές αυτής της εβδομάδας, έλαβα ένα e-mail από έναν καλό και πολύ παλιό φίλο (γνωριζόμαστε από τη δεκαετία του ’70) με θέμα: «Χαρίζεται… και μη χειρότερα!!! Ο παράδεισος των παρανόμων». Οταν το διάβασα, δεν πίστευα τα μάτια μου. Το ίδιο και ο αποστολέας. Είμαστε και οι δύο βέβαιοι ότι πρόκειται για fake news. Δεν μπορεί να είναι αληθινά. Αφού ανταλλάξαμε διάφορα μηνύματα και μπλέξαμε φίλους δικηγόρους για να βρουν αν το υποτιθέμενο κείμενο είναι αληθινό ή fake news, δυστυχώς πιστοποιήσαμε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι αυτά που διαβάσαμε και θα διαβάσετε και εσείς είναι απολύτως αληθινά και έχουν δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στο Τεύχος Γ΄ 883 / 8.9.2017.

    Αναδημοσιεύω παρακάτω το κείμενο σε εισαγωγικά. Εχω απαλείψει τα επώνυμα και πατρώνυμα των εμπλεκομένων γιατί τα ονόματα δεν έχουν απολύτως καμία σημασία και επιπλέον έχω τονίσει με bold την αιτιολογία της απόφασης του υπουργού γιατί πιστεύω ότι εκεί βρίσκεται το ενδιαφέρον της ιστορίας. Απολαύστε το ακριβές κείμενο από την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως!

    «4. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

    Με Προεδρικό Διάταγμα που εκδόθηκε στην Αθήνα στις 10-8-2017 σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 παρ. 1 του Συντάγματος, ύστερα από πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και γνωμοδότηση του Συμβουλίου Χαρίτων:

    ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ

    Το υπόλοιπο της ποινής του Σ. ΣΑΡΑΝΤΗ του Φ. που του επεβλήθη με τη με αριθμ. 141/19.10.2015 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Δυτικής Μακεδονίας (ποινή φυλάκισης δύο {2} ετών με τριετή αναστολή) για κατοχή και πώληση ναρκωτικών ουσιών και ΑΙΡΟΝΤΑΙ οι κατά νόμον συνέπειες που απορρέουν από την ανωτέρω καταδίκη του, προκειμένου να μην αποτελεί κώλυμα για τον διορισμό του στη ΔΕΗ Α.Ε. με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.

    ΑΙΡΟΝΤΑΙ

    1. Οι κατά νόμον συνέπειες που απορρέουν από την καταδίκη του B. (Μπ.) JORGO (ΓΙΩΡΓΟΥ) του D. (Δ.) με τη με αριθμ. 1945/20.9.2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ιωαννίνων, σε ποινή φυλάκισης οκτώ (8) μηνών, μετατραπείσα σε χρηματική, για το αδίκημα της παράβασης του άρθρου 54 παρ. 7 του ν. 2910/2001 (νόθευση διαβατηρίου), προκειμένου να μην αποτελεί κώλυμα για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας με πολιτογράφηση.

    2. Οι κατά νόμον συνέπειες που απορρέουν από την καταδίκη της G. MAGILIANA του J. με τη με αριθμ.175/1.2.2011 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς, σε ποινή φυλάκισης τριάντα (30) ημερών με τριετή αναστολή, για το αδίκημα της κλοπής κατ’ εξακολούθηση, προκειμένου να μην αποτελεί κώλυμα για την άσκηση του επαγγέλματος της νοσηλεύτριας στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα.

    3. Οι κατά νόμον συνέπειες που απορρέουν από την καταδίκη του K. (Κ.) NAQE (ΝΑΚΙΕ) του J. (Γ.) με τη με αριθμ. 859/29.7.2002 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αιγίου, σε ποινή φυλάκισης δύο (2) ετών, μετατραπείσα σε χρηματική, για το αδίκημα της κλοπής κατά συναυτουργία, προκειμένου να αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια με πολιτογράφηση καθώς και ειδική άδεια οδήγησης Ε.Δ.Χ. (ΤΑΞΙ).

    4. Οι κατά νόμον συνέπειες που απορρέουν από την καταδίκη του Η. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ του Α. με τη με αριθμ. 27850/2.4.1999 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών σε ποινή φυλάκισης είκοσι δύο (22) μηνών με τριετή αναστολή, για τα αδικήματα της κλοπής, της τετελεσμένης απάτης και σε απόπειρα και της πλαστογραφίας με χρήση, προκειμένου να ανανεώσει την ειδική άδεια οδήγησης επιβατηγού δημοσίας χρήσης αυτοκινήτου (ΤΑΞΙ).

    Με Προεδρικό Διάταγμα που εκδόθηκε στην Αθήνα στις 14.8.2017 σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 παρ. 1 του Συντάγματος, ύστερα από πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και γνωμοδότηση του Συμβουλίου Χαρίτων:

    ΑΙΡΟΝΤΑΙ

    Οι κατά νόμον συνέπειες που απορρέουν από την καταδίκη της M-Β. KSENIJA του M., με τη με αριθμ. 43771/28.5.2009 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών σε ποινή φυλάκισης οκτώ (8) μηνών με τριετή αναστολή για το αδίκημα της κλοπής, προκειμένου να μην αποτελούν κώλυμα για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας και για την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος.

    Με Προεδρικό Διάταγμα που εκδόθηκε στην Αθήνα στις 14.8.2017 σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 παρ. 1 του Συντάγματος, ύστερα από πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και γνωμοδότηση του Συμβουλίου Χαρίτων:

    ΑΙΡΟΝΤΑΙ

    1. Οι κατά νόμον συνέπειες που απορρέουν από την καταδίκη της Α. ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ του Κ. με τη με αριθμ. 835/7.6.2013 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Ηγουμενίτσας σε ποινή φυλάκισης τριών (3) μηνών με τριετή αναστολή για απόπειρα κλοπής κατά συναυτουργία, προκειμένου να μην αποτελεί κώλυμα διορισμού της ως μονίμου υπαλλήλου στον Δήμο Ιωαννιτών.

    2. Οι κατά νόμον συνέπειες που απορρέουν από την καταδίκη του C. DENYS του V. με τη με αριθμ. 1193/27.2.2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών σε ποινή φυλάκισης επτά (7) μηνών με τριετή αναστολή για την πράξη της κλοπής κατά συναυτουργία, προκειμένου να μην αποτελεί κώλυμα για την ανανέωση της ειδικής άδειας οδήγησης ΕΔΧ αυτοκινήτου (ταξί).

    Ο Υπουργός

    ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΝΤΟΝΗΣ»

    Αν έχετε φτάσει μέχρι το σημείο αυτό, είμαι βέβαιος ότι θα απορείτε και εσείς για την πρεμούρα του υπουργού να χαρίσει το υπόλοιπο της ποινής του Σαράντη και να αρθούν όλα τα κωλύματα για τον διορισμό του στη ΔΕΗ! Υποθέτω ότι εκτός από «ναρκέμπορος» ο Σαράντης πρέπει να έχει και άλλες μοναδικές ικανότητες ώστε χωρίς αυτόν δεν μπορεί να λειτουργήσει η ΔΕΗ, γι’ αυτό και του χαρίζεται το υπόλοιπο της ποινής και του δίνεται άφεση αμαρτιών με Προεδρικό Διάταγμα και εισήγηση του υπουργού.

    Αλλά και η Βασιλική πρέπει να είναι μοναδική στο είδος της, ώστε να αρθούν όλα τα εμπόδια που πηγάζουν από την καταδίκη της για κλοπή, προκειμένου να διοριστεί σαν δημοτικός υπάλληλος στην Δήμο Ιωαννιτών.

    Είμαι βέβαιος ότι και εσείς όπως και εγώ νομίζαμε ότι πρέπει να επενδύσει κανείς τουλάχιστον 250.000 ευρώ στην αγορά σπιτιού στην Ελλάδα, προκειμένου να αποκτήσει τη «Χρυσή Βίζα», δηλαδή τη δυνατότητα παραμονής στην Ελλάδα και την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας. Να όμως που φαίνεται ότι σε μερικές περιπτώσεις γινόμαστε ιδιαίτερα πονόψυχοι και με Διατάγματα καταργούμε όλα τα εμπόδια ώστε μερικοί συνάνθρωποί μας που έσφαλαν κατά το παρελθόν να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια, χωρίς μάλιστα να επενδύσουν χρήματα στην Ελλάδα.

    Ειδικά στην περίπτωση του Giorgo υπάρχει και μια δόση χιούμορ. Ο Giorgo καταδικάστηκε για πλαστογραφία (νόθευση διαβατηρίου) και εμείς του δίνουμε την ιθαγένεια για να σταματήσει να πλαστογραφεί έγγραφα!

    Ακόμα είναι δύσκολο να εξηγηθεί η μακροθυμία του υπουργού να άρει όλα τα εμπόδια για τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας ώστε να μπορούν να δουλέψουν δύο αλλοδαπές, η μία σαν γιατρός και η άλλη σαν νοσηλεύτρια. Λες και έχουμε έλλειψη από Ελληνες γιατρούς και νοσηλεύτριες.

    Τέλος, αίρονται όλες οι συνέπειες σε δύο αλλοδαπούς και σε έναν Ελληνα, όλοι καταδικασμένοι για κλοπές, προκειμένου να πάρουν άδεια οδήγησης ταξί! Αν αύριο αυτοί πειράζουν τα ταξίμετρά τους και κλέβουν τους τουρίστες, ποιος θα ευθύνεται;

    Συνοψίζω: Ο υπουργός έδωσε χάρη σε δύο για να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, σε τρεις αλλοδαπούς για να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια, εκ των οποίων οι δύο ασχολούνται με την υγεία, και σε τρεις προκειμένου να αποκτήσουν ή να διατηρήσουν την άδεια ταξί.

    Και ύστερα λέτε ότι δεν έχουμε αξιοκρατία!

    * Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.

    http://www.kathimerini.gr/964027/opinion/epikairothta/politikh/afesh-amartiwn

  2. Πότε καταλύεται το Σύνταγμα και τι πρέπει να κάνουμε..Βασίλειος Νικολόπουλος τ.Πρόεδρος Αρείου Πάγου

    pacify13
    Δημοσιεύτηκε στις 9 Φεβ 2016
    ΕΓΓΡΑΦΉ 75
    Απόσπασμα από την εκπομπή:”Γράμματα Σπουδάματα”-Το συνταγματικό δικαίωμα των Ελλήνων για αντίσταση του GREEKTV4E
    κ.Βασίλειος Νικολόπουλος τ.Πρόεδρος Αρείου Πάγου και ο κ.Δημήτριος Νατσιός δάσκαλος και θεολόγος

    Όλο το video :https://www.youtube.com/watch?v=x4e7M

    Κώστας Χρυσόγονος: Το Μνημόνιο καταστρατηγεί το Σύνταγμα

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ, ΑΥΓΗ, Σίμος Χρήστος
    Δημοσίευση: 28 Δεκεμβρίου 2013

    Συνέντευξη στον Χρήστο Σίμο

    * Στο βιβλίο σας υποστηρίζετε ότι τα Μνημόνια έχουν παραβιάσει το Σύνταγμα της χώρας σε βαθμό τόσο μεγάλο που σας οδηγεί να κάνετε λόγο για “καταστρατήγηση”. Σε ποια σημεία εντοπίζετε τις παραβιάσεις αυτές;

    Η «καταστρατήγηση» είναι νομικός όρος που υποδηλώνει ότι δεν έχουμε κατάλυση του Συντάγματος με τη χρήση βίας (π.χ. πραξικόπημα), αλλά μια συγκαλυμμένη μεταβολή του πολιτεύματος με τήρηση επιφανειακά των συνταγματικών τύπων. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί στη Γερμανία το 1933 με τη νομιμοφανή κατάληψη της εξουσίας από τους ναζιστές, και στη Γαλλία το 1940 με την επιβολή του καθεστώτος Πεταίν. Η καταστρατήγηση μπορεί να μην συντελεσθεί μεμιάς, αλλά να είναι το αποτέλεσμα μιας χρονικά εκτεταμένης πορείας. Στην περίπτωση της Ελλάδας σήμερα βιώνουμε ακριβώς μια τέτοια πορεία, όπου η λαϊκή κυριαρχία, η οποία αποτελεί τη βάση του πολιτεύματος (άρθρο 1 του Συντάγματος) υποκαθίσταται στην πράξη από την (επί)κυριαρχία της τριαρχίας των δανειστών. Ταυτόχρονα παραβιάζονται συστηματικά επιμέρους συνταγματικές διατάξεις, π.χ. με την έκδοση πράξεων νομοθετικού περιεχομένου και την επιβολή πολιτικών επιστρατεύσεων, χωρίς να συντρέχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις (των άρθρων 44 παρ. 1 και 22 παρ. 4 του Συντάγματος αντίστοιχα), με την ισοπέδωση του κοινωνικού δικαιώματος για δίκαια αμειβόμενη εργασία (άρθρο 22 παρ. 1 Συντ.), με την επιβολή φόρων σε πρόσωπα στερούμενα φοροδοτικής ικανότητας κατά παράβαση του άρθρου 4 παρ. 5 του Συντάγματος κ.ά.

    * Οι παραβιάσεις αυτές θίγουν τον χαρακτήρα του δημοκρατικού πολιτεύματος Αν ναι, με ποιον τρόπο;

    Αντί για δημοκρατία (έστω με την έννοια και τους περιορισμούς της αστικής – αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας) προκύπτει de facto ένα ιδιόμορφο καθεστώς χρεοκρατίας, δηλ. μια συγκαλυμμένη δικτατορία των διεθνών κεφαλαιαγορών διαμεσολαβημένη από τα κράτη – δανειστές (εξαρτημένα κι αυτά στην πράξη από τις αγορές και από την «αγία και ομοούσιο» τριάδα των «έγκυρων» οίκων αξιολόγησης) και από τους εγχώριους μεταπράτες – κόμματα εξουσίας. Ο λαός ψηφίζει αλλά δεν αποφασίζει (π.χ. το 2009 ψήφισε «λεφτά υπάρχουν» και προέκυψαν τα δύο πρώτα Μνημόνια και το 2012 «επαναδιαπραγμάτευση» και προέκυψε το τρίτο και χειρότερο). Παραβιάζονται, εξάλλου, συστηματικά οι κρίσιμες συνταγματικές εγγυήσεις της εσωκομματικής δημοκρατίας (άρθρο 29 παρ.1) και της ελεύθερης εντολής του βουλευτή (άρθρο 60 παρ. 1), αφού οι ηγεμόνες («πρόεδροι») των κομμάτων εξουσίας μόνοι τους αποφασίζουν, χωρίς να ρωτούν κανένα συλλογικό όργανο, και μόνοι τους διαγράφουν τους «απείθαρχους» βουλευτές.

    * Ποια σημεία του Μνημονίου παραβιάζουν το Ευρωπαϊκό Δίκαιο;

    Παραβιάζεται σειρά ολόκληρη διατάξεων του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, ο οποίος αποτελεί μέρος του συνταγματικού («πρωτογενούς») δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ισχύ (θεωρητικά) ίση με τις ιδρυτικές της συνθήκες. Επιβάλλονται π.χ. άδικες και αναξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας με ημερομίσθια πείνας κατά παράβαση του άρθρου 31, αποκλείεται de facto η δημιουργία οικογένειας από τους νέους (άρθρο 9) αφού η ανεργία τους ξεπερνάει το 60%, δημεύεται η περιουσία των φυσικών προσώπων – ομολογιούχων του ελληνικού δημοσίου κατά παράβαση του άρθρου 17, παύει η καταβολή έστω και της πενιχρής σύνταξης του ΟΓΑ σε δεκάδες χιλιάδες άπορους ανασφάλιστους υπερήλικες κατά παράβαση του άρθρου 25, καταργούνται πρακτικά οι συλλογικές συμβάσεις κατά παράβαση του άρθρου 28 κ.ά. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Εργατικό Κέντρο της Βιέννης, φοβούμενο προφανώς ότι οι μνημονιακές πολιτικές μπορεί μετά από κάποιο διάστημα να επεκταθούν και στον πυρήνα της Ευρωζώνης, ανέθεσε στον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Βρέμης Andreas Fischer – Lescano την εκπόνηση γνωμοδότησης με θέμα τις νομικές δεσμεύσεις των οργάνων της Ένωσης (Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) κατά τη σχεδίαση και εφαρμογή των Μνημονίων στις χώρες του νότου. Το συμπέρασμα της εμπεριστατωμένης γνωμοδότησης του γνωστού Γερμανού νομικού είναι ότι με την επιβολή των πολιτικών βίαιης πτωχοποίησης η Επιτροπή και η ΕΚΤ παραβιάζουν συστηματικά τα άρθρα 27 έως και 32, 34, 35, 14, 17 και 41 της Χάρτας Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, όπως επίσης και σειρά διατάξεων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, του Συμφώνου του ΟΗΕ για τα κοινωνικά δικαιώματα καθώς και άλλων διεθνών συνθηκών για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση ούτε καν διανοήθηκε να προσφύγει στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να καταγγείλει τις παραβιάσεις αυτές

    * Πώς σχολιάζετε την πρόσφατη έκθεση του επιτρόπου ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, Νιλς Μούιζνιεκς, αναφορικά με τις επιπτώσεις της λιτότητας στα ανθρώπινα δικαιώματα;

    Η έκθεση αυτή, όπως άλλωστε και οι σχετικές αποφάσεις της Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη που παρατίθενται στο βιβλίο μου, επιβεβαιώνουν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται συστηματικά μέσω της επιβολής μέτρων «λιτότητας» (στην πραγματικότητα μαζικής πτωχοποίησης των κοινωνιών, ιδίως του ευρωπαϊκού νότου).

    * Με ποιον τρόπο μπορεί να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα; Τίθεται θέμα αναθεώρησης του Συντάγματος, κατά την άποψη σας, ή τήρησης του ήδη υπάρχοντος;

    Το πρώτιστο ζήτημα είναι η τήρηση του Συντάγματος, δηλ. η αντιμετώπιση των παραβιάσεων των υφιστάμενων διατάξεων. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι το ίδιο το Σύνταγμα δεν προβλέπει επαρκείς εγγυήσεις τήρησής του, αφού πολλά από όσα συντελούνται δεν υπόκεινται καν σε δικαστικό ή άλλο έλεγχο (π.χ. η έκδοση πράξεων νομοθετικού περιεχομένου χωρίς να συντρέχει «απρόβλεπτη» ανάγκη) και, πάντως, δεν κατοχυρώνεται επαρκώς η δικαστική ανεξαρτησία. Μια αναθεώρηση θα ήταν συνεπώς χρήσιμη, αλλά το ερώτημα είναι ποιος θα την επιχειρήσει και με ποιο περιεχόμενο. Για να έχει ουσία η αναθεώρηση θα πρέπει να προηγηθεί η ανατροπή των σημερινών συσχετισμών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Αντίστοιχα ζητήματα τίθενται πάντως και σε ευρωπαϊκό – ενωσιακό επίπεδο, αφού ούτε και για τις διατάξεις του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων δεν υφίστανται επαρκείς διαδικαστικές εγγυήσεις τήρησής τους, με αποτέλεσμα αυτές να παραμένουν απλό ευχολόγιο.

    * Ποιες είναι οι γεωπολιτικές διαστάσεις της εφαρμογής των Μνημονίων στην Ελλάδα;

    Η Ελλάδα έχει μετατραπεί πρακτικά σε αποικία χρέους, ενώ και άλλες ευρωμεσογειακές χώρες βρίσκονται στον ίδιο δρόμο. Αυτό το καθεστώς δεν είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμο, αλλά και δεν είναι εύκολο να ανατραπεί σε μία και μόνη χώρα, ειδικά μάλιστα όταν αυτή είναι μικρή και εκτεθειμένη σε διαφόρων ειδών κινδύνους στο γεωπολιτικό της περιβάλλον. Η κατάσταση δυσκολεύει ακόμη περισσότερο επειδή την τελευταία τριετία έχουν σφυρηλατηθεί επιπρόσθετα δεσμά, όπως π.χ. η μετατροπή του δημοσίου χρέους σε διακρατικό, η υπαγωγή του στο αγγλικό δίκαιο και η παραίτηση από τις ασυλίες λόγω κυριαρχίας. Χρειάζεται, επομένως, η οικοδόμηση συμμαχιών στον ευρωπαϊκό αλλά και στον διεθνή περίγυρο, πέρα βέβαια από την επικείμενη, ούτως ή άλλως, ανατροπή στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

    http://www.avgi.gr/article/10813/1545971/kostas-chrysogonos-to-mnemonio-katastrategei-to-syntagma

  3. (Financial Times) Ελληνική τραγωδία: Πόσο ν’ αντέξει ένα έθνος;

    Την τραγική οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα στην περιφέρεια, μετά από οκτώ χρόνια κρίσης, καταγράφουν οι Financial Times, μέσα από οδοιπορικό τους στην Ηλεία.

    Δημοσιεύθηκε: 20 Ιανουαρίου 2017 – 14:29

    του Henry Foy
    Με αφορμή οδοιπορικό σε χωριά του νομού Ηλείας (Εφύρα, Ροβιάτα, Οινόη), το περιοδικό των Financial Times φιλοξενεί εκτενές άρθρο για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, οκτώ χρόνια μετά το ξέσπασμά της, «ζωγραφίζοντας» την κατάσταση με τα μελανότερα χρώματα και απορώντας πόσα ακόμα μπορούν να αντέξουν οι Έλληνες.

    «Κινδυνεύουμε», λέει στους FT ο Άγγελος Πετρόπουλος, αρτοποιός και δήμαρχος της Εφύρας. «Τα πάντα πάνε χειρότερα. Του χρόνου ακόμα περισσότερο. Οι γέροι θα πεθάνουν. Οι νέοι δεν θα μείνουν. Χρειαζόμαστε βοήθεια».

    Αυτή η έκκληση ακούγεται όλο και περισσότερο σε όλη την Ελλάδα, μετά από οκτώ χρόνια οικονομικής καταστροφής, γράφει ο συντάκτης των FT. Σήμερα η χώρα έχει γίνει συνώνυμη των βίαιων οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών επιπτώσεων της κρίσης του 2008. Η οικονομία συρρικνώθηκε κατά σχεδόν ένα τρίτο τα χρόνια που ακολούθησαν και η κυβέρνηση είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη χωρίς εξωτερική βοήθεια: χρωστά περίπου 320 δισ. ευρώ, σχεδόν το διπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας.

    Οι επιπτώσεις αυτών των οικονομικών δυσκολιών γίνονται τώρα αισθητές σε όλη τη χώρα. Η ανεργία βρίσκεται στο 23%, και το 44% των ατόμων ηλικίας 15-24 ετών είναι άνεργα. Πάνω από το ένα τρίτο των Ελλήνων στερούνται τα βασικά, όπως θέρμανση ή τηλεφωνική σύνδεση.

    Το 2015, το 15% του πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, έναντι του 2% το 2009, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της διαΝΕΟσις. «Υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν τίποτα να φάνε», λέει στους FT ο κ. Πετρόπουλος.

    Όπως αναφέρεται στο άρθρο, το καλοκαίρι του 2015 η Ελλάδα έφτασε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, με την ΕΕ να προειδοποιεί πως αυτό μπορεί να θέσει σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης. Μετά από μήνες πολιτικών ακροβασιών από την ελληνική κυβέρνηση και τις ευρωπαϊκές αρχές, η Ελλάδα έλαβε πακέτο 86 δισ. ευρώ, το τρίτο πακέτο διάσωσης μέσα σε πέντε χρόνια.

    Δεκαοκτώ μήνες μετά, η ελληνική κρίση έχει εξαφανιστεί από το μυαλό πολλών στην Ευρώπη και έχει αντικατασταθεί από δυσκολίες όπως το Brexit, το κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις και τις επερχόμενες εκλογές σε χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Όμως στην Ελλάδα η κρίση μαίνεται.

    Αν και η χώρα βρίσκεται αναμφίβολα σε καλύτερη κατάσταση οικονομικά απ’ ό,τι ήταν πριν από δύο χρόνια, ωστόσο η κοινωνική κρίση έχει ενταθεί. Ως αντάλλαγμα για τη διάσωση, οι αξιωματούχοι απαίτησαν περισσότερα μέτρα λιτότητας.

    Οι δαπάνες στα νοσοκομεία, στα σχολεία και στο δίκτυο κοινωνικής προστασίας έχουν πετσοκοπεί, αφήνοντας όλο και περισσότερους από τους πιο ευάλωτους Έλληνες χωρίς στήριξη.

    Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μπορεί να χαιρετίζουν τις ενδείξεις ότι η ελληνική οικονομία βελτιώνεται, όμως φαίνεται απίθανο να υπάρξει κάποιο σημαντικό σημείο καμπής. Με πολλούς τρόπους, πρόκειται απλά για μια ανάκαμψη στα χαρτιά, σχολιάζει ο συντάκτης των FT: η φτώχεια αυξάνεται και η ανεργία εξακολουθεί να είναι η υψηλότερη στην Ευρώπη.

    Υπενθυμίζει την έκθεση του ΔΝΤ τον περασμένο Σεπτέμβριο, στην οποία το Ταμείο ανέφερε πως η Ελλάδα έχει κάνει τεράστιες θυσίες για να φτάσει εκεί που είναι, όμως τα σημαντικά επιτεύγματα στον εξορθολογισμό του προϋπολογισμού, στη μείωση του ελλείμματος και στη βελτίωση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας, είχαν «μεγάλο τίμημα για την κοινωνία και δοκίμασαν τις αντοχές της».

    Την ίδια ώρα, αυξάνονται οι αντιδράσεις των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων,με το κυβερνών κόμμα να βρίσκεται σε «ελεύθερη πτώση» στις δημοσκοπήσεις.

    Οι FT κάνουν λόγο για πολιτική αστάθεια, σημειώνοντας πως το ενδεχόμενο νέων εκλογών ή κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για τη μελλοντική οικονομική βοήθεια γίνεται ακόμα πιο πιθανό.

    Οι Financial Times κάνουν αναφορά στα ελληνικά χωριά, που σε περιόδους εθνικών δυσκολιών προσέφεραν ένα καταφύγιο, λέγοντας πως σήμερα αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες, αφού ακόμα και μικρές περικοπές στους δημοτικούς προϋπολογισμούς αρκούν για να βάλουν τέλος σε ζωτικής σημασίας υπηρεσίες.

    Πολλά σχολεία έχουν κλείσει, δρομολόγια λεωφορείων έχουν καταργηθεί, αναγκάζοντας τα χωριά να εκτελούν τις συγκοινωνίες τους με ταξί.

    Οι σαρωτικοί νέοι φόροι έχουν ήδη δημιουργήσει πρόβλημα επιβίωσης των κοινοτήτων. Είναι σύνηθες από μια σύνταξη, που μπορεί να είναι και μόλις των 300 ευρώ μηνιαίως, να στηρίζεται μια ολόκληρη οικογένεια, γράφει ο συντάκτης του άρθρου, τονίζοντας πως οι πιέσεις εντείνονται, λόγω των περικοπών σε συντάξεις και μισθούς και τις αυξήσεις στον ΦΠΑ.

    Νέοι άνθρωποι φεύγουν από τα χωριά σε αναζήτηση εργασίας σε μεγαλύτερες πόλεις, μειώνοντας τον αγροτικό πληθυσμό της χώρας κατά 2,5% μέσα σε οκτώ χρόνια, γράφουν οι FT, συμπληρώνοντας πως αυτοί που έμειναν στα χωριά μιλούν για εγκατάλειψη.

    «Οι απαιτήσεις της τρόικας δεν έχουν επηρεάσει τους πλούσιους αλλά τους πιο φτωχούς», δηλώνει η Λίτσα Ανδριοπούλου, ιδιοκτήτρια παντοπωλείου της Εφύρας. «Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν αλλάξει. Ο κόσμος κλείνεται στα σπίτια του. Δεν βγαίνει. Αυτοί που είχαν επιχειρήσεις εδώ τις έκλεισαν».

    Η Εκάβη Βαλλερά, γενική διευθύντρια της ανθρωπιστικής ΜΚΟ ΔΕΣΜΟΣ, αναφέρει πως «η κατάσταση επιδεινώνεται». «Αυτό που βλέπουμε είναι πως εκείνο που χρειάζεται περισσότερο τώρα είναι το φαγητό. Αυτό δείχνει πως τα προβλήματα αφορούν στα στοιχειώδη, όχι στην ποιότητα της ζωής».

    Όπως τονίζουν οι FT, η φτώχεια της Ελλάδας δεν περιορίζεται στις ιστορικά φτωχότερες αγροτικές περιοχές, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων αντιμετωπίζουν δυσκολίες και στις μεγάλες πόλεις.

    Στην Αθήνα, άνθρωποι κουλουριάζονται έξω από κοινωνικά ιατρεία, ενώ δεκάδες άστεγοι κοιμούνται στις εισόδους κτιρίων γύρω από τους μεγαλύτερους δρόμους. Εννέα χιλιάδες άνθρωποι στην Αθήνα (σε πληθυσμό περίπου 665.000 ανθρώπων) είναι άστεγοι και το 71% εξ αυτών άρχισε να κοιμάται στους δρόμους τα τελευταία πέντε χρόνια, σύμφωνα με έρευνα που διενεργήθηκε με τη στήριξη του δημάρχου Αθηναίων. Ναρκομανείς και πόρνες βρίσκονται λίγα μέτρα από ξενοδοχεία στα οποία τουρίστες πληρώνουν 200 ευρώ το βράδυ για ένα δωμάτιο με θέα την Ακρόπολη.

    Το πρόβλημα της Ελλάδας εντείνεται και από την προσφυγική κρίση, τονίζουν οι FT, καθώς περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν φτάσει στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια, δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση στις παροχές του δημόσιου τομέα.

    Πέραν του κόστους της διαχείρισης των προσφύγων/μεταναστών, η Αθήνα φοβάται πως η μαζική έλευση μεταναστών θα πλήξει τον κρίσιμης σημασίας τουριστικό τομέα της χώρας, αν και μέχρι στιγμής οι φόβοι αυτοί δεν επιβεβαιώνονται.

    Πάντως, δεν έχουν «αφεθεί» όλοι στη μοίρα. «Ναι, η κυβέρνηση δυσκολεύει όλο και περισσότερο τον κόσμο να βγάλει τα προς το ζειν, να έχει ένα κτήμα, να έχει μια επιχείρηση. Όμως πρέπει να προσπαθήσουμε. Δεν μπορούμε απλά να καθόμαστε και να περιμένουμε να έρθουν να μας σκοτώσουν», σχολιάζει ο Γιάννης Ρέτσης, από τη Ροβιάτα. «Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Αν είσαι στη θάλασσα, μέσα στα κύματα, πρέπει πάντα να λες ότι σύντομα θα δεις στεριά».

    http://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1511340/ellhnikh-tragodia-poso-n-antexei-ena-ethnos.html

  4. Κωνσταντοπούλου πώς έγινα πρόεδρος της Βουλής. Προμελετημένη η καταστρατήγηση της λαϊκής ετυμηγορίας από Α. Τσίπρα

    «Ενα χρόνο μετά την εκλογή μου στη θέση της Προέδρου της Βουλής (6/2/2015), από όπου υπηρέτησα με όλες μου τις δυνάμεις την εντολή που ο ελληνικός λαός έδωσε στις 25/1/2015 και ανατρέχοντας στα γεγονότα που οδήγησαν στην αποκρυστάλλωση της προδοσίας τον περασμένο Ιούλιο, αλλά και σε όσα ακολούθησαν και εξακολουθούν να εκτυλίσσονται, θεωρώ καίριας σημασίας την δημοσιοποίηση του τρόπου με τον οποίο μου προτάθηκε η Προεδρία της Βουλής, των λόγων για τους οποίους συμπεραίνω ότι μου προτάθηκε αυτή η θέση και των προβλημάτων που δημιούργησε η εκ μέρους μου άσκηση των καθηκόντων μου στην εκ μέρους του Α. Τσίπρα προμελετημένη, όπως αποδείχθηκε, καταστρατήγηση της λαϊκής ετυμηγορίας:

    Ενόσω ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, είχα αναλάβει την ευθύνη των τομέων της Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Με πρωτοβουλία και επιμονή μου δημιουργήθηκε Τμήμα Δικαιοσύνης στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και Οργάνωση Δικηγόρων και παράταξη δικηγόρων, ενώ τίποτε από αυτά δεν υπήρχε προηγουμένως. Σε όλο το διάστημα Μαΐου 2012-Ιανουαρίου 2015 ανέδειξα βασικά ζητήματα της που άπτονται της Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με κυριότερα:

    1) Την ανάγκη άμεσης λήψης μέτρων για την λογοδοσία Κυβερνητικών Προσώπων που προβαίνουν σε αξιόποινες πράξεις (Κατάργηση Νόμου περί Ευθύνης Υπουργών, αλλά και διαδικασία έγκαιρης επεξεργασίας δικογραφιών που αφορούσαν Κυβερνητικά πρόσωπα)

    2) Τη δημιουργία ενός αποτελεσματικού νομοθετικού πλαισίου κατά της διαφθοράς, με έμφαση όχι μόνον στην ποινική αλλά και στην αστική ευθύνη και στην διαδικασία αποζημίωσης του κράτους

    3) Την αποτελεσματική χρήση στοιχείων όπως η λίστα Λαγκάρντ, όχι μόνον για την φορολόγηση ποσών που είχαν διαφύγει της φορολογίας, αλλά και για την κατάσχεση προϊόντων εγκλήματος και την ανάκτηση περιουσιακών στοιχείων εκ μέρους του Δημοσίου

    4) Την λήψη μέτρων για την αποζημίωση της χώρας από υποθέσεις διαφθοράς, με κυριότερες την υπόθεση Siemens, και τις υποθέσεις των εξοπλιστικών και των υποβρυχίων

    5) Την ενίσχυση των μικτών ορκωτών δικαστηρίων όχι μόνον για ποινικές, αλλά και για αστικές υποθέσεις

    6) Την διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών και την ενεργοποίηση της εκτέλεσης της απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για την αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου
    Σε πάρα πολλά δημοσιεύματα της περιόδου, εμφανιζόμουν ως Υπουργός Δικαιοσύνης σε μια Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στη συνείδηση των ανθρώπων που συναντούσα, αυτό φάνταζε ως φυσική εξέλιξη. Την ίδια ώρα, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δεχόμουν διαρκείς επιθέσεις από συγκεκριμένα στελέχη, με προεξάρχοντα τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, ο οποίος με χαρακτήριζε ως υποστηρίκτρια «του δικαστικού δρόμου για το σοσιαλισμό». [Ο ίδιος ο Τσακαλώτος, σε μία συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας το πρώτο τρίμηνο του 2014, παρά την αντίθεσή του στον «δικαστικό δρόμο», μου είχε επιτεθεί υπερασπιζόμενος τον Γιάννη Στουρνάρα και δηλώνοντας ότι εάν ήταν στη θέση της συνεργάτιδάς του (σ.σ. της οποίας το όνομα συνδέεται με την επεξεργασία στη λίστα Λαγκάρντ), θα μου έκανε μήνυση «γιατί την προσέβαλα». Αναγκάστηκε να αποκαλύψει ότι ήταν αποδέκτης παραπόνων από τον ίδιο τον Στουρνάρα και αυτό σε μια περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ συγκρουόταν ολομέτωπα με τον τότε Υπουργό Οικονομικών]

    Προσωπικά, ουδέποτε ενθάρρυνα σενάρια περί εκ μέρους μου ανάληψης του Υπουργείου Δικαιοσύνης, γιατί πρώτη προτεραιότητά μου ήταν η προετοιμασία του τομέα της Δικαιοσύνης και όχι η ανάληψη εξουσίας.

    Ωστόσο, στο διάστημα κατά το οποίο είχα την ευθύνη αυτή, υπήρξαν δύο περιπτώσεις κατά τις οποίες ο Αλέξης Τσίπρας, με έμμεσους ή άμεσους τρόπους προσπάθησε να μου αφαιρέσει την ευθύνη του τομέα της Δικαιοσύνης. Η πρώτη φορά ήταν το φθινόπωρο του 2013, όταν, εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών, άρχισαν να διοχετεύονται σενάρια περί επικείμενης δήθεν διεκδίκησης της Δημαρχίας της Αθήνας από εμένα. Φρόντισα δημόσια να διαψεύσω αυτά τα σενάρια, πριν μου γίνει οποιαδήποτε πρόταση. Παρόλη τη δημόσια διάψευση, ο Αλέξης Τσίπρας, σε συνάντηση στο γραφείο του στην Κουμουνδούρου, με βολιδοσκόπησε εμμέσως, λέγοντάς μου: «Πρέπει να κατέβω στην Κεντρική Επιτροπή, και μπορεί να αποφασίσουμε να είσαι υποψήφια για το Δήμο της Αθήνας». Του απάντησα αμέσως «Να μην πάρετε τέτοια απόφαση γιατί θα αρνηθώ, έχω και δημοσίως αποκλείσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο». Του εξήγησα την πάγια θέση μου ότι το πρότυπο ενός αριστερού, ριζοσπαστικού κόμματος δεν μπορεί να είναι ένα κακέκτυπο των παλαιοπολιτικών και χρεοκοπημένων κομμάτων, που ανακυκλώνουν τα στελέχη τους σε όλες τις θέσεις και σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις. Τότε είχα εισηγηθεί την υποψηφιότητα του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, ενός νέου ανθρώπου, που είχε κατά την γνώμη μου την προοπτική να ενσαρκώσει ένα άλλο πρότυπο και να διεκδικήσει με αξιώσεις τη Δημαρχία, άποψη που συμμερίζονταν πολλοί και πολλές και που, τελικά, επικράτησε.

    Η δεύτερη φορά που ο Αλ. Τσίπρας επιχείρησε να μου αφαιρέσει την αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης ήταν την Άνοιξη 2014, όταν με κάλεσε στο γραφείο του και μου πρότεινε να αναλάβω τον τομέα της Άμυνας, εν όψει της υποψηφιότητας του Θ. Δρίτσα στις Δημοτικές Εκλογές, επιχειρώντας να μου εμφανίσει την πρόταση αυτή ως «αναβάθμιση». Του απάντησα αρνητικά, επισημαίνοντάς του ότι η Άμυνα σε καμμία περίπτωση δεν ήταν το πρώτο πεδίο της ειδίκευσης και των γνώσεών μου και ότι θα έπρεπε να αξιοποιούμε τους καλύτερους στο πεδίο της μέγιστης απόδοσής τους και όχι να αυτοσχεδιάζουμε. Στη συνέχεια του επέδωσα και αναλυτική επιστολή, όπου του εξηγούσα για ποιο λόγο η Δικαιοσύνη θα αποτελούσε το πρώτο πεδίο της πολιτικής μας δοκιμασίας. Του είπα ότι, εάν θέλει να μου αφαιρέσει αυτήν την ευθύνη, έχει φυσικά την εξουσία, αλλά ότι δεν επιθυμούσα να μετακινηθώ στον τομέα της Άμυνας. Με σκοπό την μετακίνησή μου στον τομέα της Άμυνας με είχε προσεγγίσει την ίδια περίοδο και ο Κώστας Αθανασίου, τότε διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και σήμερα Γενικός Γραμματέας της Βουλής. Μου είχε πει ότι θεωρεί πολύ σημαντική αυτήν την αναβάθμιση και απορούσε γιατί αρνήθηκα. Επίσης είχε ισχυρισθεί ότι με προσέγγιζε εμπιστευτικά, με δική του πρωτοβουλία.

    Σε όλο το διάστημα αυτό, ουδέποτε είχα συζητήσει με τον Αλέξη Τσίπρα την ανάθεση κάποιου υπουργικού χαρτοφυλακίου στην περίπτωση ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ στην διακυβέρνηση της χώρας. Θεωρούσα υποχρέωσή μου να δουλέψω για την προετοιμασία των τομέων και αντικειμένων που είχα αναλάβει και σε αυτήν την υποχρέωση ανταποκρινόμουν. Ποτέ δεν μπήκα στη λογική διεκδικήσεων θώκων και παζαριών.

    «Ζωή, σου έχω μία πρόκληση»

    Μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της 25ής Ιανουαρίου, μετά τη μεγάλη χαρά της νίκης και της δικαίωσης και την προσωπική ικανοποίηση που μου έδωσε η τιμή που μου έκαναν οι συμπολίτες μου να με αναδείξουν ξανά πρώτη στην εκλογική περιφέρεια της Α’ Αθήνας, και μάλιστα με τετραπλάσιες ψήφους από το 2012, γεγονός που θεώρησα ως επιβράβευση της σκληρής δουλειάς 3,5 ετών, ήρθαν οι απανωτές δυσάρεστες εκπλήξεις:
    1) Έκπληξη 1η, η άμεση, χωρίς καμμία διαβούλευση και διεργασία ανακοίνωση της συνεργασίας με τους ΑΝ.ΕΛΛ. την Δευτέρα 26/1, με τρόπο που έδειχνε προσυμφωνημένη σύμπραξη, με άγνωστους όρους
    2) Έκπληξη 2η, ο ορισμός ως Γενικού Γραμματέα της Κυβέρνησης του Σπύρου Σαγιά, ο οποίος παρέστη στην ορκωμοσία του Πρωθυπουργού τη Δευτέρα 26/1/2015

    Σε όλη τη διάρκεια της Δευτέρας 26/1/2015 δεχόμουν καταιγιστικά τηλεφωνήματα από εκπροσώπους του Τύπου, στους οποίους δεν απαντούσα, αλλά και από συντρόφους και συμπολίτες, που αγωνιωδώς με ρωτούσαν αν θα αναλάμβανα το Υπουργείο Δικαιοσύνης, στους οποίους απαντούσα ότι η σύνθεση και η διαδικασία συγκρότησης της Κυβέρνησης θα αποφασισθούν από τον Πρωθυπουργό.

    Στις 10 το βράδυ της Δευτέρας 26/1/2015 με κάλεσε στο τηλέφωνο ο Αλέξης Τσίπρας.

    «Ζωή, σου έχω μία πρόκληση», μου είπε.

    «Σε ακούω», απάντησα

    «Να αναλάβεις το πρώτο τη τάξει Υπουργείο, το Υπουργείο Εσωτερικών. Θα είναι ένα υπερ-Υπουργείο και ως Υπουργός θα συμμετέχεις στο Κυβερνητικό Συμβούλιο, που θα είναι 10μελές. Θα έχεις έναν αναπληρωτή, που θα τον επιλέξεις εσύ. Θα έχεις και 3 ακόμη Αναπληρωτές, τον Πανούση ως Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, έναν Υπουργό Μετανάστευσης, σκέφτομαι την Τασία (Χριστοδουλοπούλου) και έναν από τους ΑΝ.ΕΛΛ. στο Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Τι λες;»

    «Λέω ότι πρέπει να έρθω να μιλήσουμε από κοντά», του απάντησα.

    «Εντάξει, αλλά θα το αναλάβεις;»

    «Θα έρθω να τα πούμε από κοντά»

    «Εντάξει, έλα», μου είπε κάπως απρόθυμα.

    Πήγα στο γραφείο του στην Κουμουνδούρου, το οποίο είχε πρόσφατα ανακαινιστεί με επιμέλεια της Θεανώς Φωτίου. Τον είχα δει το βράδυ των εκλογικών αποτελεσμάτων, δηλαδή της Κυριακής, μόλις 24 ώρες νωρίτερα, και τότε δεν μου είχε αναφέρει το παραμικρό για όσα έγιναν στη διάρκεια της Δευτέρας (συνεργασία με ΑΝ.ΕΛΛ., Σαγιάς και, τώρα, πρόταση να αναλάβω ένα Υπουργείο με τερατώδη και αλλοπρόσαλλη δομή, που ουδέποτε είχε συζητηθεί στο πλαίσιο της προετοιμασίας που γινόταν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα).

    Ήμουν πολύ στενοχωρημένη και ανήσυχη.

    Αναμένοντας τον Α. Τσίπρα, είδα τον Σ. Σαγιά να αναχωρεί και στην συνέχεια τον Δ. Τζανακόπουλο, νομικό σύμβουλο τότε του Τσίπρα και μέλος της Επιτροπής Δικαιοσύνης, στον οποίο εξέφρασα τη βαθιά μου ανησυχία. Ο Τζανακόπουλος (που μετέπειτα και μέχρι σήμερα έγινε διευθυντής του πρωθυπουργικού γραφείου του Α. Τσίπρα, μετά την Υπουργοποίηση Ν. Παππά, που μέχρι τότε ήταν Διευθυντής του Γραφείου Τσίπρα) τότε εμφανιζόταν εξίσου ανήσυχος για το πρόσωπο του Σ. Σαγιά, ενώ στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι αυτή ήταν μία φαινομενική μόνον διαφοροποίηση και ανησυχία.

    «Λοιπόν, θα το αναλάβεις;», με ρώτησε ο Αλέξης Τσίπρας μόλις μπήκα στο γραφείο του.

    «Ποιος το σκέφτηκε αυτό το Υπουργείο;», τον ρώτησα

    «Τι εννοείς;»

    «Ποιος σκέφτηκε αυτή τη δομή; Με ποιον συζήτησες μία τέτοια δομή Υπουργείου;» τον ξαναρώτησα

    «Έχουμε φτιάξει Προεδρικά Διατάγματα με τον Σπύρο (Σαγιά) και τον Δημήτρη (Τζανακόπουλο)», μου απάντησε

    «Πώς επέλεξες τον Σαγιά ως Γενικό Γραμματέα της Κυβέρνησης;», τον ρώτησα, αναφερόμενη σε γνωστά και στους δύο γεγονότα που θα έπρεπε να αποκλείσουν μια τέτοια επιλογή. Μου απαντά ότι τον γνωρίζει χρόνια, ότι τους έφερε σε επαφή ο Στέργιος Πιτσιόρλας, και ότι τον εμπιστεύεται, αν και «για κανέναν δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά». Του επισήμανα ότι ο μεν Πιτσιόρλας καθύβριζε τον ΣΥΡΙΖΑ και η σύζυγός του, Νόνη Καραγιάννη, από τον 9,84 εξαπέλυε ουκ ολίγες επιθέσεις. Του είπα ότι η επιλογή Σαγιά έδινε ένα στίγμα αντίθετο προς το πρότυπο που θα έπρεπε να οικοδομήσουμε.

    Επανέρχεται στο Υπουργείο Εσωτερικών:

    «Θα το αναλάβεις;», με ξαναρώτησε

    «Όχι», του απάντησα αμέσως

    «Τι όχι;» με ρώτησε, εμβρόντητος

    «Όχι», επανέλαβα

    «Γιατί;»

    «Γιατί δεν πιστεύω σε αυτήν την δομή. Ο Υπουργός σε αυτό το Υπουργείο θα είναι στην καλύτερη περίπτωση διακοσμητικός και στη χειρότερη θηριοδαμαστής των υφισταμένων του Υπουργών. Δεν θα είμαι χρήσιμη σε αυτό το ρόλο και δεν με ενδιαφέρει να αναλάβω κάτι όπου δεν θα μπορώ να είμαι χρήσιμη. Ποιον ρώτησες, με ποιον συζήτησες μια τέτοια δομή;», του είπα

    «Μα σου είπα, τα έχουμε ετοιμάσει με τον Σπύρο και τον Δημήτρη. Μόνο εσύ μπορείς να το αναλάβεις, ζήτησα από το Σκουρλέτη, ο οποίος λέει δεν μπορεί, δεν είναι νομικός», μου λέει

    «Εγώ δεν θα το αναλάβω, γιατί δεν το πιστεύω, δεν θεωρώ αυτή τη δομή λειτουργική», του επανέλαβα.

    «Ο Τζανακόπουλος πρότεινε να βάλουμε την Προστασία του Πολίτη μαζί με τη Δικαιοσύνη», μου λέει τότε.

    «Αυτό έχει μία λογική, του απαντάω. Και κάτι τέτοιο θα μπορούσα να το αναλάβω.»

    «Τώρα έχουμε φτιάξει τα ΦΕΚ, δεν γίνεται», μου λέει

    «Τι άλλες συγχωνεύσεις έχετε κάνει;» τον ρωτάω και μου εκθέτει συνοπτικά τον σχεδιασμό των Υπουργείων, λέγοντάς μου ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης έχει αφεθεί ως είχε και έχει επιπλέον δημιουργηθεί ένα νέο Χαρτοφυλάκιο, παρά τω Πρωθυπουργώ, για θέματα διαφθοράς, το οποίο θα αναθέσει στον Παναγιώτη Νικολούδη. «Μου είπε ότι θα μου φέρει 2 δις ευρώ από τη φοροδιαφυγή». Με εντυπωσιάζει που για τίποτε από αυτά δεν έχει καν ζητήσει την άποψή μου ως αρμόδιας για τα θέματα Δικαιοσύνης, Διαφάνειας, Δικαιωμάτων και μου δημιουργούνται ακόμη πιο έντονες ανησυχίες για τον τρόπο που σχεδιάζεται η διακυβέρνηση.

    «Μπορώ να αναλάβω την Δικαιοσύνη, την οποία, όπως γνωρίζεις έχω προετοιμάσει όλον αυτόν τον καιρό ως αρμόδια για την Κοινοβουλευτική Ομάδα»

    «Δεν είναι για σένα το Υπουργείο Δικαιοσύνης,. Είναι το 7ο τη τάξει Υπουργείο», μου λέει

    «Δεν με νοιάζει και αν είναι το 17ο, είναι το πρώτο πεδίο της πολιτικής μας δοκιμασίας», του λέω. «Ο Υπουργός Δικαιοσύνης έχει αποφασιστική αρμοδιότητα για την εκτέλεση της απόφασης για το Δίστομο, έχει αρμοδιότητα νομοθέτησης σε πλείστα πεδία όπως η διαφθορά, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η προστασία των αδυνάτων, η εξυγίανση της Δικαιοσύνης, η ανεξαρτητοποίησή της»

    «Έχω ήδη προτείνει στον Νίκο Παρασκευόπουλο να το αναλάβει και περιμένω την απάντησή του. Τι γνώμη έχεις;»

    «Έχω πολύ καλή γνώμη για τον Παρασκευόπουλο, τον εκτιμώ πολύ ως νομικό και καθηγητή. Νομίζω, όμως, ότι θα δυσκολευτεί γιατί δεν έχει πρακτική εμπειρία της Δικαστικής και δικηγορικής πραγματικότητας ούτε επαφή με τα προβλήματα και τους χώρους.» του απαντάω.

    Το κυβερνητικό σχήμα

    Η συζήτηση γυρνάει στα άλλα πρόσωπα του Κυβερνητικού Σχήματος.

    «Υπουργό Άμυνας θα κάνεις τον Καμμένο;», τον ρωτάω, έχοντας διαβάσει τις σχετικές διαρροές

    «Δυστυχώς», μου απαντάει, με μια γκριμάτσα.

    Και για τα υπόλοιπα πρόσωπα του Κυβερνητικού Σχήματος μου εκθέτει τις επιλογές του, για τα κυρίως Υπουργεία και για κάποιες θέσεις αναπληρωτών.

    «Θα προτείνω στον Γαβριήλ να είναι Αναπληρωτής Υπουργός Τουρισμού», μου λέει

    «Θεωρώ ότι αυτό είναι μία πολύ κακή ιδέα και ελπίζω ότι δεν ήταν δική σου», του λέω. Με ανησυχεί το γεγονός ότι υποχρέωσαν τον Γαβριήλ να είναι υποψήφιος βουλευτής, ενώ επιλογή του είναι να παραμείνει στο Δήμο και να χτίσει την Ανοιχτή Πόλη. Με ανησυχεί ότι η πίεση είναι προς μία κατεύθυνση αποδόμησης του προτύπου που ο Γαβριήλ έχει οικοδομήσει.

    «Πρόεδρο της Βουλής ποιον θα κάνεις;», τον ρωτάω.

    «Το Βούτση», μου απαντάει.

    «Εγώ στη θέση σου ξέρεις ποιον θα έκανα;»

    «Ποιον;», με ρωτάει

    «Το Λαφαζάνη», του λέω

    «Το Λαφαζάνη;», με ρωτάει απορημένος

    «Ναι. Είναι ο πιο έμπειρος κοινοβουλευτικός σου, ξέρει απ’ έξω τον Κανονισμό και θα έχεις το κεφάλι σου ήσυχο ότι θα έχει την εμπειρία και τη γνώση να αποφύγει κοινοβουλευτικές παγίδες ή κακοτοπιές»

    «Άμα θέλω να τους τρελάνω όλους, θα κάνω εσένα Πρόεδρο της Βουλής», λέει τότε. Είναι κάτι που δεν είχα ποτέ σκεφθεί και ούτε εκείνη την ώρα περνάει από το μυαλό μου και δεν αντιδρώ καν σε αυτή τη φράση.

    Συνεχίζεται η συζήτηση και επανέρχεται στην πίεση να αναλάβω το Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο επιμένει να παρουσιάζει ως «πρώτο τη τάξει». Ήδη είμαι ακόμη πιο προβληματισμένη από το γεγονός ότι δείχνει να μην θέλει σε καμμία περίπτωση να αναλάβω τον τομέα της Δικαιοσύνης, που έχω προετοιμάσει.

    «Μην επιμένεις, δεν θα αναλάβω κάτι που πιστεύω ότι δεν έχει καμμία λειτουργικότητα. Τα προεδρικά διατάγματα μπορούν να φτιαχτούν ξανά, σημασία έχει να είναι λειτουργική η Κυβέρνηση», του λέω

    «Έτσι έχουμε αποφασίσει να γίνει», μου απαντάει

    «Εγώ δεν θα το αναλάβω», του λέω

    «Θα με κρεμάσεις, δηλαδή;», μου λέει

    «Θα σε κρέμαγα αν το αναλάμβανα», του απαντάω

    «Μα είσαι δουλευταρού, είσαι η μόνη που μπορεί να το φέρει εις πέρας», μου λέει

    «Εσύ μου είπες ότι το πρότεινες κατ’ αρχήν στο Σκουρλέτη. Κι ακόμη κι αν ο Σκουρλέτης αρνείται ή δεν θέλει, υπάρχουν σίγουρα ικανά και άξια πρόσωπα που μπορείς να επιλέξεις», του λέω.

    «Αν μου βρεις σε ποιον να το προτείνω, θα σε απαλλάξω»

    «Αλέξη, δεν είναι δική μου υποχρέωση να σου βρω σε ποιον να το προτείνεις, όταν έχεις φτιάξει μόνος σου μια δομή-τέρας, χωρίς να συμβουλευτείς κανέναν από όσους είχαν την αρμοδιότητα. Αφού, όμως, με ρωτάς ποια πρόσωπα θα μπορούσαν να αναλάβουν, σου υπενθυμίζω ότι υπεύθυνη για τον τομέα των Εσωτερικών και της Δημόσιας Διοίκησης ήταν η Σοφία Σακοράφα, την οποία θα έπρεπε να έχεις τουλάχιστον συμβουλευτεί. Επίσης, γνώστης του αντικειμένου είναι ο Γιώργος Κατρούγκαλος, που ως Συνταγματολόγος θα μπορούσε να συμβάλει πολύ θετικά στη διαμόρφωση του πλαισίου», είπα τότε

    «Είναι Ευρωβουλευτές», μου απαντάει

    «Δεν ξέρω αν η Σοφία θα ενδιαφερόταν να αναλάβει Κυβερνητική θέση, αλλά ο Κατρούγκαλος έχει δημόσια δηλώσει ότι θα ήταν έτοιμος να βοηθήσει την Κυβέρνηση», του υπενθυμίζω.

    Η συζήτηση συνεχίζεται με τον Τσίπρα να εμφανίζει ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο κατάλληλο πρόσωπο για αυτό το Υπουργείο, μολονότι μου έχει προηγουμένως πει ότι η αρχική του επιλογή ήταν ο Πάνος Σκουρλέτης, ο οποίος αρνήθηκε.

    «Αν δεν μου προτείνεις κάποιον, πρέπει να το αναλάβεις εσύ», μου λέει

    Θυμάμαι ότι όταν μου είχε προτείνει να αναλάβω την Άμυνα, μου δήλωσε με μεγάλη φυσικότητα ότι την Δικαιοσύνη θα μπορούσε να αναλάβει ο Σ. Κοντονής.

    «Αν δεν έχεις άλλον, κάνε τον Κοντονή», του λέω

    «Τον Βουλευτή Ζακύνθου να κάνω πρώτο τη τάξει Υπουργό;», μου απαντάει.

    Η συζήτηση αποβαίνει άκαρπη. Μου ζητάει να ξαναμιλήσουμε το πρωί.

    «Να μιλήσουμε το πρωί, βεβαίως, αλλά μην υπολογίζεις ότι θα αλλάξω γνώμη, δεν σου απαντάω ελαφρά τη καρδία», του απαντάω

    Η συζήτηση με έχει προβληματίσει και ανησυχήσει. Αισθάνομαι ότι οι επιλογές γίνονται με ελαφρότητα και χωρίς σχεδιασμό ή με σχεδιασμούς που δεν έχουν ποτέ συζητηθεί σε οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία.

    Του τηλεφωνώ το πρωί, αποφασισμένη αφενός να μην δεχθώ την πρόταση για το Υπουργείο Εσωτερικών, αφετέρου να μην έχω καμμία ανάμειξη στο Κυβερνητικό Σχήμα και να ζητήσω να προεδρεύσω στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, από όπου μπορώ να αναλάβω πρωτοβουλίες κατά της διαφθοράς και για την ενίσχυση της διαφάνειας στη λειτουργία των θεσμών.

    «Αλέξη, εδώ Ζωή. Δεν έχει αλλάξει κάτι εκ μέρους μου. Και εφ’ όσον ισχύει ότι έχεις δεσμευθεί στον Ν. Παρασκευόπουλο για το Υπουργείο Δικαιοσύνης, εγώ δεν χρειάζεται να είμαι στην Κυβέρνηση. Μπορώ να αναλάβω την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής…»

    «Σου έχω κάτι καλύτερο. Πρόεδρος της Βουλής, τι λες;», μου λέει

    Αιφνιδιάζομαι πλήρως.

    «Να το σκεφτώ και να σου απαντήσω. Θα σε καλέσω σε λίγο».

    Η πρόταση μου φαίνεται πολύ τιμητική, αλλά ασύμβατη με την προηγούμενη. Με προβληματίζει η επιμονή να μην αναλάβω την Δικαιοσύνη χωρίς καμμία σοβαρή ή πειστική εξήγηση. Διερωτώμαι αν ο Α. Τσίπρας αντιλαμβάνεται το εύρος των αρμοδιοτήτων και του πεδίου δράσης ενός Προέδρου της Βουλής σύμφωνα με το Σύνταγμα και τον Κανονισμό. Αναλογίζομαι την ευθύνη αλλά και τις πρωτοβουλίες που μπορούν να αναληφθούν και αποφασίζω να αποδεχθώ την πρόταση.

    Την ίδια ημέρα ανακοινώνεται το Υπουργικό Συμβούλιο αλλά και η πρότασή για Πρόεδρο της Βουλής. Ο Δ. Τζανακόπουλος με καλεί και μου ζητά, εκ μέρους του Τσίπρα, να παρευρεθώ στην Ορκωμοσία της Κυβέρνησης, λέγοντάς μου ότι θα αναλάβει τις σχετικές διατυπώσεις για την είσοδό μου στο Προεδρικό Μέγαρο. Μετά από λίγο καιρό, ο κοινοβουλευτικός συντάκτης της ΕφΣυν εμφανίζει το Μαξίμου ενοχλημένο από την παρουσία μου στην ορκωμοσία της Κυβέρνησης και επιμένει ότι έχει την πληροφορία από έγκυρη κυβερνητική πηγή. Ο Νίκος Παρασκευόπουλος δεν ορκίζεται με την υπόλοιπη κυβέρνηση. Όπως με πληροφορεί ο ίδιος αργότερα, η πρόταση για το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν του είχε γίνει από την Δευτέρα, όπως μου είχε πει ο Τσίπρας, αλλά την Τρίτη το πρωί (ημέρα της ορκωμοσίας της Κυβέρνησης).

    Στο διάστημα μέχρι την ορκωμοσία της Βουλής (5/2/2015) και την εκλογή Προέδρου (6/2/2015) καλώ τον Νίκο Παρασκευόπουλο στο γραφείο μου, με δική μου πρωτοβουλία, για να τον ενημερώσω για την προεργασία που έχει γίνει στον τομέα αρμοδιότητάς του. Με ευχαριστεί γιατί ουδείς τον έχει ενημερώσει σχετικά και ο ίδιος δεν έχει σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, πέραν του γεγονότος ότι η σύζυγός του Ι. Καμτσίδου είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.

    Του δίνω τις προτάσεις που έχουμε επεξεργασθεί ως πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα της Δικαιοσύνης. Μεταξύ αυτών η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης Υπουργών, η νομοθεσία κατά της διαφθοράς, η οριστική απόσυρση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (εκείνου που ο Ν. Παρασκευόπουλος εν συνεχεία υπέγραψε και έφερε στη Βουλή), οι αλλαγές στο σωφρονιστικό σύστημα.

    Του εφιστώ την προσοχή στο ζήτημα της απόφασης για το Δίστομο. «Χρειάζεται μόνον η υπογραφή του Υπουργού Δικαιοσύνης για να εκτελεσθεί η Απόφαση, που έχει καταστεί αμετάκλητη πριν 15 χρόνια. Ως υπεύθυνη για τον τομέα Δικαιοσύνης έχω δημόσια δηλώσει ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ θα βάλει αυτήν την υπογραφή που κανένας Υπουργός Δικαιοσύνης δεν έβαλε εδώ και 15 χρόνια»

    Μου λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι δεν γνωρίζει το θέμα και θέλει να ενημερωθεί. Του λέω ότι ο πιο κατάλληλος για να τον ενημερώσει είναι ο Γιάννης Σταθάς, ο Διστομίτης βουλευτής μας. Επιφυλάσσεται να ενημερωθεί.

    Στις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης, στις 8/2/2015, ο Νίκος Παρασκευόπουλος δηλώνει ότι θα υπογράψει για την εκτέλεση της απόφασης του Διστόμου. Σήμερα, ένα χρόνο αργότερα, αυτή η υπογραφή δεν έχει τεθεί.

    Από όλα τα παραπάνω και από όσα ακολούθησαν, συνάγεται ένα οδυνηρό συμπέρασμα: για λόγους που άπτονται των αρμοδιοτήτων του Υπουργού Δικαιοσύνης και, κυρίως, των αρμοδιοτήτων που αφορούν τη Διαφάνεια, τη Διαφθορά και τα σχετικά σκάνδαλα, αλλά και τις Γερμανικές Οφειλές, ο Αλέξης Τσίπρας είχε αποφασίσει αρκετά νωρίς να μου αφαιρέσει αυτήν την αρμοδιότητα και προσπάθησε με διάφορα προσχήματα αφενός να υποβαθμίσει τη σημασία αυτού του τομέα αφετέρου να μου προτείνει άλλα πεδία. Ουδέποτε μου είπε ευθέως ότι διαφωνεί με επιλογές μου. Με έμμεσους τρόπους, ωστόσο, μου έγινε αντιληπτό σε συγκεκριμένες περιπτώσεις ότι η στάση μου δεν ήταν αποδεκτή.

    Η πρώτη φορά, ήταν κατά την εξέταση Διώτη στην υπόθεση της Λίστας Λαγκάρντ, όταν η υπόθεση μόλις άνοιγε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, τον Οκτώβριο 2012. Ο Τσίπρας τότε μου εξέφρασε την απορία του γιατί ήμουν τόσο σκληρή με τον Διώτη και του απάντησα ότι κατά την άποψή μου ο Διώτης ήταν εξίσου υπεύθυνος με τον Βενιζέλο και τον Παπακωνσταντίνου για υπεξαγωγή σε βαθμό κακουργήματος.

    «Στόχος μας δεν είναι ο Διώτης», μου είχε πει.

    «Στόχος μας πρέπει να είναι η Αλήθεια και η Δικαιοσύνη», του είχα απαντήσει.

    Όταν, στη συνέχεια, συγκροτήθηκε η Επιτροπή Προκαταρκτικής Εξέτασης, υπήρξα ακόμη πιο εξονυχιστική στην εξέταση του Ι. Διώτη, ο οποίος δήλωσε ότι θα αρνηθεί την περαιτέρω εξέτασή του από εμένα και θα δηλώσει ασθένεια. Δεν δέχθηκα άλλα σχόλια από τον Τσίπρα για το θέμα, άλλωστε η Επιτροπή λειτουργούσε ως προανακριτική. Ωστόσο, αμέσως μετά την βίαιη ολοκλήρωση του έργου της Επιτροπής, πριν την ολοκλήρωση της έρευνας, ξεκίνησαν οι διαρροές για εκ μέρους μου διεκδίκηση του Δήμου Αθηναίων.

    Η δεύτερη φορά που υπήρξε εμφανής δυσαρέσκεια εναντίον μου κατά την άσκηση των καθηκόντων μου ήταν στις 4 Ιουνίου 2014, όταν Παπούλιας και Σαμαράς έκλεισαν τη Βουλή για να παραγραφεί η υπόθεση των υποβρυχίων- ναυπηγείων Σκαραμαγκά και άλλων ποινικών υποθέσεων και των συναφών ευθυνών Βενιζέλου-Παπακωνσταντίνου. Η τότε δημοσιογράφος και νυν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αννέτα Καββαδία μετέδωσε ρεπορτάζ περί δυσαρέσκειας της Κουμουνδούρου για την ανακοίνωσή μου εναντίον του Πρωθυπουργού και του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όταν την κάλεσα στο τηλέφωνο, μου δήλωσε ότι η δυσαρέσκεια είχε διατυπωθεί από τον Π. Σκουρλέτη.

    Όταν τον Μάιο 2012 εξελέγην πρώτη σε ψήφους βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Αθηνών, χωρίς να είμαι ούτε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ ούτε να έχω προηγουμένως θέσει υποψηφιότητα σε άλλη εκλογική αναμέτρηση (πλην της συμμετοχής μου στη λίστα των Ευρωεκλογών του 2009, όπου δεν υπήρχε ζήτημα σταυροδοσίας), πολλοί ήταν αυτοί που με προειδοποίησαν ότι αυτό θα ενοχλούσε και θα ενεργοποιούσε αντανακλαστικά εσωτερικής υπονόμευσης. Μολονότι δεν αγνοούσα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ουδέποτε πίστεψα ότι μία τέτοια υπονόμευση θα προερχόταν από τον ίδιο τον Α. Τσίπρα, τον οποίο είχα στηρίξει σε δύσκολες στιγμές ως δικηγόρος του, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την υπεράσπισή του απέναντι στην μήνυση και αγωγή του Α. Βγενόπουλου για την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ, την κατάθεση μήνυσης για την αστυνομική βία και τα χημικά σε βάρος διαδηλωτών το 2011, την υποστήριξή του στην υπόθεση καταγγελίας των απορρήτων δαπανών του ΥπΕξ επί Γ. Παπανδρέου, την κατάθεση αγωγής κατά της Bild προεκλογικά.

    Με οδύνη διαπίστωσα, μέσα από την εμπειρία του 2015, ότι πολλές από τις επιλογές τότε του Α. Τσίπρα δεν εκπορεύονταν από στάση αρχής και αναφορά σε αξίες, αλλά καθαρά από κομματικό και προσωπικό οπορτουνισμό. Δεν μπορεί ο ίδιος άνθρωπος που κατήγγελλε το ξεπούλημα του ΟΤΕ το 2008, να ξεπουλάει το σύνολο των δημοσίων επιχειρήσεων και υποδομών της χώρας. Δεν μπορεί ο άνθρωπος που κατέθετε μήνυση για αστυνομική βία εναντίον διαδηλωτών, να επιχειρηματολογεί υπέρ των επιλογών Πανούση. Δεν μπορεί ο άνθρωπος που ζητούσε διαφάνεια στη λειτουργία του ΥπΕξ να δημιουργεί την πλέον παραθεσμική λειτουργία της ΕΥΠ.

    Το συμπέρασμα συνάγεται αβίαστα, ένα χρόνο μετά, και με δεδομένα όσα μεσολάβησαν: η επιλογή μου για την Προεδρία της Βουλής ήταν ο τρόπος που απεργάσθηκε ο Α. Τσίπρας προκειμένου αφενός να εξασφαλίσει ότι δεν θα αναλάμβανα το Υπουργείο Δικαιοσύνης και, επομένως, δεν θα αναλαμβάνονταν οι αναγκαίες πρωτοβουλίες αρμοδιότητας του Υπουργού Δικαιοσύνης ούτε για την υπογραφή της εκτέλεσης της Απόφασης για τις Γερμανικές Οφειλές ούτε για την νομοθεσία κατά της διαφθοράς, της διαπλοκής, της ευθύνης Υπουργών. Είναι πρόδηλο ότι, έχοντας στο μυαλό του το «πρότυπο» διακοσμητικών Προέδρων της Βουλής, θεώρησε ότι με αυτήν την πρόταση απλώς με τοποθετούσε σε μία τιμητική θέση ψυγείου. Όταν συνειδητοποίησε ότι αναλάμβανα πρωτοβουλίες πέρα και έξω από τα συνηθισμένα και αναμενόμενα, αποφάσισε σε εμένα μεν να προσποιείται ότι με υποστηρίζει, να το πράττει και δημόσια όποτε χρειαζόταν, αλλά την ίδια ώρα υπόγεια να στηρίζει και όλους τους μηχανισμούς υπονόμευσης αυτών των πρωτοβουλιών. Από την πλευρά μου, δυστυχώς, και μολονότι κατά καιρούς είχα έντονες ανησυχίες, καθησυχαζόμουν από ενέργειες που θόλωναν τα νερά. Τέτοια ήταν και η ομιλία του Τσίπρα στις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης:

    «Είμαστε σάρκα από τη σάρκα αυτού του λαού…Αυτόν τον λαό θα υπηρετήσουμε…Είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος αυτής της χώρας. Σε αυτό το Σύνταγμα ορκιστήκαμε, αυτό το Σύνταγμα θα υπηρετήσουμε»

    Ήταν μία ομιλία που διέγραψε όλες τις προηγούμενες ανησυχίες μου.

    Για να αναβιώσουν αυτές με δραματικό τρόπο όταν ανακοινώθηκε η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, ημερομηνία που σηματοδότησε μία περίοδο τεράστιας ανησυχίας και εγρήγορσης εκ μέρους μου, μέχρι την προκήρυξη του δημοψηφίσματος…».

    http://www.kathimerini.gr/848799/article/epikairothta/politikh/h-kwnstantopoyloy-istorei-pws-egine-proedros-ths-voylhs

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.