ΑΝΑΦΟΡΑ του Ιωάννη Αποστολίδη, π. δικηγόρου, για να εκδοθούν καταλογίστηκες πράξεις κατά όσων έλαβαν από το δημόσιο αποδοχές μεγαλύτερες από εκείνες των πρόεδρων των ανώτατων δικαστήριων

 

18 Νοεμβρίου 2012

 

Ιωάννης Αποστολίδης του Παναγιώτη, π. δικηγόρου, κατοίκου Θεσσαλονίκης, οδός Καραολή – Δημητρίου  (πρώην Διοικητηρίου) αριθμ. 20, τηλ. 2310 550250, κιν.6932916443
ΠΡΟΣ: Τους Εισαγγελείς Οικονομικού Εγκλήματος κκ Γρ. Πεπονή και Σπ. Μουζακίτη – ΑΘΗΝΑ

ΠΡΟΣ ΔΙΑΔΟΣΗ στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης

 

Θεσσαλονίκη, 18 Νοεμβρίου 2012

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ: 

 
  • ΝΑ ΕΚΔΟΘΟΥΝ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΤΑ ΟΣΩΝ ΥΨΗΛΟΜΙΣΘΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ ΛΑΜΒΑΝΑΝ  ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ  ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΚΡΙΘΗΚΕ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΘΡ. 88  ΠΑΡ  2  ΣΥΝΤ. (ΜΙΣΘΟΔΙΚΕΙΟ).
  • ΝΑ ΔΙΑΤΑΧΘΕΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΟΣΩΝ.Η ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΕΚΔΟΣΗΣ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ. ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΟΣ  – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, ΙΔΙΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΑΡΙΘΜ. 13/2006 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣΘΟΔΙΚΕΙΟΥ. ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΩΣΤΟΣΟ ΕΠΩΦΕΛΟΥΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΑΥΤΗΣ  ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΩΣ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ.

 

            Κύριοι Εισαγγελείς,

            Ο πυρήνας της παρούσας αναφοράς είναι ο εξής:Ενώ ένα ανώτατο δικαστήριο, το Μισθοδικείο, έκρινε με την αριθμ. 13/2006  αμετάκλητη απόφασή του αντισυνταγματικές και συνεπώς παράνομες τις αποδοχές του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (στο εξής Ε.Ε.Τ.Τ.),κατά το μέρος που υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων, εντούτοις  δεν εκδόθηκε από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες καταλογιστική πράξη εναντίον του, οπότε θα αποτρεπόταν και η (αναλογική) εξομοίωση των αποδοχών όλων των δικαστών καθώς και του κύριου προσωπικού του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους προς τις δικές του αδιανόητα υψηλές αποδοχές. Αυτή η παράλειψη προκάλεσε από το 2008 και μετά τεράστια ζημία στα δημόσια οικονομικά της Χώρας, όπως εξηγώ στη συνέχεια. Και ενώ μπορούσε αυτή η απόφαση, αντί της συμφοράς που προκάλεσε,  να γίνει (αν και σκανδαλωδώς λανθασμένη και άδικη αλλά που πάντως επικράτησε στη νομολογία ) σίγουρο και αποτελεσματικό  νομικό εργαλείο στα χέρια της Πολιτείας ώστε να επιστραφούν στο δημόσιο ταμείο τεράστια ποσά που έλαβαν τα golden boys του δημόσιου τομέα, καθ’ υπέρβαση των αποδοχών των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων, αντιθέτως χρησιμοποιήθηκε για το χρύσωμα  ολόκληρου του δικαστικού σώματος και του κύριου προσωπικού  του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με 830.000.000 ευρώ αναδρομικά και 195.000.000 ευρώ γραμμένα στους ετήσιους προϋπολογισμούς επιπλέον  των κανονικών αποδοχών τους.
            (Σημειώνω ότι ασφαλώς  καμιά ευθύνη δεν φέρει ο ίδιος ο πρόεδρος της Ε.Ε.Τ.Τ., που δεν μπορούσε να φαντασθεί ότι το Μισθοδικείο θα κήρυσσε αντισυνταγματικές μέρος των αποδοχών του.)
 
            Κύριοι Εισαγγελείς,
            Υποβάλλω άρθρο μου με τίτλο «Δικαστές, Εισαγγελείς, Βουλευτές, Μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους – Η άσχημη πλευρά του θέματος των αποδοχών τους»,πού διαδόθηκε ευρύτατα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Google με λέξεις κλειδιά ιδίως:  δικαστές, εισαγγελείς,  μισθοδικείο,  αποδοχές, Αποστολίδης) [ΕΔΩ ] όπως επίσης θα δοθεί για διάδοση και η παρούσα αναφορά  μου, διότι αφορά ένα θέμα που κατεξοχήν πρέπει να οδηγείται στον κοινωνικό έλεγχο. Και να πω εδώ όσον αφορά το ύφος της παρούσας, ότι η πολύ σοβαρή, ομολογουμένως,  παρέκκλιση από το ύφος επισημότητας που εμπρέπει όταν κανείς απευθύνεται σε εισαγγελείς, δεν προδίδει, ειλικρινά το λέω, ασέβεια του υπογράφοντος προς τον εισαγγελικό θεσμό αλλά οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι η αναφορά απευθύνεται ταυτόχρονα (όπως πρέπει να γίνεται για τόσο σοβαρά θέματα δημόσιου ενδιαφέροντος) και στο κοινό των ΜΚΔ, που βέβαια δεν το αφορά η επισημότητα. Αυτό το κοινό οφείλω να το προειδοποιήσω ότι το μεγάλο κείμενο που ακολουθεί είναι  μάλλον δύσκολο για τον μη νομικό αναγνώστη αλλά έχει, φρονώ ταπεινά, μεγάλο ενδιαφέρον για κάθε πολίτη. Και μια βασική εξήγηση :Με λίγο περισσότερη προσοχή γίνεται καλά κατανοητό ότι δεν υπάρχει καμιά αντίφαση ανάμεσα στην σφοδρή κριτική μου κατά της νομολογίας του Μισθοδικείου για τις αποδοχές των δικαστών και στην άποψή μου ότι ωστόσο μπορούσε αυτή η νομολογία να χρησιμοποιηθεί  για την έκδοση καταλογιστικών πράξεων κατά των ιδιαιτέρως υψηλόμισθων του δημόσιου τομέα.
            Κύριοι Εισαγγελείς,
            Το άρθρο που συνυποβάλλω αναφέρεται στη γνωστή καταραμένη απόφαση αριθμ. 13/2006 του Μισθοδικείου για τα αναδρομικά των δικαστών, για την οποία απόφαση έγραψα σε δύο άρθρα μου το 2008 και 2010 στο περιοδικό ΕΝΩΠΙΟΝ, επίσημο όργανο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, ότι ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, και στο συνυποβαλλόμενο άρθρο χαρακτηρίζω ληστρική, κατ’ αποτέλεσμα βέβαια, ενόψει της αδιανόητης, νομικά και ηθικά, ζημίας που προκάλεσε στα δημοσιονομικά της Χώρας (ανεξαρτήτως της προσωπικής εντιμότητας των μελών  αυτού του δικαστηρίου) αφού υπό την πίεση αυτής της απόφασης δόθηκαν το 2008 από το Κράτος μας «συμβιβαστικά» στους 6000 δικαστές και το κύριο προσωπικό του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, εν ενεργεία και συνταξιούχους, αναδρομικά 830.000.000 ευρώ  (να σημειώσω ,για το διαδικτυακό κοινό, ότι τελικά δεν τα πήραν όλα στο χέρι και η καταβολή μεγάλου μέρους τους διαρκώς αναβάλλεται, λόγω δημοσιονομικής αδυναμίας, αλλά πάντως εξακολουθούν να βαρύνουν ως χρέος το Δημόσιο)  και επιπλέον 80% αύξηση των αποδοχών τους (ήδη τότε ανώτερων σε σχέση προς όλους τους άλλους εργαζόμενους) με πρόσθετη εγγραφή στους κρατικούς προϋπολογισμούς 195.000.000  ευρώ ετησίως. Και εγώ τουλάχιστον εκτιμώ, παρατηρώντας τα οικονομικά στοιχεία, ότι η χρέωση του Κράτους με αυτά τα ποσά προκάλεσε τον αρχικό – και ανεπανόρθωτο ίσως – κλονισμό της μέχρι και το 2008 δημοσιονομικής, επίπλαστης έστω, σταθερότητας. Και τι σύμπτωση, κκ Εισαγγελείς, ότι τα γιγάντια κονδύλια που εκτίναξαν το δημοσιονομικό έλλειμμα και έγειραν την πλάστιγγα προς την πλευρά της χρεωκοπίας φέρουν την υπογραφή του πρώην υπουργού κ Σωτήρη Χατζηγάκη, του γνωστού και από τις  ρουσφετολογικές προσλήψεις στην «ΑΓΡΟΓΗ», που ως υπουργός  Δικαιοσύνης  έδωσε τα 830.000.000 ευρώ (και την αύξηση 80%) στους δικαστές και ως υπουργός  Γεωργίας έδωσε τα 500.000.000  ευρώ επιδοτήσεις στους αγρότες – γι’ αυτούς  χαλάλι τους, αλλά τώρα μας τα καταλόγισε η ΕΕ και απαιτεί στα ευρωπαϊκά δικαστήρια την ανάκτησή τους.
            Κύριοι Εισαγγελείς,
ως γνωστόν όλες οι αξιώσεις των δικαστών και η δήθεν συνταγματική προστασία του ύψους των αποδοχών τους στηρίζεται στην εξής φράση που περιέχεται στο άρθρο 82 παρ. 2 του Συντάγματος: «Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες προς το λειτούργημά τους».Αυτή η φράση μέχρι το 1986 ερμηνευόταν ότι απλώς το Σύνταγμα θέλησε να εξάρει προς τον κοινό νομοθέτη, που θα καθορίσει με ειδικό νόμο αλλά κατά την κρίση του τις δικαστικές αποδοχές, τη σημασία του δικαστικού λειτουργήματος (ΣτΕ  753/1953,η οποία είναι η μόνη μέχρι το 1986 δημοσιευθείσα  απόφαση επί του θέματος, διότι μέχρι τότε κανείς δεν διανοήθηκε να δώσει σ’ αυτήν την διάταξη διαφορετικό από αυτό το αυτονόητο περιεχόμενο!). Αλλά έκτοτε, από το 1986 και μετά, ερμηνεύεται  αυτή η φράση ότι περιέχει επιταγήπρος το νομοθέτη να καθορίσει τις δικαστικές αποδοχές μεγαλύτερες από όλων των άλλων λειτουργών  και υπαλλήλων όχι μόνο του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα! Η παραπάνω απόφαση του ΣτΕ αριθμ. 753/1953 απέδιδε επιτακτικότητα μόνο στην υποχρέωση του νομοθέτη να καθορίσει τις δικαστικές αποδοχές με ειδικό νόμο, όχι όμως και στον καθορισμό του ύψους τους. Ας σημειωθεί, ότι η απόφαση αυτή αναγνωρίζει ρητά το δικαίωμα του νομοθέτη να δίνει σε άλλες κατηγορίες λειτουργών η υπαλλήλων αποδοχές μεγαλύτερες από τις δικαστικές, και υποψιάζεται κανείς ότι γιαυτό η νεώτερη διεστραμμένη ερμηνεία αποκρύπτει την ύπαρξή της.
            Κύριοι Εισαγγελείς,
το Μισθοδικείο, το δικαστήριο του άρθρου 88 παρ 2 του Συντάγματος, στην περίπτωση της καταραμένης αριθμ. 13/2006 απόφασής του έκανε ό,τι πιο ανόσιο μπορούσε να κάνει ένα δικαστήριο:Εκτείνοντας στα άκρα την από το 1986 σκανδαλώδη νομολογία υπέρ των δικαστών, ανακήρυξε την παρανομία σε πηγή δικαίου! Διότι ενώ έκρινε ότι οι νομοθετικές διατάξεις που χορηγούσαν στον πρόεδρο της Ε.Ε.Τ.Τ. αποδοχές μεγαλύτερες από εκείνες των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων είναιαντισυνταγματικές, πάσχουν δηλαδή από  το χειρότερο είδος παρανομίας, εντούτοις πήρε αυτές τις αντισυνταγματικές διατάξεις ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΣΑΝ ΤΙΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΕΝΟΣ ΑΤΟΜΟΥ, και τις κατέστησε ΠΗΓΗ ΔΙΚΑΙΟΥ για τον καθορισμό των αποδοχών ΟΛΩΝ των δικαστών και του κύριου προσωπικού του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, τις οποίες εξομοίωσε αναλογικά προς τις αποδοχές του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ.
            Συγκεκριμένα, στη σκέψη 6 αυτής της απόφασης αναφέρονται, ως μείζων πρόταση, τα εξής: «Από τα πιο πάνω έπεται, ότι η χορήγηση σε άλλους λειτουργούς που παρέχουν τις υπηρεσίες τους στις άλλες δύο λειτουργίες (σημ: δηλαδή στη νομοθετική και την εκτελεστική) αποδοχών που είναι μεγαλύτερες από τις χορηγούμενες στα όργανα της δικαστικής εξουσίας (δικαστές), ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΕΥΘΕΩΣ τις ανωτέρω διατάξεις (σημ: δηλαδή τα άρθρα 26 παρ. 1,2,το άρθρο 87 παρ. 1 του Συντάγματος που αναφέρονται στη διάκριση των κρατικών εξουσιών και 88 παρ 2 που αναφέρεται και στο δικαστικό μισθολόγιο) και ΠΛΗΤΤΕΙ ΚΑΙΡΙΑ την δικαστική ανεξαρτησία. Η ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ των ως άνω συνταγματικών διατάξεων με την χορήγηση αποδοχών σε λειτουργούς που παρέχουν τις υπηρεσίες τους στις άλλες λειτουργίες του Κράτους μεγαλυτέρων από τις χορηγούμενες στους δικαστές αποδοχές, έχει ως συνέπεια την, κατ ΄ευθείαν εφαρμογή των διατάξεων της παραγράφου 2 του άρθρου 88 του Συντάγματος, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 26 και 87 παρ. 1 αυτού, ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ των δικαστών, με την χορήγηση και σ’ αυτούς, με τον ίδιο τρόπο, των ίδιων συνολικών αποδοχών που χορηγούνται στα όργανα των άλλων λειτουργιών». Και επειδή, λέει η απόφαση, ο νομοθέτης παρέλειψε να προβεί στην αναβάθμιση των δικαστικών αποδοχών, πρακτικά στον διπλασιασμό τους, επειδή παρέβη την «υποχρέωση» να εξομοιώσει τις αποδοχές ΟΛΩΝ των λειτουργών της δικαστικής εξουσίας προς τις αδιανόητα υψηλές αποδοχές ΕΝΟΣ λειτουργού της εκτελεστικής εξουσίας, του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ., παρέβη υπερκείμενο δίκαιο, τις ανωτέρω συνταγματικές διατάξεις, υποπίπτοντας  έτσι σε αδικοπραξία κατά των δικαστών, που γι’ αυτόν το λόγο έχουν κατά το άρθρο 105 του ΕισΝΑΚ αξίωση αποζημιώσεως κατά του Δημοσίου! Δισεκατομμύρια ευρώ έβγαιναν με αυτή την απόφαση του Μισθοδικείου, που και μετά την «συμβιβαστική τακτοποίηση» του θέματος  με την υπουργική απόφαση ΚΥΑ 2/10601/0022/30.1.2008 για καταβολή στους δικαστές 830.000.000  ευρώ και με  την αύξηση των αποδοχών τους  γύρω στο 80%,με το νόμο 3691/2008,πάλι πλησίαζαν τα δύο δισεκατομμύρια! Βέβαια όμως ακολούθησαν τα Μνημόνια και η γενική, κατά το μέτρο του καθενός μας, πτώχευση, μη εξαιρουμένων των δικαστών.
            Κύριοι Εισαγγελείς,
αποτελεί βέβαια απόλυτη πρόκληση και δείγμα ειδεχθούς αναλγησίας για τα οικονομικά του Κράτους μας, δηλαδή των φορολογουμένων, το να λαμβάνονται, υπό οποιαδήποτε νομικίστικο πρόσχημα, οι κριθείσες από το ίδιο το Μισθοδικείο ως αντισυνταγματικές και άρα παράνομες αλλά και σκανδαλωδώς υψηλές αποδοχές  ενός ατόμου, του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. ως λόγος ισοϋψούς (αναλογικά)αναβάθμισης μέχρι διπλασιασμού των αποδοχών όλων των δικαστών! Η προκλητικότητα όμως αυτή παροξύνεται στην εν θέματι απόφαση με την εξής κρίση (στην σκέψη 6) του κολασμένου αυτού δικαστηρίου, του Μισθοδικείου: «Εξ άλλου δεν υφίσταται αλλά και δεν απαιτείται να αναζητηθεί οποιαδήποτε αντιστοιχία των προϋποθέσεων και των συνθηκών άσκησης του λειτουργήματος των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων και των λοιπών δικαστικών λειτουργών με αυτό του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ.». Δηλαδή κατά το Μισθοδικείο έχουμε απόλυτη αριστοκρατική μισθολογική πρωτοκαθεδρία των δικαστών, ανεξαρτήτως υπηρεσιακής κατάστασης και συνθηκών εργασίας τους εν συγκρίσει προς άλλους λειτουργούς ή υπαλλήλους! Αλλά τότε γιατί οι δικαστές, σήμερα που υφίστανται παρανοϊκή πράγματι περικοπή των αποδοχών τους, επικαλούνται τις εργασιακές συνθήκες τους; Αλλά επειδή με μια τόσο προκλητική δικαστική απόφαση πέτυχαν οι ίδιοι το  χρύσωμά τους, γιαυτό τώρα  ο λαός καμιά απολύτως συμπάθεια δεν  δείχνει για  τον μισθολογικό σφαγιασμό τους, ίσως μάλιστα τον απολαμβάνει χαιρέκακα! ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣ, αφού η πρόκληση σ’ αυτόν το λαό είχε υπερβεί και το πιο ακραίο όριο και έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών (απόφαση αριθμ.1445/2007) να αναγνωρίζει σε κάθε δικαστή, πέραν των αναδρομικών, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης  5.000 ευρώ κατά του Δημοσίου, δηλαδή κατά των φορολογουμένων, επειδή οι δημοσιογράφοι, απηχώντας το λαό, έκαναν δυσμενή σχόλια για τα προκλητικά αναδρομικά και τις υπέρογκες αυξήσεις των δικαστών, θαρρείς και δεν υπόκεινται και αυτοί στον κοινωνικό έλεγχο, ότι έχουν κάποιο ιδιόμορφο μημουάπτου! Και θα πω εδώ ότι αυτή η αριστοκρατική αντίληψη για τους δικαστές (διότι περί αντιλήψεως πρόκειται, εμφανιζόμενης στην εν θέματι απόφαση με τον μανδύα ερμηνευτικής εκδοχής διατάξεων του Συντάγματος) που την εξέφρασε και το Μισθοδικείο με την άρνηση σύγκρισης της υπηρεσιακής κατάστασης και των συνθηκών υπηρεσίας τους με εκείνες του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ.  και γενικότερα των λειτουργών και υπαλλήλων της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας, αυτή, λέω, η αντίληψη, καταστροφική για την τριενικότητα του κράτους και την ισορροπία των εξουσιών, έχει δυστυχώς πολύ βαθιές ρίζες: Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως πρωθυπουργός, όταν οι φουκαράδες δημόσιοι υπάλληλοι τού απέσπασαν μια βαθμίδα στην ιεραρχική εξέλιξή τους, τους είπε, επιτιμητικά και για να ξέρουν τι τους γίνεται, ότι «Εκεί όπου θα τελειώνει η διοικητική ιεραρχία  θα αρχίζει πάντοτε η δικαστική τοιαύτη»! (βλ. ΝοΒ 1 σελ. 670,όπου και το πιο γλειψιάρικο για τους δικαστές κείμενο που έχω διαβάσει ποτέ! ).Αυτήν την αντίληψη, ανατριχιαστική για τα σύγχρονα δημοκρατικά  ήθη, ήρθε να υλοποιήσει σε… χρήμα η εν θέματι καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, με βάση την οποία οι μέσες αποδοχές έναρξης της σταδιοδρομίας δικαστού ήταν στο ίδιο ύψος με τις μέσες αποδοχές δημοσίου υπαλλήλου, ίδιων τυπικών προσόντων, κατά τη λήξη της σταδιοδρομίας του… 
            Εν πάση όμως περιπτώσει το Μισθοδικείο παγίωσε με τη νομολογία του την θεμελειώδη παραδοχή της καταραμένης αριθμ. 13/2006 απόφασής του, ότι παραβιάζει τις ανωτέρω συνταγματικές διατάξεις και «πλήττει καίρια τη δικαστική ανεξαρτησία», είναι δηλαδή αντισυνταγματικό και άρα παράνομο το μέρος των αποδοχών του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. (και συνεπώς κάθε άλλου δημόσιου λειτουργού ή υπαλλήλου όλου του δημόσιου τομέα) που υπερβαίνει τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων. Παρέπεται ότι είχε υποχρέωση κάθε αρμόδια υπηρεσία,το Ελεγκτικό Συνέδριο ως διοικητική υπηρεσία είτε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, να εκδώσει γι’ αυτό το υπερβάλλον ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ σε βάρος του, καθώς και σε βάρος οποιουδήποτε ενέπιπτε στην υπέρβαση, ακόμη και, το τονίζω, για περιπτώσεις προ του Ν 3691/2008 (που με το άρθρο 57 απαγόρευσε πλέον αποδοχές στο δημόσιο τομέα μεγαλύτερες από εκείνες του Προέδρου του Αρείου Πάγου), πολύ δε περισσότερο μετά από αυτόν, και η παράλειψη αυτού του καταλογισμού συνιστά, κατά τη γνώμη μου, απιστία. Έτσι λοιπόν, ενώ αυτήη θεόστραβη αλλά εναρκτήρια πάγιας πλέον νομολογίας απόφαση αριθμ.13/2006 του Μισθοδικείου μπορούσε να αξιοποιηθεί ως ουρανόπεμπτη ευκαιρία για να χρησιμοποιηθεί αφενός ως ασφαλές νομικό έρεισμα για καταλογισμό τεράστιων ποσών κατά των διαφόρων  «νομίμων» λυμεώνων του δημόσιου τομέα και αφετέρου, με κατάλληλους δικονομικούς χειρισμούς που εκθέτω παρακάτω, να πλήξει δίκην αυτεπιστρόφου τις υπερφίαλες μισθολογικές αξιώσεις των δικαστών, άσχετα αν τις αναγνώρισε αυτή η ίδια η απόφαση του Μισθοδικείου, ενώ, λέω, μπορούσε να αξιοποιηθεί αυτή η απόφαση προς όφελος του Κράτους μας, έγινε αντιθέτως, λόγω παράλειψης της εν θέματι καταλογιστικής πράξης, αιτία δημοσιονομικής συμφοράς της Χώρας, με τη χρέωση του Κράτους μας με δισεκατομμύρια ευρώ χάριν των δήθεν εκλεκτών του, των δικαστών και του προσωπικού του ΝΣΚ, αλλά και αιτία διασυρμού του πολιτικού κόσμου, που αξίωσαν δικαστικώς μισθολογική εξίσωση, με απειλούμενο πρόσθετο κόστος για το Κράτος μας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
            Κύριοι Εισαγγελείς,
καταλαβαίνουμε όλοι πόσο θα είχε εκτεθεί στο νομικό κόσμο και στην κοινωνία οποιοσδήποτε θα υποστήριζε ότι δεν επιτρεπόταν νομικά να εκδοθεί τέτοια καταλογιστική πράξη, ότι οι κριθείσες από το Μισθοδικείο ως αντισυνταγματικές  αποδοχές του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ. έπρεπε να μείνουν εκεί που ήταν, για να εξισωθούν με αυτές προς τα πάνω και οι αποδοχές των δικαστών, προς … άρση της αντισυνταγματικότητας και αποκατάσταση, έτσι και μόνο έτσι, κατά το σοφό Μισθοδικείο, της ισοτιμίας των εξουσιών και της «καίρια πληγωμένης» από τον νομοθέτη δικαστικής ανεξαρτησίας! Όμως και με κίνδυνο να εκτεθούν για κοινωνική αναλγησία, όλο και θα βρισκότανε φαρισαίοι που  διυλίζοντας τον κώνωπα θα θύμιζαν ότι ωστόσο αμφισβητείται στη θεωρία η δυνατότητα της Διοίκησης να ελέγχει τη συνταγματικότητα των νόμων (και των κατ΄ εξουσιοδότηση νόμου  υπουργικών αποφάσεων, όπως εν προκειμένω με τις αποδοχές του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ.) και να δρα ανάλογα όπου διακρίνει ύπαρξη αντισυνταγματικότητας, στην προκειμένη περίπτωση να εκδώσει καταλογιστική πράξη. Σημαντικό είναι να σημειώσω επ’ αυτού, ότι επ’ ευκαιρία του Νόμου Πλαίσιου για τα ΑΕΙ εκδηλώθηκε έντονα η τάση υπέρ τέτοιου ελέγχου (βλέπε στο Ίντερνετ θετική γνωμοδότηση του καθηγητή συνταγματολόγου κ Κώστα Χρυσόγονου, που τα λέει όλα), υποστηρίχθηκε δηλαδή ότι οι πανεπιστημιακές αρχές δικαιούνται να μην εφαρμόσουν όσες διατάξεις αυτού του νόμου θεωρούν αντισυνταγματικές, και τούτο παρόλο που στην περίπτωση αυτή δεν συνέτρεχαν δεδομένα όπως τα εξής: Στην εν θέματι  περίπτωση, των αποδοχών του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ., πρώτον και κύριον η αντισυνταγματικότητά τους διαγνώσθηκε δικαστικώς, από το Μισθοδικείο, που έχει σύνθεση και λειτουργική υπόσταση ανωτάτου δικαστηρίου, αλλά και από το ΣτΕ με αυτές τούτες τις αποφάσεις που, όπως προανέφερα, μετέβαλαν τη νομολογία του αναφορικά με το νόημα της επίμαχης συνταγματικής διάταξης για τις αποδοχές των δικαστών, οπότε θεωρήθηκε ότι όποιες αποδοχές άλλων λειτουργών ή υπαλλήλων τις υπερβαίνουν είναι αντισυνταγματικές. – και ναι μεν και το ΣτΕ προχώρησε σε παράλογη  επέκταση στους δικαστές αντισυνταγματικών προνομίων αλλά πάντως πρέπει να σημειώσω ότι σε όλες τις σχετικές περιπτώσεις το επίδικο ήταν η εξομοίωση των δικαστικών αποδοχών ή άλλων προνομίων προς τις αποδοχές ή τα προνόμια κάποιας κατηγορίας λειτουργών ή υπαλλήλων και όχι ενός ατόμου, όπως στη προκειμένη περίπτωση της εξομοίωσης με τον πρόεδρο Ε.Ε.Τ.Τ. Δεύτερον, το γεγονός ότι με το Ν 3691/2008 απαγορεύτηκαν στο δημόσιο τομέα αποδοχές μεγαλύτερες από του προέδρου του Αρείου Πάγου, σημαίνει στην ουσία (ενόψει και της κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας η οποία κυοφόρησε  αυτή τη ρύθμιση) παραδοχή και από τον τυπικό νομοθέτη ότι προϋπήρχε εν ευρεία εννοία παρανομία (αντισυνταγματικότητα) σε τέτοιες  αποδοχές και απλώς αυτή κατέστη και υπό στενή έννοια παρανομία, ως αντιτιθέμενη και σε τυπικό πια νόμο ,τον Ν.3691/2008.΄Η μάλλον να πω ότι και ξεκάθαρη τυπική παρανομία αυτών των αποδοχών προϋπήρχε, ειδικά όσον αφορά τον πρόεδρο της Ε.Ε.Τ.Τ., διότι ναι μεν η εξουσιοδοτική διάταξη της  παρ. 9 άθρ.3 Ν 2867/2000 δίνει στους υπουργούς Μεταφορών και Οικονομικών τη δυνατότητα να καθορίσουν  τις αποδοχές του . «κατά παρέκκλιση των διατάξεων που ισχύουν», εφόσον όμως το Μισθοδικείο έκρινε εν μέρει αντισυνταγματικές αυτές τις αποδοχές, τούτο σημαίνει ότι είναι  και τυπικά παράνομες, ήτοι αντιτιθέμενες και σε τυπικό νόμο, στην ίδια  την εξουσιοδοτική διάταξη, διότι βέβαια επιτρέποντας αυτή τον κατά παρέκκλιση από τις ισχύουσες διατάξεις καθορισμό αυτών των αποδοχών δεν σημαίνει ότι επέτρεψε την παρέκκλιση και από συνταγματικές διατάξεις, ήτοι  από εκείνες των άρθρων 26,87 πρ. 1 και 88 παρ. 2 που, κατά το Μισθοδικείο, παραβιάζουν αυτές οι αποδοχές. Τρίτον ναι μεν η τελική κρίση για την (αντι)συνταγματικότητα κάποιου νόμου ανήκει στα δικαστήρια αλλά για τούτο ακριβώς έπρεπε να εκδώσει η Διοίκηση την επίμαχη καταλογιστική πράξη κατά του προέδρου του  Ε.Ε.Τ.Τ. (και ευρύτερα όλων των ομοίων του  υπερπρονομιούχων  του δημόσιου τομέα) ώστε να αχθεί η υπόθεση προς κρίση στα δικαστήρια με προσβολή της πράξης από τον οποιονδήποτε καθού – και αν αυτός αδρανούσε τόσο το καλύτερο! Τέταρτον και το σπουδαιότερο, η Διοίκηση έχει εξ ορισμού δυναμικό χαρακτήρα, υπάρχει για να δρα, όχι να κοιμάται! Λοιπόν, είχε από τη φύση της νομικού χαρακτήρα υπηρεσιακό καθήκον να δράσει και, υλοποιώντας το γενικό περί δικαίου αίσθημα, να εκδώσει τις εν θέματι καταλογιστικές πράξεις , ακόμη και με την μακρινή ελπίδα (πόσο μάλλον με την βεβαιότητα, όπως  εξήγησα) ότι πρώτον μπορούσε έτσι να αποσοβηθεί η χρέωση του Κράτους μας με δύο δισεκατομμύρια ευρώ για  τους δικαστές και το κύριο προσωπικό του ΝΣΚ και ότι δεύτερον γενικεύοντας τη δράση μπορεί να αναγκάζονταν όλα τα golden boys του δημόσιου τομέα να επιστρέψουν εκατομμύρια ευρώ, ενώ θα πετσοκόβονταν και για το μέλλον οι αντιλαϊκές αποδοχές τους. Είχε, επαναλαμβάνω, καθήκον να δράσει η Διοίκηση δυναμικά και κεραυνοβόλα,να εκδώσει αδίστακτα τις καταλογιστικές πράξεις, αφήνοντας σε κάθε γραμματοκύφωνα νομικό να ανοίγει  όσα  ήθελε βιβλία για τη νομιμότητα αυτών των πράξεων, και όσοι θα τις  δέχονταν κατακέφαλα, όπως άξιζε,  ας έτρεχαν  στα δικαστήρια να τις ακυρώσουν! Φυσικά δεν θα παραλείψω να πω ότι οι ίδιοι οι υπουργοί Μεταφορών  και Οικονομικών με κοινή απόφαση των οποίων, κατόπιν της παραπάνω νομοθετικής εξουσιοδότησης, καθορίσθηκαν οι αποδοχές του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ., είχαν κατά μείζονα λόγο υποχρέωση, μετά τον χαρακτηρισμό τους ως αντισυνταγματικών από το Μισθοδικείο, να τις μειώσουν ακαριαία και αναδρομικά και για το μέλλον εξισώνοντάς τες με τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων, όπως το ίδιο έπρεπε να πράξουν και όλοι οι άλλοι υπουργοί, καθένας για παρόμοιες περιπτώσεις στον στενό κυβερνητικό τομέα τους και στους οργανισμούς που επόπτευαν. Δεν το έκαναν  – αλλά τρέχα γύρευε τώρα υπουργικές ευθύνες, πού  έχουν βέβαια και έντονο ποινικό χαρακτήρα αλλά παραγράφηκαν προ πολλού!…
            Κύριοι Εισαγγελείς,
επειδή το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό και επειδή δυστυχώς δεν υπήρξε νομικός σχολιασμός και αντίλογος στην καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, πρέπει να τονίσω και εδώ αυτό που λέω και στο συνυποβαλλόμενο άρθρο μου: Ότι στην προκειμένη περίπτωση αφού κρίθηκε από το Μισθοδικείο ότι οι νομοθετικές ρυθμίσεις για τις αποδοχές του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. παραβιάζουν, κατά το υπερβάλλον τις δικαστικές αποδοχές μέρος, συγκεκριμένες διατάξεις του Συντάγματος, αυτό σημαίνει, για όσους κατανοούν ορθά τις νομικές έννοιες, ότι είναι βαναύσως παράνομες και επομένως δεν μπορούσαν να τύχουν επεκτατικής εφαρμογής στους δικαστές με κανένα τρόπο. Αν στοχάζομαι σωστά εγώ ο ελάχιστος – συγκεντρωτική μελέτη δεν συνάντησα στη βιβλιογραφία – επέκταση του χώρου εφαρμογής του νόμου είναι δυνατή είτε με διασταλτική ερμηνεία του, είτε κατά παραπομπή από τον ίδιο για ανάλογη εφαρμογή του αλλού, είτε λόγω αναλογίας αρρύθμιστων περιπτώσεων προς τις ρυθμιζόμενες  από τον επεκτεινόμενο νόμο  (και όπου δεν υπάρχει τέτοιος παραπλήσιος , μπορεί να συντελεσθεί υπερβατική διάπλαση δικαίου, extra legem, με σύμπηξη των γενικών αρχών δικαίου και των αξιών του πολιτισμού και συγκατάβαση εκεί όπου δεν μπορεί να πληρωθεί αλλιώς κάποιο νομοθετικό κενό), είτε προς αποκατάσταση, υπό προϋποθέσεις, της ισότητας μεταξύ των ελλήνων, άρθρο 4 του Συντάγματος, όταν όμως ο επεκτεινόμενος νόμος είναι σύμφωνος καθ’ εαυτόν με το Σύνταγμα, ενώ η νομοθεσία των αποδοχών του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ. κρίθηκε αντιβαίνουσα στο Σύνταγμα κατά το υπερβάλλον τις δικαστικές αποδοχές μέρος και επομένως δεν μπορούσε να τύχει επέκτασης βάσει της ισότητας. Κατά τον αείμνηστο Αριστ. Μάνεση ο αντισυνταγματικός νόμος είναι βέβαια ανίσχυρος αλλά και κάτι χειρότερο: Τέτοιος νόμος δεν είναι καν νόμος, είναι ανυπόστατος… Επομένως τι λόγος  μπορούσε να γίνει για επέκταση στους δικαστές ανυπόστατου ως αντισυνταγματικός  νόμου, δηλαδή της κατά νομοθετική εξουσιοδότηση σχετικής ΚΥΑ των υπουργών Μεταφορών και Οικονομικών για τον καθορισμό των αποδοχών του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ! Το Μισθοδικείο πάντως δεν χρησιμοποίησε, για την εν προκειμένω  εξομοίωση, κάποια από αυτές τις παραδεκτές πλατφόρμες επέκτασης του νόμου, ούτε την αρχή της ισότητας, αλλά με καθαρά πραξικοπηματική χρήση της εξουσίας του είπε ετσιθελικά ότι η αντισυνταγματική προνομιακή νομοθετική ρύθμιση των αποδοχών του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ. επεκτείνεται και στις αποδοχές των δικαστών «κατ΄ευθείαν εφαρμογή» (sic) των συνταγματικών διατάξεων που, όπως δέχτηκε το ίδιο το Μισθοδικείο, αυτή η ρύθμιση παραβίασε! Ας ξαναδιαβάσει ο αναγνώστης τρίβοντας τα μάτια του το σκεπτικό της απόφασης, που παραθέτω στην αρχή, σκεπτικό φρικαλέο, τι κι αν έχει την ιστορία του σε προηγούμενες αποφάσεις του ΣτΕ, που πάντως ποτέ δεν αφορούσαν σύγκριση των δικαστικών αποδοχών προς εκείνες ΕΝΟΣ ατόμου, όπως εν προκειμένω!.Και αυτό το «κατ΄ευθείαν εφαρμογή» των παραβιασθεισών συνταγματικών διατάξεων εμένα τουλάχιστον με μπερδεύει και για άλλον λόγο, πέραν της αγανάκτησης που μου προκαλεί:Διότι οι παραβιασθείσες ως ανωτέρω συνταγματικές διατάξεις δεν έχουν βέβαια κάποιο μισθολογικό  περιεχόμενο αλλά ορίζουν τη διάκριση  των εξουσιών, ακόμη δε και η μοιραία διάταξη του άρθρου 82 παρ. 2 Συντ. που ορίζει ότι «Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους» δεν έχει βέβαια  συγκεκριμένο μισθολογικό περιεχόμενο  και επομένως όλες αυτές οι διατάξεις είναι απρόσφορες να τύχουν «κατ΄ευθείαν  εφαρμογής» (που τι άλλο εννοεί εν προκειμένω αυτή η έκφραση παρά τη γνωστή  στη θεωρία του συνταγματικού δικαίου έννοια της «άμεσης εφαρμογής» διατάξεων του Συντάγματος) για να καθορίσουν άμεσα ποσοτικά  τις αποδοχές των δικαστών, γιαυτό και κατέφυγε το Μισθοδικείο στο τέχνασμα της δήθεν υποχρέωσης που είχε ο νομοθέτης ( που η παράλειψή της προκαλεί  αδικοπρακτικές συνέπειες)  να καθορίσει, επιτασσόμενος  δήθεν «κατ’ ευθείαν» από τις… παραβιασθείσες διατάξεις του Συντάγματος, τις αποδοχές των δικαστών με τον ίδιο τρόπο και στο ίδιο ύψος (λέει η καταραμένη απόφαση του Μισθοδικείου) με τις …παραβιάζουσες διατάξεις για τις αποδοχές του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ.! Το άρθρο  93 παρ. 4  Συντ. λέει: «Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα». Λοιπόν το Μισθοδικείο, ενώ έκρινε και διετύπωσε στην απόφασή του με  σαφήνεια ότι οι νομοθετικές διατάξεις που ρυθμίζουν τις αποδοχές του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ.είναι αντίθετες προς το Σύνταγμα, ότι ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΥΝ τα άρθρα 26 παρ. 1,2 ,το 87 παρ 1 και 88 παρ 2, πάντοτε κατά το μέρος που ξεπερνούν τις δικαστικές αποδοχές, αντί να αναγγείλει την ακυρότητά τους (δεν λέω να απαγγείλει την ακυρότητα, διότι αυτή η αρμοδιότητα, να κηρύξει ανίσχυρο το νόμο, ανήκει μόνο στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, άρθρο 100 Συντ) και ότι είναι ανεφάρμοστες και για τον ίδιο τον πρόεδρο της Ε.Ε.Τ.Τ. (για να προετοιμάσει έτσι και το βαθύ κούρεμα των ετήσιων αποδοχών του,347.659,98  ευρώ έπαιρνε και δεν ξέρω αν το άξιζε, αφού κάτω από τη μύτη αυτής της «ανεξάρτητης»  αρχής έγινε το θαμένο σκάνδαλο της παρακολούθησης των τηλεφώνων ολόκληρης της εθνικής ηγεσίας μας!) αντί λοιπόν να κάνει αυτά το Μισθοδικείο, πήρε τις ρυθμίσεις αυτών των αποδοχών και, ΑΝΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ  ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΣΕ ΠΗΓΗ ΔΙΚΑΙΟΥ, τις επεξέτεινε, με το παραπάνω τέχνασμα, σε όλους τους δικαστές και το κύριο προσωπικό του Ν.Σ.Κ.!,οπότε χρησιμοποιήθηκαν ως όπλο για να ληστευθεί το δημόσιο ταμείο, με λεία 2.ΟΟΟ.ΟΟΟ.ΟΟΟ ευρώ! Ποιά συνείδηση δικαίου επιτρέπει την εξίσωση των αποδοχών ΟΛΩΝ των δικαστών προς εκείνες ΕΝΟΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΥΠΕΡΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥ (δεύτερου μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε αποδοχές!) και άλλης υπηρεσιακής κατάστασης και συνθηκών εργασίας ατόμου, του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ.; Το Μισθοδικείο κατέστησε έτσι το Νόμο βιαστή της  αγνής Δικαιοσύνης! Κατέστησε το νόμο υπόνομο! Αντί να στείλει, κατ’ άρθρο 38 Κ.Π.Δ., στον εισαγγελέα ως αντισυνταγματικές και παράνομες τις αποδοχές του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ., για έρευνα ενδεχόμενης  κολάσιμης πράξης ,για να εξετασθεί  δηλαδή τυχόν δόλια και  χαριστική υπέρβαση της νομοθετικής εξουσιοδότησης εκ μέρους των υπουργών Μεταφορών και Οικονομικών κατά τον καθορισμό αυτών των αποδοχών (η οποία νομοθετική εξουσιοδότηση έλεγε, ξανατονίζω, ότι μπορούν να τις καθορίσουν «κατά παρέκκλιση από τις ισχύουσες διατάξεις» αλλά όχι βέβαια και από τις συνταγματικές διατάξεις, όπως κατά το ίδιο το Μισθοδιείο συνέβη!) αντί, λέω, να στείλει αυτές τις αποδοχές στον Εισαγγελέα τις προόρισε για το … Γενικό Λογιστήριο του Κράτους με απαίτηση πίστωσης των δικαστών και χρέωσης των φορολογουμένων με δισεκατομμύρια ευρώ! Γιαυτό υποστηρίζω εγώ ότι το θέμα αυτό, ανεξάρτητα από το αν είχαν επίγνωση του τι πράττουν όσοι είχαν εμπλακεί, είναι αντικειμενικά το μεγαλύτερο σκάνδαλο από καταβολής του ελληνικού Κράτους λόγω αφενός της υλικής ζημίας που προκάλεσε στο Δημόσιο και της ηθικής ζημίας στο δημόσιο βίο, αλλά και λόγω του ότι υπήρξε απευθείας απότοκο της παθογένειας των θεσμών μας! Η Δικαιοσύνη στην προκειμένη περίπτωση φέρθηκε σαν τυραννική εξουσία! Αλλά για τους τυράννους «Βαρεία δ’ αστών φάτις ξυν κότω / δημοκράτου δ’ αράς τείνει χρέος»,δηλαδή,Βαρειά κατάρα στους τύραννους του δημοκράτη λαού, λέει ο Τραγωδός  Αισχύλος. Ο αείμνηστος καθηγητής Αριστόβουλος Μάνεσης σε μελέτη του για την συνταγματική αρχή της ισότητας και την εφαρμογής της από τα δικαστήρια θεωρεί αδιανόητη και γι’ αυτό απίθανη ακόμη και την εμφάνιση για δικαστική κρίση υπό το πρίσμα της ισότητας μίας μεμονωμένης αδικαιολόγητα ευμενούς ρύθμισης, διότι η από τους πολλούς μη ευνοηθέντες επίκληση της ισότητας εν σχέσει προς τον μεμονωμένο ευνοηθέντα θα είχε, λέει ο αείμνηστος, τον  χαρακτήρα της μη αναγνωριζομένης από το δίκαιό μας actio popylaris.Αλλά το πόπολο των δικαστών, καισυνέρευσε κατά χιλιάδες στο Μισθοδικείο και ζήτησε και πήρε τα προνόμια του ενός, του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ.! Και ναι μεν την προκειμένη περίπτωση δεν την είδε το Μισθοδικείο καθόλου, επαναλαμβάνω, υπό το πρίσμα της συνταγματικής αρχής της ισότητας (και θα έλεγα ευτυχώς, διότι αν το έβλεπε ως θέμα μισθολογικής εξίσωσης όλων των ισόβιων λειτουργών της δικαστικής εξουσίας προς  έναν  πρόσκαιρο λειτουργό της εκτελεστικής εξουσίας, όπως είναι ο πρόεδρος Ε.Ε.Τ.Τ., θα είχε δείξει πρόστυχη περιφρόνηση προς τη λογική και το αίσθημα δικαίου) αλλά στο ίδιο αποτέλεσμα ,στην εξίσωση, έφτασε και με την ακόμα πιο παράλογη  κρίση περί δήθεν σεισμικής  διασάλευσης της ισοδυναμίας των κρατικών εξουσιών και δήθεν «καίριου πλήγματος» κατά της δικαστικής ανεξαρτησίας από το μισθολογικό προβάδισμα ΕΝΟΣ ΑΤΟΜΟΥ, του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. έναντι των δικαστών και δήθεν επιβεβλημένης  επεκτάσεως των αποδοχών εκείνου προς αυτούς ως μόνου αναγκαίου και ικανού όρου για την αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας, καίτοι οι προνομιακές αποδοχές εκείνου ήταν παράνομες αφού παραβίαζαν το Σύνταγμα – αλλά το Μισθοδικείο είπε ουσιαστικά ότι  επειδή παραβιάζουν το Σύνταγμα, επειδή είναι παράνομες γιαυτό τις επεκτείνουμε και στους δικαστές!!!!!!!!!!!!!!!!!! ,τους οποίους εξισώνουμε για τις αποδοχές τους με τον πρόεδρο του Ε.Ε.Τ.Τ. και έτσι στέλνουμε  στον αγύριστο και την αρχή της απαγόρευσης της «ισότητας στην παρανομία»,σε αντίθεση με την Α.Π. 1589/2006 που εκδόθηκε λίγο πρίν την έκδοση της καταραμένης 13/2006 του Μισθοδικείου. Να σημειώσω εδώ ότι θέμα εξομοίωσης των δικαστικών αποδοχών (και επιδαψίλευσης άλλων προνομίων) υπήρξε και στην αριθμ. 1/2005 απόφαση του Μισθοδικείου, κατά σύμπτωση με Πρόεδρο και Εισηγητή τα ίδια πρόσωπα, Πρόεδρος ο τότε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ Ρωμύλος Κεδίκογλου και Εισηγητής ο δικηγόρος κ Αντώνης Αργυρός (όπως και στην εν θέματι καταραμένη αριθμ. 13/2006 του Μισθοδικείου) όπου όμως η υπόθεση, με αντικείμενο την εξομοίωση των αποδοχών των δικαστών προς τις μεγαλύτερες αποδοχές όχι ενός ατόμου αλλά μιας κατηγορίας λειτουργών του ΝΣΚ,  κρίθηκε στη βάση της συνταγματικής αρχής της ισότητας, πράγμα που δεν έγινε, επαναλαμβάνω, στην καταραμένη αριθμ.13/2006 του Μισθοδικείου, όπου, επειδή θα ήταν αναιδής η επίκληση αυτής της αρχής προς εξίσωση χιλιάδων δικαστών προς έναν υπερπρονομιούχο ανεξάρτητο δημόσιο λειτουργό αλλά και επειδή από την άλλη το αντικείμενο του νομικού ζητήματος που θα έλυνε το Μισθοδικείο ήταν τάξεως δισεκατομμυρίων ευρώ (για την αναβάθμιση των δικαστικών αποδοχών),για τούτο χρησιμοποιήθηκαν άλλα ,πιο ζόρικα ,πιο «προηγμένα», πιο σεσοφισμένα νομικά επιχειρήματα, με τόση νομική περισσοτεχνία ώστε  να καταντούν πανάθλια νομικίστικα, με τα οποία ωστόσο δικαιολογήθηκε το να πληρώσει  ο έλληνας φορολογούμενος τα μαλλιά της κεφαλής του, τάχα για να αποκατασταθεί η τάχα ανατραπείσα ισοτιμία των κρατικών εξουσιών και η τάχα ημιθανής, από το «καίριο πλήγμα» του νομοθέτη, ανεξαρτησία όλων των δικαστών μας! Στην πραγματικότητα τίποτε δεν δικαιολογούσε  την αναβάθμιση των δικαστικών αποδοχών στο ύψος των αποδοχών του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ., για τις οποίες, αφού τις έβγαλε το Μισθοδικείο (λανθασμένα αλλά αμετάκλητα) εν μέρει αντισυνταγματικές, το μόνο θέμα που ετίθετο και τίθεται είναι ο καταλογισμός και η διαταγή επιστροφής στο Κράτος μας (δηλαδή στον ίδιο το λαό μας) του υπερβάλλοντος τις δικαστικές αποδοχές μέρους   Αλλά γιατί άραγε δεν έγινε και εξακολουθεί να μη γίνεται από τις αρμόδιες υπηρεσίες αυτή η τόσο απλή, η νομικά άμεμπτη και δημοσιονομικά  επωφελέστατη κίνηση, και ακόμα καλύτερα γιατί δεν νομοθετήθηκε  γενικότερη διαδικασία ανάκτησης από το Κράτος όλων των αντισυνταγματικά (κατά το Μισθοδικείο) καταβληθεισών σε οποιονδήποτε αποδοχών μεγαλυτέρων από τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων; Γιατί οι αρμόδιοι δεν εκμεταλλεύθηκαν την  (λανθασμένη αλλά που επικράτησε στη νομολογία) καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου που, από μια πλευρά κάνοντας κατά λάθος το σωστό ,τους έδινε γερό νομολογιακό έρεισμα για να στηρίξουν, κατά τα ανωτέρω, καταλογιστική πράξη κατά του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ.; Η προφανής απάντηση είναι η εξής: Διότι ένας τέτοιος καταλογισμός  (και ακόμη καλύτερα μια τέτοια νομοθετημένη ανάκτηση) θα καταλάμβανε, όπως είπα, όλο το δημόσιο τομέα, οπότε αφενός θα κολοβώνονταν για το μέλλον οι αποδοχές όλων όσων  έπαιρναν χρήμα με ουρά, ιδίως στις διοικήσεις των ανεξάρτητων αρχών (των οποίων εξαρτημένη και δούλα είναι η κοινωνία μας!) και των ΔΕΚΟ ,και αφετέρου θα επέστρεφαν  όλοι αυτοί στο Δημόσιο τεράστια ποσά που πήραν στο παρελθόν. Εννοείται ότι θα δυσφορούσαν αφάνταστα και οι δικαστές ,που θα έβλεπαν ότι ήταν άνθρακες ο θησαυρός της καταραμένης αριθμ. 13/2006 απόφασης του Μισθοδικείου, διότι, όπως αναφέρω στο συνυποβαλλόμενο άρθρο μου, αν και μετά την καταλογιστική πράξη και την αναδρομική μείωση με αυτήν των αποδοχών του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ., αν, λέω, επέμεναν οι δικαστές να εκτελέσουν τις υπέρ τους και  κατά του Δημοσίου δικαστικές αποφάσεις, αυτό, το Δημόσιο, μπορούσε με βεβαιότητα  να τις ακυρώσει προκαλώντας  παλινδικία είτε με αναψηλάφηση των σχετικών δικών είτε με ανακοπές του άρθρου 933 ΚΠολΔ , επικαλούμενο την εκ των υστέρων (μετά την καταλογιστική πράξη) εξάλειψη της  πραγματικής βάσης των αξιώσεών τους, την κατάργηση δηλαδή αναδρομικά της μισθολογικής διαφοράς μεταξύ των αποδοχών του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ. και των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων, οπότε θα τύγχανε κλασικής εφαρμογής και η γενικότερη αρχή sublata causa, tollitur effectus, αιρομένης της αιτίας αίρεται το αποτέλεσμα..Και, παρεμπιπτόντως, για όποιον διερωτάται γιατί και το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, δικαστικός υπερασπιστής και νομικός καθοδηγητής του Κράτους μας (Ν 3086/2002 άρθρο 2 α, στ) δεν εμπνεύσθηκε και δεν εισηγήθηκε αυτόν τον καταλογισμό (που στο κάτω κάτω ας γινόταν και ας δοκιμάζοταν η τύχη του στα δικαστήρια) ή ακόμη και την νομοθετημένη ανάκτηση, η απάντηση είναι η εξής:Αν η δική μου νομική άποψη δεν είναι μια πολύ  μεγάλη  σαχλαμάρα (αλλά εδώ χιλιοπαρακαλώ να μου συγχωρηθεί το ότι χωρίς αναφορά σε ονόματα, πράγμα απρεπές, θα πω ότι μεταξύ των άλλων καθηγητών νομικής με τηλεφώνησε και ένας κορυφαίος σε τομέα συναφή με το θέμα μου και μου είπε, «Σας συγχαίρω με ευγνωμοσύνη», έτσι ακριβώς μου είπε – και αν προσφερόταν το θέμα για εντυπωσιασμό και δεν με απέτρεπαν και αυστηροί λόγοι εχεμύθειας, έχω να επικαλεσθώ επιστολή με άλλη, όσο μπορεί κανείς να φαντασθεί πιο έγκυρη και ηχηρή αναγνώριση της νομικής και ουσιαστικής ορθότητας της άποψης που υποστηρίζω), αν, λέω, ευσταθεί έστω και λιγάκι η άποψή μου σχετικά με την δυνατότητα έκδοσης της εν θέματι καταλογιστικής πράξης ή, γενικότερα, νομοθετημένης ανάκτησης, τότε η αδράνεια του προσωπικού του Ν.Σ.Κ. να εισηγηθούν τέτοιες ενέργειες οφείλεται ή σε εγκληματική αμεριμνησία  ή σε οικτρή ανικανότητα ή σε προδοτική ιδιοτέλεια, διότι οι πρώτοι ωφελημένοι μαζί με τους δικαστές από την καταραμένη αριθμ.13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου ήταν το κύριο προσωπικό του ΝΣΚ, αφού κατά το άρθρο 100Α του Συντάγματος οι αποδοχές τους είναι ίσες με εκείνες  των δικαστών, που διπλασίαζε η επίμαχη απόφαση  του Μισθοδικείου και για τούτο άλλωστε η νομοθετική μεταμόρφωση των αποτελεσμάτων της, δηλαδή τα 830.000.000 ευρώ και η αύξηση 80/% , δόθηκαν και στο κύριο προσωπικό του Ν.Σ.Κ.             
        
            Έπρεπε λοιπόν, κκ Εισαγγελείς, να γίνει αυτή η ενέργεια  καταλογισμού κατά του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. και ακολούθως εναντίον όλων των πάσης φύσεως και θέσεως  golden boys του δημόσιου τομέα, πράγμα που θα καθιστούσε την καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου αβλαβή τελικά για το Δημόσιο εν σχέσει προς  τους δικαστές και το προσωπικό του Ν.Σ.Κ και επωφελή για το ίδιο εν σχέσει προς τα golden boys.Αλλά στη χώρα μας ποια εξουσία, συνηθισμένη μάλιστα στα λόγια να λαϊκίζει αλλά στην πράξη να υπηρετεί  συνασπισμένα συμφέροντα ( σπέρνουμε αριστερά και θερίζουμε δεξιά…), ποιος, λέω, θα  είχε τα κότσια να καταφέρει ένα τόσο συντριπτικό πλήγμα στο κακομαθημένο ηγετικό  κατεστημένο; Ωστόσο ο καταλογισμός αυτός ήταν μεν πολιτική υποχρέωση της κάθε κυβέρνησης, όχι λιγότερο όμως ήταν και υπηρεσιακό καθήκον είτε του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ως διοικητικού οργάνου είτε, κατά περίπτωση, του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Φρονώ λοιπόν ότι συνιστά με απόλυτη νομοτυπική ακρίβεια αξιόποινη άπιστη παράλειψη η συμπεριφορά αυτών των οργάνων που ενώ είχαν την υποχρέωση να προβούν στον εν θέματι  καταλογισμό τον παρέλειψαν – εναπόκειται δε στα διωκτικά όργανα να εξετάσουν αν συντρέχουν και σε ποια πρόσωπα οι άλλοι όροι υπαγωγής της περίπτωσης στο άρθρο 390 Π.Κ.
                   Κύριοι Εισαγγελείς,
επειδή η παρούσα αναφορά είναι ανοιχτή  στους πολίτες, για να μη τρέφουν αυτοί φρούδες ελπίδες ότι μπορεί  να συμβεί ακόμη και τώρα ένας τέτοιος ηθικά λυτρωτικός και δημοσιονομικά εξαιρετικά αποδοτικός καταλογισμός ή μια νομοθέτηση ανάκτησης, θα πω το εξής: Κάτι τέτοιο προϋποθέτει  ένα κράτος όχι μόνο κέρβερο στα δημόσια οικονομικά  αλλά και στιβαρό, σοβαρό, σκληρό εκεί που πρέπει. Δείγμα όμως, πολύ χαρακτηριστικό, της έλλειψης ακόμη και τώρα σοβαρότητας της εξουσιαστικής ελίτ είναι και η εξής ιστορία: Εισηγητής στην παραπάνω καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου ήταν ο δικηγόρος κ. Αντώνης Αργυρός, ως κατ’ απονομή δικαστής σ’ αυτό το δικαστήριο. Αυτός εισηγήθηκε την  απόφαση που – απρόθετα βέβαια από πλευράς του – κόστισε δισεκατομμύρια στο Δημόσιο. Εγώ, όπως έγραψα και στο περιοδικό ΕΝΩΠΙΟΝ του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, τεύχος Ιανουαρίου 2010, στο εκτενές άρθρο μου με τίτλο “Το Κωλακρέτου Γάλα”(έτσι λεγόταν σκωπτικά στην αρχαία Αθήνα ο μισθός των δικαστών), εγώ, λέω, δεν έχω καμιά αμφιβολία  για την αγνότητα της εισηγητικής γνώμης του κ. Αργυρού, άλλο αν δεν συμφωνώ καθόλου μαζί του, και εντυπωσιάζομαι μάλιστα πολύ δυσάρεστα ιδίως με το μέρος της απόφασης του Μισθοδικείου όπου για πρώτη φορά στην περιπετειώδη ιστορία των εξομοιώσεων των δικαστικών αποδοχών με ανώτερες άλλων δημόσιων λειτουργών, αποδίδεται αδικοπραξία στον ίδιο το νομοθέτη, δηλ. στη Βουλή και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για παράλειψη νομοθέτησης, παράλειψη δηλαδή της εξομοίωσης αυτών των αποδοχών προς τις αποδοχές του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ., ενώ  τέτοια, δια παραλείψεως  νομοθέτησης, αδικοπραξία νοείται μόνο σε εντελώς εξαιρετικές και κατάφωρες περιπτώσεις, όπως – και ίσως μάλιστα αποκλειστικά – σε περίπτωση παράλειψης ψήφισης εκτελεστικού του Συντάγματος νόμου ή μη εσωτερίκευσης (παρά πάσα διεθνή δέσμευση της Χώρας) διεθνούς δικαίου, διότι αλλιώς, αν πάρουμε φόρα και καταλογίσουμε τόσον ελαφρά τη καρδία αδικοπρακτική συμπεριφορά ακόμη και στο υπέρτατο και κυριαρχικά βουλευόμενο όργανο του Κράτους, στο νομοθέτη, θα φτάσουμε να καταλογίσουμε  αδικοπραξία  στον ίδιο το λαό, όταν τυχόν, λειτουργώντας ως όργανο του Κράτους (εκλογικό σώμα), «παραβαίνει» το Σύνταγμα ή το διεθνές δίκαιο, στην ουσία όταν θα αποφασίζει κατά τρόπο μη αρεστό σε κάποιους…(Και θα κάνω εδώ μια εκτενή παρένθεση για να πω ότι σε καιρό γενικής δυσθυμίας μπορεί κανείς να γελάσει με την καρδιά του αν οδηγήσει στα άκρα την λογική του άνετου καταλογισμού από το Μισθοδικείο αδικοπρακτικής συμπεριφοράς στο νομοθέτη:Ας το προχωρήσουμε πράγματι και ας δούμε περίπτωση αδικοπρακτικής, σύμφωνα με την παράλογη λογική του Μισθοδικείου, ενοχοποίησης ολόκληρου του λαού:Ας υποθέσουμε ότι διενεργείται δημοψήφισμα για καταγγελία του Μνημονίου και ότι υπερψηφίζεται αυτή και πραγματοποιείται. Αυτό θα συνιστά, φυσικά, παράβαση διεθνούς δικαίου, κάτι που κατά την  λογική του Μισθοδικείου θα έχει και την αδικοπρακτική πλευρά του. Και ποιος θα είναι ο αδικητής; Φυσικά ο λαός, με τη λειτουργία του ως κρατικό όργανο και με την επιλογή που έκανε, και μάλιστα κατά τις διατάξεις περί αδικοπραξίας του Αστικού Κώδικα θα ευθυνόμαστε εις ολόκληρον και ο καθένας μας προσωπικά σε αποζημίωση των δανειστών μας και χωρίς, ώ συμφορά μας, να ισχύει στην περίπτωσή μας  η κατά τον Κώδικα Δημοσίων Υπαλλήλων (Ν 3528/2007 άρθρο 38) απαλλακτική για τον υπάλληλο ανάληψη της αστικής ευθύνης  από το Δημόσιο! Δηλαδή θα ζητούν οι τροϊκανοί αποζημίωση εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ(καλά διαβάζετε, δισεκατομμύρια!) από τον καθένα μας αν ψηφίσουμε εναντίον του Μνημονίου! Βλέπουμε λοιπόν πόσο τα θλιβερά νομικά του Μισθοδικείου, ειδικά ο προπετής καταλογισμός αδικοπραξίας στον κυριαρχικά βουλευόμενο νομοθέτη, στη Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, επιτρέπουν στη φαντασία μας να καλπάζει αχαλίνωτη, πόσο αυτά τα νομικά είναι ικανά ή να μας πεθάνουν στα γέλια ή, αν τα πάρουμε στα σοβαρά, να μας  τρελάνουν!). Αγνότατη πάντως –επανέρχομαι και ξαναλέω – η εισηγητική γνώμη του κ Αργυρού στο Μισθοδικείο (άλλωστε στα περισσότερα σημεία ακολουθεί τη σκανδαλώδη μεν υπέρ των δικαστών αλλά πάντως πεπατημένη από το 1986 νομολογία) αλλά  ωστόσο καταστρεπτική για τα δημόσια οικονομικά! Τα οποία δημόσια οικονομικά για να διορθωθούν αναγκάσθηκε η Πολιτεία μεταξύ των άλλων μέτρων – που, ωιμέ ,πήγαν αμόντε… – να επιβάλλει και το λεγόμενο χαράτσι της ΔΕΗ. Λοιπόν, ο κ Αργυρός  έγινε στη συνέχεια ευρύτερα γνωστός ως μπροστάρης  της κίνησης ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ το χαράτσι, προσφεύγοντας ,με μεγάλη δημοσιότητα, δικαστικά πρώτος εναντίον αυτού του μέτρου, το οποίο όμως ήταν, κατά ανάλογο μέρος, επακόλουθο και της δικής του εισήγησης και ψήφου στο Μισθοδικείο… Δικαίωμα βέβαια  του κ Αργυρού  να αντιλέγει στο χαράτσι , και άλλωστε η δικαστική ενέργειά του έγινε ασμένως δεκτή από το λαό, όπως  φάνηκε και από το γεγονός ότι όταν ο κ Αργυρός έγινε Υπουργός Επικρατείας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του δικαστού κ Πικραμένου, όλα τα ΜΜΕ διαλαλούσαν χαρωπά  ότι «Κάνανε υπουργό  τον δικηγόρο  που πρώτος προσέφυγε στα δικαστήρια κατά του χαρατσιού».Σε πολλούς όμως  πολύ σοβαρούς ανθρώπους που γνωρίζουν καλά όλες τις πλευρές  των πραγμάτων, ήταν πολύ φυσικό αφενός  να τους φανεί κάπως παράδοξο το γεγονός ότι, εκείνος που με τη δικαστική εισήγηση και ψήφο του στο Μισθοδικείο  «συνέβαλε», ας το πούμε έτσι, στο φαλιμέντο του Κράτους με επακόλουθο το χαράτσωμα του λαού, είναι ο ίδιος που πρωτοστατεί στη μη πληρωμή του χαρατσιού, και αφετέρου να τους περάσει από το μυαλό η βέβηλη σκέψη ότι αυτή η υπουργοποίηση ήταν «αντευεργέτημα»  των δικαστών, δια του δικαστού υπηρεσιακού Πρωθυπουργού και Προέδρου του ΣτΕ κ Πικραμένου, προς τον «ευεργέτη» τους, προς τον άνθρωπο που εισηγήθηκε στο Μισθοδικείο την χρυσοφόρα για τους δικαστές απόφαση – για την οποία  απόφαση ας σημειωθεί ότι οι τρείς καθηγητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών που μετείχαν στη σύνθεση αυτού του δικαστηρίου και μειοψήφισαν, είχαν εναγωνίως προειδοποιήσει  ότι αν δοθούν αυτά τα χρήματα στους δικαστές, αυτό «…θα εξουθενώσει τα οικονομικά της Χώρας, με συνέπεια την πρακτική αδυναμία του Κράτους να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του», όπως και έγινε… Λοιπόν, είναι σοβαρό ένα κράτος όπου με νηπιώδη απερισκεψία ο ίδιος ο Πρόεδρος του ΣτΕ προκαλεί την (ψευδή αλλά τόσο δυσάρεστη) εντύπωση ότι, ως «ευεργετηθείς» δια παχυλών αναδρομικών και αυξήσεων,  «αντευεργετεί» με ύψιστο αξίωμα τον δικηγόρο που «ευεργέτησε» τον ίδιο και όλους τους δικαστές; Γιαυτό λέω ότι σ’ ένα τόσο ελαφρόμυαλο κράτος ας μην περιμένουμε να σκεφτούν σοβαρά έστω και τώρα στο Ελεγκτικό Συνέδριο ή στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ότι πρέπει να προβούν στον παραπάνω ηθικά και νομικά επιβεβλημένο καταλογισμό τεράστιων ποσών σε πλήθος αξιωματούχων, ιδίως κατά των μέχρι το 2008 ηγεσιών των ανεξαρτήτων αρχών και των ΔΕΚΟ. Εκτός αν τους το επιβάλλει  κάποιος  ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ! Για παράδειγμα, πόσοι στην ΕΡΤ έπαιρναν ετήσιες  αποδοχές, αντισυνταγματικά κατά το Μισθοδικείο, ως καθ’ υπέρβαση των αποδοχών των Προέδρων Ανωτάτων Δικαστηρίων, και άρα παράνομα, δύο και τρεις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ; Να σημειώσω και πάλι εδώ ότι ο νόμος 3691/2008, που στο άρθρο 57 απαγορεύει σε όλο το δημόσιο τομέα αποδοχές μεγαλύτερες από του Προέδρου του Αρείου Πάγου, απλώς έδωσε μορφή και ρητής πλέον διάταξης τυπικού νόμου στην ήδη υπάρχουσα, κατά το Μισθοδικείο, αντισυνταγματικότητα, δηλαδή παρανομία τέτοιων αποδοχών. Επομένως αποτελούσε και αποτελεί άπιστη παράλειψη υπηρεσιακού καθήκοντος ο μη καταλογισμός μισθολογικών διαφορών σε όλους όσους και προ του Ν 3691/2008 (πολύ περισσότερο μετά από αυτόν) λάμβαναν αποδοχές μεγαλύτερες από τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων.
            Κύριοι Εισαγγελείς,
έχουμε και τα εξής νεότερα στο θέμα της παρούσας αναφοράς και ας ετοιμασθεί το διαδικτυακό κοινό, στο οποίο επίσης απευθύνεται, όπως είπα, η παρούσα , άς ετοιμασθεί, λέω, να γελάσει μέχρι δακρύων.
            Ιδού λοιπόν τα νεότερα:
            Ως γνωστόν κατόπιν της καταραμένης αριθμ. 13/2006 απόφασης του Μισθοδικείου και της κατά τα άνω νομοθετικής «τακτοποίησης» των δικαστικών αξιώσεων, άνοιξε η όρεξη σε πλήθος συνταξιούχων βουλευτών  που βλέποντας ότι κάποιοι, οι δικαστές, κατασικελίζουν τυρόν (όπως έλεγαν οι αρχαίοι μας για όσους έτρωγαν το τυρί τους, τα κονομούσανε δηλαδή,κατά τον σικελικό πονηρό τρόπο – δεν λέω τον σικελικό μαφιόζικο τρόπο) πήγαν ν΄αρπάξουν την ευκαιρία και προσέφυγαν στα δικαστήρια ζητώντας την καταβολή και σ’ αυτούς τεράστιων ποσών ως αναδρομικά, με νομική βάση το άρθρο 111 παρ.2 του Συντάγματος ,το Ζ/1975 Ψήφισμα και την από 22/12/1964 απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής, που εξομοιώνει την βουλευτική αποζημίωση με τις αποδοχές του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Ελάτε όμως που οι δίκες γι’ αυτές τις αξιώσεις των βουλευτών έγιναν στο αποκορύφωμα της  κατακραυγής κατά του πολιτικού κόσμου! Αν λοιπόν επιδικάζονταν τα τεράστια ποσά που ζητούσαν οι πρώην βουλευτές, τότε εύλογα θα σχηματιζόταν στο λαό η εντύπωση ότι υπάρχει κατεργάρικο συναλίκι μεταξύ δικαστών και βουλευτών, οπότε θα είχε παροξυνθεί η λαϊκή αγανάκτηση! Τι έκανε λοιπόν η Δικαιοσύνη; ΄Εκανε ό,τι το χειρότερο: Συμπεριφέρθηκε ως δειλή – δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο για έναν άνθρωπο και για ένα θεσμό! Συγκεκριμένα, είχαμε τις εξής δικαστικές εξελίξεις:
            Η μεν απόφαση αριθμ. 2078/2010 του Ελεγκτικού Συνεδρίου σε Ολομέλεια  είχε δεχθεί αυτό που ήξερε κάθε ενημερωμένος πολίτης:Ότι οι νομοθετικές ρυθμίσεις για την «έκτακτη παροχή» των 830.000.000 ευρώ προς τους δικαστές και τα μέλη του ΝΣΚ ήταν στην πραγματικότητα, λέει αυτή η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αποτέλεσμα  «…μιας συμβιβαστικής λύσης για την ικανοποίηση των αξιώσεων των δικαστικών λειτουργών…» που απέρρεαν από την καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου και ότι αυτή η παροχή  «…συνιστά στην ουσία (…) αναβάθμιση των αποδοχών και των συντάξεων αυτών….» δηλαδή των δικαστών και του κύριου προσωπικού του ΝΣΚ. Αυτές όμως οι παραδοχές της ΟλΕλΣ (πλουτοφόρες και για τους δικαστές που θα έβγαιναν στη σύνταξη, οπότε πρέπει και να ερευνηθεί αν κανονίστηκαν  συντάξεις στη βάση ότι η «έκτακτη παροχή» αναβάθμιζε τις ίδιες τις συντάξεις και το εφάπαξ των δικαστών και γενικά να μάθουμε αν ο κανονισμός – η χορήγηση – συντάξεων ακολούθησε τη διακύμανση της νομολογίας !) οδηγούσαν κατευθείαν στην εξίσωση της βουλευτικής αποζημίωσης με τις αποδοχές του Προέδρου του Αρείου Πάγου («….η αύξηση αυτή –λέει η απόφαση της ΟλΕλΣ – των αποδοχών των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων επιφέρει αυτοδίκαια (…) αντίστοιχη αύξηση της βουλευτικής αποζημίωσης και κατ΄ επέκταση της βουλευτικής σύνταξης») με αναπόδραστη συνέπεια την επιδίκαση αναδρομικών εκατοντάδων ίσως εκατομμυρίων ευρώ στους συνταξιούχους βουλευτές – ανεξάρτητα από το γεγονός ότι  για κάποια διαδικαστική πλημμέλεια στην επίδικη περίπτωση απορρίφθηκε το αίτημα. Αλλά αυτά τα έλεγε το Ελεγκτικό Συνέδριο το 2010,όταν ακόμη δεν είχε φουσκώσει μέχρις εκρήξεως η λαϊκή οργή. Πως όμως να ειπωθούν τα ίδια και το 2012, που πλέον ο λαός είχε για τα καλά ανοίξει τα μάτια και δεν σήκωνε  τέτοιες αποκοτιές της Δικαιοσύνης; Έρχεται λοιπόν το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών και δικάζοντας αγωγή συνταξιούχου βουλευτή, απαντά (απόφαση αριθμ. 13/2012) στο ζήτημα της νομικής φύσης της «έκτακτης παροχής» προς τους δικαστές λέγοντας  ότι αυτή ήταν όντως έκτακτη παροχή προς αυτούς ως αμοιβή υπερεργασίας τους κατά τα έτη 2003 μέχρι 2007,ότι δόθηκαν τα 830.000.000 ευρώ στους δικαστές επειδή – τάχα – από το 2003 μέχρι το 2007 «…υπήρξε πρόσθετος και μεγάλος φόρτος εργασίας για τους δικαστικούς λειτουργούς όλων των δικαστηρίων και κλάδων της δικαιοσύνης, αλλά ιδιαιτέρως  και για το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους λόγω της υποστήριξης των συμφερόντων του Ελληνικού Δημοσίου, δεδομένου ότι εισήχθησαν προς εκδίκαση μεγάλες κατηγορίες υποθέσεων, αφενός εξ αιτίας της εισόδου μεγάλου αριθμού οικονομικών μεταναστών (απελάσεις, άδειες παραμονής, άσυλο, παραβατικές συμπεριφορές κλπ.),αφετέρου λόγω των ολυμπιακών αγώνων και της επίσπευσης και εκτέλεσης πολλών δημοσίων έργων και διοικητικών συμβάσεων…».Δηλαδή μόνο που δεν  μας λέει το Διοικητικό Εφετείο (και ακολούθως τα ίδια ακριβώς είπε φέτο και το ίδιο το Ελεγκτικό Συνέδριο, ανατρέποντας την μόλις προπέρσινη  νομολογία της ίδιας Ολομέλειάς  του!) ότι οι δικαστές σήκωσαν το βάρος της λαθρομετανάστευσης και ότι αυτοί έκαναν τους ολυμπιακούς αγώνες, και γι’ αυτό η πατρίς ευγνωμονούσα τους έδωσε για την ηρωική, την …  σταχανωβίτικη άρση του «πρόσθετου και μεγάλου φόρτου εργασίας» όχι βέβαια κανένα τενεκεδένιο μετάλλιο, όπως γινόταν  στη χώρα του Σταχάνωφ, αλλά 830.000.000 ευρώ, δηλαδή 140.000 ευρώ κατά μέσο όρο στον καθένα από τους 6.000 περίπου δικαστές και το κύριο προσωπικό του ΝΣΚ, ενεργούς και συνταξιούχους! Και γίνεται αυτό σε καιρό που, ενώ αυτοί τα τσέπωναν χοντρά για την… ολυμπιακή υπερεργασία τους (!) ,άλλοι, τα κορόϊδα οι νέοι μας, οι απαράμιλλοι εκείνοι  εθελοντές των Ολυμπιακών Αγώνων, κλαίνε τώρα τη μοίρα τους χωρίς δουλειά και χωρίς μέλλον! Και αναρωτιέται ο καθένας μας:Δηλαδή μας δουλεύουν κανονικά το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών και το Ελεγκτικό Συνέδριο, λέγοντας ότι με τους δικαστές κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες και ότι αυτοί σήκωσαν το βάρος των οικονομικών μεταναστών; Η απάντηση είναι η εξής: Όχι, καθόλου δεν μας δουλεύουν! Δυστυχώς  δεν πρόκειται απλώς για δούλεμα αλλά για κάτι πολύ χειρότερο: ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΔΕΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, διότι βρήκε αυτές τις τρισάθλιες  προφάσεις για να αποφύγει τις ευθύνες της, για να μην λουστεί τις συνέπειες μιας άθλιας απόφασής της, εννοώ την καταραμένη αριθμ.13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, για να μην αναγκασθεί να παραδεχθεί ότι η «έκτακτη παροχή»,ανεξάρτητα από την παραπλανητική και νομοτεχνικά απίστευτα δύσμορφη εικόνα της στα οικεία νομοθετικά κείμενα, στην πραγματικότητα κάλυπτε τις αναδρομικές μισθολογικές διαφορές που επιδίκασε το Μισθοδικείο! Αν τη δεχόταν αυτή την αλήθεια το Διοικητικό Εφετείο, όπως τη δέχθηκε αρχικά το Ελεγκτικό Συνέδριο πριν υπαναχωρήσει από φόβο μην ξεσπάσει η λαϊκή αγανάκτηση, θα αναγκαζόταν  και να  εξομοιώσει την βουλευτική αποζημίωση με τις αποδοχές του Προέδρου του Αρείου Πάγου και συνεπώς θα επιδικάζονταν μπορεί και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στους συνταξιούχους βουλευτές, οπότε θα γινόταν  στις πλατείες το έλα να δεις! ΑΣ ΓΙΝΟΤΑΝ!ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΑΣ ΓΕΝΑΙΑ,ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ! Βέβαια οικονομικό κόστος τελικά δεν θα υπήρχε, αντίθετα θα υπήρχε τεράστιο όφελος, αρκεί να ήταν αυτή η Δικαιοσύνη ΓΕΝΝΑΙΑ ΚΑΙ ΑΤΕΓΚΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ, μέχρι δηλαδή να εξαναγκάσει τους αρμόδιους να εκδόσουν καταλογιστικές πράξεις, στη βάση του απλούστατου και νομιμότατου λόγου που προανέφερα, κατά όσων «νομιμότατα» άδειασαν το δημόσιο ταμείο, οπότε και το χρύσωμα των δικαστών θα είχε αποσοβηθείκαι θα γέμιζε πάλι το ταμείο με τα λεφτά  εκείνων που το άδειασαν! Πρέπει να πω ότι φυσικά καθόλου δεν στενοχωρήθηκε ο λαός για την απόρριψη των ιταμών αξιώσεων των βουλευτών, αλλά στενοχωριόμαστε όλοι όσοι καταλαβαίνουμε την μεγάλη περιπέτεια, δημοσιονομική και πολιτική, στην οποία μας έμπλεξαν όλοι οι δικαστές (και όταν λέω όλοι εννοώ όλοι, διότι όλοι  καλοδέχθηκαν την «έκτακτη παροχή» και κανενός η συνείδηση δεν ξύπνησε από τη μαζική νάρκη να πεί, Τι είναι αυτό ρε παιδιά, να με μπουκώνουν με  τις δεκάδες χιλιάδες ευρώ  – και ίσως το κάνουν αυτό για να μου βουλώσουν το στόμα, ενόψει τεράστιων πολιτικών  σκανδάλων! – και να μου λένε πράγματα που με γελοιοποιούν, ότι δήθεν αυτά τα χρήματα μου τα δίνουν για «τον πρόσθετο και μεγάλο φόρτο εργασιών» λόγω Ολυμπιακών Αγώνων και οικονομικών μεταναστών και από πάνω  να  μου διπλασιάζουν και τις αποδοχές και όλα αυτά να οφείλονται στην πραγματικότητα στο ότι έτυχε κάποιο άτομο, ο πρόεδρος της Ε.Ε.Τ.Τ. να παίρνει διπλάσιες αποδοχές από τους Προέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων) οι δικαστές, λέω, που με τον πιο φαρισαϊκό τρόπο, περιφρονώντας κάθε λαϊκή αξία μας, κάνοντας  ότι πολύ τους κόστισε ο κλονισμός της ισοδυναμίας των κρατικών εξουσιών και το «καίριο πλήγμα» κατά της δικαστικής ανεξαρτησίας τους που αμφότερα προκάλεσε, τάχα, το τυχαίο γεγονός ότι ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ,ο πρόεδρος της Ε.Ε.Τ.Τ. έπαιρνε, ως κρατικό golden boy, αποδοχές  τεράστιες, χαμηλότερες μόνο από τις αποδοχές του Προέδρου της Δημοκρατίας, το πήραν ,λέω, κατάκαρδα οι δικαστές το που τάχα δεν είχαμε γιαυτό το λόγο ούτε ισορροπία των εξουσιών ούτε δικαστική ανεξαρτησία, δηλαδή δεν είχαμε δημοκρατία, και για να φέρουν τη δημοκρατία  μπούκωσαν οι δικαστές μας το Μισθοδικείο με πολλές χιλιάδες αγωγές αποζημιώσεώς τους κατά του Δημοσίου,το οποίο Μισθοδικείο δέχθηκε τις αξιώσεις, που έβγαιναν δισεκατομμύρια ευρώ. Και σα να μη μας έφτανε που το Μισθοδικείο δίκασε όπως δίκασε, καταδικάζοντας και τη Χώρα σε πολύχρονη δημοσιονομική ειρκτή, έρχονται τώρα το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών και το Ελεγκτικό Συνέδριο και μας λένε ότι η «έκτακτη παροχή» καμιά σχέση δεν έχει με την μισθολογική εξομοίωση, ότι ήταν αμοιβή υπερεργασίας των δικαστών, λόγω οικονομικών μεταναστών και Ολυμπιακών Αγώνων, καμιά σχέση με το Μισθοδικείο και τις αποφάσεις του! Φοβερή υποκρισία! Αν είναι έτσι όπως μας τα λέτε το Δ.Ε.Α και το ΕλΣ, τότε γιατί δόθηκε η «έκτακτη παροχή» και σ’ εκείνους τους συνταξιούχους δικαστικούς  που ούτε με την λαθρομετανάστευση ασχολήθηκαν  ποτέ ούτε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Και αν τα 830.000.000 ευρώ δόθηκαν στους δικαστές μετά τέσσερα ολόκληρα χρόνια, το 2008,λόγω  των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004,τότε γιατί τους δόθηκε  και  αύξηση 80/100  των ήδη παχυλών μισθών τους, πάλι το 2008; Και γιατί κανείς δεν διανοήθηκε να συνυπολογίσει αυτά τα 830.000.000 ευρώ στο κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων, αφού δόθηκαν για την ολυμπιακή υπερεργασία των δικαστών; Και γιατί μας λέτε ότι φορτώθηκε με πρόσθετη εργασία το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, ενώ μάλλον… ξεφορτώθηκε, αφού οι καλά ενημερωμένοι ξέρουν ότι τότε, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων, προσλήφθηκε από το Κράτος πλειάδα ικανότατων ιδιωτών νομικών, με πρώτο και καλύτερο τον κορυφαίο στο Δίκαιο των Απαλλοτριώσεων δικηγόρο κ. Κώστα Χορομίδη, αλλιώς, αν αφήνονταν τα πράγματα στην «υπαλληλική» δυσκινησία του ΝΣΚ δεν ξέρω αν θα γινόταν οι Αγώνες ακόμα και μέχρι…τώρα; Και γιατί η σχετική ανωτέρω υπουργική απόφαση επέβαλε στους δικαστές τον εξευτελιστικό και παράνομο, χτυπητάεκβιαστικό όρο να υπογράφουν κατά την είσπραξη των 830.000.000 ευρώ υπεύθυνη δήλωση ότι παραιτούνται από κάθε άλλη αξίωση έστω και επιδικασθείσα, και φως φανάρι ότι εννοούνται οι αξιώσεις βάσει της καταραμένης αριθμ.13/2006 απόφασης του Μισθοδικείου; Και γιατί υπάρχουν για το θέμα άλλα δέκα, είκοσι, τριάντα εξίσου αμείλικτα ερωτήματα τα οποία δεν μπορούν ν’ απαντηθούν από τους δικαστές χωρίς οι απαντήσεις να προκαλούν κύματα γέλιων σε θάλασσα δακρύων;
            Αλλά επειδή ο υποφαινόμενος είναι, κκ Εισαγγελείς, μέχρις αηδίας καχύποπτος, σκέφτομαι και τα εξής: Αν δεχτούμε ότι πράγματι τα 830.000.000 ευρώ ήταν αμοιβή υπερεργασίας των δικαστών, λόγω λαθρομεταναστών και Ολυμπιακών Αγώνων, αυτό θα σημαίνει ότι οι απαιτήσεις τους από την μισθολογική εξομοίωσή τους με τον πρόεδρο της Ε.Ε.Τ.Τ., δηλαδή οι απαιτήσεις πού τους αναγνωρίσθηκαν με την καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, αφού δεν έχουν καμιά σχέση με την «έκτακτη παροχή» και άρα δεν εξοφλήθηκαν με αυτή, παραμένουν ακέραιες, διότι η παραίτησή τους από αυτές, που έγινε  με την υπογραφή υπεύθυνης δήλωσης κατά την είσπραξη της «έκτακτης παροχής», είναι, κατά την νομολογία του ΣτΕ (890/1956,1525/1966), απολύτως άκυρη! Λοιπόν, τι γίνεται; Μήπως τώρα, μέσα στη δικαιολογημένη πράγματι αγανάκτηση των δικαστών για την όντως εντελώς δυσανάλογη, για να είμαστε δίκαιοι, περικοπή των αποδοχών τους, μήπως, λέω, σκέφτονται να επανέλθουν σ΄ εκείνες τις αξιώσεις τους, «λύνοντας» (μετά το λυμένο από τη νομολογία και τη θεωρία ζήτημα της παραίτησης που υπέγραψαν) και το θέμα της τυχόν παραγραφής; Και επειδή τρισμυριόπαλαι και διαπαντός  ισχύει το μαρξιστικό ρητό ότι τα ανθρώπινα συμφέροντα τσαλακώνουν ακόμη και τα γεωμετρικά αξιώματα, αποκλείεται άραγε  να τσαλακωθεί από τους δικαστές, από κάποιους έστω δικαστές και κάθε λόγος τιμής που δόθηκε κατά την υπογραφή της παραπάνω υπεύθυνης δήλωσης, ότι παίρνουν τα 830.000.000 ευρώ και παραιτούνται από κάθε άλλη αξίωση έστω και επιδικασθείσα; Το γεγονός ότι για  τα συμφέροντά τους (τα δυσανάλογα πράγματι πληττόμενα από τις περικοπές) πραγματοποιούν οι δικαστές απεργίες ποδοπατώντας την αυστηρά και μονοκόμματα απαγορευτική γι’  αυτούς διάταξη του Συντάγματος άρθρο 23 παρ 2 , μινάροντας έτσι το Κράτος και την κοινωνία μας, πρέπει να μας κάνει πολύ επιφυλακτικούς για το αν υπάρχει ή όχι περίπτωση να «θυμηθούν» την καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου και να ζητήσουν τα λεφτά που αυτή τους αναγνωρίζει!
         
        Κύριοι Εισαγγελείς,
παραδέχομαι ότι η απότομη και σε τόσο υψηλό ποσοστό, σχεδόν 50% μείωση των αποδοχών των δικαστών είναι πραγματικά πράξη κρατικής βιαιότητας. Αλλά επειδή η παρούσα αναφορά προς Εσάς είναι ανοιχτή στους πολίτες, χρήσιμο είναι να ξέρουμε όλοι ποιες ήταν οι αποδοχές των δικαστών που περικόπηκαν ,τι μισθούς πληρώναμε δηλαδή στους δικαστές πριν την κρίση, πέρα από τα 830.000.000 ευρώ των αναδρομικών: Παίρνω τα στοιχεία από την έγκυρη εφημερίδα Το Βήμα της 9.9.2012:Συγκρίνονταιοι ετήσιες αποδοχές το 2009 των υπαγομένων στα ειδικά μισθολόγια, με ίδια τυπικά προσόντα (τριτοβάθμια εκπαίδευση) και με 17 χρόνια υπηρεσία: Ο στρατιωτικός (ταγματάρχης) έπαιρνε 28.796 ευρώ, ο αστυνομικός (αστυνόμος Α) 31.720 ευρώ, ο πανεπιστημιακός (αναπληρωτής καθηγητής ΑΕΙ) 43.420 ευρώ, ο γιατρός (επιμελητής Α χωρίς εφημερίες) 41.675 ευρώ, ο διπλωματικός (σύμβουλος πρεσβείας Β) 41.036 ευρώ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ (ΕΦΕΤΗΣ) 82.547 ΕΥΡΩ, δηλαδή σχεδόν τριπλάσια από τον στρατιωτικό, που η πατρίδα τον τάραξε αυτόν και την οικογένειά του στις μεταθέσεις σχεδόν κάθε δύο χρόνια (αλλά και κατά το λεγόμενο παλιά στη δικαστική πιάτσα «παπανδρεϊκό μισθολόγιο» του λεγόμενου Γέρου της Δημοκρατίας, που διπλασίασε τις δικαστικές αποδοχές με το ΒΔ 789/1963 ,ο αρεοπαγίτης έπαιρνε 24.926 δρχ. όταν ο ισότιμος αντιστράτηγος έπαιρνε ο καημένος μόλις 13.558 δρχ!) και διπλάσια από τον γιατρό, με τις πολυετείς δύσκολες σπουδές και με την υγεία μας και τη ζωή μας στα χέρια του! Συμπέρασμα: Απολύτως κατανοητή η διαμαρτυρία των δικαστών για τη μείωση των αποδοχών τους αλλά πριν φτάσουν σε μορφές «αγώνων» ακραίας αντισυνταγματικότητας (απεργίες απαγορευμένες στους δικαστές), πριν αποφασίσουν να κλονίσουν το Κράτος μας έπρεπε να σκεφτούν και με ποιόν απαράδεκτο τρόπο βρέθηκαν να παίρνουν αποδοχές διπλάσιες από τους αμέσως κάτω απ’ αυτούς  στη  πυραμίδα των ειδικών μισθολογίων!
            Κύριοι Εισαγγελείς,
όλη αυτή η ιστορία των εξομοιώσεων των δικαστικών αποδοχών και ιδίως  τα τελευταία επεισόδιά της, της εξομοίωσης από το Μισθοδικείο με τις αποδοχές του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. και τις νομολογιακές παλινωδίες που συνέβησαν αναφορικά με τον νομικό χαρακτήρα της «έκτακτης παροχής» των 830.000.000  ευρώ, αρχίζει δυστυχώς να με κάνει να πιστεύω ότι πρώτον ο έλληνας δικαστής δεν απονέμει δικαιοσύνη, για τον απλούστατο λόγο ότι στη χώρα αυτή  δεν υπάρχει δικαιοσύνη για να  απονεμηθεί, και δεύτερον ότι η νομική δεν είναι επιστήμη, αρχίζω να το πιστεύω κι εγώ που είμαι νομικός .Είναι μεν εξαιρετικά σημαντική κοινωνική λειτουργία και απόκειται στην ευσυνειδησία του κάθε λειτουργού της να την ασκήσει σωστά, αλλά επιστήμη πάντως μάλλον δεν είναι. Τι επιστήμη είναι αυτή, αν σκεφτούμε ότι στις 5.12. 2006 μέσα σε μισή ώρα εκδόθηκαν από κατά τεκμήριο αριστείς νομικούς δύο αντίθετες αποφάσεις ενός ανωτάτου δικαστηρίου, του Μισθοδικείου, οι αριθμ. 17 και 23, που η μια λέει ότι δεν δικαιούνται τα δισεκατομμύρια οι δικαστές και η άλλη ότι τα δικαιούνται! Σκέφτομαι λοιπόν μήπως ορθά απαξίωνε τη νομική ο ίδιος ο Γερμανός νομικός Iulius von Kirchmann ,λέγοντας από το 1848 ακόμα ότι, σιγά την «επιστήμη», όπου δύο τρείς λέξεις να διορθώσει ο νομοθέτης, καταρρέουν ολόκληρες νομικές βιβλιοθήκες…Και όταν πρόκειται για το δικαστικό μισθολόγιο, αν αυτές τις δύο τρείς λέξεις δεν τις διορθώσει ο νομοθέτης, τις «διορθώνει» ο δικαστής, το Μισθοδικείο…, οπότε ανάμεσα στις βιβλιοθήκες  που καταρρέουν ρέει πακτωλός χρημάτων…
            Κύριοι Εισαγγελείς,
όπως προανέφερα το συνυποβαλλόμενο άρθρο μου είχε ευρύτατη δημοσιότητα στα ΜΚΔ. Επειδή λοιπόν και η παρούσα αναφορά είναι ανοιχτή προς τους πολίτες, πρέπει να πω τα εξής: Ας μην ανησυχούν για την ακρίβεια των στοιχείων που επικαλούμαι σ’ εκείνο το άρθρο και σ’ αυτήν την αναφορά. Και το λέω αυτό διότι κάποιος σχολιαστής στο ίντερνετ θέλοντας να κλονίσει την αξιοπιστία των στοιχείων του άρθρου μου έγραψε  ότι η αριθμ. 4/1992 απόφαση του ΣτΕ, στην όποία απέδιδα την όντως απίστευτη κρίση ότι ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα δεν επιτρέπεται να παίρνει κάποιος αποδοχές μεγαλύτερες από τους δικαστές, η απόφαση με αυτόν τον αριθμό, είπε ο σχολιαστής, είναι εντελώς άσχετη, αναφέρεται σε εντελώς άσχετο θέμα. Και για του λόγου του το αληθές ο προφανώς καθόλου ράθυμος σχολιαστής, πιθανότατα δικαστής, πέρασε στο σχόλιό του ολόκληρη την άσχετη πράγματι αριθμ. 4/1992 απόφαση του ΣτΕ. Χαρά στο κουράγιο του! Και κρίμα όμως που δεν σκέφτηκε (;) ότι μπορεί και να έγινε κάποιο λάθος, οπότε αν μου τηλεφωνούσε ( το τηλέφωνό μου ήταν γραμμένο στο άρθρο μου και είναι, αναφορικά με το παρόν θέμα, και τώρα στη διάθεση του καθενός)  θα διαπιστώναμε μαζί ότι πράγματι έγινε, κατά  τη δακτυλογράφηση του άρθρου μου, το εξής  λάθος:Αντί να γραφούν όλα τα προσδιοριστικά στοιχεία της απόφασης  γράφτηκε μόνο το 4/1992, που εκλαμβανόταν ως αριθμός και έτος έκδοσης της απόφασης. Μην τα πολυλογώ, ο πραγματικός αριθμός της απόφασης αυτής του ΣτΕ είναι 16889/1991 δημοσιευμένη στο τεύχος 4/1992  ΔιΔικ σελ 740. Και αντιγράφω, προς αποστόμωση του σχολιαστή, από το σκεπτικό της απόφασης: «Ειδικό μισθολόγιο των δικαστών σημαίνει πράγματι αυξημένο μισθολόγιο έναντι όχι απλώς των διοικητικών υπαλλήλων ,αλλά έναντι όλων των άλλων αξιωματούχων του δημόσιου τομέα, ανεξάρτητα από τη νομική σχέση τους προς το Δημόσιο ή τη νομική μορφή της υπηρεσίας τους ως διοικητικής, ν.π.δ.δ. και ν.π.ι.δ., α.ε., δημόσιας επιχείρησης κλπ,καθώς επίσης και του ιδιωτικού τομέα, ενόψει του γενικού επιπέδου της οικονομικής ανάπτυξης της Χώρας και των απολαβών που χορηγούνται με βάση τις εκάστοτε διαμορφούμενες συνθήκες.»: Το υπόλοιπο σκεπτικό της αριθμ. 16889/1991 απόφασης του ΣτΕ δεν το παραθέτω διότι υπό τα σημερινά δεδομένα προκαλεί ανατριχίλα! Δηλαδή κατά τη λογική του ΣτΕ αν τρελαθεί το αφεντικό, κάποιος ιδιώτης επιχειρηματίας, και δώσει σε κάποια στελέχη του τρελές αποδοχές, είναι υποχρεωμένο το κράτος είτε να ακυρώσει αυτές τις αποδοχές ή, αν θέσει τη σφραγίδα του και τις περιβάλλει  κατά οποιοδήποτε τρόπο με νόμιμο κύρος, να δώσει και αυτό στους δικαστές του τις ίδιες αποδοχές! Και αυτό γιατί; Διότι όπως μας λέει το ΣτΕ σ’ αυτήν την απόφασή του, υπάρχει  οικονομική ανάπτυξη της Χώρας, χορηγούνται απολαβές, «λεφτά υπάρχουν», και τα δικαιούνται πρώτοι και καλύτεροι οι δικαστές! Αλλά και εκείνος, ο κ Γιώργος Παπανδρέου, που χωρίς περίσκεψη (όπως το ΣτΕ !) μας είπε ότι «λεφτά υπάρχουν», είδε τη ζοφερή πραγματικότητα – κι εμείς είδαμε τα πολιτικά στερνά του…
            Κύριοι Εισαγγελείς,
σε άρθρο μου που δημοσίευσε το περιοδικό ΕΝΩΠΙΟΝ, όργανο όπως είπα του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, έγραψα, ως μάντης κακών, κάτι το αδιανόητο τότε, έγραψα δηλαδή τον Ιανουάριο του 2010 ότι οι αποδοχές των εργαζομένων κινδυνεύουν να μειωθούν κατά 80%, και δυστυχώς προς τα εκεί πηγαίνουμε…Λέω λοιπόν και τώρα, εν είδει τέτοιας προφητείας, ότι για το άγος του χειρισμού του δικαστικού μισθολογίου πριν την κρίση, όπου και ο τρόπος χειρισμού ήταν ίσως χειρότερος και από την ουσία του, θα έρθει ο καιρός που ο αδέκαστος και επιμελής ιστορικός ψάχνοντας μία προς μία τις πραγματικές αιτίες της δημοσιονομικής κρίσης και βλέποντας την καταραμένη αριθμ.13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, θα είναι αμείλικτος με τη Δικαιοσύνη και τους δικαστές, που μπορεί να στιγματισθούν με τον σπίλο της πλήρους αναλγησίας για τα δημόσια οικονομικά όταν πρόκειται για το συμφέρον τους! Φρονώ λοιπόν ότι αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα για την Δικαιοσύνη να προλάβει την βαρύτατη καταδίκη της από την Ιστορία, εξαναγκάζοντας τουλάχιστον τους αρμόδιους να εκδώσουν τις ως ανωτέρω καταλογιστικές πράξεις κατά όσων  ευνοήθηκαν με σκανδαλώδεις αποδοχές  στον δημόσιο τομέα, πράγμα που θα έχει ως αποτέλεσμα να εισπράξει το Κράτος μας πολλά εκατομμύρια ευρώ αλλά και να σπάσει επιτέλους στα χείλη του λαού το πρώτο χαμόγελο ευφροσύνης, διότι θα δει ότι έτσι αρχίζει να γίνεται στην χώρα μας πραγματικός ο νοητός Ήλιος της Δικαιοσύνης.      
Ο ΑΝΑΦΕΡΩΝ
 
ΙΩΑΝΝΗΣ Π.ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ
ΚΙΝ.6932916443
Ανανέωση 
Στις 29/11/14 κατατέθηκε ΥΠΟΜΝΗΜΑ Δείτε το εδώ 

10 comments on “ΑΝΑΦΟΡΑ του Ιωάννη Αποστολίδη, π. δικηγόρου, για να εκδοθούν καταλογίστηκες πράξεις κατά όσων έλαβαν από το δημόσιο αποδοχές μεγαλύτερες από εκείνες των πρόεδρων των ανώτατων δικαστήριων

  1. «Δικαστές, Εισαγγελείς, Βουλευτές, Μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους – Η άσχημη πλευρά του θέματος των αποδοχών τους»

    Του Γιάννη Αποστολίδη π. Δικηγόρου, Τηλ. 6932 916443

    Ο ελληνικός λαός πληροφορήθηκε με οργή ότι οι συνταξιούχοι βουλευτές ζητούν αναδρομικά εκατομμυρίων ευρώ. Αν όμως ξέραμε όλη την αλήθεια για το θέμα, θα εξοργιζόμασταν όχι με τους βουλευτές αλλά με τον εαυτό μας! Θα λέγαμε, Καλά, γίνονται τόσο φοβερά και τρομερά πράγματα στη δημόσια ζωή και εγώ, ο λαός, κοιμάμαι;
    Κοιμόμασταν! Μπροστά στα μάτια μας έγινε το 2006, 2008 το μεγαλύτερο αντικειμενικά σκάνδαλο από καταβολής του ελληνικού κράτους, πήραν εξτρά εντελώς παράνομα, με μία ληστρική απόφαση ενός δικαστηρίου, δύο δισεκατομμύρια ευρώ οι δικαστές (περιλαμβάνονται και οι εισαγγελείς), οι βουλευτές και τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, και ο λαός καμιά αντίδραση! Διάβασε με προσοχή:

    Υπάρχει στο Σύνταγμα το άρθρο 88 παρ. 2 που λέει: «Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους. Τα σχετικά με τη βαθμολογική και μισθολογική τους εξέλιξη και με την κατάστασή τους γενικά καθορίζονται με ειδικούς νόμους». Τι σημαίνει και πως πρέπει να ερμηνευτεί (αν χρειάζονται ερμηνεία τα αυτονόητα!) αυτή η διάταξη; Ότι κατά τον ειδικό καθορισμό από τον νομοθέτη των αποδοχών των δικαστών, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι ανάλογες συνθήκες της δουλειάς τους, η υπηρεσιακή κατάστασή τους και η ανάλογη κοινωνική αντίληψη για το υψηλό πράγματι δικαστικό λειτούργημα. Έτσι ακριβώς ερμήνευσε παλιότερα αυτή τη συνταγματική διάταξη το Συμβούλιο της Επικρατείας με την υπ ́αριθμ. 736/1953 απόφασή του. Αυτή η ερμηνεία, που θεωρεί τη διάταξη κατευθυντήριου, αν μη ευκτικού προς τον κοινό νομοθέτη χαρακτήρα, και που δεν αμφισβητήθηκε για 33 ολόκληρα χρόνια, δεν άφηνε βέβαια περιθώριο να αυξήσουν οι ίδιοι οι δικαστές, με δικαστικές αποφάσεις, τις αποδοχές τους.

    Αλλά από το 1986 άρχισαν να αξιώνουν εξομοίωση των αποδοχών τους με εκείνες άλλων υψηλότερα αμοιβομένων κατηγοριών λειτουργών και υπαλλήλων, ιδίως με τους βουλευτές, τους διευθυντές γιατρούς του ΕΣΥ και τους καθηγητές πανεπιστημίων. Και το επέβαλαν με τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας αριθμ. 1951/1986, 400/ 1989, 1688/1991 και 4/1992. Πως το πέτυχαν ; Έδωσαν στην παραπάνω συνταγματική διάταξη επιτακτικό χαρακτήρα και την ερμήνευσαν ως εξής: Ότι λέγοντας το άρθρο 88 παρ. 2 του Συντάγματος ότι οι αποδοχές των δικαστών είναι ανάλογες με το λειτούργημα τους, εννοεί ότι δεν επιτρέπεται να παίρνει κανείς, ούτε στο δημόσιο τομέα ούτε στον ιδιωτικό (ναι, ούτε στον ιδιωτικό, ΣτΕ 4/1992!), αποδοχές μεγαλύτερες από τους δικαστές και ότι αν τυχόν κάποια κατηγορία εργαζομένων παίρνει μεγαλύτερες, αυτομάτως δικαιούνται αυτές τις μεγαλύτερες αποδοχές
    και οι δικαστές και οφείλει κάθε δικαστήριο να τις επιδικάσει! Πρόκειται βέβαια για παράλογη ερμηνεία, που όμως έγινε νομολογία και ανέβασε μισθολογικά τους δικαστές στα ύψη! Και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, φτάσαμε στην εξής απαίσια και καταστρεπτική για τα δημόσια οικονομικά μας δικαστική εξέλιξη:

    Πρόσεξε, αναγνώστη, τι έγινε:

    Στην κορυφή της μισθολογικής πυραμίδας, δεύτερος μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στον ευρύ δημόσιο τομέα βρισκόταν ήδη από το 2000 ένας μετακλητός κρατικός λειτουργός, ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομίων (ΕΕΤΤ), μιας ανεξάρτητης αρχής, που είχε αποδοχές σχεδόν διπλάσιες από τους Προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων, ως κρατικό golden boy. Πρόσεξε αναγνώστη: Μέχρι το 2006 οι δικαστές, όπως σου είπα, όπου εντόπιζαν κάποια κατηγορία εργαζομένων στο κράτος και γενικά στον δημόσιο τομέα να παίρνει υψηλότερες αποδοχές, αυτοί δίκαζαν οι ίδιοι και με βάση την διεστραμμένη ερμηνεία της παραπάνω συνταγματικής διάταξης ανέβαζαν στο ίδιο ύψος και τις δικές τους αποδοχές. Αυτό έγινε με τις παραπάνω αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το 2006 όμως έγινε το εξής τελείως διαφορετικό: Το Μισθοδικείο, ένα ανώτατο ειδικό δικαστήριο που ιδρύθηκε το 2002 ειδικά για τους δικαστές και συγκροτείται από τρείς ανώτατους δικαστικούς, τρείς καθηγητές πανεπιστημίου και τρείς δικηγόρους, έβγαλε την υπ ́αριθμ. 13/2006 απόφαση που λέει τα εξής: Ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομίων (προσοχή: Ένα άτομο δηλαδή και όχι μια κατηγορία υπαλλήλων, όπως έγινε όλες τις άλλες φορές) παίρνει σχεδόν διπλάσιες αποδοχές από τους Προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων. Αυτό το πράγμα, είπε το Μισθοδικείο, παραβιάζει (τάχα) το Σύνταγμα, το παραπάνω άρθρο 88 παρ. 2, (που λέει ότι οι αποδοχές των δικαστών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους), είναι παράνομο, είναι αντισυνταγματικό, παραβιάζει την ισοτιμία των εξουσιών, πλήττει καίρια την δικαστική ανεξαρτησία!

    Ας υποθέσουμε κι εμείς οι αφελείς ότι πράγματι δεν είχαμε επί χρόνια ισοτιμία των εξουσιών και ανεξάρτητους δικαστές, δηλαδή δεν είχαμε δημοκρατία, επειδή έτυχε ένας υπάλληλος, αυτό το κρατικό golden boy, ο πρόεδρος της ΕΕΤΤ να παίρνει, καλώς ή κακώς, βασιλικές αποδοχές. Τι έπρεπε να κάνει το Μισθοδικείο; Η λογική και ο νόμος, το άρθρο 38 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, λέει ότι έπρεπε, μετά την κήρυξη ως παράνομων των αποδοχών του υπαλλήλου αυτού κατά το μέρος που υπερβαίνουν τις δικαστικές αποδοχές, να στείλει την υπόθεση στον Εισαγγελέα για να ερευνήσει την παρανομία. Αντί γι ́αυτό τι έκανε λέτε το Μισθοδικείο; Σου εφιστώ, αναγνώστη, απόλυτη προσοχή για να κατανοήσεις πλήρως τη δικαστική ακολασία που διέπραξε το κολασμένο αυτό δικαστήριο, το Μισθοδικείο, σε βάρος σου, σε βάρος όλου του δύσμοιρου λαού μας.Άκουσε και φρίξε λοιπόν:

    Η απόφαση υπ ́αριθμ. 13/2006 του Μισθοδικείου λέει ότι για να αποκατασταθεί η δικαστική ανεξαρτησία, η ισοτιμία των εξουσιών και άλλα ηχηρά παρόμοια, πρέπει αυτές τις παράνομες αποδοχές του golden boy, του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομίων, να τις πάρουν και οι Πρόεδροι των ανωτάτων δικαστηρίων και αναλογικά όλοι οι δικαστές! Δηλαδή αντί το Μισθοδικείο αυτό να κρίνει ότι πρέπει με κάποιον τρόπο να κατέβουν οι παράνομες αυτές αποδοχές του golden boy, τις έδωσε και σε 6000 δικαστές και κατά συνέπεια, με βάση κάποιες άλλες αισχρές συνταγματικές διατάξεις, που τις αναφέρω παρακάτω, στα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και τους βουλευτές! Σχεδόν διπλασίασε τις αποδοχές όλων αυτών, τη στιγμή που ήταν ήδη ψηλότερες από τις αποδοχές όλων των άλλων υπαλλήλων και λειτουργών του Κράτους!!! Η απόφαση αυτή πάρθηκε κατά πλειοψηφία. Μειοψήφισαν οι τρείς καθηγητές της Νομικής που μετείχαν στη σύνθεση, των οποίων η γνώμη (και η αγανάκτηση!) καταγράφεται στην απόφαση και λέει προφητικά ότι, αν το δικαστήριο δώσει αυτά τα χρήματα στους δικαστές «…κινδυνεύει να εξουθενώσει τα οικονομικά της χώρας, με συνέπεια την πρακτική αδυναμία του Κράτους να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του». Κι αυτό έγινε και το ζούμε σήμερα στο πετσί μας!

    Πόσα ήταν αυτά τα χρήματα; Βγαίνανε πολύ πάνω από δύο δισεκατομμύρια ευρώ, για 6000 δικαστές, ως αναδρομικά μισθολογικών διαφορών, συν τις συνεπαγόμενες αυξήσεις μέχρι του διπλασίου των ήδη παχυλότατων μισθών τους. Με βάση αυτή την απόφαση αρ. 13/2006 του Μισθοδικείου σε κάθε δικαστή αναλογούσαν μαζί με τους τόκους κατά μέσο όρο κάπου 200.000 ευρώ μόνο από αναδρομικά! Δηλαδή επειδή η πατρίδα μας είχε την στραβή τύχη να παίρνει κάποιο κρατικό golden boy, αντισυνταγματικά και παράνομα, όπως το ίδιο το Μισθοδικείο έκρινε, υψηλότατες αποδοχές, έπρεπε γι ́αυτήν την παρανομία να …πληρώσει το κράτος στους δικαστές, τους βουλευτές και τα μέλη του ΝΣΚ πάνω από δύο δισεκατομμύρια ευρώ μόνο αναδρομικά για δήθεν μισθολογικές διαφορές και επιπλέον σχεδόν να διπλασιάσει τις ήδη κορυφαίες αποδοχές τους! Και νομίζεις αναγνώστη ότι η φρίκη τελειώνει εδώ; Γελιέσαι!

    Διάβασε και αυτά:
    Το Μισθοδικείο με αυτήν την κατάπτυστη, την αισχρή αριθμ. 13/2006 απόφασή του, λέει τα εξής: Ότι αφού ο νομοθέτης (δηλαδή η Βουλή και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δι ́εξουσιοδοτήσεως στους υπουργούς Οικονομικών και Μεταφορών – Επικοινωνιών) έδωσε τόσο υψηλές αποδοχές στον πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομίων, στο κρατικό golden boy, έπρεπε να τις δώσει και στους δικαστές, κατά την αυθαίρετη ερμηνεία του άρθρου 88 παρ. 2 Συντ., για να αποκατασταθεί η ισοτιμία των εξουσιών και η δικαστική ανεξαρτησία (δηλαδή η ίδια η δημοκρατία μας!) και μη δίνοντας αυτή την αύξηση, τα νομοθετικά όργανα του Κράτους, η Βουλή και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχουν υποπέσει σε αδικοπραξία,νπερίπου εγκλημάτισαν, για να το πούμε απλά, με ζημιωθέντα θύματά τους όχι, όπως θα νόμιζε κανείς, τον λαό (που υποτίθεται ότι μετά το καίριο πλήγμα κατά της δικαστικής ανεξαρτησίας, που κατέφερε ο νομοθέτης καθορίζοντας πανύψηλες τις αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ, στερήθηκε αυτός ο λαός ένα μέγιστο αγαθό, να δικάζεται δηλαδή από ανεξάρτητους δικαστές), αλλά τους ίδιους του δικαστές, τους οποίους πρέπει το κράτος να τους αποζημιώσει κατά το άρθρο 105 του Αστικού Κώδικα, που λέει ότι το Δημόσιο ευθύνεται για κάθε ζημία που προκαλούν τα όργανά του!

    Δηλαδή για να καταλάβεις καλύτερα, αναγνώστη (και στο εξηγώ πάλι όχι επειδή δεν έχεις μυαλό να καταλάβεις αλλά επειδή δεν το χωράει ο νούς σου), το Μισθοδικείο είπε τα εξής: Παράνομα και αντισυνταγματικά, κατά παράβαση του άρθρου 82 παρ. 2 Συντ., η Βουλή και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τα νομοθετικά όργανα, έδωσαν στον πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων πανύψηλες αποδοχές, διπλάσιες από τις δικαστικές. Και για να εξαλειφθεί αυτή η παρανομία, θα έπρεπε να δώσουν τις ίδιες παράνομες αποδοχές και στους δικαστές!!!, να πολλαπλασιάσουν δηλαδή εκθετικά την παρανομία! Και επειδή δεν το έκαναν αυτό, παρανόμησαν (!) και γι ́αυτή την παρανομία, γι ́αυτήν την αδικοπραξία, οφείλει το Κράτος να αποζημιώσει τους δικαστές με το ισόποσο των μισθολογικών διαφορών τους για όλα τα επίδικα χρόνια, και πρέπει το δικαστήριο να επιδικάσει τις αποζημιώσεις!

    Όσο και αν σου φαίνεται απίστευτο αναγνώστη, είναι δυστυχώς γεγονός ότι αυτό το διεντέρευμα το περιέχει η απόφαση του Μισθοδικείου ως θεμελιώδη νομική σκέψη του! Φρίκη! Δηλαδή κατά το Μισθοδικείο η χειρότερη μορφή παρανομίας, η αντισυνταγματικότητα, πατάσσεται με την εξάπλωσή της διά δικαστικής αποφάσεως! Τι κι αν το άρθρο 93 του Συντάγματος απαγορεύει την εφαρμογή από κάθε δικαστήριο αντισυνταγματικού νόμου; Το έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια η πλειοψηφία του Μισθοδικείου. Ο Άρειος Πάγος σε απόφασή του (αριθ. 1589/2006 που εκδόθηκε λίγο πριν βγεί η φρικτή αυτή απόφαση του Μισθοδικείου) επί άλλου θέματος αλλά για τον ίδιο νομικό λόγο είπε ότιαπαγορεύεται η «ισότητα της παρανομίας», δηλαδή είπε ότι αν κάποιος απολαμβάνει κάποιο παράνομο ως αντισυνταγματικό προνόμιο και η υπόθεση φτάσει στα δικαστήρια με αίτημα κάποιου τρίτου να εφαρμοστεί το προνόμιο, για λόγους ισότητας, και σ ́αυτόν, που τελεί στις ίδιες συνθήκες, δεν επιτρέπεται αυτό το αντισυνταγματικό προνόμιο να το εφαρμόσει το δικαστήριο και σε άλλες περιπτώσεις (και προσοχή, αναγνώστη, μην συγχέεις την περίπτωση αντισυνταγματικής παρανομίας με την παρανομία εκείνη που συνίσταται μόνο στην παραβίαση του ίδιου του άρθρου 4 του Συντάγματος περί ισότητος των ελλήνων, όταν δηλαδή ο νόμος καθ ́εαυτόν δεν είναι αντισυνταγματικός αλλά ρυθμίζει άνισα τα δικαιώματα προσώπων που τελούν στις ίδιες συνθήκες, οπότε χωρεί δικαστικό αίτημα για εξίσωση από όποιον υφίσταται την άνιση μεταχείριση).

    Αυτή η απόφαση του Αρείου Πάγου (αριθ. 1589/2006) τινάζει και αναδρομικά στον αέρα το σύστημα των δικαστικών και βουλευτικών αποδοχών! Δεν έπρεπε να τη λάβει υπόψη το Μισθοδικείο; Δεν έπρεπε να πει στους ενάγοντες δικαστές ότι, κύριοι, εσείς ζητώντας εξίσωση με τις παράνομες, ως αντισυνταγματικές, αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ ζητάτε «εξίσωση στην παρανομία»; Το Μισθοδικείο όμως έκανε το εντελώς αντίθετο: Το παράνομο και αντισυνταγματικό, κατά την κρίση αυτού του ιδίου, μισθολογικό υπερπρονόμιο του ανωτέρω κρατικού golden boy το έδωσε και σε όλους τους 6.000 δικαστές! Πάρε όμως αμέσως ένα χαπάκι κατά της ναυτίας, αναγνώστη, γιατί θα ζαλιστείς με τα εξής: Το Μισθοδικείο με την υπ ́αριθμ. 13/2006 απόφασή του διπλασίασε τις ήδη υψηλότατες αποδοχές των δικαστών, και πρώτα πρώτα του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Πρόεδρος αυτού του Μισθοδικείου ήταν ο ίδιος ο τότε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου! Δικηγόροι του Κράτους σ ́αυτή τη δίκη ήταν κάποια μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, που είχαν τεράστιο συμφέρον να…χάσει τη δίκη το Κράτος, να κερδίσουν οι δικαστές, διότι σύμφωνα με μια αισχρή διάταξη που μπήκε σαν τσόντα στο Σύνταγμα, το άρθρο 100Α, τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους παίρνουν αποδοχές ίδιες με τους δικαστές! Είναι εικόνα δικαιοσύνης αυτή ή θυμίζει ανοιχτοσκέλα, πρόθυμη να κάνει τα γούστα του οποιουδήποτε; Γίνονται τέτοια πράγματα σε άλλη χώρα;
    Πάρε όμως και άλλο χαπάκι, δύστυχε έλληνα, δύστυχε αναγνώστη, διότι θα ταραχθείς και με τα εξής. Κατά το Σύνταγμα (άρθρο 111 παρ. 2 που διατηρεί την ισχύ του Ζ/1975 ψηφίσματος, το οποίο διατηρεί σε ισχύ την από 22.12.1964 σχετική απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής) η βουλευτική αποζημίωση εξισώνεται με τις αποδοχές του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Αυτή η ρύθμιση έγινε το 1964 από τον Γεώργιο Παπανδρέου, το Γέρο της Δημοκρατίας., ο οποίος παράλληλα είχε διπλασιάσει τους δικαστικούς μισθούς- και ας μην αναλογιστούμε γιατί τα έκανε όλα αυτά τα φαύλα ο σχωρεμένος.. Λοιπόν, η κατάπτυστη απόφαση αριθμ. 13/2006 του Μισθοδικείου στηρίχθηκε, όπως προανέφερα, στο σκεπτικό ότι παρανόμησαν οι βουλευτές με το να μην αυξήσουν τις αποδοχές των δικαστών. Αυξάνει, κατόπιν αυτής της παρανομίας, διπλασιάζει τις αποδοχές όλων των δικαστών και πρώτα πρώτα του Προέδρου του Αρείου Πάγου και αυτομάτως διπλασιάζονται,αφού εξισώνονται κατά το Σύνταγμα, και οι αποδοχές αυτών που παρανόμησαν, δηλαδή των βουλευτών!!! Πρόκειται για τα ποσά που είχαν μεταμορφωθεί σε «έκτακτη παροχή» στους δικαστές και σε 80% αύξηση και όπως μάθαμε πρόσφατα ζητούν ως αναδρομικά οι μισθολογικά ωφελούμενοι λόγω εξίσωσης συνταξιούχοι βουλευτές. Δηλαδή η αδικοπραξία – κατά την κρίση του ίδιου του Μισθοδικείου – της Βουλής, των βουλευτών, διπλασίασε τις αποδοχές των ίδιων των βουλευτών!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (Βάλε κι άλλα θαυμαστικά, αναγνώστη, και ψάξε να βρείς που πήγε η βασική νομική αρχή που λέει ότι, ο εξ οικείου πταίσματος ζημιούμενος ού δοκεί ζημιούσθαι).

    Τώρα σταμάτα, αναγνώστη, να παίρνεις χαπάκια για ν ́αναποφύγεις την ναυτία. Δεν οφελούν, δεν την αποφεύγεις με τίποτε. Διάβαζε αν αντέχεις: Λένε οι βουλευτές, λένε οι δικαστές, λένε οι πάντες, νομίζει και ο ίδιος ο απληροφόρητος λαός (δυστυχώς και η νομική επιστήμη δεν ασχολήθηκε επαρκώς με το θέμα και το μόνο που γράφτηκε ήταν μια στατιστικού και συγκριτικού περισσότερο περιεχομένου μελέτη ενός δικαστή, καθώς επίσης και μια μονογραφία σε νομικό περιοδικό από τον ίδιο τον δικηγόρο εισηγητή της εν θέματι απόφασης, η οποία μονογραφία έχει μεν μεθοδολογική πληρότητα – αν και παραλείπει να πεί το κρίσιμης σημασίας γεγονός ότι από το 1952 μέχρι το 1986 η νομολογία του ΣτΕ θεωρούσε τη διάταξη του άρθρου 82 παρ. 2 Συντ. κατευθυντήρια και όχι επιτακτική και έτσι δεν επέτρεπε δικαστική αυθαιρεσία – αλλά από πλευράς ουσίας είναι απολύτως κενή!) λένε λοιπόν οι πάντες ότι για το θέμα υπάρχει δεδικασμένο, αφού έχουμε αμετάκλητη μάλιστα και όχι απλώς τελεσίδικη δικαστική απόφαση του Μισθοδικείου, που επιβάλλει όλη αυτή τη φρίκη, τις αυξήσεις των δικαστικών αποδοχών και κατά συνέπεια τις αυξήσεις των βουλευτικών αποδοχών. Ψέμα! Χυδαίο ψέμα! Κανένα δεδικασμένο δεν υπάρχει! Ποια είναι η πραγματικότητα; Διάβαζε και κοίτα πως σε κοροϊδεύουν, αναγνώστη:

    Κατ ́αρχήν η υπ ́αριθμ. 13/2006 αμετάκλητη απόφαση του Μισθοδικείου που δίνει τα δισεκατομμύρια ευρώ στους δικαστές, κατά συνέπεια και στα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και στους βουλευτές, επέλυσε, όπως επέλυσε, νομικό και όχι πραγματικό ζήτημα και επομένως, όπως ξέρουν οι νομικοί, δεν πρόκειται περί κατά κυριολεξία δεδικασμένου. Κατά δεύτερον, η απόφαση αυτή εκδόθηκε, πρόσεξε αναγνώστη, στις 7.11.2006.Αλλά στις 5.12.2006, δηλαδή σ ́ένα μήνα, εκδόθηκε από το ίδιο δικαστήριο, το Μισθοδικείο, αντίθετη αμετάκλητη απόφαση, η αριθμ. 17/ 2006, που δεν δίνει τσακιστή δεκάρα στους δικαστές! Σ ́αυτή την απόφαση το ίδιο δικαστήριο, με άλλη σύνθεση, αποδέχθηκε κατά πλειοψηφία την δίκαιη και σωστή νομικά και πραγματολογικά άποψη που είχε μειοψηφήσει στην αριθμ. 13/ 2006 απόφαση!

    Και επειδή στις σημερινές συνθήκες τυχεροί είναι οι τρελοί, εύχομαι ολόψυχα να τρελαθείς, αναγνώστη, μ ́αυτό που θα διαβάσεις: Σου είπα ότι στις 5.12.2006 εκδόθηκε η αριθμ. 17/2006 απόφαση του Μισθοδικείου που, αντίθετα με την αριθμ. 13/2006 απόφαση, λέει ότι δεν δικαιούνται τα δισεκατομμύρια οι δικαστές. Την ίδια όμως μέρα, 5.12.2006, σε μισή ώρα, εκδόθηκε μια άλλη, η αριθμ. 23/2006 απόφαση του ίδιου του Μισθοδικείου που αντιστρέφει πάλι τα πράγματα, ταυτίζεται με την αριθμ. 13/ 2006 απόφαση και ξαναδίνει στους δικαστές δισεκατομμύρια!!! Δηλαδή σε μισή ώρα παίχτηκαν και χάθηκαν στο βρωμερό καζίνο ενός ανωτάτου δικαστηρίου, του Μισθοδικείου, στις πλάτες του έλληνα φορολογούμενου δισεκατομμύρια ευρώ! Από την εποχή που οι πρωτόγονοι άνθρωποι μαζεύονταν σε κάποια σπηλιά και ο φύλαρχος «δίκαζε» τους ημιάγριους, από τότε μέχρι τις 5.12.2006 δεν εκδόθηκαν ποτέ και πουθενά την ίδια μέρα για το ίδιο ακριβώς νομικό θέμα δύο αντίθετες αποφάσεις του ίδιου ανώτατου δικαστηρίου! Αυτό έγινε μόνο στις 5.12.2006, στο Μισθοδικείο! Η ελληνική δικαιοσύνη στην πιο ελεεινή στιγμή της ιστορίας της!

    Βάλτε τα αν θέλετε με τον συντακτικό νομοθέτη που δεν πρόβλεψε μηχανισμό άρσης τέτοιας αντίφασης (όπως προβλέπεται από το άρθρο 100 Συντ. στην περίπτωση αντιφατικών αποφάσεων μεταξύ ανωτάτων δικαστηρίων οπότε το λόγο έχει αμετακλήτως το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο) αλλά μην λέτε στον δύστυχο λαό ότι, τι να κάνουμε, υπάρχει δεδικασμένο και πρέπει να τα σκάσουμε σε δικαστές, βουλευτές και μέλη του ΝΣΚ.
    Πάντως η τότε κυβέρνηση τρόμαξε ή έκανε πως τρόμαξε το φανταστικό δεδικασμένο και υποχωρώντας στις ιταμές αξιώσεις των δικαστών, τους έδωσε με Κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης (ΚΥΑ 2/1601/022/ 30.1.2008, υπογραμμένη και δημοσιευμένη στο ΦΕΚ δύο φορές, σε δύο διαφορετικές ημερομηνίες!, απίστευτο, με τον ίδιο αριθμό!, απίστευτο, αλλά με παραλλαγμένο περιεχόμενο!, απίστευτο!!!, ρεζιλίκια πράγματα…) έδωσε, λέω, η Κυβέρνηση στους δικαστές δήθεν ως «έκτακτη παροχή», έτσι την ονόμασε, 830.000.000 ευρώ που γράφτηκαν στους προϋπολογισμούς των ετών 2008, 2009, 2010, 2011, ουσιαστικά για να καλυφθούν οι αισχρά επιδικασθείσες αναδρομικές μισθολογικές δήθεν διαφορές τους (αυτό δεν το λέει η ΚΥΑ, το ομολογεί όμως ξεδιάντροπα το Ελεγκτικό Συνέδριο στην υπ ́αριθ. ΟλΕΣ 2078/2010 απόφασή του) και μάλιστα αυτή η ΚΥΑ, λόγω ιδίως της νομοτεχνικής αθλιότητάς της, αφήνει περιθώριο στους δικαστές να διεκδικήσουν και τα αναδρομικά και την «έκτακτη παροχή», σύμφωνα με την νομολογία των αριθ. 890/ 1956 και 1525/1966 αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, διότι τους έβαλε μεν η ΚΥΑ τους δικαστές να υπογράψουν υπεύθυνη δήλωση (τι ξεφτίλα!) ότι παραιτούνται από έστω και επιδικασθέντα (!) αναδρομικά, αλλά η νομολογία αυτή του ΣτΕ λέει ότι η παραίτηση αυτή είναι άκυρη!

    Επί πλέον με τροπολογία στο νόμο 3691/2008 για τη νομιμοποίηση μαύρου χρήματος έδωσε η τότε Κυβέρνηση στους δικαστές αύξηση περίπου 80%, και άρα από σπόντα (με το Ζ ψήφισμα και με τα άρθρα 111 παρ. 2 και 100Α του Συντάγματος) ίδια αύξηση στους βουλευτές και τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
    «Έκτακτη παροχή» 830.000.000 ευρώ στους δικαστές συν αύξηση 80% των αποδοχών τους με 195.000.000 ευρώ γραμμένα στους ετήσιους προϋπολογισμούς, συν ανάλογες αυξήσεις, κατ ́επίπτωση, των αποδοχών των βουλευτών και των μελών του ΝΣΚ, ίσον το λιγότερο δύο δισεκατομμύρια ευρώ για τα παραπάνω χρόνια, πέρα και πάνω, όπως είπα, από τις ήδη παχυλότατες αποδοχές όλων αυτών! Αίσχος! Και μια σοβαρότατη παρενέργεια: Επειδή η Πολιτεία φοβήθηκε το μάτι της τους δικαστές, ψήφισε με τον ίδιο παραπάνω νόμο 3691/ 2008, άρθρο 57, ότι στο εξής απαγορεύεται να παίρνει κάποιος στον ευρύ δημόσιο τομέα αποδοχές μεγαλύτερες από του Προέδρου του Αρείου Πάγου, διότι σου λέει θα έρθουν οι δικαστές και θα ζητήσουν νέα εξίσωση! Αυτός ο περιορισμός όμως έχει τη σοβαρότατη συνέπεια να μην μπορεί το Κράτος και όλος ο δημόσιος τομέας να ψωνίσει από τη διεθνή αγορά τις υπηρεσίες ικανών τεχνοκρατών, που φυσικά χρυσοπληρώνονται. Αλλά εδώ θα βάλω εγώ και το εξής προβοκατόρικο ζήτημα: Τι θα γίνει αν παρόλα αυτά δοθούν σε κάποιο πρόεδρο ανεξάρτητης αρχής ή ΔΕΚΟ αποδοχές υψηλότερες από του Προέδρου του Αρείου Πάγου, κατά παράβαση του άρθρου 57 Ν. 3691/2008;

    Η δική σου λογική απάντηση, αναγνώστη, είναι ότι η αρμόδια Αρχή θα απορρίψει τον σχετικό χρηματικό κατάλογο, δεν θα πληρώσει. Η λογική όμως του Μισθοδικείου λέει ότι αυτή η παρανομία θα συνιστά και παραβίαση του άρθρου 82 παρ. 2 του Συντάγματος, θα πλήττεται έτσι καίρια η δικαστική ανεξαρτησία, η ισοτιμία των εξουσιών, η ίδια η δημοκρατία μας, χαμός, και για την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης θα πρέπει αυτή η παρανομία να. εξαπλωθεί ιλιγγιωδώς, να δοθούν οι ίδιες αποδοχές και στους δικαστές, επομένως και στους βουλευτές και τα μέλη του ΝΣΚ! Και αφού δοθούν, αυτομάτως θα νομιμοποιηθούν και οι παράνομες αποδοχές του προέδρου της ανεξάρτητης αρχής ή της ΔΕΚΟ, αφού πλέον θα είναι ίσες με εκείνες του Προέδρου του Αρείου Πάγου!Δηλαδή από τον νόμο στην παρανομία και από την παρανομία στον νόμο! Καταλαβαίνεις, αναγνώστη, πόσο τερατώδης και φαυλοκυκλική γίνεται η λογική της αριθ. 13/2006 αποφάσεως του Μισθοδικείου που μοίρασε τα δισεκατομμύρια στους δικαστές, στους βουλευτές και τα μέλη του ΝΣΚ; Με τέτοιες λογικές φτάσαμε στην χρεοκοπία! Τουλάχιστον ας ορθοφρονίσουμε για το μέλλον. Διότι επιτέλους μ ́εμάς ό,τι έγινε έγινε. Ας προσέξουμε τουλάχιστον για την νέα γενιά, γιατί αν εξακολουθήσουμε τέτοια αίσχη θα καταστρέψουμε την ζωή της, και αυτή θα μας καταστρέψει τον θάνατο – θα έρχεται και θα φτύνει στους τάφους μας.

    Αναγνώστη, και κατά το Σύνταγμα, άρθρο 25, και κατά το νόμο, άρθρο 281 Αστικού Κώδικα, απαγορεύεται η καταχρηστική άσκηση δικαιώματος. Δηλαδή, δεν μπορείς κάποιο υπαρκτό δικαίωμα σου να το ασκήσεις, αν αυτή η άσκησή του υπερβαίνει προφανώς τα όρια της καλής πίστης, των χρηστών ηθών και τον οικονομικό και κοινωνικό σκοπό του δικαιώματος. Αν γίνουν δεκτά από ένα δικαστήριο, αν αποδειχθούν δηλαδή, γεγονότα που κατά καλόπιστη και ηθική κρίση, προσβλέποντας και στο οικονομικά και κοινωνικά δέον, συνιστούν κατάχρηση δικαιώματος, τότε η αγωγή του δικαιωματούχου απορρίπτεται. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τίποτε πιο αντίθετο στην καλή πίστη, τίποτε πιο αντίθετο στα χρηστά ήθη, τίποτε πιο καταστρεπτικό οικονομικά, τίποτε πιο αντικοινωνικό από το να παίρνεις τις παράνομες και αντισυνταγματικές αποδοχές ενός ατόμου, ενός golden boy, και να τις επεκτείνεις σε όλους τους δικαστές, σε όλους τους βουλευτές, σε όλα τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και να διπλασιάζεις τις αποδοχές όλων αυτών, όταν μάλιστα ήδη βρισκότανε όλοι αυτοί στην κορυφή της μισθολογικής πυραμίδας!

    Έπρεπε λοιπόν το Μισθοδικείο, ακόμα και μετά την άθλια και αντιεπιστημονική παραδοχή των δικαιωμάτων των δικαστών, έπρεπε εφαρμόζοντας τα άρθρα 25 Συντ και 281 ΑΚ, αφού συνέτρεχαν όλοι οι παραπάνω όροι, να κρίνει και αυτεπαγγέλτως, αφού γνώριζε τα γεγονότα που επέβαλαν την εφαρμογή, ότι η άσκηση αυτών των δικαιωμάτων είναι καταχρηστική και ν ́απορρίψει τις αγωγές τους. Δεν το έκανε. Και το χειρότερο: Δεν προέβαλε το Δημόσιο τέτοια ένσταση! Φοβερό! Τρομερό! Αν ασκούσε ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος το Δημόσιο και την απέρριπτε το Μισθοδικείο, σίγουρα θα ξέσκιζαν όλοι οι νομικοί τα πτυχία τους, από ντροπή. Γιατί λοιπόν οι δικηγόροι του Δημοσίου, δηλαδή τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, δεν πρόβαλαν στο Μισθοδικείο αυτήν την ένσταση; Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι είχαν, όπως είπα, τεράστιο συμφέρον να χάσει το Δημόσιο, να κερδίσουν τη δίκη οι δικαστές, να διπλασιαστούν οι αποδοχές τους και κατά συνέπεια, κατά το άρθρο 100 Α Συντ, να διπλασιαστούν και οι αποδοχές των ίδιων των μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.Από όπου και αν πιάσεις την επίμαχη ληστρική απόφαση του Μισθοδικείου η βρωμιά της είναι ανυπόφορη. Διότι όποιος έμαθε νομικά σε πανεπιστήμιο και όχι σε αχούρι ευλόγως διερωτάται : Το Μισθοδικείο έκρινε (αισχρά) ότι η εξίσωση των αποδοχών των δικαστών προς εκείνες του μοιραίου golden boy, του προέδρου της ΕΕΤΤ, επιβάλλεται (τάχα) ευθέως από το Σύνταγμα, το άρθρο 88 παρ. 2, και άρα, κατά λογική συνέπεια, η καταβολή τους ήταν υπόθεση διατάκτου και όχι νομοθέτου.

    Γιατί λοιπόν έκρινε ως αδικοπραξία την παράλειψη του νομοθέτου να θέσει κάποιον νόμο περιττό, ίσως απλώς διευθετικό ήδη γεγενημένων (υποτίθεται) δικαιωμάτων; Βέβαια υπάρχει κάποιο δυσάρεστο προηγούμενο που ήθελαν να αποφύγουν οι δικαστές: Διότι κάποιους αυθαίρετους χρηματικούς καταλόγους που συνέταξαν άλλοτε οι δικαστές στη βάση δήθεν ευθέως στο Σύνταγμα εδραζομένου μισθολογικού δικαιώματός τους, απέρριψε εν ψυχρώ ο στιβαρός Αλέκος Παπαδόπουλος, Υπουργός κάποτε Οικονομικών, και δεν υποχώρησε ούτε όταν ο Εισαγγελέας Εφετών διέταξε (άκουσον, άκουσον!) τη σύλληψη της προϊσταμένης Δ.Ο.Υ Πειραιώς που, εκτελώντας εντολή του άξιου Υπουργού, αρνήθηκε να πληρώσει.

    Αναγνώστη, τι έπρεπε να κάνει τότε, το 2006, η αγαθιάρα Κυβέρνηση Καραμανλή μόλις βγήκε αυτή η αισχρή απόφαση του Μισθοδικείου; Να σημειώσω ότι ο ίδιος ο Καραμανλής από τις αρχές ήδη του 2006 είδε τον κίνδυνο από τέτοιες δικαστικές αποφάσεις και μίλησε σχετικά στην Κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, αλλά δεν έγινε τίποτε. Τι έπρεπε όμως να γίνει αν η Κυβέρνηση ήξερε και είχε τη θέληση και το σθένος να κυβερνήσει; Έπρεπε αμέσως, αστραπιαία και δυναμικά να εκδοθεί καταλογιστική πράξη κατά του golden boy, του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνικών και Ταχυδρομίων, στην εξής βάση : Αφού ένα ανώτατο δικαστήριο, το Μισθοδικείο, έκρινε παράνομες και αντισυνταγματικές τις αποδοχές του κατά το ποσό που υπερβαίνουν τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων, καταλογίζω το υπερβάλον και διατάζω την επιστροφή του, καταλύοντας έτσι τη βάση της απαιτήσεως των δικαστών! Οπότε προκαλώντας το ίδιο το Κράτος παλινδικία (με κατάλληλη χρήση ενδίκων μέσων, όπως αναψηλάφιση των σχετικών δικών καθώς και ανακοπές κατά των απαιτήσεων για οψιγενή λόγο στο στάδιο της εκτέλεσης, κατ ́εφαρμογή και του αξιώματος sublata causa, tollitur effectus, αιρομένης της αιτίας αίρεται το αποτέλεσμα) θα κέρδιζε το Κράτος τις νέες δίκες και οι δικαστές θα έχασκαν περιμένοντας

    https://docs.google.com/document/d/1MKzKSwOpW2KXf6r3mWKI_Ocf6VIOh2fsldkK2CG428A/edit?pli=1

  2. Ειδικό Δικαστήριο άρθρου 88 παρ. 2 Σ (Μισθοδικείο) 13/2006

    ΠΕΡΙΛΗΨΗ

    Αστική ευθύνη δημοσίου – Αποδοχές Προέδρου ΕΕΤΤ -.

    Η Ε.Ε.Τ.Τ., η οποία είναι ανεξάρτητη διοικητική αρχή συσταθείσα από τον κοινό νομοθέτη, φέρει μεν χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν σε όργανα της δικαιοσύνης με σκοπό τη διασφάλιση καθεστώτος ανεξαρτησίας των μελών της, πλην αποτελεί όργανο της εκτελεστικής λειτουργίας, και δη διοικητικό όργανο που ανήκει στο νομικό πρόσωπο του κράτους, οι αρμοδιότητες του οποίου ανάγονται σε α) έκδοση κανονιστικών πράξεων που αφορούν τη ρύθμιση τομέων του πεδίου των τηλεπικοινωνιών, β) έκδοση ατομικών πράξεων προς εκτέλεση των κανονιστικών, γ) έκδοση ατομικών – κυρωτικών πράξεων στο πλαίσιο των κυρωτικής φύσεως αρμοδιοτήτων εποπτείας και ελέγχου της τηλεπικοινωνιακής και ταχυδρομικής αγοράς και δ) παροχή γνωμοδοτήσεων, όλες δε οι εκτελεστές πράξεις του οργάνου αυτού υπόκεινται στον έλεγχο δικαστηρίων, όπως και οι πράξεις των λοιπών οργάνων της εκτελεστικής λειτουργίας. Κατά την ένδικη περίοδο ο πρόεδρος της Ε.Ε.Τ.Τ., ο οποίος είναι ανώτατος δημόσιος λειτουργός που προΐσταται Αρχής ενταγμένης στο πλαίσιο της εκτελεστικής λειτουργίας, ελάμβανε, υπό μορφή αποζημιώσεως, κατά πολύ ανώτερες αποδοχές έναντι των προέδρων των τριών ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας που είναι οι επί κεφαλής της τρίτης πολιτειακής λειτουργίας. Το πραγματικό γεγονός και μόνον ότι με την ως άνω ρύθμιση, κατά την ένδικη περίοδο, οι αποδοχές του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ., ως σύνολο λαμβανόμενες, ανήλθαν σε ύψος ανώτερο από αυτές των τριών προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων, έχει ως συνέπεια την ευθύνη του Δημοσίου προς αποζημίωση, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα, λόγω της, κατά παράβαση του άρθρου 88 παρ. 2 του Συντάγματος, αλλά και εκ της παραλείψεως των οργάνων της νομοθετικής εξουσίας να θεσπίσουν ρύθμιση με την οποία οι αποδοχές των τριών προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων ανέρχονταν κατά το ένδικο χρονικό διάστημα τουλάχιστον στο αυτό ύψος με τις αποδοχές του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ., οι δε αποδοχές των λοιπών δικαστικών λειτουργών διαβαθμίζονταν αναλόγως.(Αντίθετη μειοψηφία).

    ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΕΔΩ:
    http://www.dsanet.gr/Epikairothta/Nomologia/misthodikeio13_06.htm

  3. ( από περίπτωση σε περίπτωση αφορά τις ετήσιες ή τις εξαμηνίες απολαβές του 2009. Κάποιοι βέβαια ήταν και διπλοθεσίτες…)

    Αυτοί είναι οι μισθοί των ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ της ΕΡΤ !!!
    Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

    Εκατομμύρια ευρώ από τις τσέπες των φορολογουμένων στα κρατικά “παιδιά” της ΕΡΤ

    Όλα τα μεγάλα ονόματα πόσα παίρνουν και μάλιστα κάποιους θα τους δείτε, δύο και τρεις φορές επειδή παίρνουν τα χρήματα ανά εξάμηνο !!!

    Αυτοί είναι οι μισθοί των ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ της ΕΡΤ! Διαβάστε τους και καλά Χριστούγεννα….

    Έλληνες σφίξτε κι άλλο το ζωνάρι για να ξεχρεώσετε τις ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΠΑΤΑΛΕΣ !!!

    ΛΥΡΙΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ- ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 324.000 -Δ/ΝΣΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

    ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ- ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣΕΤΟΣ 324.000

    ΧΟΥΚΛΗ ΜΑΡΙΑ -ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 218.976

    ΤΣΟΥΚΑΛΑ ΜΠΗΛΙΩ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 176.400

    ΤΣΑΠΑΝΙΔΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – 143.514

    ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – 136.800

    ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ -ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 126.000

    ΖΟΥΛΑ ΟΔΥΣΣΕΥΣ – ΤΗΛΕΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ 120.000

    ΝΤΑΟΥΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ 114.000

    ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΥΛΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 113.880

    ΤΣΑΠΑΝΙΔΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑ -ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΕΞΑΜΗΝΟ 113.516

    ΧΑΡΙΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ – ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ 105.600

    ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ -ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ -104.400

    ΚΥΒΕΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ 102.002

    ΛΕΩΝΙΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ 98.400

    ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ -ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 96.000

    ΡΟΥΜΠΑΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ -ΣΥΝΤΗΡ.& ΑΝΑΤΥΠ.ΦΩΤΟΓΡ.ΑΡΧΕΙΟΥΕΤΟΣ 94.286

    ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 87.600

    ΑΝΤΩΝΑΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 84.000

    ΓΡΙΠΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛ – ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ 84.000

    ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 84.000

    ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – 84.000

    ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΕΑ ΑΝΝΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 78.840

    ΤΣΩΧΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 78.840

    ΤΑΝΙΜΑΝΙΔΗΣ ΗΛΙΑΣ – ΕΙΚΟΝΟΛΗΠΤΗΣ 76.066

    ΓΑΒΡΑ ΠΗΝΕΛΟΠΗ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 75.420

    ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ – ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Η/Υ & ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ 75.000

    ΚΟΥΒΑΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 72.000

    ΚΩΣΤΑΡΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 72.000

    ΠΟΛΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – 72.000

    ΧΡΗΣΤΑΚΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 71.520

    ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΕΑ ΑΝΝΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 70.956

    ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 70.800

    ΜΑΛΟΥΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 70.080

    ΖΟΥΛΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ – ΣΥΝΤΗΡ.& ΑΝΑΤΥΠ.ΦΩΤΟΓΡ.ΑΡΧΕΙΟΥ 68.985

    ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ – ΜΗΧΑΝΟΓΡΑΦΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ 66.000

    ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 66.000

    ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 66.000

    ΒΕΡΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 65.880

    ΒΕΡΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 65.880 (21.960+43.920)Δ/ΝΣΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

    ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.800

    ΚΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΥΑΝΝΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.800

    ΜΠΑΛΗΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.800

    ΠΟΛΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.800 (21.600+43.200)Δ/ΝΣΗ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΩΝ ΕΚΠΟΜΠΩΝ

    ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ Π.ΧΡΗΣΤ 347.659,98 – Πρόεδρος Δ/Σ

    ΥΦΑΝΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 279.362,38 – Γενικός Διευθυντής

    ΛΟΥΚΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 257.033,14 ¤ Εντετ/νος Σύμβουλος

    ΚΕΚΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 256.174,39 ¤ Εντετ/νος Σύμβουλος

    ΜΙΧΑΛΕΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 249.234,42 ¤ Γενικός Διευθυντής

    ΑΝΔΡΙΚΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ 249.161,32 ¤ Γενικός Διευθυντής

    ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ-ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗ 227.626,98 ¤ Γενικός Διευθυντής

    ΠΟΡΤΟΚΑΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ 215.603,00 ¤ ΠΕΤ1η Ηλεκτρονικοί

    ΓΟΝΤΙΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 210.002,64 ¤ Γενικός Διευθυντής

    ΚΑΤΣΑΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ 153.562,50 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΜΠΑΛΩΜΕΝΟΥ ΑΘΗΝΑ 152.363,49 – ΠΕΔ6 Δικηγόροι

    ΑΔΗΛΙΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ 150.050,87 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΣΚΑΛΙΣΤΗΡΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ 138.600,00 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΛΑΜΠΡΑΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 136.500,02 ¤ Γενικός Διευθυντής

    ΣΠΥΡΙΔΟΥ ΤΑΤΙΑΝΑ 132.344,80 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΣΑΛΕΣΙΩΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ 130.773,76 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Γ.ΓΕΩΡΓ 128.524,18 ¤ Ειδικός Σύμβουλος

    ΚΑΛΗΜΕΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 128.472,40 ¤ Ειδικός Σύμβουλος

    ΚΑΦΑΡΑΚΗΣ ΦΩΤΙΟΣ 122.244,29 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΖΟΥΛΑΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ 122.066,25 ¤ Ειδικός Σύμβουλος

    ΒΛΑΧΟΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ Β 121.481,67 ¤ Ειδικός Σύμβουλος

    ΔΡΕΤΟΥΛΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 118.305,42 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΔΗΜ. 118.093,13 ¤ Ειδικός Σύμβουλος

    ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΜΑΡΓ-ΚΥΡ 115.621,26 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚ 114.749,26 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΠΕΛΕΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 112.812,50 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΣΙΟΥΜΠΟΥΡΑΣ ΦΩΤΙΟΣ 101.427,50 ¤ Ειδικός Σύμβουλος

    ΧΑΤΖΗΣ Δ.ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 101.210,00 ¤ Ειδικός Σύμβουλος

    ΣΥΡΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 99.141,81 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΚΟΥΡΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 99.075,30 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΚΟΥΡΤΗ-ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΥ ΠΟ 98.635,92 ¤ Ειδικός Σύμβουλος

    ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ ΚΩΝ/ΝΑ 98.437,53 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΠΕΥΚΙΑΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 97.925,00 ¤ 102.786,56 ¤ Ειδικός Σύμβουλος

    ΠΑΠΑΔΡΙΑΝΟΥ ΑΔΡΙΑΝΗ 95.143,64 ¤ ΠΕΔ6 Δικηγόροι

    ΚΑΒΑΔΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ 92.634,38 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΛΟΥΡΙΔΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ 90.023,49 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΚΑΚΑΒΟΥΛΗΣ ΙΩΣΗΦ 89.434,41 ¤ ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών

    ΓΑΖΙΔΕΛΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 88.917,77 ¤ ΠΕΤ1θ Ηλεκτρολόγοι

    ΣΦΕΤΣΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 86.861,43 ¤ ΚΤΕΠ6β Ηχολήπτες Κ/Φ

    ΔΗΜΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 86.356,68 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΜΙΧΑΛΙΤΣΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 86.022,49 ¤ ΠΕΤ1θ Ηλεκτρολόγοι

    ΤΖΟΥΒΕΛΕΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ 85.974,65 ¤ ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών

    ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ 85.584,06 ¤ 86.661,78 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΕΡΙΚΛ 84.265,45 ¤ ΚΤΕΠ2α Δ/ντές
    Παραγ.

    ΦΑΚΛΗ-ΣΠΑΝΟΥΔΗ ΔΕΣΠΟ 83.307,23 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΠΙΣΚΕΡΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ 83.114,99 ¤ ΔΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 82.547,29 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΚΡΗΤΙΚΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 81.275,80 ¤ ΠΕΤ1β Πολιτικοί Μηχ.

    ΡΗΓΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 81.210,43 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 81.181,27 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 80.526,40 ¤ ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών

    ΜΟΥΧΤΑΡΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 80.518,57 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΠΑΠΑΛΕΩΝΙΔΑΣ ΛΕΩΝΙΔ. 80.093,07 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΚΟΡΟΜΑΝΤΖΟΥ ΜΥΡΣΙΝΗ 79.800,00 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΑΡΩΝΗ ΕΛΕΝΗ 78.498,82 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΔΟΥΡΙΔΑ ΜΑΤΙΛΝΤΑ-ΜΑΡ 78.096,34 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΡΙΖΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 76.943,76 ¤ Ειδικός Σύμβουλος

    ΜΠΡΑΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 76.932,53 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΜΙΧΕΛΙΔΑΚΗ ΜΑΡΙΑ 76.764,18 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΧΑΛΒΑΤΖΑΚΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 76.683,80 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΚΑΡΑΜΙΝΤΖΟΥ ΣΤΑΜΑΤΙΑ 76.683,78 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΤΑΒΟΥΛΑΡΗ ΧΡΥΣΑ 76.463,79 – Δημοσιογράφοι Εξωτερ

    ΚΑΘΑΡΟΣΠΟΡΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗ 76.463,76 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟ 76.422,64 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΦΛΕΣΣΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ 76.285,76 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 76.243,57 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΛΑΒΔΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 73.303,71 ¤ ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών

    ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΦΑΝΟΥ 70.902,69 ¤ ΠΕΤ1η Ηλεκτρονικοί

    ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ 70.216,83 ¤ Δημοσιογράφοι Εξωτερ

    ΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 70.100,92 ¤ ΚΤΕΠ1α Σκηνοθέτες

    ΦΕΡΕΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 69.750,03 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΑΛΑΦΟΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟ 69.512,55 Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ 69.121,04 ¤ ΠΕΔ6 Δικηγόροι

    ΤΡΙΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 68.710,30 ¤ Δημοσιογράφοι Εξωτερ

    ΑΡΓΥΡΗ ΕΛΕΝΗ 68.509,37 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΦΑΡΑΚΟΥ ΜΑΡΙΑ 68.305,59 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕ 68.251,60¤ ΠΕΤ1δ Μηχανολόγοι

    ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΟΥ ΚΩΝ/ΝΤΙΑ 67.923,13 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΜΠΟΥΓΙΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 67.921,90 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΦΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΗΛΙΑΣ 67.720,85 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ 67.500,00 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Σ.ΔΗΜ. 67.403,38 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΜΙΧΑΗΛ 66.900,97 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΑΣΠΡΑΔΑΚΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ 66.605,94 ¤ ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών

    ΚΑΛΑΒΡΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 66.454,35 ¤ ΠΕΔ6 Δικηγόροι

    ΓΥΠΑΡΗ ΜΑΡΙΑ 66.440,16 ¤ Δημοσιογράφοι Εξωτερ

    ΜΑΗΣ ΠΕΤΡΟΣ 66.343,26 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΜΠΑΓΙΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 66.035,63 ¤ ΔΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟ 65.846,71 ¤ ΠΕΔ6 Δικηγόροι

    ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ 65.529,79 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΦΡΑΣΤΑΝΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 65.414,54 ¤ ΚΤΕΠ-Μ1 Εικονολ. (Μ)

    ΠΑΤΣΙΑΝΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 64.493,78 ¤ ΠΕΔ6 Δικηγόροι

    ΚΑΠΑΤΑΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 64.091,27 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΤΡΟΥΠΗΣ ΚΙΜΩΝ 63.984,39 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΛΑΛΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 63.848,06 ¤ ΠΕΔ6 Δικηγόροι

    ΒΑΛΙΟΥΛΗΣ ΕΥΔΟΞΙΟΣ 63.731,27 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠ 63.295,46 ¤ ΔΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΧΑΤΖΗΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΝ/Ν 63.100,72 ¤ ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών

    ΜΑΚΡΗΣ Ι. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 62.800,25 ¤ ΔΕΤ1α Ηλεκτρονικών

    ΚΟΡΔΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ 62.741,29 ¤ Δημοσιογράφοι Εξωτερ

    ΤΣΑΚΙΡΗΣ Χ. ΚΩΝ/ΝΟΣ 62.699,76 ¤ ΠΕΤ1θ Ηλεκτρολόγοι

    ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟ 62.384,19 ¤ 7.845,38 ¤ – ¤ 11.049,86 ¤ 81.279,43 ¤ ΚΤΕΠ1α
    Σκηνοθέτες

    ΒΑΡΣΑΜΑΚΙΔΟΥ ΑΦΕΝΤΡΑ 61.875,04 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΠΡΩΤΟΠΑΠΑ ΕΥΔΟΚΙΑ 61.380,07 ¤ ΔΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ 60.955,66 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 60.581,55 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΚΟΚΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 60.507,19 ¤ ΠΕΔ6 Δικηγόροι

    ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙ 60.224,53 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΜΑΓΓΑΝΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 60.171,42 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛ 59.625,01 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΠΡΕΔΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 59.467,40 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 59.325,11 ¤ ΤΕΤ1α
    Ηλεκτρονικών

    ΜΑΡΓΙΩΡΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ 59.062,53 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ

    ΓΛΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ 58.923,62 ¤ ΠΕΤ1η Ηλεκτρονικοί

    ΓΙΑΚΟΥΜΕΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡ. 58.791,48 ¤ ΤΕΤ1α
    Ηλεκτρονικών

    ΜΑΓΓΕΡΑΣ ΛΑΜΠΡΟΣ 58.376,57 ¤ ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών

    ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 57.937,55 ¤ ΠΕΔ5 Γιατροί

    ΚΤΙΣΤΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 57.936,80 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΠΙΕΤΡΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 57.906,20 ¤ ΠΕΔ5 Γιατροί

    ΜΠΑΧΑΡΙΔΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ 57.703,09 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.

    ΛΕΤΣΙΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ 57.667,50 ¤ ΔΕΤ-Μα Ηλεκτρονικών

    ΚΑΤΣΟΥΔΑΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ 57.656,25 ¤ Ειδικών Θέσεων

    ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ 57.565,06 ¤ ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών

    ΚΑΠΑΜΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ 57.381,93 ¤ ΠΕΔ1 Διοικ-
    Οικονομ.

    ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΕΞΑΜΗΝΟ)64.547

    ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.500

    ΜΠΟΓΙΑΤΖΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.200

    ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣΕΚΠΟΜΠΗ 63.600

    ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ(ΕΞΑΜΗΝΟ)63.072

    ΜΙΧΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΕΞΑΜΗΝΟ) 63.000

    ΜΙΧΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ(ΕΞΑΜΗΝΟ) 63.000

    ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 63.000

    ΑΜΥΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΤΗΛΕΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ 62.400

    ΤΣΙΤΣΙΜΠΙΚΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ – ΤΗΛΕΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ 62.400

    ΚΑΝΑΒΟΣ ΑΛΕΞΙΟΣ – ΟΡΓ.ΣΧΕΔ.ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΩΝ 61.800

    ΚΟΤΤΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 61.320

    ΣΚΑΛΙΣΤΗΡΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ 60.160

    ΒΕΛΑΝΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ – ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ 60.000

    ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – 60.000

    ΛΙΑΤΣΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ-ΡΙΑ 60.000

    ΛΕΥΚΟΒΙΤΣ ΣΤΕΛΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΔΕΚΑΜΗΝΟ) 59.000

    ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ – ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣΕΤΟΣ 58.800

    ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΣ – ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ 58.799

    ΖΟΥΛΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 58.428

    ΤΡΙΛΙΚΗΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΕΞΑΜΗΝΟ) 57.300

    ΤΡΙΛΙΚΗΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΕΞΑΜΗΝΟ) 57.300

    ΠΑΚΑΘΕΟΔΩΡΑ ΜΙΧΑΗΛ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΔΕΚΑΜΗΝΟ) 57.000

    http://skeftomaste-ellhnikagr.blogspot.gr/2009/12/blog-post_23.html

    Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009
    ΕΡΩΤΗΣΗ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΡΤ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΜΑΣ

    http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2009/12/blog-post_6377.html

    • ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ : ο μηνιαίος μισθός των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων ανερχόταν το έτος 2000 σε 1.793.200 δραχμές (5.262,51 ευρώ), το έτος 2001 σε 1.842.480 δραχμές (5407,11 ευρώ), το έτος 2002 σε 5.576,17 ευρώ, το έτος 2003 σε 5.748,97 ευρώ, το έτος 2004 σε 6.080,41 ευρώ και το έτος 2005 σε 6.198,81 ευρώ.

      http://www.dsanet.gr/Epikairothta/Nomologia/misthodikeio13_06.htm

      • Το 2009 οι ετήσιες αποδοχές των υπαγομένων στα ειδικά μισθολόγια, με τυπικά προσόντα τριτοβάθμια εκπαίδευση και με 17 χρόνια υπηρεσία:

        o στρατιωτικός (ταγματάρχης) έπαιρνε 28.796 ευρώ,
        ο αστυνομικός (αστυνόμος Α) 31.720 ευρώ,
        ο πανεπιστημιακός (αναπληρωτής καθηγητής ΑΕΙ) 43.420 ευρώ,
        ο γιατρός (επιμελητής Α χωρίς εφημερίες) 41.675 ευρώ,
        ο διπλωματικός (σύμβουλος πρεσβείας Β) 41.036 ευρώ 
        ο εφέτης δικαστής 82.547 εύρω

  4. O κουμπάρος στη Eurobank με 350.000 ευρώ

    O Χρήστος Μεγάλου μόλις τοποθετήθηκε διευθύνων σύμβουλος της Εurobank φρόντισε αμέσως για μια επαγγελματική μεταγραφή: Πήρε τον κουμπάρο και κολλητό φίλο του Π. Κατσούλα από την Εθνική Τράπεζα και τον ενέταξε στο επιτελείο της τράπεζας που ανέλαβε τα ηνία. Ο κ. Κατσούλας είχε ετήσιο μισθό 120.000 ευρώ στην Εθνική Τράπεζα και πήγε στην Εurobank με 350.000 ευρώ. Και για την ακρίβεια, κάτι παραπάνω από 350.000 ευρώ.

    Αυτό σημαίνει ότι ο Χ. Μεγάλου αποτίμησε τις υπηρεσίες του “κολλητού” του κατά 230.000 ευρώ παραπάνω από ό,τι εισέπραττε στην ΕΤΕ, όπου ο κ. Κατσούλας έπαιρνε 120.000 ευρώ το χρόνο. Καθόλου άσχημα για μία τράπεζα που ανήκει στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, δηλαδή στο Δημόσιο.

    https://justiceforgreece.wordpress.com/2013/09/05/o-κουμπάρος-στη-eurobank-με-350-000-ευρώ/

  5. ΟΤΕ: Ο μισθός και τα μπόνους του Διευθύνοντος Συμβούλου είναι 1.488.750,70 ευρώ!

    Ιδιωτικοποίηση ΟΤΕ: Σύνολο αποεπενδυσης 1,5 Δις ευρώ, ενώ σύντομα θα γεμίσει η Ελλάδα με υποψήφιους Μαυρίκηδες

    Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

    «Ο μισθός και τα μπόνους του Διευθύνοντος Συμβούλου είναι 1.488.750,70 ευρώ! 17,5 φορές μεγαλύτερος από τον μισθό του Έλληνα Πρωθυπουργού ή έξι φορές μεγαλύτερος από τον μισθό της Μέρκελ»

    Σκληρές αλήθειες για τη σημερινή εικόνα του άλλοτε κραταιού ΟΤΕ περιγράφουν σε επιστολή τους τα μέλη της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εργαζομένων, η οποία διανεμήθηκε στην τακτική γενική συνέλευση των μετόχων του Οργανισμού. Οκτώ χρόνια μετά την ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού αντί της ανάπτυξης και των επενδύσεων που είχε υποσχεθεί η διοίκηση, έχει σημειωθεί αποεπένδυση ύψους 1,5 δις ευρώ!

    «Απέσυραν τον ΟΤΕ από την FYROM πουλώντας την Cosmofon και την Germanos Telecom για 190 εκ. ευρώ. Απέσυραν τον ΟΤΕ από τη Σερβία πουλώντας την Telekom Serbia για 380 εκ. ευρώ. Απέσυραν τον ΟΤΕ από τη Βουλγαρία πουλώντας την Germanos Telecom και την Globul για 717 εκ. ευρώ. Πούλησαν το μοναδικό δορυφόρο που είχε η χώρα της Hellas-sat για 208 εκ. ευρώ. Σύνολο… αποεπενδύσεων 1,5 δις!» σημειώνεται στην επιστολή.

    Η συνέχεια εδώ
    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/07/15.html#.V3n-3le4yHw.twitter

  6. Σχετικό άρθρο: Όταν οι κεντρικοί πυλώνες του κράτους δεν υπολογίζουν το κράτος και τους πολίτες, τί να περιμένει κανείς από τον απλό λαό;

    Δικαιοσύνη, απολογήσου!

    Του Γιάννη Αποστολίδη, δικηγόρου, τηλ. 6932916443

    Θεσσαλονίκη,15 Σεπτεμβρίου 2013
    ΕΙΔΗΣΗ: Η Εισαγγελία Αθηνών διεξάγει προκαταρκτική εξέταση μετά από αναφορά που υπέβαλα σχετικά με τα αναδρομικά των δικαστών και τις υπέρογκες αποδοχές των golden boys του δημόσιου τομέα πριν την κρίση. Στην αναφορά τίθεται θέμα ενδεχόμενων ευθυνών ανώτατων δικαστικών και δικηγόρων που μετείχαν στη σύνθεση του Μισθοδικείου, που έδωσε τα αναδρομικά, καθώς και υπουργών και μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, όπως και υπηρεσιακών παραγόντων που παρέλειψαν ενέργειες για την επιστροφή τεράστιων μη νόμιμων ποσών που έλαβαν αξιωματούχοι του δημόσιου τομέα ως αποδοχές, πριν την κρίση.
    ———————————
    ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ: Το μεγαλύτερο και πιο ανατριχιαστικό σκάνδαλο από καταβολής του ελληνικού κράτους είναι ασφαλώς τα λεγόμενα αναδρομικά των δικαστών. Οι έλληνες δικαστές εκβιάζοντας με την φρικτή αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου ( ένα δικαστήριο που συγκροτείται από τρεις ανώτατους δικαστικούς, τρεις καθηγητές πανεπιστημίου – που μειοψήφησαν – και τρεις δικηγόρους) έκαναν πλιάτσικο το 2008 στα οικονομικά του Κράτους μας, το οποίο αναγκάσθηκε να δώσει εντελώς ανήθικα και παράνομα στους 6000 δικαστές και τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ενεργούς και συνταξιούχους, 830.000.000 ευρώ, δηλαδή κατά μέσο όρο 140.000 ευρώ στον καθένα, για δήθεν οφειλόμενα αναδρομικά, και επιπλέον λεόντεια αύξηση, με πρόσθετη δαπάνη195.000.000 ευρώ ετησίως, πέρα από τις μέχρι τότε αποδοχές τους, που βρίσκονταν ήδη στην κορυφή των αποδοχών στο δημόσιο τομέα! Και όλα αυτά επειδή, κατά το Μισθοδικείο, συνεπεία των υπερβολικών αποδοχών ενός ατόμου σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) , και του γεγονότος ότι αυτές υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων, κλονίστηκε τάχα συθέμελα η ισορροπία των κρατικών εξουσιών και «πληγώθηκε καίρια η δικαστική ανεξαρτησία» και προς αποκατάστασή τους έπρεπε, είπε το σοφό Μισθοδικείο, να εξομοιωθούν με αυτές (με τις αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ) και οι αποδοχές των δικαστικών! Κόστος για το Δημόσιο δύο δισεκατομμύρια ευρώ!

    Γι αυτό το σκάνδαλο, κλασική περίπτωση παρανομίας με μανδύα νομιμότητας, κανένας δεν λογοδότησε! Αντίθετα, τα τελευταία συμβάντα που ολοκλήρωσαν την αποκρουστική εικόνα του, είναι ότι ο δικηγόρος κ Αντώνης Αργυρός που ως κατ’ απονομή δικαστής του Μισθοδικείου υπήρξε εισηγητής αυτής της ανήθικης, τελείως λανθασμένης και καταστροφικής για τα δημόσια οικονομικά απόφασης, της 13/2006, στη συνέχεια πρωτοστάτησε στο κίνημα « Δεν Πληρώνω» το χαράτσι της ΔΕΗ, και κατόπιν τιμήθηκε με το αξίωμα του υπουργού Επικρατείας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Πρωθυπουργού δικαστού κ Πικραμένου, δικαιούχου και αυτού παχυλών αναδρομικών και αύξησης βάσει αυτής της βρωμερής απόφασης! Και ενώ ο δικαστικός συνδικαλισμός εδώ και δεκαετίες δάγκωνε ύπουλα σαν βουβόσκυλο τον κρατικό προϋπολογισμό, ένα πρωτοπαλίκαρό του, ο κ Αθανασίου, πρώην πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, είναι σήμερα υπουργός «Δικαιοσύνης». Άντε και εις ανώτερα!

    Το σκάνδαλο αυτό έχει τρεις ιδιαιτερότητες: Πρώτον ότι, όπως είπα, είναι το μεγαλύτερο από καταβολής του ελληνικού κράτους, ίσως και σε ολόκληρη την ιστορία μας, λόγω ποσού, γύρω στα δύο δισεκατομμύρια ευρώ γενικό κόστος πριν τις μνημονιακές περικοπές, και το πιο απαίσιο, λόγω δράστη, πού ήταν η ίδια η Δικαιοσύνη και το σώμα των λειτουργών της! Δεύτερον ότι συνάντησε μεν την κοινωνική αποδοκιμασία αλλά κανένας απολύτως δεν ασχολήθηκε συστηματικά με αυτό, ίσως επειδή παραλύει τους πάντες ο φόβος ότι θα μπλέξουν με δικαστές, δηλαδή με αυτούς που τσέπωσαν το βρώμικο χρήμα των αναδρομικών και της υπέρογκης αύξησης! Τρίτη ιδιαιτερότητα, ότι μια αντιμετώπιση του σκανδάλου σοβαρή, δραστήρια αλλά και σωτήρια για τα δημόσια οικονομικά και την εμπέδωση ηθικών κανόνων στις απολαβές των αξιωματούχων του δημόσιου τομέα, θα προσέκρουε σε ισχυρότατα συμφέροντα, καθόσον, όπως εκθέτω στην αναφορά μου, με κατάλληλη και θα έλεγα επιτήδεια χρήση της ίδιας της νομολογίας για τις αποδοχές των δικαστών, καίτοι βρώμικη, θα είχαν υποχρεωθεί νομιμότατα όλα τα golden boys του δημόσιου τομέα να επιστρέψουν στο Κράτος μας τεράστια ποσά, που παράνομα έλαβαν. Στην αναφορά μου εξηγώ το πώς μπορούσε νομιμότατα να στραφεί αυτή η νομολογία και κατά των δικαστών και κατά όλων των προνομιούχων του δημόσιου τομέα!

    Κανένας λοιπόν δεν ασχολήθηκε συστηματικά με αυτό το σκάνδαλο. Αλλά αυτή η αδράνεια έληξε! Τώρα ασχολείται ο εισαγγελέας Αθηνών κ Μαστραντωνάκης, ο οποίος διενεργεί προκαταρκτική εξέταση, κατόπιν της αναφοράς μου. Τι θα προκύψει; Θα δούμε…

    Τα πράγματα, όπως εκθέτω στην αναφορά μου, (κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με λέξεις κλειδιά Google ANOIXTH ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ) έχουν ως εξής:
    Οι δικαστές κατά καιρούς άμα εντόπιζαν κάποια κατηγορία λειτουργών ή υπαλλήλων του δημόσιου τομέα να έχει μεγαλύτερες βασικές ή επιδοματικές αποδοχές είτε κάποια φορολογικά προνόμια, προσέφευγαν στα δικαστήρια ισχυριζόμενοι ότι μια διάταξη του Συντάγματος, αυτή του άρθρου 88 παρ 2 που λέει σε μια φράση της ότι « Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους», εννοεί, τάχα , ότι κανείς στον δημόσιο τομέα αλλά ούτε και στον ιδιωτικό (!) δεν δικαιούται μεγαλύτερες αποδοχές από τους δικαστές, ανεξάρτητα από την υπηρεσιακή κατάσταση και τις συνθήκες εργασίας του. Και θα νόμιζε κάποιος αφελής ότι αυτή την ερμηνευτική άποψη την υποστήριζαν οι δικαστές ως κέρβεροι του δημόσιου χρήματος. Δυστυχώς συνέβαινε το εντελώς αντίθετο! Διότι στην πραγματικότητα οι δικαστές υποστήριζαν ότι αν ωστόσο ο νομοθέτης δώσει σε κάποια κατηγορία λειτουργών ή υπαλλήλων ή ακόμη και σε ένα άτομο (όπως έκρινε η βρωμοαπόφαση του Μισθοδικείου που προανέφερα) αποδοχές μεγαλύτερες από τις δικαστικές , υποχρεούται – τάχα – από την παραπάνω συνταγματική διάταξη να τις δώσει, ταυτόχρονα μάλιστα, και στους δικαστές, αλλιώς υποχρεούται – τάχα πάλι – να τις δώσει το δικαστήριο στο οποίο οι δικαστές θα προσφύγουν! Και τα δικαστήρια μετά το 1986, εξοβελίζοντας κάθε αίσθημα δικαίου, εκθέτοντας στις σχετικές αποφάσεις τους πανάθλια διεντερεύματα αντί για γνήσιους νομικούς συλλογισμούς και βάζοντας το στυγνό συμφέρον των δικαστών στη θέση της δικαστικής συνείδησης, άρχισαν να δέχονται αυτή την ερμηνεία, κάτι που δεν συνέβαινε παλιότερα, πριν το 1986. Και παίρνοντας με τα χρόνια η Δικαιοσύνη την κατρακύλα της ιδιοτέλειας, κέρδισαν οι δικαστές, σε δίκες του τύπου Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει, τα φορολογικά προνόμια των βουλευτών και τις ανώτατες αποδοχές των γιατρών του ΕΣΥ και των καθηγητών πανεπιστημίου, ανεβαίνοντας έτσι στην κορυφή της μισθολογικής πυραμίδας. Και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, με την βρώμικη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου εξομοιώθηκαν αναλογικά οι αποδοχές όλων των δικαστών όχι πια με τις μεγαλύτερες αποδοχές κάποιας άλλης κατηγορίας λειτουργών ή υπαλλήλων αλλά με τις αδιανόητα υψηλές αποδοχές ενός μόνον ατόμου, του Προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), που ήταν δεύτερος μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στη μισθολογική πυραμίδα. Αλλά βέβαια αυτός (που, διευκρινίζω, καμιά ευθύνη δεν έχει φυσικά για την ανήθικη εκμετάλλευση της περίπτωσής του από τους δικαστές) ήταν ένας από τους παντού και πάντα καλοπληρωμένους τεχνοκράτες, μετακλητός λειτουργός, περαστικός από το Δημόσιο και όχι ισόβιος όπως ο δικαστής, που ισοβιότητα σημαίνει ότι και να καταργηθεί η οργανική θέση του, αυτός δεν απολύεται (όπως συμβαίνει με την μονιμότητα) αλλά θα κάθεται και θα πληρώνεται! Λοιπόν, το τυχαίο γεγονός ότι ένα άτομο στο δημόσιο τομέα είχε πανύψηλες αποδοχές, το εκμεταλλεύτηκαν οι δικαστές ξεδιάντροπα, χωρίς καμιά συμπόνια για το δύστυχο Κράτος μας και λήστεψαν το δημόσιο ταμείο, κανονική ληστεία, με όπλο την ερμηνευτική διαστροφή του Συντάγματος και του Νόμου! Και για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της λείας που αποκόμισαν από το απροστάτευτο και από τους άλλους θεσμικούς φορείς Κράτος μας, ας πληροφορηθεί ότι για παράδειγμα οι ετήσιες αποδοχές στρατιωτικού της Σχολής Ευελπίδων με 17 χρόνια υπηρεσίας ήταν πριν τις μνημονιακές περικοπές 28.796 ευρώ και του δικαστικού με τα ίδια χρόνια υπηρεσίας 82.547 ευρώ, δηλαδή τριπλάσιες! Αυτή τη ληστρική διαφορά την πέτυχαν με την παραπάνω απόφαση του Μισθοδικείου. Και πήραν και τα 830.000.000 ευρώ των αναδρομικών! Φρίκη! Σα να έχασκε στη θέση της δικαστικής τους συνείδησης αβυσσαλέο κενό! Αν είχαν λίγη συναίσθηση του εγκλήματος που διέπραξαν κατά της εθνικής οικονομίας, θα έπρεπε κάθε φορά που ανεβαίνουν στην έδρα για να δικάσουν, να υποκλιθούν πρώτα εδαφιαία στο ακροατήριο και να ζητήσουν συγγνώμη από το λαό γι’ αυτήν την ατιμία. Είναι όντως παρανοϊκό! Επειδή ο πρόεδρος της ΕΕΤΤ, δηλαδή ένα άτομο σε ολόκληρο το δημόσιο τομέα είχε αποδοχές μεγαλύτερες από τους Προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων, υποχρεώθηκαν οι φορολογούμενοι να πληρώσουν στους δικαστές δύο δισεκατομμύρια ευρώ!!! Φρίκη! Τέτοιες συμμορίτικες πράξεις τις πληρώνουμε τώρα με χιλιάδες αυτοκτονίες , με την καταστροφή μιας ολόκληρης γενιάς, των νέων που ξενιτεύονται ή ρέβουνε στην κατάθλιψη, και με την ανήκουστη ταπείνωση της πατρίδας και της δημοκρατίας μας. Και αν πούνε κάποιοι ότι εκφράζομαι ασεβώς για τη Δικαιοσύνη, η απάντησή μου είναι ότι σέβομαι την αληθινή Δικαιοσύνη, που κατά τον ορφικό ύμνο της, το πλέον στυγέει, ισότητι δε χαίρει, δηλαδή μισεί την πλεονεξία και χαίρεται την ισότητα. Δεν σέβομαι μια «Δικαιοσύνη» που οι λειτουργοί της έδειξαν τόσο απάνθρωπη πλεονεξία!

    Λοιπόν, με την αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου καταδικάσθηκε το Δημόσιο για αδικοπραξία, δηλαδή για περίπου εγκληματική παράλειψη του νομοθέτη να δώσει, όταν καθόριζε τις αποδοχές του προέδρου της ΕΕΤΤ, ταυτόχρονα και στους δικαστές δισεκατομμύρια ευρώ, όπως τάχα είχε συνταγματική υποχρέωση. Και εκβιάστηκε το Κράτος μας με αυτήν την απόφαση να τα δώσει, το 2008.

    Αγαπά όμως ο θεός τον κλέφτη αλλά αγαπά και τον νοικοκύρη. Διότι δεν πρόσεξαν τα μέλη του Μισθοδικείου – εκτός αν πρόσεξαν αλλά αντιπαρήλθαν … – μια «λεπτομέρεια» πού πρώτη φορά εντοπίζω με την αναφορά μου στην εισαγγελική αρχή και τους εκθέτει ανεπανόρθωτα, καθόσον πρόκειται για παραμερισμό, ενδεχομένως δόλιο, από το δικαστήριο αυτό ενός κρίσιμου στοιχείου που διαφοροποιούσε – και απαγόρευε – την προαναφερόμενη εξομοίωση σε σχέση με όλες τις άλλες που προηγήθηκαν. Όντως, η επικρινόμενη απόφαση του Μισθοδικείου ακολουθώντας κατά γράμμα την σκανδαλώδη νομολογιακή πεπατημένη που καταστρώθηκε από τους δικαστές για τους δικαστές, αλλά φτάνοντας στα άκρα, αντιγράφοντας στερεότυπα σκεπτικά άλλων αποφάσεων για το θέμα ( που ωστόσο πάντοτε αφορούσαν σε εξομοίωση με άλλες κατηγορίες λειτουργών ή υπαλλήλων και όχι με τις πρωτοφανείς αποδοχές ενός μόνον ατόμου!) άφησε να διαφύγει από την δικαστική κρίση το εξής: Ότι σε όλες τις άλλες περιπτώσεις έγινε εξομοίωση των δικαστικών αποδοχών με τις νόμιμες αποδοχές άλλων κατηγοριών λειτουργών του Κράτους, που είχαν καθορισθεί απευθείας με νόμο, ενώ στην τελευταία περίπτωση έγινε εξομοίωση με τις αποδοχές του προέδρου της ΕΕΤΤ που ήταν παράνομες (κατά το μέρος που υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων) διότι καθορίσθηκαν με υπουργική απόφαση η οποία παραβίασε (υπερακοντίζοντας) την σχετική νομοθετική εξουσιοδότηση! Συνέβη πράγματι το εξής, που πέρασε απαρατήρητο (;) από το Μισθοδικείο: Η διάταξη της παρ. 9 του άρθρου 3 του Ν 2867/2000 που εξουσιοδοτούσε τους υπουργούς Οικονομικών και Μεταφορών να καθορίσουν τις αποδοχές του προέδρου της ΕΕΤΤ, τους επέτρεπε να τις καθορίσουν « κατά παρέκκλιση των διατάξεων που ισχύουν» εννοώντας φυσικά διατάξεις κοινών νόμων, κοινής τυπικής ισχύος και όχι συνταγματικές διατάξεις. Όπως όμως δέχεται η ίδια η παραπάνω απόφαση του Μισθοδικείου, η υπουργική απόφαση που καθόρισε αυτές τις αποδοχές, στο βαθμό που αυτές υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων παραβίασε όχι απλά κάποιες μισθολογικού περιεχομένου διατάξεις κοινών νόμων αλλά τα άρθρα 26, 87 και 88 του Συντάγματος και κατέφερε «καίριο πλήγμα κατά της δικαστικής ανεξαρτησίας»! Κατά συνέπεια αυτή η υπουργική απόφαση εκδόθηκε κατά (ανεπίτρεπτη) παρέκκλιση από συνταγματικές διατάξεις, πράγμα για το οποίο δεν ήταν ( και δεν μπορούσαν να είναι) εξουσιοδοτημένοι από το νομοθέτη οι παραπάνω υπουργοί (που, επαναλαμβάνω, εξουσιοδοτήθηκαν να παρεκκλίνουν μόνο από διατάξεις κοινών νόμων) και άρα η απόφασή τους ήταν παράνομη, αφού στερείτο νομοθετικής εξουσιοδότησης – δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι η Βουλή που εξουσιοδότησε τους υπουργούς δεν είχε συντακτική εξουσία. Παγιδεύτηκε δηλαδή το Μισθοδικείο στην ίδια την αδηφάγο και κατασκευασμένη από τους ίδιους τους δικαστές παραδοχή ότι αποδοχές μεγαλύτερες από τις δικαστικές είναι αντισυνταγματικές! Δεν είχε δικαίωμα να προχωρήσει στην δικαστική επέκταση των παράνομων αποδοχών του προέδρου της ΕΕΤΤ, διότι όπως δέχεται και η αριθμ. 95/2012 απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, απ’ αφορμή μιας δίκης για την δικαστική επέκταση του γνωστού επιδόματος των 186 ευρώ σε κατηγορία υπαλλήλων, η χωρίς νομοθετική εξουσιοδότηση υπουργική απόφαση καθορισμού των αποδοχών μιας κατηγορίας υπαλλήλων, επειδή γι’ αυτόν το λόγο είναι παράνομη, δεν μπορεί να επεκταθεί δικαστικά σε άλλη κατηγορία υπαλλήλων. Το Μισθοδικείο όμως με αυτή την αριθμ. 13/2006 απόφασή του επεξέτεινε τις παράνομες, ελλείψει νομοθετικής εξουσιοδότησης της υπουργικής απόφασης που τις καθόρισε, αποδοχές ενός ατόμου, του προέδρου της ΕΕΤΤ , σε όλους τους δικαστές και τα μέλη του ΝΣΚ, ενεργούς και συνταξιούχους. Πιο τερατώδη και σατανική τριτενέργεια τέτοιου παράνομου δικαιώματος δεν θα μπορούσε κανείς να φαντασθεί! Ερωτάται όμως: Ηθελημένα και ενσυνείδητα, δηλαδή με δόλο το Μισθοδικείο παρέβλεψε αυτήν την «λεπτομέρεια», ότι δηλαδή οι επεκτεινόμενες αποδοχές του προέδρου της ΕΕΤΤ ήταν παράνομες και ότι η συγκεκριμένη εξομοίωση διέφερε κατά αυτό το ειδοποιό στοιχείο (παρανομία) από τις άλλες που προηγήθηκαν και αποτέλεσαν νομολογιακή πατέντα; Εγώ όσο κι αν είμαι έξαλλος με το Μισθοδικείο, δεν πιστεύω ότι υπήρξε δόλος. Μάλλον έγινε λάθος, υπήρξε αβλεψία. Μάλλον έβαλε ο διάολος την ουρά του, ένας παράξενος διάολος, όργανο της θείας δίκης! Εν πάση περιπτώσει όμως σημασία δεν έχει τι πιστεύω εγώ ως προς το στοιχείο του δόλου. Σημασία έχει τι θα προκύψει από την εισαγγελική έρευνα. Πάντως σίγουρα κανείς δεν θα βρεθεί να υποστηρίξει – και φυσικά ούτε, υποθέτω, ο εισαγγελέας που χειρίζεται την υπόθεση, ούτε ασφαλώς και ο αριπρεπής τέως Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ Φαίδων Κεδίκογλου, Πρόεδρος του Μισθοδικείου – ότι η υπουργική απόφαση καθορισμού των αποδοχών του προέδρου ΕΕΤΤ παραβίαζε μεν συγκεκριμένες συνταγματικές διατάξεις, τα άρθρα 26, 87 και 88, όπως δέχθηκε το Μισθοδικείο, αλλά … δεν παρέκλινε από αυτές και συνεπώς δεν βρισκόταν εκτός νομοθετικής εξουσιοδότησης, δεν ήταν παράνομη! Εγώ αναρωτιέμαι, με τι καρδιά αποφάσιζε ο κ Κεδίκογλου να καταφέρει καίριο πλήγμα κατά της οικονομικής ανεξαρτησίας της Χώρας αρπάζοντας για τους συναδέλφους του δικαστικούς αλλά και για τον εαυτό του δύο δισεκατομμύρια ευρώ από το δημόσιο ταμείο με το πρόσχημα ότι τάχα συνιστούσε «καίριο πλήγμα» κατά της δικαστικής ανεξαρτησίας, της δικής του και όλων των δικαστών, το γεγονός ότι ένα άτομο σε ολόκληρο το δημόσιο τομέα, ο πρόεδρος της ΕΕΤΤ, είχε μεγαλύτερες αποδοχές από τον ίδιο, τότε Πρόεδρο του Αρείου Πάγου! Πως είχε το εγκληματικό θράσος να πει ουσιαστικά, ως πρόεδρος του Μισθοδικείου, στους φορολογούμενους ότι, ΕΠΕΙΔΗ οι αποδοχές κάποιου προσώπου της εκτελεστικής λειτουργίας, του προέδρου της ΕΕΤΤ, είναι μεγαλύτερες από τις δικαστικές, ΕΠΕΙΔΗ αυτό «πληγώνει καίρια τη δικαστική ανεξαρτησία» τη δική μου και όλων των άλλων δικαστών και ΕΠΕΙΔΗ συνεπώς στερείσθε, δύστυχοι φορολογούμενοι , ένα ύψιστο αγαθό, δηλαδή το να δικάζεστε από ανεξάρτητους δικαστές, ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ πρέπει να μας πληρώσει το Κράτος, δηλαδή εσείς, κακόμοιροι, μέσω της φορολογίας, δύο δισεκατομμύρια, για να ξαναγίνουμε οι δικαστές ανεξάρτητοι – και εσείς να γίνετε δούλοι των δανειστών σας !!! Το Μισθοδικείο γνωρίζοντας το ασύλληπτο κόστος της απόφασής του για τον έλληνα φορολογούμενο και ενώ είχε απολύτως νόμιμους και προπάντων δίκαιους και αυτόχρημα εθνικούς (ενόψει του ύψους της απειλούμενης για το Κράτος μας ζημίας) λόγους να το αποτρέψει, δεν το έκανε, παρά την υπό μορφή δικαστικής γνώμης αγωνιώδη έκκληση των καθηγητών νομικής που μετείχαν στη σύνθεσή του ως κατ’ απονομή δικαστές, οι οποίοι, ως μάντεις κακών αλλά μαντεύοντας τα προφανή, είπαν, μειοψηφώντας, ότι η απόφαση αυτή « … θα εξουθενώσει τα οικονομικά της Χώρας, με συνέπεια την πρακτική αδυναμία του Κράτους να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του». Και αυτό ακριβώς έγινε, αφού το δικαστήριο χάρισε τελικά τα δισεκατομμύρια στους δικαστές, ποσά που κατόπιν συμβιβασμού το 2008 μεταξύ του Κράτους και των 6000 δικαστών και μελών του ΝΣΚ «μετριάστηκαν» σε 830.000.000 ευρώ αναδρομικά και σε 195.000.000 ευρώ επιπλέον το χρόνο για την αύξηση των αποδοχών τους. Αλλά αυτή η λεία – διότι, επαναλαμβάνω, περί ληστρικής λείας επρόκειτο – επειδή αποκομίσθηκε στην κρισιμότερη ώρα (2008, έναρξη της παγκόσμιας κρίσης) και επειδή προστέθηκε στα χρέη που μας έπνιγαν, ήταν πράγματι η κρίσιμη ποσότητα που, όπως πρόβλεψαν οι καθηγητές, εξουθένωσε τα οικονομικά της Χώρας, με συνέπεια να μην μπορέσει το Κράτος μας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

    Αλλά η υπόθεση έχει και άλλη πλευρά. Διότι αφού το Μισθοδικείο δέχθηκε (κακώς, κάκιστα αλλά έτσι έκρινε αμετάκλητα) ότι οι αποδοχές του προέδρου της ΕΕΤΤ κατά το μέρος που υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων παραβίαζαν τις παραπάνω συνταγματικές διατάξεις, και αφού μάλιστα – προχωρεί και λέει η νομική λογική – η υπουργική απόφαση που τις καθόρισε βρίσκονταν εκτός των ορίων της νομοθετικής εξουσιοδότησης και άρα ήταν παράνομη, έπρεπε πάραυτα να ανακληθεί από τους τότε, το 2007, υπουργούς Οικονομικών και Μεταφορών, δηλαδή να μειωθούν αναδρομικά οι αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ στο ύψος των αποδοχών των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων, πράγμα που δεν έγινε και εξακολουθεί να μη γίνεται, οπότε ο εισαγγελέας ερευνά με την προκαταρκτική εξέταση και αν τυχόν, όπως υποστηρίζω, θεμελιώνονται ευθύνες αυτών των υπουργών, όπως ερευνά και τυχόν ευθύνες του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους που δεν εισηγήθηκε στους υπουργούς αυτή την νόμιμη και σωτήρια για τα δημόσια οικονομικά ανάκληση, ενώ βάσει του οργανικού του νόμου είχε προς τούτο υπηρεσιακή αρμοδιότητα και υποχρέωση. Να έχουμε δε υπόψη μας ότι τα μέλη του ΝΣΚ είχαν κάθε συμφέρον να μην ανακληθεί αυτή η υπουργική απόφαση, διότι με την ανάκληση θα είχε αφαιρεθεί αναδρομικά το έδαφος πάνω στο οποίο στηρίχθηκε το Μισθοδικείο για την εξομοίωση των δικαστικών αποδοχών προς τις αποδοχές του προέδρου της ΕΕΤΤ και άρα για την ίδια χρυσοφόρα εξομοίωση και των δικών τους αποδοχών, διότι σύμφωνα με το άρθρο 100Α του Συντάγματος οι αποδοχές των μελών του ΝΣΚ είναι ίδιες με τις αποδοχές των δικαστικών λειτουργών. Έτσι ίσως εξηγείται και η χλιαρή υπεράσπιση του Δημοσίου από το ΝΣΚ. Έτσι ίσως εξηγείται το γεγονός ότι δεν πρόβαλε εκ μέρους του Δημοσίου στο Μισθοδικείο ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος του ενάγοντος δικαστού (άρθρα 25 Συντ. και 281 ΑΚ), ενώ δεν υπάρχει πιο ανήθικη και πιο αντικοινωνική και καταχρηστική πράξη από το να παίρνεις τις υπερβολικές αποδοχές ενός μόνο ανά την επικράτεια ατόμου, του προέδρου ΕΕΤΤ, και να τις καθιστάς αποδοχές όλων των λειτουργών της δικαστικής και ( κατά το Ζ ψήφισμα ) της νομοθετικής εξουσίας, σίγουρα δε, κατά το άρθρο 100Α του Συντάγματος, των ίδιων των μελών του ΝΣΚ! Αν όμως είχε γίνει αυτό το απλό, αν δηλαδή είχε ανακληθεί, νομιμότατα, η υπουργική απόφαση κατά το ποσό που οι αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων και συνεπώς αν αντί να δοθούν δισεκατομμύρια ευρώ στους δικαστές είχε αφαιρεθεί από τον πρόεδρο της ΕΕΤΤ , πιστεύω χωρίς αντίδραση του προσώπου που κατείχε τότε το αξίωμα, κάποιο συγκριτικά τιποτένιο ποσό, μερικές χιλιάδες ευρώ, θα είχε εκλείψει ο νομικός λόγος (μάλλον ο νομικός παραλογισμός) που στήριξε τα αναδρομικά και τις αυξήσεις των δικαστών και των μελών του ΝΣΚ. Και φυσικά δεν θα τολμούσε να αντιδράσει ο δικαστικός συνδικαλισμός, δεν θα έβγαζε υλακές το βουβόσκυλο … Τι θα έλεγε; Μην μειώνετε τις αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ, που το ίδιο το Μισθοδικείο έκρινε ως αντισυνταγματικές, γιατί έτσι μας αφοπλίζετε, γίνεται εκ των υστέρων άσφαιρη η αριθμ. 13/2006 απόφαση αυτού του δικαστηρίου και με τι θα ληστέψουμε εμείς το δημόσιο ταμείο; Μήπως όμως και οι τότε υπουργοί Οικονομικών και Μεταφορών σκόπιμα δεν ανακάλεσαν την απόφαση για τις αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ, με την πονηρή σκέψη ότι μετά από την απόφαση 13/2006 του Μισοδικείου θα αυξηθούν οι αποδοχές αυτών των ίδιων ως βουλευτών και υπουργών (πράγμα που απέτρεψε η κοινωνική κατακραυγή), αφού κατά τη νομοθεσία οι αποδοχές των βουλευτών (βουλευτική αποζημίωση) είναι ίδιες με τις αποδοχές του Προέδρου του Αρείου Πάγου και οι αποδοχές των υπουργών (και του πρωθυπουργού και του Προέδρου της Δημοκρατίας, που προς τιμή τους αποποιήθηκαν την βρώμικη παροχή της βρώμικης απόφασης του Μισθοδικείου) υπολογίζονται με έναν συντελεστή επί της βουλευτικής αποζημίωσης; Και αν κοντά σε αυτά προστεθεί ότι η ανάκληση αυτής της υπουργικής απόφασης θα έθετε αυτόματα θέμα κάθετης μείωσης των αποδοχών όλων των αδρόμισθων του δημόσιου τομέα ενώ αντιθέτως η διατήρησή της δημιουργούσε σε κάποιους ελπίδες δυσθεώρητης αύξησης (όπως πχ στον κ Καμίνη, που ενθαρρυνόμενος από την βρώμικη απόφαση του Μισθοδικείου προσέφυγε στις 3.7.2009 στα δικαστήρια ζητώντας αποζημίωση από το Δημόσιο 289.220,08 ευρώ στη βάση απαίτησης για μισθολογική εξίσωσή του, ως Συνήγορος του Πολίτη, με τον πρόεδρο της ΕΕΤΤ!), εύκολα παρασύρεται κανείς στην υποψία μήπως ένα ολόκληρο πολυάνθρωπο και παλιάνθρωπο κατεστημένο προνομιούχων του δημόσιου τομέα συνωμότησαν, οι αλήτες, να δοθούν τελικά τα δισεκατομμύρια στους δικαστές για να φουσκώσουν μέχρι σκασμού και οι δικές τους αποδοχές αντί να αφαιρεθεί κάποιο ποσό από τον πρόεδρο της ΕΕΤΤ και αυτό να προκαλέσει μείωση και των δικών τους αποδοχών!

    Και προχωρώ: Αφού λοιπόν το Μισθοδικείο έκρινε ότι οι αποδοχές οποιασδήποτε κατηγορίας λειτουργών ή υπαλλήλων του δημόσιου τομέα που υπερβαίνουν τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων είναι αντισυνταγματικές και άρα παράνομες, είχε υπηρεσιακό καθήκον κάθε αρμόδιος στο Ελεγκτικό Συνέδριο ή στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ή όπου αλλού να εκδώσει εναντίον όσων λάμβαναν τέτοιες αποδοχές ( δηλαδή τα λεγόμενα golden boys του δημόσιου τομέα, κυρίως στις ανεξάρτητες αρχές και στις ΔΕΚΟ) καταλογιστική πράξη και να διατάξει την επιστροφή τους. Σημειώνω ότι η παρανομία τέτοιων αποδοχών υπήρχε, υπό το πρίσμα των παραδοχών της νομολογίας περί αντισυνταγματικότητας όσων αποδοχών υπερβαίνουν τις δικαστικές, και πριν το νόμο 3691/2008 που ήδη, αναγνωρίζοντας κατά κάποιο τρόπο την προϋπάρχουσα παρανομία, απαγορεύει με ειδική διάταξη αποδοχές στον δημόσιο τομέα μεγαλύτερες από εκείνες του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Εγώ στην αναφορά μου στην εισαγγελική αρχή διατυπώνω την άποψη ότι υπάρχουν ευθύνες όσων παρέλειψαν την έκδοση των καταλογιστικών πράξεων που προανέφερα. Και ο εισαγγελέας ερευνά… Και γιατί να μην ερευνήσει αυτές τις παραλείψεις και ο πολυχρονεμένος στο αξίωμα (από το 2004!) Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ Ρακιτζής (δικαστικός και ο ίδιος και ωφελημένος από το Μισθοδικείο) για να δικαιώσει, είπερ ποτέ και νυν, την αποστολή του; Έχει κάτι καλύτερο να κάνει προς χάριν όσων διαθέτουν έστω και μια στάλα συμπόνιας για το Κράτος μας;

    Θα πω το εξής, χωρίς προσποιητή ταπεινοφροσύνη. Μελέτησα αυτήν την υπόθεση εξαντλητικά, σε βάθος, σε έκταση και από κάθε πλευρά της, ορατή και αθέατη. Είμαι περήφανος ότι επιτέλεσα πατριωτικό καθήκον. Κάποιος σκεπτικιστής φίλος μου, νομικός (που ασπάζεται απολύτως τις νομικές απόψεις μου επί του θέματος) μου είπε ότι ο αντίπαλος στον αγώνα μου είναι τόσο δυνατός που μοιάζει σα να πήρα έναν κασμά και πάω να ρίξω τα Ιμαλάϊα… Τέτοια συστήματα προνομίων, μου είπε, δεν διαλύονται εύκολα… Η απάντησή μου είναι: Θα πέσουν τα Ιμαλάια, όχι βέβαια από κάποια ηράκλεια δύναμη, που τέτοια εγώ φυσικά δεν έχω, αλλά διότι είναι από τη βάση μέχρι την κορυφή τόσο σάπια που φτάνει το αγωνιστικό πείσμα και ενός μόνο γνώστη της κατάστασης για να τα ρίξει. Και άλλωστε εγώ δεν είμαι μόνος. Έχω συμμάχους… Αν χρειασθεί θα ακουστούν φωνές στήριξης πολύ δυνατές και πολύ γνώριμες στο κοινό … Προπάντων έχω στο πλευρό μου την ιδέα της αληθινής Δικαιοσύνης, οπλισμένη με νομικά επιχειρήματα που, όπως αναγνωρίζουν ονομαστοί νομικοί σε συνομιλίες μας, είναι ακαταμάχητα. Και να πω εδώ ότι η προσπάθειά μου είχε ήδη κάποιο αποτέλεσμα, όχι ασήμαντο. Πράγματι, αποκαλύπτω ότι μου είχε τηλεφωνήσει παλιότερα υπουργός Δικαιοσύνης και με ευχαρίστησε που ενίσχυσα την επιχειρηματολογία του Υπουργείου απέναντι στις μισθολογικές εμμονές των δικαστών… Κάτι ήταν και αυτό… Αλλά πέραν αυτού, ήδη πάντως υπάρχει προς την πλευρά της αλήθειας και της πραγματικής Δικαιοσύνης ένα δικανικό «κεκτημένο», ένα δεδομένο αποφασιστικής σημασίας που ανήγγειλα ως είδηση: Ότι για το θέμα διεξάγεται εισαγγελική έρευνα (αν ο εισαγγελέας δεν έβρισκε κάποια ποινικού χαρακτήρα νομική βάση στην αναφορά μου, θα την είχε θέσει, σύμφωνα με την δικονομία, στο αρχείο) που βέβαια δεν ξέρω που θα καταλήξει αλλά πάντως μπορεί και να κεραυνοβολήσει κάποιους θεωρούμενους άτρωτους! Και αν υλοποιηθούν όλες οι νομικές ευχέρειες σε αυτήν την υπόθεση, ίσως προκληθεί ο εξαναγκασμός επιστροφής τεράστιων ποσών από τα διάφορα golden boys. Βέβαια, για να γίνουν αυτά χρειάζεται πολύ στιβαρός χειρισμός της υπόθεσης από εδώ και πέρα…

    Πρέπει συνεπώς, νομίζω, να επαγρυπνούμε παρακολουθώντας την εξέλιξη της υπόθεσης, όχι φυσικά για να πιεσθεί η εισαγγελική αρχή στην κατεύθυνση να καλέσει κάθε τυχόν υπεύθυνο να λογοδοτήσει για την δημοσιονομική συμφορά που προκάλεσαν τα γεγονότα που εξετάζει αλλά διότι ο λαός πρέπει σε σοβαρά θέματα, όπως το προκείμενο, να ελέγχει τη λειτουργία των κρατικών εξουσιών, πρωτίστως μάλιστα της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της, και για τον πρόσθετο λόγο ότι αυτοί βαρύνονται και με το ότι για να προστατέψουν τα παράνομα προνόμιά τους, έκαναν, αυτοί οι φρουροί του Συντάγματος , πολύμηνη απαγορευμένη από το Σύνταγμα απεργία. Και μάλιστα έρχονται τώρα κάποιοι δικαστές να κοροϊδέψουν ξετσίπωτα και με ανήκουστη αυθάδεια το λαό, λέγοντας στις τελευταίες δικαστικές αποφάσεις που έκριναν το θέμα των 830.000.000 ευρώ των αναδρομικών ότι τα έδωσε το κράτος στους δικαστές όχι επειδή εκβιάσθηκε με την ληστρική αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου αλλά γιατί τάχα από το 2003 μέχρι το 2007 φορτώθηκαν οι δικαστές και τα μέλη του ΝΣΚ με μεγάλη πρόσθετη δουλειά λόγω των οικονομικών μεταναστών και των Ολυμπιακών Αγώνων! Γι αυτό, λένε, πήραν βραβείο 140.000 ευρώ μέσο όρο ο καθένας! Αλλά επειδή είμαστε πολίτες δημοκρατικού πολιτεύματος και όχι σταβλισμένα χαϊβάνια, και επειδή κανείς μας δεν είναι τόσο βλάκας για να χάψει τέτοιες μπούρδες (που εκφέρθηκαν για να αποτραπεί η επιδίκαση αναδρομικών και στους συνταξιούχους βουλευτές, οπότε θα γινότανε σάλος και θα λουζόταν το Μισθοδικείο τις συνέπειες της αισχρής απόφασής του) και επειδή οι δικαστές δεν είναι κάποια προνομιούχα κάστα (ας το καταλάβουν, όσο και αν τους τσούζει, ότι δεν ζούμε στην εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου που έλεγε κολακεύοντας τους δικαστές και ταπεινώνοντας τους δημόσιους υπαλλήλους ότι «Εκεί όπου θα τελειώνει η υπαλληλική ιεραρχία θα αρχίζει πάντοτε η δικαστική» !!!) αλλά απλοί εργαζόμενοι είναι και αυτοί όπως όλοι μας, που η δουλειά τους είναι να απονέμουν ευσυνείδητα και κατά Νόμο το δίκαιο στο λαό και όχι να του το τρώνε οι ίδιοι, όπως το έκαναν με το ληστρικό Μισθοδικείο, επειδή λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, γι’ αυτό έχουμε όλοι μας κάθε λόγο και καθήκον να παρακολουθούμε την πορεία της εισαγγελικής έρευνας που διεξάγεται για το θέμα αυτό, των δικαστικών αναδρομικών και της κραιπάλης όλων των άλλων προνομιούχων σε βάρος του δημόσιου ταμείου.

    Εγώ στα πλαίσια της προκαταρκτικής εξέτασης κλήθηκα και κατέθεσα. Και δίνω στη δημοσιότητα τα παραπάνω διότι ευθύς εξαρχής της σχετικής αρθογραφίας μου στο περιοδικό ΕΝΩΠΙΟΝ, όργανο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, και αλλού, καθώς και στην αναφορά μου στην εισαγγελική αρχή έδειξα ότι θεωρώ ότι όλα πρέπει να δημοσιεύονται, όλα να φωτίζονται, όλα ανοιχτά μπροστά στο λαό, διότι πρέπει να καταλάβουμε με χειροπιαστά πλέον στοιχεία και όχι με λόγια του αέρα ότι από την οικονομική χρεωκοπία μας προηγήθηκε η προδοσία των θεσμών από πολλούς λειτουργούς τους. Αλλά ενώ οι άλλοι δείχνουν τουλάχιστον κάποια μεταμέλεια, οι δικαστές δεν δίστασαν να ασελγήσουν κατά του Συντάγματος με την πολύμηνη απαγορευμένη απεργία που έκαναν διεκδικώντας τη διατήρηση των παράνομων προνομίων που οι ίδιοι αποφάσισαν για τους εαυτούς τους! Τόσο αμετανόητοι! Μου θυμίζουν την παροιμία που λέμε οι πόντιοι για τον λύκο, που την ώρα που του διάβαζαν πάνω στο κεφάλι του τα τέσσερα ευαγγέλια για μετάνοια και συγχώρηση, εκείνος ρωτούσε τον ίδιο τον παπά, Που βόσκουν τα πρόβατά του, να πάει να τα φάει! (Τον λύκον ετραυαγγέλιζαν κ’ εκείνος ερώτανεν, Πόπα, τα πρόατα σ’ μέρ είν’!). Πάντως θα πω – και ας φανεί αντιφατικό – ότι οι τελευταίες περικοπές των δικαστικών αποδοχών παραήταν υπερβολικές, έστω και αν αυτές είχαν «επιτευχθεί» με απαράδεκτο και ληστρικό τρόπο.

    Δεν έχω φυσικά τίποτε απολύτως προσωπικό με τους δικαστές! Αντίθετα, ως δικηγόρος τους γνώρισα ως έντιμους και ευσυνείδητους ανθρώπους. Τι έχουν πάθει όμως με αυτά τα μισθολογικά τους και μας απογοήτευσαν, δίνοντας την εντύπωση ότι προσβλήθηκαν μαζικά από τον βάκιλο της φιλαργυρίας! Και αποδίδω ατομική ευθύνη στον κάθε δικαστή και όχι αορίστως στο σώμα, σε κάθε δικαστή που άσκησε προσωπική αγωγή στο Μισθοδικείο, το οποίο έχει συσταθεί για να δικάσει 50 – 60 υποθέσεις και μπουκώθηκε με 5.000 – 6.000 αγωγές!

    Μετά την δημοσιονομική κατάρρευση και την γενική, κατά το μέτρο του καθενός μας, πτώχευση, οι πριν την κρίση συμπεριφορές όλων μας αποκτούν άλλο νόημα και η αξίωση κάθε πατριώτη και νομιμόφρονα πολίτη να δοθούν εξηγήσεις για τα αίτια και τους αίτιους, έχει θεριέψει! Πρόσφατα μάθαμε ότι σέρνονται στο κακουργιοδικείο για απιστία κατά του Κράτους μας ένας πρώην αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και πλειάδα άλλων αξιωματικών. Εγώ δεν ξέρω φυσικά τι έγινε, αν και δεν διανοούμαι ότι συνωμότησαν όλοι αυτοί για να βλάψουν την πατρίδα. Να πω μάλιστα με την ευκαιρία ότι η απόλυτη νομιμοφροσύνη και η απόλυτη σιωπή του στρατεύματος, είναι σήμερα ίσως η μεγαλύτερη εγγύηση της δημοκρατίας μας! Για φαντασθείτε τι θα γινόταν αν και οι εν ενεργεία στρατιωτικοί συμπεριφέρονταν για τα επαγγελματικά τους όπως οι δικαστές, που ωστόσο υπάγονται στις ίδιες με τους στρατιωτικούς συνταγματικές απαγορεύσεις! Αφού πάντως η Δικαιοσύνη, αντί να κατευνάσει την δίκαιη αλλά επιβλαβή εκδικητική μανία που κατέλαβε το λαό, δείχνει με ευκολία στους άλλους το δρόμο προς τα ποινικά ακροατήρια, θα ήταν άκρως ενδιαφέρον να έρθουν σε αυτά και κάποιοι λειτουργοί της για να μας εξηγήσουν, αλλά από το εδώλιο, αν πράγματι κόστιζε δύο δισεκατομμύρια ευρώ (τόσα και περισσότερα έβγαζε η βρώμικη απόφαση 13/2006 του Μισθοδικείου, που κάπως περιορίστηκαν με τον παραπάνω συμβιβασμό) η αθώα φράση του άρθρου 88 του Συντάγματος που διέστρεψαν ερμηνευτικά και που λέει ότι «Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους», κάτι άλλωστε – δηλαδή αμοιβή ανάλογη με την εργασία – που σε μια δίκαιη κοινωνία πρέπει να ισχύει για όλους τους εργαζόμενους ως φυσικό δίκαιο, χωρίς να χρειάζεται να γράφεται στα Συντάγματα. Να μας εξηγήσουν μάλιστα πως γίνεται να περνά από ένα ανώτατο δικαστήριο, το Μισθοδικείο, απαρατήρητη η παρανομία, όπως εξήγησα, μιας υπουργικής απόφασης, του καθορισμού των αποδοχών ενός ατόμου, του προέδρου ΕΕΤΤ, και αντιθέτως να γίνεται αυτή νομικό πρόσχημα για πακτωλό χρημάτων προς όλους τους δικαστές. Λοιπόν, Δικαιοσύνη, απολογήσου! Συχνά ακούμε στην τηλεόραση να λένε κάποιοι, όταν οδηγούνται στα δικαστήρια, ότι «Έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη». Και εγώ έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη αλλά της… Ουγκάντα! Θα (ξανα)έχω εμπιστοσύνη και στην ελληνική Δικαιοσύνη όταν θα δω ειλικρινή μεταμέλεια γι’ αυτό που έγινε, όταν δηλαδή θα παραδεχθούν ταπεινά οι δικαστές ολοφυρόμενοι μπροστά στο λαό ότι, ανεξάρτητα ακόμη και από κάθε νομιμοφάνεια, που ούτε τέτοια δεν υπήρξε παρά μόνο ξεκάθαρη, ωμή παρανομία, τα στυγερά αναδρομικά τους και η απίστευτη αύξηση που πήραν το 2008 ήταν ληστεία και ότι η υπεράσπιση της λείας με την πολύμηνη απαγορευμένη από το Σύνταγμα απεργία τους ήτανε προδοσία! Και θα είμαι ευχαριστημένος από τη λειτουργία της Δικαιοσύνης, αν στρέψει την – λανθασμένη αλλά δεδομένη και «ισχύουσα αντί της αληθείας», ως παραγομένη από αμετάκλητες αποφάσεις – νομολογία για τις δικαστικές αποδοχές εναντίον των πρώην προυχόντων του δημόσιου τομέα και τους εξαναγκάσει με τη δύναμη του Νόμου να επιστρέψουν στο αδικημένο Κράτος μας όσες αποδοχές υπερέβαιναν το ηθικό μέτρο, αν δηλαδή καταστήσει αυτήν τη νομολογία από εργαλείο καταστροφής που ήταν στα χέρια των δικαστών μέσο τεράστιας δημοσιονομικής ωφέλειας στα ίδια χέρια. Λοιπόν, ο τρώσας και ιάσεται. Και ο τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο εκτίθεται σε βασικές γραμμές στην αναφορά μου προς την εισαγγελική αρχή, η οποία αναφορά έδωσε κίνητρο για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης και αυτή κίνητρο για τη σύνταξη του παρόντος κειμένου, το οποίο τελειώνω εδώ κάνοντας έκκληση για διάδοσή του στα ΜΚΔ, για λόγους, όπως είπα, ελέγχου της λειτουργίας των κρατικών εξουσιών από το λαό.

    http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/09/blog-post_7973.html

  7. Τα επτά golden boys της ΕΠΟ!

    06.07.2016

    Εγγραφο-φωτιά για υπέρογκες αμοιβές (ως και 150.000 ευρώ) το 2014 σε στελέχη της Ελληνικής Ομοσπονδίας

    Ρεπορτάζ
    Γιώργος Σηφάκης

    Για ακόμα μία φορά η ΕΠΟ προκαλεί με το… αμαρτωλό παρελθόν της. Ενα έγγραφο που κυκλοφόρησε στις τάξεις της αντιπολίτευσης έκανε άνω κάτω τις ενώσεις και την Ελληνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Συγκεκριμένα, την ώρα που ο ελληνικός λαός βιώνει τραγικές οικονομικές καταστάσεις με μείωση μισθών, συντάξεων και βρίσκεται στο όριο της φτώχειας, υπάρχουν τα golden boys της ΕΠΟ που αμείβονταν το 2014 με μισθούς που προκαλούν… σοκ!

    Πρόκειται για ασύλληπτες -ειδικά για την εποχή των Μνημονίων- αμοιβές που εμφανίζονται να περιλαμβάνονται σε ατομικές συμβάσεις και εγκρίθηκαν απευθείας με την ηγεσία της ΕΠΟ. Στη συγκεκριμένη επιστολή που κυκλοφόρησε αναφέρονται επτά ονόματα και τα λιγότερα χρήματα είναι αυτά ενός στενού συγγενικού προσώπου κορυφαίου στελέχους της ΕΠΟ, το οποίο φέρεται ότι έλαβε το 2014 ποσόν ύψους 48.390 ευρώ.

    Το εν λόγω κορυφαίο στέλεχος όμως εμφανίζεται ότι εισέπραξε για το ίδιο έτος από την ΕΠΟ 153.869 ευρώ, όντας το Νο 1 στη σχετική λίστα!
    Στο Νο 2… ισοβαθμούν δύο υπάλληλοι με ετήσιες απολαβές ύψους 129.638 ευρώ και 129.280 ευρώ!

    Ακολουθούν έτερος κορυφαίος υπάλληλος με αποδοχές 120.000 ευρώ και ένας λιγότερο προβεβλημένος με 109.553 ευρώ.

    «Δεν το ξέραμε»

    Στην τελευταία θέση της σχετικής λίστας ένας άλλος (πρώην πλέον) υπάλληλος με 86.674 ευρώ για το 2014. Τα υπέρογκα ποσά παρουσιάζονται να έχουν καταβληθεί το 2014 και εστάλησαν με τη μορφή ενημέρωσης σε διάφορες ΕΠΣ. «Η πλειοψηφία των ενώσεων δεν γνωρίζει αυτές τις απολαβές των συγκεκριμένων υπαλλήλων, όταν η τελευταία οικονομική ενίσχυση των ΕΠΣ ήταν 4.000 ευρώ από τα ταμεία της ΕΠΟ μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα» τονιζόταν χαρακτηριστικά. Να σημειώσουμε πάντως ότι τα χρήματα προέρχονται κατά κύριο λόγο από τη FIFA, αλλά αντί να πηγαίνουν για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου πηγαίνουν σε υπαλλήλους που ζουν ως βασιλιάδες.

    Από την άλλη, στην Αθήνα θα βρίσκεται σήμερα ο επιτετραμμένος της FIFA για το «ελληνικό πρόβλημα» Κ. Κουτσοκούμνης. Θα συναντηθεί σήμερα με τους κ. Γκιρτζίκη και Κοντονή με αφορμή την εμπλοκή που έχει προκύψει έπειτα από την άρνηση της ΕΠΟ να εγκρίνει το τελικό σχέδιο του κώδικα δεοντολογίας που της έστειλε η FIFA. Τέλος, ΠΑΟΚ και ΠΑΟ ζητούν την ανάδειξη πρωταθλητή μέσα από τα πλέι οφ, ενώ αρνητικές παρουσιάστηκαν οι περισσότερες ΠΑΕ στο ενδεχόμενο να μειωθούν οι ομάδες της Σούπερ Λιγκ.

    http://www.dimokratianews.gr/content/64301/ta-epta-golden-boys-tis-epo

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s