ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΝΟΜΟΙ «ΚΟΚΤΕΙΛ»

 

Αρχίζω με ένα απόσπασμα από κείμενο του  Σταύρου Τσίπρα :

“Οι πηγές (κανόνες και αρχές) του δικαίου συγκροτούν σύστημα και είναι δομημένες ιεραρχικώς, όπου στην κορυφή (αν και πλέον όχι αναμφίλεκτα σε σχέση με το δίκαιο της Ε.Ε.) βρίσκεται το Σύνταγμα. Οι υπόλοιποι κανόνες δικαίου ( Νόμοι , Κανονισμός της Βουλής , Υπουργικές αποφάσεις κτλ. ), θα πρέπει να εναρμονίζονται προς τις συνταγματικές διατάξεις είτε προβλέπουν κύρωση (sanction) είτε όχι ,ενώ Βουλή και Κυβέρνηση δεν θα πρέπει να τις εκλαμβάνουν ως ευχές!

Ο νομοθέτης έχει επιλέξει ως καταλληλότερο τρόπο να γίνονται οι νόμοι γνωστοί στους πολίτες τη δημοσίευση τους στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Μάλιστα εξαιτίας της ταχύτητας που θεσπίζονται οι νόμοι, ήδη από το Σύνταγμα του 1911 και κατόπιν και από το Σύνταγμα του 1927 είχε προβλεφθεί ότι δεν θα πρέπει να παρεμβάλλονται άσχετες διατάξεις στους νόμους, ώστε να γνωρίζουν οι βουλευτές τι ψηφίζουν και οι πολίτες ποιο είναι το ισχύον Δίκαιο. Το ίδιο επαναλαμβάνει και στη σημερινή του μορφή, το (ξεχασμένο) άρθρο 74 § 5 του Συντάγματος που ορίζει ότι νομοσχέδιο (προερχόμενο από την Κυβέρνηση) ή πρόταση νόμου (προερχόμενη από τη Βουλή) που περιέχει διατάξεις άσχετες με το κύριο αντικείμενό τους ’’δεν εισάγεται για συζήτηση’’. Επίσης αναφέρει ότι προσθήκη (δηλαδή πρόταση Βουλευτή ή Υπουργού σε κατατεθέν νομοσχέδιο ή σε κατατεθείσα πρόταση νόμου, η οποία έχει διαφορετικό περιεχόμενο από το περιεχόμενο της συγκεκριμένης διάταξης του αρχικού νομοσχεδίου ή της αρχικής πρότασης νόμου, και προτείνεται αντ’ αυτής) ή τροπολογία (δηλαδή πρόταση Βουλευτή ή Υπουργού σε κατατεθέν νομοσχέδιο ή σε κατατεθείσα πρόταση νόμου, με την οποία προστίθενται νέες ρυθμίσεις επί πλέον των περιλαμβανομένων στο αρχικό νομοσχέδιο ή στην αρχική πρόταση νόμου) άσχετη με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου ή της πρότασης νόμου ‘’δεν εισάγεται για συζήτηση’’. Τέλος το άρθρο 74 § 5 του Συντάγματος αναφέρει ότι ‘’σε περίπτωση αμφισβήτησης αποφαίνεται η Βουλή’’.

Όμως ο Κανονισμός της Βουλής (στο άρθρο 85 § 2) διαφοροποιεί και υποβαθμίζει, το νόημα της διάταξης του Συντάγματος (74 § 5) που διατυπώνει με σαφήνεια ότι δεν μπορεί να συζητηθεί και πολύ περισσότερο να ψηφιστεί νόμος που περιέχει διατάξεις άσχετες με το κύριο αντικείμενο, με την αλλαγή της διατύπωσης σε: ‘’νομοσχέδια ή προτάσεις νόμου δεν πρέπει να περιέχουν άσχετες διατάξεις’’. Επιπρόσθετα ουσιαστικά αποκλείεται η δυνατότητα της Βουλής να ‘’αποφαίνεται’’, σε περίπτωση αμφισβήτησης, αν μια διάταξη είναι σχετική ή όχι με το κύριο αντικείμενο του νόμου, αφού μόνο ο υπουργός (!) ή γραπτώς τριάντα Βουλευτές (!) μπορούν να προτείνουν την ‘’αμφισβήτηση’’ ! (Σύμφωνα με το ισχύον άρθρο 101 § 6 του Κανονισμού της Βουλής, που αναφέρει μόνο την περίπτωση της άσχετης προσθήκης ή τροπολογίας νόμου). Συνεπώς τίθεται ζήτημα αντισυνταγματικότητας του ίδιου του Κανονισμού της Βουλής, όσο και αν αυτό φαντάζει περίεργο σε κάποιον μη νομικό.

Οι ανωτέρω διατάξεις είναι οι συχνότερα παραβιαζόμενες και μάλιστα διαχρονικά (χωρίς κανένας να διαμαρτύρεται για αυτό), γεγονός που ενισχύεται από το ότι όλα τα δικαστήρια (όταν τίθεται θέμα αντισυνταγματικότητας σε σχέση με μία ή περισσότερες διατάξεις του Συντάγματος) εξετάζουν μόνο την αντίθεση του ‘’περιεχομένου’’ των νόμων προς το Σύνταγμα, (σύμφωνα με τα άρθρα 93 § 4 , 87 § 2 του Συντάγματος) και ότι αφορά τη διαδικασία έκδοσης και δημοσίευσης του νόμου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, δηλαδή τα λεγόμενα εξωτερικά τυπικά στοιχεία του νόμου (βλ. και άρθρο 42 του Συντάγματος) Αντιθέτως τα σχετικά με τη διαδικασία κατάθεσης, επεξεργασίας, συζήτησης και ψήφισης του νόμου χαρακτηρίζονται ως εσωτερικά τυπικά στοιχεία του νόμου (interna corporis) που θεωρούνται ότι ανήκουν στην κυριαρχική δικαιοδοσία της Βουλής και δεν ελέγχονται από τη δικαστική εξουσία (διαχρονικά κρατούσα άποψη). Συνεπώς ότι αφορά τη κοινοβουλευτική διαδικασία από την είσοδο ενός νομοσχεδίου στην Βουλή μέχρι την έξοδο του από αυτή και την όδευσή του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν ελέγχεται δικαστικά.

Όσα προηγουμένως αναφέρθηκαν, δηλαδή ο παροπλισμός της Βουλής να ‘’αποφαίνεται’’ σε σχέση με τη δυνατότητα υποβολής της αμφισβήτησης και ο μη δυνατότητα ελέγχου μετέπειτα από τα δικαστήρια, έχουν ως αποτέλεσμα σοβαρότατα οικονομικά θέματα με τεχνικούς όρους, να εισάγονται με διατάξεις σε νόμους με τελείως διαφορετικό κύριο αντικείμενο, που είναι ζήτημα, κατά πόσο οι βουλευτές κατανοούν τελικά τι πραγματικά ψηφίζουν. Παρακάτω παρατίθενται ενδεικτικά κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις άσχετων παρεμβολών (διατάξεων) σε νόμους με διαφορετικό κύριο αντικείμενο. Οι συγκεκριμένοι νόμοι εύστοχα έχουν χαρακτηριστεί ήδη από το 1952 ως «κουρελούδες» ή «Νόμοι Κοκτέιλ».

Ενδεικτικά παραδείγματα :

-Στο νόμο 3872 της 3ης Σεπτεμβρίου του 2010 που αφορά, την ‘’εκτέλεση περιηγητικών πλόων από πλοία με σημαία τρίτων χωρών με αφετηρία ελληνικό λιμένα και άλλες διατάξεις’’, εμφανίζεται «ως δια μαγείας» διάταξη (άρθρο 7) που αυξάνει το ποσό (που μέχρι τότε ήταν 30 δις) των παρεχόμενων εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου προς τις τράπεζες για την ενίσχυση της ρευστότητας της οικονομίας .. κατά 25 δισεκατομμύρια ευρώ!

-Στο νόμο 4056 της 12ης Μαρτίου του 2012 που αφορά, την ‘’κτηνοτροφία και τις κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις και άλλες διατάξεις’’ (μάλλον συμβολική επιλογή), εισάγεται διάταξη (το άρθρο 21 § 1) που αυξάνει το ποσό των εγγυήσεων (προς την Τράπεζα της Ελλάδος) .. κατά 30 δισεκατομμύρια ευρώ!! Αξίζει να αναφερθεί δε ότι στην ανωτέρω διάταξη δεν αναφέρεται ούτε ειδικότερος τίτλος ούτε καν το ποσό (των 30 δις) σε ευρώ, όπως στις υπόλοιπες περιπτώσεις (1-4), αλλά μία αύξηση 50%, σε σχέση με το ποσό (60 δις) που είχε δοθεί από τα προηγούμενα σχετικά νομοθετήματα. [Αναλυτικότερα: Με την αρχική απόφαση της 6ης Μαΐου 2011 του Υφυπουργού Οικονομικών είχαν δοθεί 15 δις ευρώ ως όριο των εγγυήσεων προς την Τράπεζα της Ελλάδος. Κατόπιν με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) στις 14/9/2011 αυξήθηκε το ποσό στα 30 δις ευρώ. Αργότερα με το πρώτο άρθρο του Νόμου 4031 της 9ης Δεκεμβρίου του 2011 κυρώθηκε η ΠΝΠ, όμως με το δεύτερο άρθρο του ίδιου νόμου(!), το ποσό αυξήθηκε εκ νέου στα 60 δις ευρώ. Τέλος με το νόμο για την κτηνοτροφία αυξήθηκε επιπλέον 50%]. Η φαντασία στην εξουσία! Διαβάζοντας λοιπόν κάποιος τον συγκεκριμένο νόμο, διαπιστώνει ότι μετά από 20 άρθρα που αφορούν τα ζώα, τις κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις, τα πρόχειρα καταλύματα των ζώων, τα βοοειδή, τα προβατοειδή, τα αιγοειδή και την κτηνοτροφία, εμφανίζεται «με αλεξίπτωτο» το άρθρο 21 που αφορά το χρηματοπιστωτικό τομέα. Για του λόγου το αληθές ιδού το περίφημο άρθρο 21 παράγραφος 1, κρυμμένο στο νόμο 4056 του 2012, όπως ακριβώς ψηφίσθηκε από τη Βουλή!


‘’Άρθρο 21. Ρυθμίσεις θεμάτων χρηματοπιστωτικού τομέα.’’
1. Το προβλεπόμενο, στο πρώτο εδάφιο της υπ. αριθμ. 2/43219/0025/6.5.2011 απόφασης του Υφυπουργού Οικονομικών (Β΄ 1143), όπως τροποποιήθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 1 της, από 14.9.2011, Πράξης Νομοθετικού Περιεχόμενου (Α΄ 203), η οποία κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 4031/2011 (Α΄ 256) και αυξήθηκε με το άρθρο δεύτερο του ν. 4031/2011, συνολικό ποσό εγγύησης, αυξάνεται κατά πενήντα τοις εκατό (50%)’’.

Τα παραπάνω ενδεικτικά παραδείγματα σε σχέση με μία ενδεικτική συνταγματική διάταξη, μόνο ακροθιγώς έθιξαν ορισμένα σοβαρά ζητήματα που αφορούν τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και ασφαλώς δημιουργούν πολλαπλά ερωτηματικά. Οι περισσότεροι από τους ανωτέρω νόμους θεσπίζονται από τη Βουλή ταχυδακτυλουργικά, ψηφίζονται με την «ταχύτητα του φωτός», με αμφίβολα κριτήρια και διαδικασίες, θέτοντας σοβαρό θέμα αν και κατά πόσο οι βουλευτές που τους ψηφίζουν αντιλαμβάνονται πραγματικά το περιεχόμενο τους. Η ίδια η Βουλή έχει θεσπίσει άρθρο στον Κανονισμό της Βουλής που είναι ζήτημα αν συμβαδίζει ή παραβιάζει το Σύνταγμα. Κορυφαίας σημασίας ζητήματα εμφανίζονται «ως δια μαγείας» σε άσχετους νόμους και μάλιστα διαχρονικά. Τα δύο παραδείγματα νόμων με τις «κρυμμένες» άσχετες διατάξεις που αναφέρθηκαν, που δεν είναι δυστυχώς τα μόνα σε τέτοιας κορυφαίας σημασίας δημοσιονομικά ζητήματα, αφορούν 55 δισεκατομμύρια ευρώ. Στην ουσία το συνολικό μέγεθος όλων των θυσιών των ελλήνων από το 2010 μέχρι το Σεπτέμβρη του 2012, που φθάνει σε σύνολο τα 49 δισεκατομμύρια ευρώ κατά δήλωση του Υφυπουργού Οικονομικών, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα μέτρα του Νοεμβρίου του 2012, είναι τόσα λίγα, ώστε ίσα-ίσα καλύπτουν ως οικονομικό μέγεθος, τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν δανειστεί μέχρι στιγμής δια νόμου από την Τρόικα για το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας! “

ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΒΕΒΑΙΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΟΜΟΘΕΤΟΥΝ 

Δείτε τι λέει ένα μόνο από τα άρθρα του και μετά ρίξτε μια ματιά στα νομοθετήματα τους. Θα δείτε ότι κανένα δεν πληροί αυτές τις προϋποθέσεις !

Ν. 4048/2012, ΦΕΚ 34/Α/23.02.2012

Άρθρο 2

Αρχές της καλής νομοθέτησης

1. Η ποιότητα των ρυθμίσεων διασφαλίζεται με την τήρηση των αρχών καλής νομοθέτησης, όπως είναι ιδίως:
α. Η αναγκαιότητα.
β. Η αναλογικότητα (καταλληλότητα, εύλογη σχέση μέσου και σκοπού με υιοθέτηση του λιγότερο επαχθούς μέτρου).
γ. Η απλότητα και η σαφήνεια του περιεχομένου των ρυθμίσεων.
δ. Η αποφυγή αποκλινουσών από την κατά περίπτωση γενική πολιτική ή αντιφατικών ρυθμίσεων.
ε. Η αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα με συνεκτίμηση τόσο των θεμελιούντων τη ρύθμιση των οικονομικών και άλλων στοιχείων, όσο και των συνεπειών της ρύθμισης.
στ. Η διαφάνεια.
ζ. Η επικουρικότητα και λογοδοσία με τον προσδιορισμό των αρμόδιων οργάνων εφαρμογής των ρυθμίσεων.
η. Η ασφάλεια δικαίου.
θ. Η προσβασιμότητα στις ρυθμίσεις και με ηλεκτρονικά μέσα.
ι. Η δυνατότητα υποβολής προτάσεων σχετικών με τις ρυθμίσεις κατά το στάδιο της κατάρτισης και της αξιολόγησης της εφαρμογής τους (ανοιχτή διαδικασία).
ια. Η ισότητα των φύλων.
ιβ. Η δημοκρατική νομιμοποίηση.
2. Οι αρχές της καλής νομοθέτησης εφαρμόζονται:
α. κατά την κατάρτιση και αξιολόγηση νόμων και κανονιστικών πράξεων,
β. κατά την απλούστευση, με την τροποποίηση ή κατάργηση διατάξεων, την αναμόρφωση και την κωδικοποίηση, καθώς και κατά την ενσωμάτωση του κοινοτικού δικαίου,
γ. κατά την κατάρτιση προτάσεων νόμου.

ΓΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΑΛΗΘΕΣ δείτε μόνο δυο νόμους που θέσπισαν αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου 4048/2012 ! 

– Ν. 4060 ΦΕΚ 65/Α/22.03.2013 (132 σελίδες): Κύρωση της από 14/03/2012 ΠΝΠ  Έγκριση Σχεδίου Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.), της Ελληνικής Δημοκρατίαs, του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Τ.Χ.Σ.) και της Τράπεζας της Ελλάδος και παροχή εξουσιοδοτήσεων για την υπογραφή της Κύριας Σύμβασης  (EFSF) και τροποποίηση νόμου 2322/1995 (Α΄143). 

– Ν.4079, ΦΕΚ 180/Α/20.09.2012 : Κύρωση και τροποποίηση τριών ΠΝΠ (ΦΕΚ 94/Α/2012ΦΕΚ 103/Α/2012ΦΕΚ Α 127 / 29.05.2012 ήτοι, οι ΠΝΠ 16,17,18 του ΚΑΤΑΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ) και άλλες διατάξεις του Υπουργείου Οικονομικών. 

 Όσο για τους βουλευτές που ψηφίζουν χωρίς να καταλάβουν τι, ή χωρίς να διαβάζουν καν το νομοσχέδιο, η θέση τους είναι στη φυλακή. 

Με υλικό από:

https://justiceforgreece.wordpress.com/2013/01/18/238-δισεκατομμύρια-λόγοι-επιδότησης-βοο/

http://dikastis.blogspot.gr/2012/02/blog-post_7837.html

https://justiceforgreece.wordpress.com/2013/11/27/πραξεισ-νομοθετικου-περιεχομενου-07-10-2009-11/

Advertisements

2 comments on “ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΝΟΜΟΙ «ΚΟΚΤΕΙΛ»

  1. ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

    Στο ίδιο προαναφερόμενο νόμο 4056 και πάλι στις άλλες διατάξεις ( ως συνήθως …)
    και συγκεκριμένα στο άρθρο 19 «Καταργούμενες διατάξεις» αναφέρονται όλες οι διατάξεις και τα άρθρα άλλων συναφών, λογικά, νόμων που καταργούνται.
    ΣΥΝΑΦΩΝ; Κούνια που σας κούναγε!
    Για δείτε την β κατά σειρά διάταξη που καταργείται…
    «β) Το άρθρο 4 του ν. 3399/2005 (Α΄89) καταργείται μετά τις 30.6.2012.»
    Ας πάμε λοιπόν να δούμε τον νόμο 3399 του 2005, τι λέει αυτός:

    Ο νόμος 3399/2005 έχει δημοσιευθεί στο ΦΕΚ 155 Α/2005 και αφορά στην «Κύρωση της Συμφωνίας υπό μορφή επιστολών μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Ανγκουίλα σχετικά με την αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών όσον αφορά τα έσοδα από αποταμιεύσεις υπό την μορφή τόκων»!!!

    Δηλαδή ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ!

    Το δε καταργηθέν άρθρο 4 «Αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών», προέβλεπε τα εξής:

    1) Η αρμόδια αρχή του συμβαλλομένου μέρους στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο φορέας πληρωμής, κοινοποιεί τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 8 της οδηγίας στην αρμόδια αρχή του άλλου συμβαλλόμενου μέρους κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου.

    2) Η κοινοποίηση πληροφοριών διεξάγεται αυτομάτως τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, εντός εξαμήνου μετά τη λήξη του φορολογικού έτους, στο συμβαλλόμενο μέρος του φορέα πληρωμής, για το σύνολο των τόκων που καταβλήθηκαν κατά τη διάρκεια του έτους αυτού.

    3) Στο πλαίσιο της παρούσας Συμβάσεως, τα συμβαλλόμενα μέρη προβαίνουν στην ανταλλαγή πληροφοριών κατά τρόπο σύμφωνο προς τις διατάξεις του άρθρου 7 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ.
    (Το άρθρο 8 προβλέπει ότι “η παρούσα Σύμβαση παραμένει σε ισχύ εφόσον δεν την καταγγείλει ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη …με κοινοποίηση της καταγγελίας τουλάχιστον 6 μήνες από το τέλος οιουδήποτε ημερολογιακού έτους..)

    Το πιάσατε το νόημα; Στις 12/3/2012 αποφασίστηκε επισήμως και στις 30/6/ 2012 έπαψε να ισχύει το μέρος της σύμβασης που έδινε αυτόματα πληροφορίες στο ελληνικό κράτος για το ποιος έχει και πόσα χρήματα, τα οποία τοκίζονται στον φορολογικό παράδεισο της Ανγκουίλα.
    Τα κόμματα της …πραξικοπηματικής trilateral κυβέρνησης της Β δανειακής, δεν ήθελαν να κοινοποιούνται στο ελληνικό κράτος τέτοια πράγματα! Αλλά πού έχωσε αυτή τη διάταξη;
    Την έχωσε μέσα στα βουστάσια, με την ελπίδα ότι δεν θα πέσει κανένα αδιάκριτο μάτι…Δυστυχώς για αυτούς, έπεσε!!!

    Κατά τα άλλα οι πολιτικοί μας φωστήρες και σωτήρες αγωνίζονται να πατάξουν την φοροδιαφυγή; Τρίχες! Το μόνο που θέλουν είναι να κουκουλώσουν τις δικές τους παρανομίες! Ακόμη και ο Άλ Καπόνε θα ζήλευε την τέχνη τους! Αναρωτιέται κανείς τι κάνουν και συνεδριάζουν με τις ώρες καθημερινά; Αγωνίζονται να σώσουν την Ελλάδα ή να κουκουλώσουν μέσα στα βουστάσια, τους θησαυρούς τους από τους φορολογικούς παραδείσους της Ανγκουίλα; Και την φοροδιαφυγή την εντοπίζουν μόνο στο πρόσωπο κάθε μισθωτού, συνταξιούχου και κάθε Έλληνα ανέργου που μάζευε τις οικονομίες του στην τράπεζα.

    Μήπως είναι τυχαίο ότι δεν πρόκειται να δοθούν στην δημοσιότητα από την Ελβετία, τα ονόματα όσων μεγαλόσχημων έχουν βγάλει τα χρήματά τους και τα κατέθεσαν στις Τράπεζες της Ζυρίχης και της Γενεύης;;; Μήπως υπήρξε πάλι άνωθεν παρέμβαση;

    Η παραπάνω είδηση έφτασε στα χέρια μας από μια απλή, καθημερινή γυναίκα, την κυρία Σοφία. Την ρωτήσαμε εάν είναι δημοσιογράφος, διότι έκανε πραγματική δημοσιογραφική έρευνα προκειμένου να διασχίσει τα βουστάσια για να φτάσει στους φορολογικούς παραδείσους της Ανγκουίλα! Με υπογραφή μάλιστα του Προέδρου της Δημοκρατίας και του μισού υπουργικού συμβουλίου!
    Η κυρία Σοφία μας είπε: «Δεν είμαι δημοσιογράφος, αρωματοθεραπεύτρια είμαι, με πολλές επαγγελματικές δυσκολίες, όπως οι περισσότεροι, αλλά αισιόδοξη!! Είναι αστείο αλλά όση σχέση έχει ο 3399 με τον 4056, τόση έχει κι αρωματοθεραπεία με την δημοσιογραφία!!! Το βασικό είναι ότι έχω διαολιστεί με αυτά που γίνονται και θέλω να προσφέρω κι εγώ κάτι για την απελευθέρωση της πατρίδας μας. Όχι άλλη σαπίλα κι εκμετάλλευση.

    Με το πρόσχημα της φοροδιαφυγής που το έχουν κάνει σημαία, προσπαθούν να μας πάρουν και τα σπίτια μας.

    Είμαι μια γυναίκα που έχει βγει από το κομματικό μαντρί γιατί αγαπάει την πατρίδα της, που βλέπει το ξεπούλημα, που δυσκολεύεται να επιβιώσει και που δεν σκοπεύει να κλαφτεί και να το βάλει κάτω».

    Εμείς ρωτάμε τον ΣΔΟΕ: Θα παρέμβει ή όχι;

    makeleio.gr

    http://hellenicrevenge.blogspot.com/2012/09/blog-post_5371.html

  2. 31/3/14
    Τα πολυνομοσχέδια και οι άσχετες διατάξεις

    τοῦ Νικολάου Σταυριανίδη, Ἐφέτου Διοικητικῶν Δικαστηρίων

    Ἡ παράγραφος 5 τοῦ ἄρθρου 74 τοῦ Συντάγμος ὁρίζει ὅτι : “…Νομοσχέδιο ή πρόταση νόμου που περιέχει διατάξεις ἄσχετες μέ τό κύριο ἀντικείμενό τους, δέν εἰσάγεται γιά συζήτηση. Προσθήκη ἤ τροπολογία ἄσχετη μέ τό κύριο ἀντικείμενο τοῦ νομοσχεδίου ἤ τῆς πρότασης νόμου δέν εἰσάγεται γιά συζήτηση…. Σέ περίπτωση ἀμφισβήτησης ἀποφαίνεται ἡ Βουλή”.

    Συνεπῶς, τά πολυνομοσχέδια εἶναι ἀντισυνταγματικά, διότι ἀντιβαίνουν ἐξ ὁρισμοῦ στήν παράγραφο 5 τοῦ ἄρθρου 74 τοῦ Συντάγμος. Κατά πάγια νομολογία τῶν δικαστηρίων, δέν εἶναι ἁρμόδια τά δικαστήρια νά κρίνουν τήν ἀντισυνταγματικότητα αὐτήν, ἀλλά ἡ Βουλή.

    Ἡ Βουλή, ὅταν παρά τήν συνταγματική ἀπαγόρευση, εἰσάγεται σέ αὐτήν γιά συζήτηση ἕνα νομοσχέδιο ἤ μία πρόταση νόμου, πού περιέχει διατάξεις ἄσχετες πρός τό κύριο ἀντικείμενό τους, εἶναι ἁρμόδια νά ἐξετάσῃ τήν ἀμφισβήτηση, καί ἄν αὐτή εἶναι βάσιμη, νά ματαιώσῃ τήν συζήτηση, πού εἶναι καί τό πλέον ὀρθό. Δύναται ὄμως, κατά τήν ἐξέταση τῆς ἀμφισβητήσεως, νά προκρίνῃ ὅτι, γιά πολιτικούς ἤ καί ἄλλους λόγους, ὑπερτέρου δημοσίου συμφέροντος, πρέπει νά προχωρήσῃ στήν συζήτηση τοῦ νομοσχεδίου ἤ τῆς προτάσεως νόμου, εἴτε χωρίς τίς ἄσχετες διατάξεις, εἴτε καί ὡς πρός αὐτές. Ἡ κρίση δέ αὐτή πρέπει νά πείθει τόν μέσο ἐχέφρονα ἄνθρωπο.

    Ὅταν ὅμως οὐδεμία ἀμφισβήτηση ἐγερθῆ ἐντός τῆς Βουλῆς, αὐτή δέν ἀποφαίνεται καθόλου. Καί συζητοῦνται καί ψηφίζονται πολλές διατάξεις ἄσχετες πρός τό κύριο ἀντικείμενο τοῦ νομοσχεδίου ἤ τῆς προτάσεως νόμου. Τό Σύνταγμα, ὅταν αὐτό γίνεται συχνά, παραμερίζεται. Πρός βλάβη τῆς διαφάνειας τοῦ δημοσίου βίου, καί τῆς δημοκρατικῆς ἀσκήσεως τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας.

    Ὅταν μία τέτοια κατάσταση χρονίσῃ, ἐμφανίζονται καί τά πολυνομοσχέδια, φαινόμενο σήψεως τῶν δημοκρατικῶν ἠθῶν, πού ἀποδεικνύει σοβαρή φθορά τῆς λειτουργίας τῆς δημοκρατίας καί παραπέμπει σέ ὑποκρυπτόμενη διαφθορά καί διασπάθιση τοῦ δημοσίου χρήματος.

    Συνεπῶς, τά πολυνομοσχέδια ὅπως καί ἡ ἐπανειλημμένη ψήφιση ἀσχέτων διατάξεων, καθιστοῦν πρόδηλο ὅτι δέν πρόκειται καθόλου πλέον γιά ἐσωτερικό θέμα τῆς λειτουργίας τῆς Βουλῆς. Ὑπάρχει θεραπεία;

    Μία ἐκδοχή θά ἦταν νά ἀλλάξουν στάση τά δικαστήρια καί δή τά ἀνώτατα, καί νά παραπέμπουν στήν Βουλή τίς ἀμφισβητήσεις ἀντισυνταγματικότητας πού ἐγείρονται ἐνώπιόν τους, σχετικά μέ τήν ἰσχύ διατάξεων ἀσχέτων πρός τό κύριο ἀντικείμενο τοῦ νόμου, καθώς καί σχετικά μέ τήν ἰσχύ ὁλόκληρων πολυνομοσχεδίων. Τοῦτο, ἐννοεῖται, ὅταν ἡ Βουλή δέν ἀποφάνθηκε καθόλου ἤ ἀποφάνθηκε αὐθαιρέτως. Πολιτικά, κάτι τέτοιο θά λειτουργοῦσε ὡς ἕνα ἰδιότυπο ἀναβλητικό “βέτο” καί θά ἔθετε πρό τῶν εὐθυνῶν της τήν Βουλή. Καί τοῦτο, διότι θα συνεπαγόταν νομικῶς τήν ἀναστολή ἰσχύος τῶν ἐπίμαχων διατάξεων, μέχρις ὅτου ἡ Βουλή ἀποφανθῆ ἐπί τοῦ δικαιολογημένου ἤ μή τῆς ἀμφισβητήσεως, καί περί της ἐγκυρότητος τῆς συζητήσεως καί ψηφίσεως. Θα ἀπέτρεπε δέ καί τήν Βουλή ἀπό τήν συνέχιση τέτοιων πρακτικῶν, ὑπονομευτικῶν τῆς δημοκρατίας, γιά τό μέλλον.

    Ἐξ ἄλλου, θα μποροῦσε νά γίνῃ δεκτό ἀπό τά δικαστήρια, ὅτι ἄγνοια νόμου συγχωρεῖται κατ’ ἀρχήν στούς πολίτες, ὅταν οἱ κανόνες δικαίου περιλαμβάνονται σέ ρυθμίσεις ἄσχετες πρός τό κύριο ἀντικείμενο τοῦ νόμου ἤ σέ διατάξεις πολυνομοσχεδίων (πλήν ἐάν ἀποδειχθῆ ὅτι αὐτοί τίς ἐγνώριζαν ἤ ὅτι δέν τίς ἐγνώριζαν ἐκ βαρείας ἀμελείας τους). Ὁμοίως, καί ἡ Διοίκηση καί τά Δικαστήρια, θά μποροῦσε νά γίνῃ δεκτό ὅτι δύνανται ἀλλά δέν ὑποχρεοῦνται νά γνωρίζουν καί νά ἐφαρμόζουν τίς ἐν λόγῳ ἄσχετες διατάξεις καί τίς διατάξεις τῶν πολυνομοσχεδίων.
    Ἐν τούτοις, τό πρόβλημα τῶν ἀσχέτων διατάξεων καί τῶν πολυνομοσχεδίων, δέν εἶναι στόν πυρῆνα του πρόβλημα γνώσεως τῶν νόμων. Ἡ διασπορά ἀσχέτων ρυθμίσεων καί δυσερμηνεύτων διαταγῶν σέ πολλούς νόμους, ἐν εἴδει …”δυσαρέστων ἐκπλήξεων ” γιά τόν μέσο πολίτη ἀλλα καί … “λαχείων” γιά τόν μέσο “ἐνδοκράτορα” (δική μου ἀπόδοση τῶν λέξεων insider, lobbyist, listed beneficiary κ.ο.κ.) , εἶναι πρόβλημα τόσον ἀσκήσεως διοικήσεως ὅσον καί ὑφαρπαγῆς συντακτικῆς ἐξουσίας.
    Εἰδικότερα, διά μέσου ἀκριβῶς τοῦ ἀδήλου καί ὑπερβολικῶς λεπτομερειακοῦ χαρακτῆρος πολλῶν ρυθμίσεων, δυσνοήτων, δυσερμηνεύτων, μέχρι καί ὑπολανθανουσῶν, ἀσκεῖται διοίκηση καί ἀναλαμβάνεται συγκεκαλυμμένως συντακτική ἐξουσία, τυπικῶς μέν ὑπό τοῦ συνταγματικοῦ νομοθέτου, στήν πραγματικότητα δέ ὑπό ὁμάδων συμφερόντων ἤ λόμπυ ἤ κέντρων ἐξουσίας, πού οὔτε δημοκρατικῶς ἐκλέγονται, οὔτε δημοκρατικῶς ἐλέγχονται.

    Γι’ αὐτό τόσο οἱ ἄσχετες διατάξεις σέ νόμους μέ ἄλλο ἀντικείμενο, ὅσο καί τά πολυνομοσχέδια – ἐν μέσῳ κακότεχνων “βελτιώσεων” ἄλλων διατάξεων, πού φέρουν σύγχυση καί στόν πλέον εἰδήμονα νομικό περί τοῦ τί ἐν τέλει ἰσχύει – βρίθουν ἀπό οὐσιαστικά ἀντισυνταγματικές ρυθμίσεις (συχνότατα παραβιάζουν, ἄλλες περισσότερο καί ἄλλες λιγώτερο, τήν ἀρχή τῆς ἰσότητος). Ἑπομένως, οἱ ἄσχετες διατάξεις σέ νόμους μέ ἄλλο ἀντικείμενο, καθώς καί ὅλες οἱ διατάξεις τῶν πολυνομοσχεδίων, πρέπει νά ἀντιμετωπίζονται ἀπό τά δικαστήρια ὡς ἀντισυνταγματικές “κατά τεκμήριο”, δηλαδή πολύ εὐκολώτερα ἀπό τίς λοιπές, τίς κανονικά καί κατά τό Σύνταγμα, ψηφισμένες διατάξεις.

    Ἄλλο δέ, ὁ σκοπός τοῦ νόμου, καί ἄλλο τό ἀντικείμενό του. Διάφοροι σκοποί ψευδῶς συστεγάζονται κάτω ἀπό γενικόλογες ἀοριστίες τοῦ τύπου : “ἡ ἀντιμετώπιση τῆς κρίσεως…κ.λ.π.”, ἤ ” ἡ θέση σέ ἐφαρμογή σχεδίων διασώσεως τῆς οἰκονομίας, τῶν δεῖνα νόμων καί τῶν ἑξῆς ἑτέρων νομοθετημάτων…”. Τό ἀντικείμενο τοῦ νόμου ὁριοθετεῖται ἀπό τόν κλάδο τοῦ δικαίου στόν ὁποῖο οἱ ρυθμίσεις του κυρίως ἀφοροῦν, καί ἀπό τούς ἀποδέκτες (κατά κατηγορίες ἀποδεκτῶν μέ κοινό παρονομαστή, ἤ μέ τοπικό προσδιορισμό) ὅσων ὁ νόμος ἐντέλλεται ἤ σχεδιάζει (ἀνά ὑπουργεῖο, ἤ ὡς πρός τήν ἤδη θεσμοθετημένη, ἤ ἐφ’ ἑξῆς ἀναγκαία, συναρμοδιότητα ὑπουργείων). Συνεπῶς τό ἀντικείμενο τοῦ νόμου δέν ὁρίζεται αὐθαιρέτως ἀπό κανέναν ἀλλά προκύπτει ἀπό τήν φύση τοῦ περιεχομένου του.

    http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/03/blog-post_1536.html

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s