Το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων

05/04/2015

γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η οικονομική τεκμηρίωση του γεγονότος ότι, τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα δεν είχαν σκοπό ούτε την εξυγίανση της, ούτε την προστασία των συμφερόντων των δανειστών της – αλλά τη λεηλασία και την καταστροφή της

«Κατ’ αρχήν θεωρούμε πως η φράση «πολιτική λύση», την οποία ακούμε συνεχώς στην Ελλάδα, είναι εκτός τόπου και χρόνου, όσον αφορά γενικότερα τις χώρες της Ευρωζώνης και τα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουν – τα οποία είναι οικονομικά, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οπότε απαιτούνται αριθμοί και όχι θεωρίες.  

Από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση της χώρας μας, η οποία ουσιαστικά επικαλείται μία τέτοια «λύση», δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει – αφού μπορεί πάρα πολύ εύκολα να τεκμηριώσει ότι, τα σημερινά δεινά της Ελλάδας είναι το αποτέλεσμα των μνημονίων που της επιβλήθηκαν από την Τρόικα (εξαιρώντας βέβαια τα θεσμικά προβλήματα, στα οποία οφειλόταν η μέχρι τότε κακή οικονομική της κατάσταση, η οποία όμως δεν την καθιστούσε αυτόματα χρεοκοπημένη).   

Μπορεί επίσης να αποδείξει ότι, οδηγήθηκε σκόπιμα στα χέρια του ΔΝΤ, με τη χρήση παραποιημένων στατιστικών, οι οποίες αύξησαν τεχνητά το έλλειμμα και το χρέος – ενώ υπήρξε μία καταστροφική διαχείριση της κρίσης, από την τότε πολιτική της ηγεσία (άρθρο), η οποία δύσκολα μπορεί να ερμηνευθεί, εάν δεχθεί κανείς πως η κυβέρνηση της δεν ήταν ενδοτική.  

Στο θέμα τώρα της πολιτικής των μνημονίων που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, με δήθεν στόχο την εξυγίανση της οικονομίας της, θα τεκμηριώσουμε με αριθμούς το αποτρόπαιο έγκλημα, το οποίο συντελέσθηκε μεταξύ των ετών 2010 και 2014 – μεταξύ άλλων με τη βοήθεια ενός κειμένου γερμανών συναδέλφων μας, έτσι ώστε να μην θεωρηθεί ότι οφείλεται στην ελληνική «ιδιοτέλεια» μας.

Θα αναφερθούμε δε ειδικά στα αποτελέσματα τους όσον αφορά την εξέλιξη του ΑΕΠ, του δημοσίου ελλείμματος και του χρέους – αποδεικνύοντας πως ο αποκλειστικός και μόνο στόχος της δήθεν εξυγίανσης, δεν ήταν η διαφύλαξη των συμφερόντων των διεθνών δανειστών της χώρας μας, αλλά η λεηλασία και η καταστροφή της.

Περαιτέρω, η τεκμηρίωση που θα ακολουθήσει καθιστά εύλογη την απαίτηση διαγραφής ενός μεγάλου μέρους του χρέους της Ελλάδας, έτσι όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά η κυβέρνηση (ανάλυση) – κάτι που δυστυχώς αναίρεσε πρόωρα, πριν ακόμη ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, γεγονός που αποτελεί το μακράν μεγαλύτερο λάθος της.

Σε κάθε περίπτωση, χωρίς την ονομαστική διαγραφή του δημοσίου χρέους, τουλάχιστον κατά 50%, καθώς επίσης την παροχή αναπτυξιακής βοήθειας προς την Ελλάδα ύψους περί τα 20 δις €, σε συνδυασμό με την προστασία του τραπεζικού της συστήματος, το παιχνίδι θα τελειώσει εις βάρος μας (άρθρο) – ενώ η λύση που οφείλει να επιτευχθεί θα πρέπει να είναι ριζική, επειδή θα ήταν έγκλημα να βρεθούμε ξανά σε μία ανάλογη θέση.

Από τη δική μας πλευρά, πρέπει να αναμορφωθούν όλοι ανεξαιρέτως οι Θεσμοί, με κάθε αυστηρότητα, έτσι ώστε να υπάρξει ένα λειτουργικό, ορθολογικό Κράτος Δικαίου – το οποίο δεν λειτούργησε ποτέ μέχρι σήμερα ενώ, χωρίς αυτό, είναι αδύνατον να επιβιώσει η χώρα μας, στις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης.

Αυτό οφείλει να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα μας είτε εντός, είτε εκτός του ευρώ – αν και εμείς θεωρούμε πως η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν είναι μεν συνώνυμη με τη συντέλεια του κόσμου, αλλά θα οδηγούσε σε μία τρομακτική καταστροφή, την οποία δεν είναι απαραίτητο να βιώσουμε«.

Ανάλυση

Εισαγωγικά, μία ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, η οποία δεν είναι εύκολα εφικτή ηθικά, νομικά και οικονομικά, ενώ θα μπορούσε φυσικά να χρεοκοπήσει εντός του ευρώ (ανάλυση), δεν θα ήταν καταστροφική μόνο για την ίδια – ειδικότερα για τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα.

Αντίθετα, θα μπορούσε να είναι η αρχή του τέλους της νομισματικής ένωσης, ενώ θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου για το παγκόσμιο σύστημα – στο οποίο έχουν συσσωρευτεί τεράστια βουνά χρεών (άρθρο), αδύνατον να αντιμετωπιστούν χωρίς μία διεθνή συνδιάσκεψη που θα αφορά την καταπολέμηση τους.

Ανεξάρτητα όμως από το τι θα ακολουθήσει, εμείς οφείλουμε να ερευνήσουμε τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα, μεταξύ των ετών 2010 και 2014, με υπαίτιο την πολιτική που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από την Τρόικα – εν πρώτοις με τη βοήθεια του Πίνακα Ι που ακολουθεί:.

Πίνακας Ι: Μέτρα εξυγίανσης στην Ελλάδα, σε δις €, σε τιμές του 2010

Έτη / μέτρα 2010 2011 2012 2013 2014 Σύνολο
             
(Ι) Αύξηση εσόδων 10,00 9,6 5,5 3,2 1,1 29,4
             
(ΙΙ) Δαπάνες 11,2 7,7 5,2 7,2 -2,1 29,2
(α) μεταφορές* 1,8 0,4 1,7 3,8 -0,7 7,00
(β) Δημόσια κατανάλωση 5,5 5,1 3,2 3,7 0,3 17,8
(γ) Δημόσιες επενδύσεις 3,8 2,3 0,3 -0,3 -1,6 4,5
             
Σύνολα Ι+ΙΙ 21,2 17,3 10,7 10,4 -1,0 58,6

Πηγή: Ameco, Eurostat, Gechert-Rannenberg

*Μειώσεις επιδοτήσεων, αφορολογήτων ορίων, κοινωνικών παροχών κοκ.

Από τον Πίνακα Ι διαπιστώνεται πως τα μέτρα λιτότητας που υιοθέτησε η Ελλάδα ήταν «βιβλικών διαστάσεων», μοναδικά στην ιστορία – ενώ, ειδικά τα δύο πρώτα έτη, οι δαπάνες περιορίσθηκαν δραστικά (11,2 δις € το 2010 και 7,7 δις € το 2011), με τα φορολογικά έσοδα να αυξάνονται σε τεράστιο ύψος (10 δις € το 2010 και 9,6 δις € το 2011).

Συνολικά, η φορολογία αυξήθηκε κατά 29,4 δις € στα πέντε αυτά έτη, ενώ οι δαπάνες μειώθηκαν κατά 29,2 δις € – οπότε τα μέτρα απέδωσαν 58,6 δις €, όσο περίπου η μείωση του ΑΕΠ της χώρας (από 231,1 δις € το 2009, στα 179 δις € περίπου το 2014) – αν και η πτώση του ΑΕΠ ξεκίνησε το 2008, αφού το ΑΕΠ του 2010 ήταν 5% χαμηλότερο από το αντίστοιχο του 2008.

Φαίνεται δε πως η αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση, εφάρμοσε πιστά το πρόγραμμα των δανειστών το 2012, καθώς επίσης το 2013, στο ήμισυ περίπου των προηγουμένων ετών, ενώ το 2014 δεν το έκανε – αλλάζοντας πιθανότατα πορεία, μετά την αποτυχία της στις Ευρωεκλογές. Στον Πίνακα ΙΙ υπολογίζονται τα παραπάνω μέτρα, ως ποσοστά επί του ΑΕΠ του 2009 – έτσι ώστε η εικόνα να είναι καλύτερη:

Πίνακας ΙΙ: Μέτρα εξυγίανσης στην Ελλάδα, ως ποσοστά επί του ΑΕΠ του 2009

Έτη / μέτρα 2010 2011 2012 2013 2014 Σύνολο
             
(Ι) Αύξηση εσόδων 4,2 4,0 2,3 1,3 0,5 12,3
             
(ΙΙ) Δαπάνες 4,7 3,2 2,2 3,00 -0,9 12,2
(α) μεταφορές* 0,8 0,1 0,7 1,6 -0,3 2,9
(β) Δημόσια κατανάλωση 2,3 2,1 1,4 1,5 0,1 7,4
(γ) Δημόσιες επενδύσεις 1,6 0,9 0,2 -0,2 -0,6 1,9
             
Σύνολα Ι+ΙΙ 8,9 7,2 4,5 4,3 -0,4 24,5

Πηγή: Ameco, Eurostat, Gechert-Rannenberg

*Μειώσεις επιδοτήσεων, αφορολογήτων ορίων, κοινωνικών παροχών κοκ.

Από τον Πίνακα ΙΙ φαίνεται πόσο υψηλά ήταν τα μέτρα, σε σχέση με το ΑΕΠ – ειδικά τα δύο πρώτα χρόνια, με 8,9% το 2010 και 7,2% το 2011. Όπως είναι δε πλέον γνωστό, οι επιδράσεις των μέτρων στην οικονομία μίας χώρας περιγράφονται από τον πολλαπλασιαστή – σύμφωνα με τον οποίο, εάν είναι ίσος με τη μονάδα (1), τότε η μείωση των δημοσίων δαπανών κατά 1 δις €, περιορίζουν το ΑΕΠ επίσης κατά 1 δις €.

Φυσικά υπάρχουν διαφορές στον πολλαπλασιαστή, οι οποίες εξαρτώνται από τα επί μέρους μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται – όπου, με βάση επιστημονικές έρευνες τεκμηριώνεται ότι, οι πολλαπλασιαστές είναι ιδιαίτερα υψηλοί, σε περιόδους ύφεσης. Γενικότερα δε τα φορολογικά μέτρα έχουν σαν αποτέλεσμα χαμηλότερους συγκριτικά πολλαπλασιαστές, οι οποίοι δεν επηρεάζονται τόσο από τις υφέσεις, ενώ η μείωση των δαπανών πολύ υψηλότερους – αυξανόμενους σε περιόδους ύφεσης.

Στο γράφημα που ακολουθεί από τους συγγραφείς της μελέτης, φαίνεται η επίδραση των δημοσιονομικών μέτρων στους πολλαπλασιαστές σε περιόδους ανάπτυξης, σε κανονικές, καθώς επίσης σε συνθήκες ύφεσης (με κόκκινο οι δημόσιες δαπάνες, με μπλε η φορολογία, με πράσινο οι δημόσιες επενδύσεις και με καφέ οι μεταφορές).

Περαιτέρω, ορισμένοι υποστηρίζουν πως στην Ελλάδα, όπως επίσης σε άλλες χώρες με υψηλά επιτόκια δανεισμού (αυξημένες αποδόσεις ομολόγων), η μείωση των δημοσίων δαπανών έχει λιγότερο αρνητικά επακόλουθα – επειδή η πολιτική αυτή συμβάλλει δήθεν στη δημιουργία εμπιστοσύνης των αγορών προς το κράτος, καθώς επίσης στο χρηματοπιστωτικό του σύστημα, οπότε βοηθάει στην αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης. Επομένως ότι, οι πολλαπλασιαστές είναι ιδιαίτερα χαμηλοί σε μία τέτοια δημοσιονομική «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» – οπότε τα μέτρα που λαμβάνονται περιορίζουν λιγότερο το ΑΕΠ.

Εν τούτοις έχει αποδειχθεί πως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, ειδικά σε χώρες που είναι σε μεγάλο βαθμό υπερχρεωμένες – πιθανότατα επειδή οι αγορές υπολογίζουν ότι, τα μέτρα λιτότητας μειώνουν δραστικά τις δυνατότητες ανάπτυξης, δυσχεραίνοντας την εξυγίανση ενός κράτους. Σε κάθε περίπτωση, οι πολλαπλασιαστές στην Ελλάδα ήταν πολλοί υψηλότεροι, από αυτούς που προϋπολόγισε (σκόπιμα) η Τρόικα – με καταστροφικά αποτελέσματα για το ΑΕΠ της χώρας.

Η επίδραση των μέτρων στο ΑΕΠ της Ελλάδας

Εάν συνδυάσει κανείς τα επί μέρους μέτρα με τον εκάστοτε πολλαπλασιαστή τους, στην περίπτωση της ύφεσης, στην οποία βρισκόταν ήδη η Ελλάδα το 2010, τότε υπολογίζεται η επίδραση της πολιτικής λιτότητας στο ΑΕΠ της χώρας – με τα αποτελέσματα να εμφανίζονται στον Πίνακα ΙΙΙ που ακολουθεί:

Πίνακας ΙΙI: Το αποτέλεσμα των μέτρων στο ΑΕΠ (μείωση) σε δις € και σε τιμές 2010

Έτη / μέτρα 2010 2011 2012 2013 2014 Σύνολο
             
(Ι) Αύξηση εσόδων -3,7 -2,6 -1,3 -0,4 0,5 -7,5
             
(ΙΙ) Δαπάνες -21,5 -13,3 -9,8 -14,5 5,0 -54,1
(α) μεταφορές* -4,7 -0,9 -4,0 -9,3 2,1 -16,8
(β) Δημόσια κατανάλωση -9,7 -8,5 -5,3 -5,9 0,00 -29,4
(γ) Δημόσιες επενδύσεις -7,1 -3,9 -0,5 0,7 2,9 -7.9
             
Σύνολα Ι+ΙΙ -25,2 -15,9 -11,1 -14,9 5,5 -61,6

Πηγή: Ameco, Eurostat, Gechert-Rannenberg

*Μειώσεις επιδοτήσεων, αφορολογήτων ορίων, κοινωνικών παροχών κοκ.

Από τον Πίνακα ΙΙΙ διαπιστώνεται ότι, η μείωση των κρατικών δαπανών επηρέασε κατά πολύ περισσότερο την πτώση του ΑΕΠ, συγκριτικά με την αύξηση των εσόδων – κατά 21,5 δις € το 2010, έναντι μόλις 3,7 δις € (συνολικά κατά 25,2 δις € το 2010).

Επίσης πως η κατάσταση αντιστράφηκε το 2014 από την πλευρά του δημοσίου, μετά την αλλαγή πολιτικής της τότε κυβέρνησης (αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,5 δις € από τα έσοδα, καθώς επίσης 5,0 δις € από το μικρότερο περιορισμό των δαπανών.

Συγκεντρωτικά δε χάθηκε ΑΕΠ ύψους 61,6 δις €, όταν το 2013 είχαν ήδη χαθεί 67,1 δις € – τα οποία θα αυξάνονταν περισσότερο, εάν δεν άλλαζε πορεία η κυβέρνηση (χαλάρωση της πολιτικής λιτότητας), οπότε  θα είχε καταστραφεί ολοσχερώς η Ελλάδα. Στον Πίνακα IV που ακολουθεί καταγράφεται το αποτέλεσμα των μέτρων, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ του 2009.

Πίνακας ΙV: Το αποτέλεσμα των μέτρων ως ποσοστό επί του ΑΕΠ του 2009.

Έτη / μέτρα 2010 2011 2012 2013 2014 Σύνολο
             
(Ι) Αύξηση εσόδων -1,5 -1,1 -0.6 -0,1 0,2 -3,1
             
(ΙΙ) Δαπάνες -9,0 -5,6 -4,0 -6,1 2.1 -22,6
(α) μεταφορές* -2,0 -0.3 -1,7 -3,9 0,9 -7,0
(β) Δημόσια κατανάλωση -4,1 -3,5 -2,2 -2,5 0,0 -12,3
(γ) Δημόσιες επενδύσεις -3,0 -1,6 -0,2 0,3 1,2 -3,3
             
Σύνολα Ι+ΙΙ -10,5 -6,7 -4,6 -6,2 2,3 -25,5

Πηγή: Ameco, Eurostat, Gechert-Rannenberg

*Μειώσεις επιδοτήσεων, αφορολογήτων ορίων, κοινωνικών παροχών κοκ.

Είναι προφανές ότι, η μείωση της δημόσιας κατανάλωσης ήταν αυτή που επηρέασε πολύ αρνητικά το ΑΕΠ της χώρας – επίσης πως ο πολλαπλασιαστής των δαπανών ήταν εκθετικά υψηλότερος από τον αντίστοιχο των εσόδων, όσον αφορά το επίπεδο της ύφεσης.

Το ΑΕΠ μειώθηκε στο -28% το 2013, όπου η νέα τότε κυβέρνηση έλαβε πολύ αυστηρά μέτρα – περιοριζόμενο τελικά στο -25,5% για ολόκληρη την πενταετία, λόγω αλλαγής της πολιτικής της το 2014. Άλλοι ερευνητές δε καταλήγουν σε παρόμοια συμπεράσματα, αν και με διαφορετικές μεθόδους (Wren-Lewis 2015).

Ολοκληρώνοντας, στον Πίνακα V φαίνονται τα αποτελέσματα των μέτρων συγκεντρωτικά, για ολόκληρη την πενταετία – τα οποία ήταν πολύ πιο καταστροφικά έως και το 2013, ενώ θα ήταν ακόμη περισσότερο, εάν δεν είχε αλλάξει πορεία η κυβέρνηση το 2014.

Πίνακας V: Το αποτέλεσμα των μέτρων συγκεντρωτικά (2010 – 2014)

Συγκεντρωτικά μεγέθη Σε απόλυτα ποσά Ως ποσοστό επί του ΑΕΠ
     
Ύψος μέτρων 2010-2014 58,6 δις € 24,5% του ΑΕΠ 2009
Αποτελέσματα 2010-2014 (μείωση ΑΕΠ) -61,6 δις € -25,5% του ΑΕΠ 2009
     
Συντελεστής (αποτελέσματα/ μέτρα) 1,06 1,04

 

Ουσιαστικά λοιπόν λήφθηκαν μέτρα ύψους 58,6 δις € ή 24,5% του ΑΕΠ, με αποτέλεσμα να χαθεί ΑΕΠ της τάξης των 61,6 δις € ή του 25,5% του ΑΕΠ του 2010 – αυξάνοντας μεταξύ άλλων τους ανέργους κατά 1.232.000 (απώλεια ΑΕΠ / παραγωγικότητα 50.000 € ανά έτος και ανά άτομο).

Το σενάρια για την εξέλιξη της κρίσης της Ελλάδας

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται τα διάφορα σενάρια, όσον αφορά την εξέλιξη του ΑΕΠ, με άλλες προϋποθέσεις (πηγή). Με τη γαλάζια καμπύλη χωρίς την πολιτική λιτότητας, όπου το ΑΕΠ θα παρέμενε στάσιμο, ανάλογο με αυτό του μέσου της Ευρωζώνης (πράσινη καμπύλη), με την καφέ χωρίς την αύξηση των εσόδων (φορολογία), με την κόκκινη η πραγματική μείωση του, καθώς επίσης (γκρίζα γραμμή) με 2,5% ρυθμό ανάπτυξης.

Είναι προφανές δε πως η παραμονή του ΑΕΠ στα ίδια επίπεδα θα ήταν σημαντική όσον αφορά το δημόσιο χρέος – το οποίο θα ήταν σήμερα στο 137% περίπου του ΑΕΠ, αντί στο 180%, δεν θα είχε αυξηθεί η ανεργία (θα παρέμενε κάτω του 10% χωρίς να κοστίσει τεράστια ποσά στο κράτος), δεν θα χρεοκοπούσαν τόσες επιχειρήσεις, ενώ όλοι οι υπόλοιποι δείκτες της οικονομίας θα ευρίσκονταν σε πολύ καλύτερη θέση.

Τα αποτελέσματα για το έλλειμμα και για το δημόσιο χρέος

Για να μπορέσει κανείς να ερευνήσει τις επιπτώσεις της πολιτικής λιτότητας στο πρωτογενές έλλειμμα, καθώς επίσης στο δημόσιο χρέος, θα πρέπει να κάνει κάποιες υποθέσεις όσον αφορά την ελαστικότητα του προϋπολογισμού, τις πληρωμές των τόκων, καθώς επίσης την εξέλιξη των τιμών – σε ένα υποθετικό σενάριο χωρίς τη λήψη μέτρων.

Όσον αφορά την ελαστικότητα, σε συνθήκες ανάλογες με αυτές των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης υιοθετείται ο συντελεστής 0,47 (πηγή), για τους τόκους αυτοί που πραγματικά πληρώθηκαν, ενώ για τις τιμές ο μέσος της Ευρωζώνης – οπότε ένας αντίστοιχος συντελεστής (deflator). Έτσι καταλήγει κανείς στο γράφημα που ακολουθεί.

Πηγή: Ameco, Gechert-Rannenberg

Στο επάνω μέρος (αριστερή κάθετος), η κόκκινη γραμμή αναφέρεται στο πραγματικό πρωτογενές πλεόνασμα (έλλειμμα έως το 2013), ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, η πορτοκαλί στο ίδιο εάν είχαν επιβληθεί μέτρα μόνο στα έσοδα, ενώ η μπλε εάν δεν είχαν επιβληθεί καθόλου μέτρα λιτότητας.

Όπως φαίνεται από το γράφημα, εάν δεν είχαν επιβληθεί μέτρα λιτότητας (μπλε γραμμή και μπλε στήλες), το πρωτογενές έλλειμμα θα παρέμενε περίπου στα επίπεδα του 2009 (-10%) και λίγο υψηλότερα, ενώ το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ το 2014 θα ήταν περίπου 10 μονάδες χαμηλότερο – επειδή δεν θα είχε μειωθεί το ΑΕΠ. Το βασικότερο όμως όλων θα ήταν το ότι, δεν θα υπήρχε αύξηση της ανεργίας, αφού δεν θα είχε μειωθεί το ΑΕΠ – οπότε η χώρα θα ήταν σε πολύ καλύτερη θέση.

Εναλλακτικά σενάρια

Από το πρώτο γράφημα της ανάλυσης συμπεραίνεται πως οι αρνητικές επιπτώσεις της μείωσης των δαπανών (με εξαίρεση τις δημόσιες επενδύσεις) είναι πολύ χαμηλότερες, όταν η οικονομία δεν ευρίσκεται σε ύφεση. Εάν λοιπόν δεν είχαν επιβληθεί στην Ελλάδα όλα τα μέτρα μαζί, αλλά είχαν επεκταθεί σε μεγαλύτερη διάρκεια, τότε η μείωση του ΑΕΠ δεν θα ξεπερνούσε το 9% αντί του 28% που έφτασε το 2013 – ενώ το πρωτογενές πλεόνασμα θα είχε καλυτερεύσει κατά 20 μονάδες σε σχέση με το ΑΕΠ του 2009, σε όρους ΑΕΠ του 2009. Επομένως, θα ήταν διπλάσιο από το σημερινό, η χώρα θα είχε ήδη εξυγιανθεί, ενώ η ανεργία θα είχε αυξηθεί πολύ λιγότερο.

Από το ίδιο γράφημα φαίνεται πως οι πολλαπλασιαστές, στην περίπτωση αύξησης μόνο των φόρων, είναι πολύ χαμηλοί – ενώ από το δεύτερο γράφημα (πορτοκαλί γραμμή) τεκμηριώνεται ότι, εάν είχαν αυξηθεί μόνο οι φόροι, χωρίς να ληφθούν καθόλου μέτρα στον τομέα των δαπανών, θα υπήρχε ένα πολύ μικρό έλλειμμα το 2014, σχεδόν όσο το πραγματικό πρωτογενές πλεόνασμα που είχε η χώρα.

Την ίδια στιγμή όμως το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ θα ήταν κατά 40% χαμηλότερο (στο 135% του ΑΕΠ περίπου) – γεγονότα που σημαίνουν ότι, τα μέτρα λιτότητας, λόγω των υψηλών πολλαπλασιαστών τους, δεν προσέφεραν τίποτα αλλά, αντίθετα, κατέστρεψαν την οικονομία της Ελλάδας. Επειδή δε οι πολλαπλασιαστές αυτοί ήταν γνωστοί εκ των προτέρων (πηγή), δεν επρόκειτο για λάθος της Τρόικας, αλλά για ένα έγκλημα εκ προμελέτης.

Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν προς το συμφέρον των δανειστών η μη επιβολή όλων μαζί των μέτρων, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα – η υπομονετική επέκταση τους δηλαδή σε περισσότερα χρόνια. Εύλογα λοιπόν συμπεραίνει κανείς πως η Τρόικα είχε εντελώς διαφορετικές προθέσεις – οι οποίες ήταν αντίθετες τόσο με την εξυγίανση Ελλάδας, όσο και με τα οικονομικά συμφέροντα των δανειστών της.

Μεταξύ αυτών των προθέσεων ήταν ασφαλώς η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της Ελλάδας, αφού προηγουμένως πιέζονταν οι τιμές σε εξευτελιστικά επίπεδα, καθώς επίσης η επιβολή του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρωζώνη (εργατική νομοθεσία, μείωση μισθών κοκ.).

Επίλογος

Οι οικονομικές μελέτες, καθώς επίσης οι αριθμοί που υποχρεωτικά τις συνοδεύουν, είναι ασφαλώς πολύ κουραστικές – ειδικά για όσους δεν έχουν την απαιτούμενη εκπαίδευση. Είναι όλως απολύτως απαραίτητες, επειδή τεκμηριώνουν όλα όσα πραγματικά συμβαίνουν σε μία χώρα – τα οποία πρέπει να γίνονται κατανοητά από τους Πολίτες της, έτσι ώστε να είναι σίγουροι για όλα όσα πρεσβεύουν και απαιτούν.

Στην περίπτωση της Ελλάδας αποδεικνύεται με αναμφισβήτητους αριθμούς ότι, επρόκειτο για ένα έγκλημα εκ προμελέτης εκ μέρους της Τρόικας – το οποίο έχει ζημιώσει τους Πολίτες σε βαθμό που ούτε καν διανοούνται, από κάθε πλευρά. Με κριτήριο δε την κατάρρευση των τιμών των παγίων (ακίνητα, μετοχές κοκ.), τις χρεοκοπίες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την ανεργία, την κατακόρυφη πτώση του ΑΕΠ, των εισοδημάτων κλπ., η ζημία που έχει προκληθεί στη χώρα υπερβαίνει το 1 τρισεκατομμύριο € – χωρίς απολύτως καμία διάθεση υπερβολής.

Επομένως, η διαγραφή μέρους του δημοσίου χρέους, καθώς επίσης η έγκριση ενός αναπτυξιακού προγράμματος για την αναβίωση του παραγωγικού μηχανισμού της Ελλάδας, είναι τα ελάχιστα που πρέπει να απαιτηθούνως αποζημίωση για την τρομακτική καταστροφή που προκλήθηκε στην πατρίδα μας από την Τρόικα.

Στα πλαίσια αυτά, πρέπει να στηριχθεί, καθώς επίσης να πιεστεί η κυβέρνηση, έτσι ώστε να απαιτήσει αυτά ακριβώς που δικαιούμαστε – χωρίς συμβιβασμούς οι οποίοι δεν οδηγούν πουθενά, αλλά απλά επεκτείνουν το μαρτύριο της σταγόνας.

Βιβλιογραφία: Gechert-Rannenberg, Almunia, Miguel, Christiano, L. J. / Eichenbaum, M. / Rebelo

http://www.analyst.gr/2015/04/05/ta-ek-promeletis-eglimata-ton-mnimonion/3/

 

ΣΧΕΤΙΚΑ

 

Advertisements

9 comments on “Το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων

  1. 746 δις κόστισαν τα τρία μνημόνια μέχρι τέλους του 2012!

    14/04/2013

    Πρόκειται για συμπεράσματα μελέτης του καθηγητή οικονομικών Γεωργίου Βάμβουκα.
    Τα νούμερα τρομάζουν! 746 δις κόστισαν τα τρία μνημόνια μέχρι τέλους του 2012!

    Γ. Βάμβουκας: “Το πάγιο κεφάλαιο (απόθεμα) μιας οικονομίας είναι περίπου 4 φορές πάνω από το ΑΕΠ. Το 2008 το ΑΕΠ ήταν 233 δις ευρώ. Φέτος είναι 180 δις. Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι κατα τη διάρκεια των μνημονίων, μόνο από το πάγιο κεφάλαιο έχουμε χάσει πάνω από 200 δις ευρώ {(433-180) X 5}. Γιατί; Γιατί η οικονομική κρίση έχει φέρει την απαξίωση των περιουσιακών μας στοιχείων – των ακινήτων, των μετοχών, των μισθών, κλπ.

    Το Δεκέμβριο του 2007 η κεφαλαιοποίηση των μετοχών, δηλαδή η αξία όλων των μετοχών στο Χρηματιστήριο, ήταν 198 δις ευρώ. Σήμερα είναι κοντά στα 30 δις. Πολίτες είχαν τις μετοχές. Άρα αυτά τα δισεκατομμύρια ευρώ φύγανε από τους πολίτες. (…)

    Η περιουσία των Ελλήνων μειώθηκε κατά 200 δις ευρώ κατά τη διάρκεια των μνημονίων. (…)

    Το 2008, το εθνικό χρέος της χώρας, δηλαδή το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος, ήταν 370 δις ευρώ. Το 2012 το εξωτερικό και το εσωτερικό χρέος της χώρας πήγε στα 715 δις ευρώ. Η Τράπεζα της Ελλάδας αναφέρει ότι το 2012 το εξωτερικό χρέος ήταν 437 δις ευρώ. Το ΔΝΤ λέει 457 δις. Άρα, αν αθροίσουμε και το εσωτερικό χρέος, αυτό το χρέος είναι πάνω από 700 δις ευρώ.”

    Γ. Αυτιάς: Και οι θυσίες αυτές πού πήγαν; Οι μειώσεις μισθών, οι φόροι, όλα αυτά τα πράγματα, στον καιάδα πήγανε; Στη πίθο των Δαναΐδων πήγανε;

    Γ. Βάμβουκας: Αυτά τα στοιχεία δείχνουν το ολοκαύτωμα που έχει υποστεί η εθνική μας οικονομία, την καταστροφή που διερχόμαστε λόγω των μνημονίων και λόγω βέβαια της κρίσης ανταγωνιστικότητας που διέρχεται η εθνική μας οικονομία…

    Γ. Αυτιάς: Όλο αυτό το πράγμα πόσο το πληρώσαμε; Είναι αυτό το πράγμα 746 δις;

    Γ. Βάμβουκας: Χωρίς να είναι το 2013 μέσα.

    Γ. Αυτιάς: Αυτή τη στιγμή είμαστε χωμένοι μέσα 746 δις σε κόστος συνολικό;

    Γ. Βάμβουκας: Ασφαλώς. (…)

    Τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια έχω γράψει πάρα πολλά άρθρα στα οποία αναφέρω πως κανείς σ’ αυτή τη χώρα δεν ξέρει ποιο είναι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας. Ούτε ο Υπουργός των Οικονομικών.”..
    .
    Κι ενώ, λόγω της τεράστιας ανεργίας, τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων παρουσιάζουν εικόνα κατάρρευσης, κάτι που τεκμηριώνεται και από το επόμενο video, προκαλεί εντύπωση, όπως είπε ο κ. Βάμβουκας, το εξής: “Στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα αναφέρουν ότι το 2016 τα έσοδα από ασφαλιστικές εισφορές θα είναι κοντά στα 23 δις ευρώ, έναντι, προσέξτε, 20 δις, 19 έως 20, που θα είναι εφέτος.
    Δηλαδή στο μεσοπρόθεσμο, βάσει ποιας συλλογιστικής βλέπουν ότι τα έσοδα από ασφαλιστικές εισφορές θα αυξηθούν σε τρία χρόνια πάνω από 3 δισεκατομμύρια;”

    η συνέχεια εδώ :

    https://justiceforgreece.wordpress.com/2013/04/20/746-δις-κόστισαν-τα-τρία-μνημόνια-μέχρι-τ/.

  2. Πόσο είναι στ’ αλήθεια το ελληνικό χρέος;

    Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΜΟΝΟ 40 ΔΙΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΡΕΟΣ, ΟΧΙ 321,7 ΔΙΣ. ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ 240,1 ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΣΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΑ “ΦΤΙΑΧΤΟ”……

    Tου Καθηγητή Ανδρέα Αθηναίου

    Ευρισκομουν σε ταξιδι στην (με την) Αγαπημενη μου Ελλαδα, οταν ειδα την δημοσιευση στο Tax Heaven, τεκμηριωμενων -απο τους εγκριτους συναδελφους, στοιχειων για το φερομενο ως Ελληνικο Χρεος.
    Το θεωρησα αμεση δεοντολογια να χρησιμοποιησω τα δεδομενα ως Εγκυρη Πηγη για να αναλυσω την Απατη εις Βαρος της Ελλαδας, (με αναλογια σε ολα τα Κρατη της ΟΝΕ), τεκμηριωνοντας οτι το “φερομενο ως χρεος” οφειλεται σε μια καλα σχεδιασμένη ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ.

    Ας δουμε μαζι την αναλυση του Πινακα που δημοσιευσε το Tax Heaven.

    Η κατανομή και το χρονοδιάγραμμα λήξεων του Δημοσίου χρέους της Κεντρικής διοίκησης στις 31- ­3­2016

    Ομόλογα 39,3
    Ομόλογα που κατέχει η EKT(SMP program) 14,7
    Ομόλογα που κατέχουν οι Ευρωπαϊκές Κεντρικές Τράπεζες (ΑΝFAs) 5,8
    Έντοκα γραμμάτια 14,9
    Βραχυπρόθεσμα δάνεια(repos) 11,01
    Δάνεια από το Ευρωπαϊκό ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας
    (EFSF) 130,9
    ESM 21,4
    Δάνεια από το ΔΝΤ 14,4
    Δάνεια από Κράτη ‐ μέλη Ευρωζώνης 52,9
    Δάνεια από την τράπεζα Ελλάδος 3,8
    Λοιπά Δάνεια εσωτερικού 0,3365
    Λοιπά Δάνεια εξωτερικού 4,8
    Ειδικά και Διακρατικά δάνεια εξωτερικού (Ευρωπαϊκή τρ .Επενδύσεων) 7,4

    ΣΥΝΟΛΟ €321,7 δις

    Α 240, 1 ΔΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΑΝ ΩΣ ΧΡΕΟΣ ΕΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ. ΔΗΛ ΤΑ 240,1 ΔΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΔΗΘΕΝ ΠΛΑΣΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ «ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ» ΠΛΑΣΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΩΣ ΜΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
    ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΑΣΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΜΕ ΕΙΤΕ ΜΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ
    ΕΙΤΕ ΜΕ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ
    ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΆΣΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ΕΙΤΕ ΜΕ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΙΤΕ ΜΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

    Η ΑΠΑΤΗ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΣΚΛΗΡΟ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟ ΣΤΟΧΟ, ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΜΕΤΡΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ (ΜΕ ΠΡΩΤΗ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΥ ΤΟ «ΒΡΗΚΕ», ΤΟ ΔΙΔΑΞΕ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΑΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΝΑ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟ ΕΞΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ «ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ»

    Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΟΝΤΩΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΟΣ 8,93 ΔΙΣ
    ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΕΘΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ 26 ΔΙΣ ΑΠΟ ΡΕΠΟΣ ΚΑΙ ΕΝΤΟΚΑ
    ΦΘΑΝΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΣΤΑ 34,93 ΔΙΣ.

    ΤΩΡΑ ΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΩΣ ΧΡΕΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ (EVERYTHING
    FOR NOTHING) ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ (7,4) ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ. ΤΟ ΒΕΒΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΕΤΟΙΑ ΔΑΝΕΙΑ ΣΥΝΑΠΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΝΩ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΒΕΒΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΦΟΣΟΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΑ.

    ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΤΩΝ 39,3 ΔΙΣ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΙ ΑΡΚΕΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΔΗΛ ΤΗΣ ΜΗ ΥΠΑΡΞΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΥ Η ΕΘΝΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ, ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΡΕΟΣ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ (ΔΗΛ ΠΡΩΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΡΑΧΜΙΚΟ ΧΡΕΟΣ) . ΤΟ ΒΕΒΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕ ΟΜΟΣΠΟΔΙΑΚΟ Η ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΤΑΞΙΜΟ.

    Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΡΕΟΣ 40 ΔΙΣ, ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΡΚΑΔΙ ΣΤΟ ΡΕΘΕΜΝΟΣ.

    Τι περιμενω? “Περιμενω ή μια θετικη πολιτικη αλλαγη στην Ευρωπη που θα φερει Κευνσιανισμο, η την μετα βεβαιοτητος επαναληψη του Κραχ του 1929 στην Ευρωπη και την αυτονοητη εξέλιξη σε Κευνσιανισμο: Κοινωνικη Δικαιοσυνη, Πολιτικη Σταθεροτητα, και αναπτυξη.

    Μετα βεβαιοτητος, αυτη η ηλιθια φτιαχτη τραγωδια των Λαων, θα τελειωσει.

    Kαθηγητης Ανδρεας Αθηναιος
    Β.Α., Β.sc.,M.A., MCP, Ph.d., Post Doc
    University of Pennsylvania
    Case Western Reserve University
    Lindback Award Academic Excellence 1987.

    —————————————————————————————————–

    ΣΣ Εαν γραψετε στο Google Εuropean Union, θα σας στειλει σε ενα δρομο στην Σρι Λανκα. Πολυ απλα γιατι η Ευρωπαικη Ενωση δεν υπαρχει σαν οντοτητα. Ειναι μια απλη ψυχωση ιδεοληπτων που εκμεταλευονται την ανασφαλεια ανθρωπων που δεν πιστευουν στον ευατο τους και εχουν την αναγκη να ανοικουν στην ομαδα που λεει “τα καινουργια ρουχα του Βασιλια”..

    Πηγή πινακα https://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/29605

    Αυτονοητο οτι η αναλυση και οι εγχρωμες επισημανσεις δεν ειναι του Tax HEAVEN αλλα του συγγραφεα.
    Αφου εγραψα το αρθρο αυτο, περπατησα υστερα στον δρομο……

    ΚΑΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ

    Είναι το Μνημόνιο Ηλίθιε

    http://www.greekamericannewsagency.com/2010-01-19-17-50-12/2010-02-21-15-55-59/arthra/46255-poso-einai-st-alitheia-to-elliniko-xreos

  3. Γιώργος Κασιμάτης: Το παράνομο ‘’μυστικό’’ των δανειστών της Ελλάδας

    12 Μαΐ 2015

    Καταπέλτης για άλλη μία φορά μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στο Γιώργο Σαχίνη ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Γιώργος Κασιμάτης, αναφορικά με τις πιέσεις των δανειστών , τη νομιμότητα αυτών και τις συνθήκες διαβίωσης του ελληνικού λαού τα τελευταία χρόνια. Μιλά για υποδούλωση, εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση του πλούτου της χώρας στο όνομα του χρέους . Επισημαίνει ότι η κυβέρνηση έχει τα όπλα στα χέρια της προκειμένου να αντιδράσει προτάσσοντας την προσφυγή στα Ευρωπαϊκά και Διεθνή Δικαστήρια. Εξ ου και ο φόβος της Κριστίν Λαγκάρντ που θέλει να αναχωρήσει από την Ευρώπη παρά το γεγονός ότι μπήκε στη συμφωνία για καθαρά γεωπολιτικούς λόγους. Συνεχίζοντας τόνισε ότι στην Ελλάδα για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά εφαρμόζεται παράνομα μία δανειακή σύμβαση για την οποία η χώρα μας έχει παραιτηθεί από κάθε είδους ασυλία της δημόσιας και ιδιωτικής της
    περιουσίας όπως και της εδαφικής της κυριαρχίας.


    Cheap Offers: http://bit.ly/gadgets_cheap

  4. 2010 – 2017: σωρευτική ζημία της χώρας 477 δισ. + 250 δις, δάνειο = 720 δισ. ευρώ

    Από το 2010 έως το 2017 η σωρευτική ζημία στην Ελλάδα ήταν 477 δισ. ευρώ και έναντι της ζημίας αυτής δανειστήκαμε 250 δισ

    24/03/2017

    Χάσαμε 477 δισεκ. και δανειστήκαμε 250 δισεκ. που σημαίνει ότι συνολικά έχουμε δραματικά επιβαρυνθεί 720 δισεκ. γιατί το δάνειο είναι κεφάλαιο που πρέπει να επιστραφεί δεν είναι εθνικός πλούτος…..
    Μεταξύ 2010 και 2017 πόση ήταν η σωρευτική ζημία στην Ελλάδα;
    Για να δοθεί μια απάντηση τεκμηριωμένη θα πρέπει να παρουσιαστούν συγκριτικά στοιχεία μεταξύ 2010 και 2017.

    Ζημία από το ΑΕΠ

    Το διάστημα 2009 με 2010 το ελληνικό ΑΕΠ κυμαινόταν μεταξύ 231 και 222 δισεκ. ευρώ και το 2017 θα κινηθεί πέριξ των 180 δισεκ ευρώ.
    Προκύπτει μια ζημία στο εθνικό πλούτο περίπου 45 με 46 δισεκ. ευρώ.

    Ζημία από τις καταθέσεις

    Οι καταθέσεις επιχειρήσεων και νοικοκυριών στον απόγειο τους αρχές 2010 είχαν φθάσει στα 237,8 δισεκ. και στα μέσα Μαρτίου του 2017 είχαν υποχωρήσει στα 118 δισεκ. ευρώ.
    Η σωρευτική μείωση είναι της τάξης των 120 δισεκ. δηλαδή σε 7 χρόνια χάθηκαν 120 δισεκ. καταθέσεις

    Ζημία από τα NPLs

    Τα NPLs δηλαδή τα προβληματικά δάνεια στις αρχές του 2010 αντιστοιχούσαν στο 10,65% του συνόλου των δανείων που τον Ιούνιο του 2010 ήταν 259,986 δισεκ. ευρώ.
    Τα NPLs δηλαδή το 2010 ήταν 27-28 δισεκ. ευρώ.
    Τα NPLs και NPEs στο σύστημα το 2017 έχουν φθάσει στα 92 δισεκ. και 109 δισεκ. αντίστοιχα.
    Η σωρευτική ζημία ήταν της τάξης των 64 δισεκ. ευρώ.

    Ζημία από την απομόχλευση δανείων

    Οι τράπεζες είχαν τον Ιούνιο του 2010 συνολικά δάνεια επιχειρήσεων και νοικοκυριών στα 259,9 δισεκ. ευρώ και τον Μάρτιο του 2017 τα αντίστοιχα δάνεια έχουν μειωθεί στα 192 με 191 δισεκ. ευρώ ή μείωση 68 δισεκ. ευρώ.
    Η απομόχλευση είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη για την αποδοτικότητα και κερδοφορία των τραπεζών.

    Ζημία από την επένδυση του κράτους στις τράπεζες

    Συνολικά το ελληνικό κράτος δανείστηκε για να στηρίξει τις τράπεζες που κινδύνευαν με χρεοκοπία.
    Με βάση τις τρέχουσες χρηματιστηριακές αποτιμήσεις το ελληνικό κράτος μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας κατέχει τραπεζικές μετοχές αξίας 1,5 δισεκ. ευρώ και επένδυσε συνολικά σε κεφάλαιο και funding περίπου 40 δισεκ. ευρώ.
    Άρα η συνολική ζημία φθάνει τα 38,5 δισεκ. ευρώ.

    Ζημία από PSI+ σε τράπεζες, ομολογιούχους και Ταμεία

    Η συνολική ζημία φθάνει τα 47 δισεκ. ευρώ από το haircut των ελληνικών ομολόγων και την ακόλουθη επαναγορά buyback που επίσης ζημίωσε τις τράπεζες και τους ιδιώτες.

    Ζημία από το εισόδημα και τις συντάξεις

    Με βάση συγκλίνουσες εκτιμήσεις εισόδημα και συντάξεις σωρευτικά σε ετήσια βάση μεταξύ 2010 και 2017 έχουν μειωθεί 16 δισεκ. ευρώ.

    Ζημία από την μείωση της αξίας των ακινήτων

    Κατ΄ εκτίμηση η συνολική σωρευτική ζημία από την μεγάλη μείωση της αξίας των ακινήτων μεταξύ 2010 και 2017 φθάνει τα 18 δισεκ. ευρώ.

    Ζημία από την αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών

    Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές το 2010 ήταν στα 35 δισεκ. και στις αρχές του 2017 είχαν εκτιναχθεί στα 96 δισεκ. ευρώ.
    Προκύπτει μια εντυπωσιακή επιβάρυνση 61 δισεκ. ευρώ.

    Συμπέρασμα

    Η ζημία από το ΑΕΠ φθάνει τα 45 με 46 δισεκ. ευρώ
    Η ζημία από τις καταθέσεις φθάνει τα 120 δισεκ.
    Η ζημία από τα NPLs φθάνει τα 64 δισεκ. ευρώ.
    Η ζημία από την απομόχλευση δανείων 68 δισεκ. ευρώ.
    Η ζημία από την επένδυση του κράτους στις τράπεζες 38,5 δισεκ. ευρώ.
    Η ζημία από PSI+ σε τράπεζες, ομολογιούχους και Ταμεία 47 δισεκ. ευρώ.
    Η ζημία από το εισόδημα και τις συντάξεις 16 δισεκ. ευρώ.
    Η ζημία από την μείωση της αξίας των ακινήτων 18 δισεκ. ευρώ.
    Η ζημία από την αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών 61 δισεκ.
    Γενικό σύνολο 477 δισεκ. ευρώ.

    Στο διάστημα 2010 με 2017 προέκυψε μια ζημία 477 δισεκ. – ζημία και με την ευρεία έννοια του όρου – και έναντι αυτής της ζημίας δανειστήκαμε 250 δισεκ.
    Δηλαδή έχουμε χρέος 320 δισεκ.
    Ζημιωθήκαμε 477 δισεκ.
    Δανειστήκαμε 250 δισεκ.
    Και μετά διερωτάστε γιατί τα μνημόνια έχουν αποτύχει και γιατί η Ελλάδα απέτυχε να ανακάμψει τόσα χρόνια;
    Η απάντηση δίδεται από τους αριθμούς.
    Χάσαμε 477 δισεκ. και δανειστήκαμε 250 δισεκ. που σημαίνει ότι συνολικά έχουμε δραματικά επιβαρυνθεί 720 δισεκ. γιατί το δάνειο είναι κεφάλαιο που πρέπει να επιστραφεί δεν είναι εθνικός πλούτος…..
    Κοινώς είμαστε σε αδιέξοδο.

    http://www.bankingnews.gr/τραπεζικά-νέα/item/298980-apo-to-2010-ews-to-2017-h-swreytikh-zhmia-sthn-ellada-htan-477-dis-eyrw-kai-enanti-ths-zhmias-ayths-daneisthkame-250-dis.html

    • η κυβέρνηση δανείστηκε όχι εμείς Εμείς δεν ζητήσαμε κανένα δάνειο και διαχείριση δεν κάνουμε εμείς Εμείς απλά πληρώνουμε ότι μας αναγκάζουν …

  5. ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΗΣ Ζ. ΚΩΝΣΤΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ KAI ΟΧΙ ΜΟΝΟ

    Περιγραφεί τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που τελούνται στην Ελλάδα και η εσχάτη προδοσία βουλευτών, υπουργών, πρωθυπουργών, πρόεδρων δημοκρατίας

    Ζωή Κωνσταντοπούλου, Συνέντευξη στον Κώστα Ουίλς 1/4/2017

  6. Διεθνή εγκληματική οργάνωση με σκοπό το κέρδος συνέταξε την δανειακή σύμβαση. Θα επιληφθεί εισαγγελέας;

    Του Γιώργου Παπαγεωργίου

    Σύσταση διεθνούς εγκληματικής οργάνωσης με σκοπό το κέρδος, καρτέλ κατά οικονομίας κράτους μέλους της Ε.Ε, και του ευρώ συνιστούν την ευρωαπάτη που έχουν στήσει οι “δανειστές”.
    Υπάρχει, διακρατική υπερεθνική διεθνής ζημία εις βάρος των πιστωτών και ειδικότρεα των Ευρωπαίων φορολογουμένων αφού απόκρυψαν την αξία του ενεργητικού, δηλαδή την αξία της υποθήκης του κρατικού χρέους. Η καταχρηστική αποξένωση από ευρωπαϊκά συλλογικά όργανα, σε συνταγματική εθνική παραχωρημένη αρμοδιότητα….
    (2002 ένταξη της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ-126(9)-136 ΣΛΕΕ ), από από τις 8/05/2010, απόκρυψη καθαρής περιουσίας αξίας ως ενεργητικού, υψίστου αγαθού της, ζωής 10 εκτμ Ελλήνων (ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΑΞΙΑ 2,5 ΤΡΙΣ) και της ιδιωτικής περιουσίας αυτών εγγεγραμμένων ως ενέχυρο εντός της δανειακής συνθήκης ως εξωτερικό χρέος σε αγγλικό δίκαιο! Βίαιη αποκοπή από το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΑΜΑ και τον Κοινοτικό Χάρτη των θεµελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων, του ελληνικού Λαού.
    Η εγκληματική βουβή και βίαιη οικονομική αποκοπή από εθνικά συνταγματικά-ευρωπαϊκά δικαιώματα, απόκρυψη από δόλο της ενεχυρίασης αυτού ως Λαού, ως εξωτερικό χρέος, μηδενικής αξίας της Ζωής του (δικαίωμα στην ζωή) 10 εκτμ Ελλήνων (ελάχιστης αξίας ελληνικού λαού 2,5 τρις ευρώ, ως ύψιστο αγαθό, δεν αποτιμάται), και της ιδιωτικής περιουσίας αυτού, παράνομη φορολόγηση ελληνικού πληθυσμού επί ενεχυριασμένων ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων, ενέχυρο εις χείρας τρίτου, σε παραχωρημένη συνταγματική αρμοδιότητα ιδιωτικής περιουσίας αυτού, ενεχυριασμένη αυτή ως ιδιωτική περιουσία, σε αγγλικό δίκαιο από το 2010 σε διεθνή συνθήκη.
    Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας, ολικής ή μερικής. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.
    Παραβίαση διεθνών – ευρωπαϊκών λογιστικών, τύπων [Δημοσιονομικά – Χρηματοοικονομικά Πρότυπα (ΔΧΛΠ) στέρηση,αυτοδιάθεσης,κατάχρηση δημοκρατικών αρχών, υποκείμενο ως λαός, σε δικαΐκες διατάξεις, δικονομικό πλαίσιο, υπερεθνικού χαρακτήρα, απόκρυψη με δόλο, πληροφόρησης, αυτού (ελληνικού λαού) εγγραφής του, ως εξωτερικό χρέους και υποκείμενο ως ενέχυρο εις χείρας τρίτου! διαθέσιμος προς χρήση των δανειστών-ενεχυροδανειστή]. Καρτέλ κατά κράτους της Ε.Ε, και της αξίας του νομίσματος του ευρώ, απόκρυψη, καθαρής περιουσίας αξίας, στρατηγικών οικουμενικών κρατικών έννομων αγαθών στρατηγικού χαρακτήρα, διακρατική υπερεθνική ζημία.
    Η από 3/5/2010 προσυμφωνημένη ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΙΣΤΩΤΩΝ, καρτέλ, υπέρ του Γερμανικού Κράτους, Ευθύνη του ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ, οφέλη αυτής της διακρατικής συμφωνίας υπέρ κρατικού γερμανικού συμφέροντός παραβίαση οικονομικης συλλογικότητας, εις βάρος του ευρώ, στην συνθήκη Δανειακής Διευκόλυνσης ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ (Διακρατική σύμβαση (εθνικό δίκαιο) που ναι μεν διέπεται από το αγγλικό δίκαιο αλλά τα συμβαλλόμενα μέρη πρέπει επιπροσθέτως να σέβονται και το ενωσιακό τηρούμενης της Αρχής της Υπεροχής Καταχρηστικό όταν κράτος εφαρμόζει το εθνικό του δίκαιο, δεν συνάδει με το σύστημα του δικαίου της Ένωσης),εις βάρος του ΕΥΡΩ, (Παραβίαση Συλλογικότητας, καταχρηστική Ευρωπαϊκή Θεσμική Συμπεριφορά, κατά κράτους, υπερ κράτους, η Ελληνική Δημοκρατία δεν συμβάλλεται) διεθνούς χαρακτήρα (συνθήκη ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ), αιτία η αποξένωση από συλλογικά ευρωπαϊκά όργανά από τις 8/10/2010 με ευθύνη ευρωπαϊκών θεσμών, πολιτειακών παραγόντων, κρατών μελών για ζημίες τις οποίες υπέστησαν ιδιώτες λόγω παράβασης του δικαίου της Ένωσης.
    Στρέβλωση από δόλο οικονομικών πραγματικών γεγονότων, αριθμητικών δεδομένων, των όρων της ελεύθερης διεθνούς αγοράς εντός της εσωτερικής αγοράς,Θεσμικών Ευρωπαϊκών – Κρατικών λειτουργών.
    17.2.2014 ΓΝΩΜΟ∆ΟΤΗΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ , όσον αφορά τη διερευνητική έκθεση σχετικά µε τον ρόλο και τις δραστηριότητες της Τρόικας (ΕΚΤ, Επιτροπή και ∆ΝΤ) όσον αφορά τις χώρες της ζώνης του ευρώ που έχουν υπαχθεί σε πρόγραµµα δηµοσιονοµικής προσαρµογής (2013/2277(INI)) 11. τονίζει ότι τα θεσµικά όργανα της Ε.Ε.δεσµεύονται πλήρως από το δίκαιο της Ένωσης και ότι υποχρεούνται όταν ενεργούν στο πλαίσιο της Τρόικας να τηρούν τα θεµελιώδη δικαιώµατα, τα οποία ισχύουν ανά πάσα στιγµή σύµφωνα µε το άρθρο 51 του Χάρτη των Θεµελιωδών ∆ικαιωµάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ, κανένα κράτος μέλος δεν μπορεί να θίξει την ιδιαιτερότητα του δικαίου της Ένωσης να ισχύει πλήρως και ενιαία σε ολόκληρη την επικράτειά της.
    Το οικονομικό σύνταγμα ανταποκρίνεται σε μια θεμελιώδη και συνολική απόφαση της πολιτικής κοινότητας που ισχύει ως κανόνας δικαίου και ορίζει το πρότυπο και τις αρχές λειτουργίας της οικονομικής διαδικασίας σε σχέση μάλιστα με το καίριο πρόβλημα των μορφών και των ορίων των κρατικών παρεμβάσεων στην λειτουργία της αγοράς, στην καταπολέμηση κάθε μορφής διασυνοριακής εγκληματικότητας, και, αντίστοιχα, την εγκληματολογική και ποινική μελέτη – της διεθνούς διάστασης της αντιεγκληματικής πολιτικής. 1.Α+(1.Α.8). Διεθνής Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Μορφωτικά Δικαιώματα,Στέρηση Δικαιώματος αυτοδιάθεσης,
    Οι λαοί καθορίζουν ελεύθερα το πολιτικό καθεστώς τους (εάν έχει ενημέρωση) και εξασφαλίζουν ελεύθερα την οικονομική και μορφωτική ανάπτυξή τους, για να επιτύχουν τους σκοπούς αυτούς όλοι οι λαοί μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα τον πλούτο και τους φυσικούς πόρους τους, με την επιφύλαξη των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη διεθνή οικο­νομική συνεργασία που στηρίζεται στην αρχή του αμοιβαίου συμφέροντος και του διεθνούς δικαίου. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί ένας λαός να στερηθεί από τα δικά του μέσα επιβιώσεως.
    Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναλαμβάνουν να εγγυηθούν ότι τα δικαιώματα που περιέχονται σ’ αυτό θα ασκούνται χωρίς οποιαδήποτε διάκριση φυλής, χρώματος, γένους, γλώσσας, θρησκεύματος, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων, εθνικής ή κοινωνικής προέλευσης, περιουσίας, γεννήσεως ή κάθε άλλης καταστάσεως.

    Παραβίαση Αρχών Οικονομικης Νομιμοτητας, Δεθνη εγκληματική οργάνωση με σκοπό το κέρδος,

    ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΑΡΧΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,
    Οι Κρατικοί Σχηματισμοί Διέπονται από δύο Ύψιστες Οργανωτικές Αρχές: Κράτος Δικαίου («rule of law») και την Δημοκρατία. η άμεση ισχύς του δικαίου της Ένωσης, βάσει της οποίας οι διατάξεις του δικαίου της ΕΕ ισχύουν πλήρως και ομοιόμορφα σε όλα τα κράτη μέλη και ιδρύουν δικαιώματα και υποχρεώσεις για τα κράτη μέλη αλλά και τους πολίτες τους, Άρθρο 5. –
    1. Καμιά διάταξη του Συμφώνου αυτού δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι υπονοεί όπως έχει δικαίωμα ένα Κράτος, μια ομάδα ή ένα άτομο να επιδοθεί σε μια δραστηριότητα ή σε ενέργεια πράξεως που αποβλέπει στην καταστροφή των αναγνωριζομένων με το Σύμφωνο αυτό δικαιωμάτων ή ελευθεριών ή σε περιορισμούς μεγαλύτερους από αυτούς που προβλέπονται με το Σύμφωνο.
    2. Είναι απαράδεκτος οποιοσδήποτε περιορισμός ή παρέκκλιση από τα βασικά δικαιώματα του αν­θρώπου που είναι αναγνωρισμένα ή ισχύουν σε οποιαδήποτε χώρα με νόμους, συμβάσεις, κανονισμούς ή έθιμα, με το πρόσχημα ότι το Σύμφωνο αυτό δεν αναγνωρίζει τέτοια δικαιώματα ή τα αναγνωρίζει σε μι­κρότερα βαθμό. Αιτία χειραγώγηση της ελληνικής οικονομίας απόκρυψης Καθαρής περιουσίας εις γνώση των Θεσμικών Ευρωπαϊκών – Πολιτειακών Οργάνων. Εμπορία επιρροής, στον Ε.Ο.Χ. επί σκοπού ευρωπαϊκού κοινωνικού μείζονος ενδιαφέροντος για πολίτες, πιστωτές της Ένωσης και του ΔΝΤ.

    http://nyxtobaths.blogspot.gr/2015/03/blog-post_76.html?m=1

  7. Το μέλλον της Ελλάδας

    Μπορεί κανείς εύκολα να υποθέσει το μέλλον της χώρας μας, διαθέτοντας τα εξής πολύ ασφαλή κριτήρια:

    (α) Το δημόσιο χρέος της στο 180% του ΑΕΠ της, το οποίο είναι εξαιρετικά μη βιώσιμο, άρα αδύνατον να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές με λογικά επιτόκια – ενώ διαφαίνεται η αύξηση του στα επόμενα χρόνια. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να διενεργηθούν επενδύσεις εκ μέρους του κράτους – έτσι ώστε να στηριχθεί η ανάπτυξη με βάση την οικονομική εμπειρία δεκάδων χωρών, κυρίως της Μεγάλης Ύφεσης του 1930. Χωρίς ανάπτυξη βέβαια, δεν υπάρχει τρόπος εξόδου από την κρίση – πόσο μάλλον όταν επιβάλλονται παράλογα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% και 2% σε μία χώρα εντελώς κατεστραμμένη.

    (β) Το μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος της, το οποίο υπερβαίνει το 130% του ΑΕΠ της (περί τα 230 δις € έναντι ΑΕΠ 175 δις €) – με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία δυνατότητα δανεισμού του ιδιωτικού τομέα, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα είχαν χρήματα οι τράπεζες. Επομένως είναι αδύνατες οι εγχώριες επενδύσεις, ακόμη και αν το επέτρεπε η ζήτηση (κατανάλωση) – κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει, όταν μειώνονται συνεχώς τα πραγματικά εισοδήματα των Ελλήνων, αφενός μεν λόγω της ονομαστικής μείωσης μισθών και συντάξεων, αφετέρου λόγω των υπερβολικών φόρων που, μεταξύ άλλων, αυξάνουν τις τιμές.

    Είναι επίσης αδύνατες οι ξένες επενδύσεις αφού δεν υπάρχει ζήτηση – εκτός από αυτές με καθαρό κερδοσκοπικό χαρακτήρα (=εξαγορά δημοσίων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων σε εξευτελιστικές τιμές). Εάν υπενθυμίσει κανείς εδώ τα τεράστια προβλήματα της ΔΕΗ, η οποία φαίνεται πως προετοιμάζεται για να δοθεί δώρο στους μελλοντικούς νέους ιδιοκτήτες της χώρας, με δανεισμό 6,8 δις € έναντι τζίρου της τάξης των 5 δις € και με κέρδη εξαμήνου μόλις 14,4 εκ. € (γράφημα, πηγή Στούπας – εάν αφαιρέσει κανείς τα κέρδη 198,6 εκ. € λόγω πώλησης της ΑΔΜΗΕ ή 172 εκ. € σε επίπεδο ομίλου θα καταλήξει σε ζημίες περί τα 160 εκ. €), καθώς επίσης με επισφάλειες που υπερβαίνουν τα 2 δις €, θα κατανοήσει τα αδιέξοδα, στα οποία οδηγείται σκόπιμα η Ελλάδα – με την ανοχή των Πολιτών της, αφού η μη αντίδραση τους ερμηνεύεται ως σιωπηλή αποδοχή.

    (γ) Τον υπερχρεωμένο τραπεζικό της τομέα – ο οποίος ασφαλώς δεν μπορεί να στηρίξει δάνεια 240 δις € (εκ των οποίων κόκκινα τα 106 δις €), με καταθέσεις 120 δις €, καθώς επίσης με ουσιαστικά αρνητικά ίδια κεφάλαια.

    (δ) Το τρομακτικό ύψος της φορολογίας των επιχειρήσεων (άνω του 100%!), το οποίο καθιστά ασύμφορη κάθε είδους επένδυση – έστω εάν υπήρχε ζήτηση για να τη στηρίξει.

    (ε) Το διαλυμένο ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας, το οποίο ευρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης – επί πλέον στο μη βιώσιμο δείκτη εξάρτησης.

    (στ) Τη μη πρόθεση ονομαστικής διαγραφής χρέους εκ μέρους της Γερμανίας, η οποία προωθεί την ίδρυση ενός γερμανικού ΔΝΤ (ESM) για να μπορεί να διαχειρίζεται τέτοιου είδους καταστάσεις – με πρώτο υποψήφιο πειραματόζωο την Ελλάδα.

    (ζ) Την υιοθέτηση μιας πτωχευτικής διαδικασίας για τα κράτη της Ευρωζώνης, την οποία προωθεί επίσης η Γερμανία – όπου η Ελλάδα θα έχει ξανά το ρόλο του πειραματόζωου. Εν προκειμένω όταν ένα κράτος χρεοκοπεί, όπως συμβαίνει ήδη με τη χώρα μας, θα τοποθετείται αντίστοιχα με τις επιχειρήσεις ένας σύνδικος «πτώχευσης εν λειτουργία», στη θέση της κυβέρνησης – επίσημα αυτή τη φορά, ο οποίος θα (ξε)πουλάει τα περιουσιακά της στοιχεία, για να αποπληρωθούν τα χρέη της, δίνοντας λογαριασμό μόνο στους δανειστές της.

    (η) Την έξοδο από το ευρώ, αφού κατά την πρωσική κυβέρνηση η χρεοκοπία δεν μπορεί να συμβεί εντός της Ευρωζώνης – έτσι ώστε η εσωτερική υποτίμηση, η οποία έχει φτάσει ήδη στα όρια της χωρίς να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, να συνεχιστεί με μία κανονική πληθωριστική υποτίμηση. Στα πλαίσια αυτά, τα πραγματικά εισοδήματα και τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων θα υποτιμηθούν έμμεσα ακόμη περισσότερο – οπότε οι ιθαγενείς θα βιώσουν τον εφιάλτη της εξόδου από το ευρώ που φοβόντουσαν ανέκαθεν, σε μία πολύ χειρότερη μορφή του και χωρίς καμία μελλοντική προοπτική.

    Ολοκληρώνοντας, εκτός από τα παραπάνω αρνητικά δεδομένα, υπάρχουν ασφαλώς πολλά άλλα – αν και είναι αρκετά για να «ζωγραφίσουν» το σκοτεινό μέλλον μας, λόγω του οποίου δεν θα μπορούσαμε να συμβουλεύσουμε κανέναν να μείνει στην Ελλάδα (άρθρο). Η μοναδική μας λοιπόν ελπίδα είναι

    (α) αφενός μεν η σωστή εκμετάλλευση της γεωπολιτικής μας θέσης λόγω των συγκυριών που υπάρχουν – σύγκρουση των Η.Π.Α. με την Τουρκία, ενεργειακή σημασία της Ελλάδας στην περιοχή, συνειδητοποίηση εκ μέρους της υπερδύναμης των προθέσεων της Γερμανίας να δημιουργήσει ένα 4ο Ράιχ,

    (β) αφετέρου η «εξέγερση» των Πολιτών – έτσι ώστε να στηρίξουν τουλάχιστον τη διαπραγμάτευση μίας οποιασδήποτε κυβέρνησης, με στόχο την εύρεση μίας βιώσιμης λύσης.

    Εάν δεν συμβεί ούτε το ένα, ούτε το άλλο, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε μία «μαύρη τρύπα», όπως πολλές άλλες χώρες στο παρελθόν (Λιβύη, Ιράκ, Γιουγκοσλαβία κοκ.) – σε μία περιοχή δηλαδή που δεν θα υπάρχει ως κράτος στο χάρτη, αλλά θα έχει τη μορφή ενός πολυπολιτισμικού προτεκτοράτου πλημμυρισμένου από άλλες φυλές, με τους ιθαγενείς ως θλιβερή και εξαθλιωμένη μειονότητα. Μπορεί βέβαια να κάνω λάθος, εύχομαι καλύτερα να μην επαληθευτώ ποτέ, αλλά οι ενδείξεις είναι εξαιρετικά σαφείς για να τις αγνοήσει ή για να αδιαφορήσει κανείς όσο αισιόδοξα και αν σκέφτεται.

    http://www.analyst.gr/2017/10/15/to-mellon-tis-elladas/

  8. 24 Οκτωβρίου 2017

    Το παραμύθι του ιδιωτικού μας χρέους

    Ας συνεχίσουμε την συζήτηση πάνω στο θέμα που πιάσαμε χτες, βάζοντας μια άλλη παράμετρο, λίαν ενδιαφέρουσα. Δεν υπάρχει αντίρρηση ως προς το ότι το δημόσιο χρέος μιας χώρας συνιστά βασική πτυχή τής οικονομικής της κατάστασης. Μόνο μια πτυχή όμως. Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για την οικονομία μιας χώρας δεν αρκεί να εξετάσουμε μόνο το δημόσιο χρέος της. Όπως είπαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας, πρέπει να δούμε και την περιουσία της. Κι όπως θα πούμε σήμερα, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας και το ιδιωτικό χρέος της.

    Μια από τις αποστροφές που ακούγονται συχνά σε οικονομικές συζητήσεις καφενειακού επιπέδου είναι κι αυτή που λέει πως, παρά τις περικοπές των κρατικών δαπανών, η οικονομία της χώρας δεν βελτιώνεται. Ως παρατήρηση, αυτό είναι σωστό. Ποιά είναι, όμως, η ερμηνεία του;

    Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός κράτους, το οποίο διακόπτει το πρόγραμμα εργατικής κατοικίας και διαθέτει τα χρήματα που εξοικονομεί στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους του. Μη έχοντας πλέον την δυνατότητα απόκτησης εργατικής κατοικίας, οι εργάτες προσφεύγουν σε δανεισμό για να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι. Τι πετύχαμε με αυτή την διαδικασία; Μειώσαμε το δημόσιο χρέος αλλά αυξήσαμε το ιδιωτικό. Το μόνο που δεν πετύχαμε είναι να βελτιώσουμε την οικονονομική κατάσταση της χώρας, αν δεχτούμε ότι χώρα είναι πάνω απ’ όλα οι πολίτες της και όχι κάτι άψυχο και αόριστο.

    Πάμε τώρα πίσω στην αρχή της κρίσης, τότε που λυτοί και δεμένοι επέμεναν ότι μόνο μια προσφυγή σε βοήθεια θα μας έσωζε. Είχαμε μεγάλο δημόσιο χρέος, καμμιά αντίρρηση. Παράλληλα, όμως, είχαμε και περιουσία που έφτανε και περίσσευε για να καλύψει οποιαδήποτε υποχρέωσή μας. Είχαμε και ένα από τα χαμηλότερα ιδιωτικά χρέη στην Ευρώπη. Είχαμε και μια υγιέστατη αγορά ακινήτων, ναι μεν με αυξημένα στεγαστικά δάνεια αλλά χωρίς να έχουμε δημιουργήσει φούσκα, όπως οι ΗΠΑ, η Ιρλανδία ή η Ισπανία. Είχαμε κι ένα τραπεζικό σύστημα που είχε σχεδόν αμελητέα εμπλοκή στο παιχνίδι με τα ομόλογα των πολιτειακών ενυπόθηκων δανείων, τα οποία σώριασαν την ισλανδική οικονομία σε μια νύχτα.

    Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στον παραπάνω πίνακα. Όπως είναι γνωστό, η αναπτυγμένη και “υποδειγματική” Ελβετία έχει ένα απόλυτα ελεγχόμενο δημόσιο χρέος. Όμως πόσο υποδειγματική μπορεί να θωρείται μια χώρα, οι πολίτες της οποίας χρωστούν 128% του ΑΕΠ, κάτι που σε απόλυτα ποσά μεταφράζεται σε κάπου 100.000 φράγκα (86.000 ευρώ) το άτομο; Και γιατί να μην είναι καλύτεροι από όλους οι τούρκοι, που βρίσκονται στο κάτω μέρος της λίστας;

    Μια γρήγορη ματιά στον πίνακα αρκεί για να βγάλουμε ένα σημαντικό συμπέρασμα: όσο μικρότερο είναι το δημόσιο χρέος μιας χώρας, τόσο περισσότερα χρωστούν οι πολίτες της. Επιβεβαιώνεται, δηλαδή, αυτό που περιγράψαμε πιο πάνω. Αντί το κράτος να μαζεύει χρήματα (από καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του) και να υλοποιεί πλήρη κοινωνική πολιτική (στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του), νίπτει τα χείρας του και αφήνει τους πολίτες του έρμαια της τύχης τους, δικαιώνοντας την αποστροφή τής μενουμευρωπαίας διαδηλώτριας “αφού τα δικά μου παιδιά πάνε σε ιδιωτικό σχολείο, γιατί να πληρώνω φόρους για την παιδεία;”. Αν θέλετε να το πούμε πιο καθαρά, στην ουσία η διαδικασία μείωσης του δημόσιου χρέους δεν είναι παρά μια διαδικασία ανακατανομής του εισοδήματος από τους φτωχότερους προς τους πλουσιώτερους.

    Παρένθεση. Προσέξτε το 61% της Ελλάδας στον πίνακα. Αυτό σημαίνει ότι το ιδιωτικό χρέος των ελλήνων πολιτών διαμορφώνεται λίγο κάτω από τα δέκα χιλιάρικα κατά μέσον όρο. Δηλαδή, οι τεμπέληδες έλληνες, που τόσα χρόνια είχαν μάθει να βολεύονται με δανεικά κι επιδοτήσεις και που κατανάλωναν περισσότερα από όσα παρήγαγαν, χρωστάνε το ένα δέκατο όσων χρωστάνε οι φίλεργοι και μετρημένοι ελβετοί. Άφεριμ! Κλείνει η παρένθεση και προχωρούμε.

    Η αύξηση του ιδιωτικού χρέους έχει ορισμένα ευμενή βραχυχρόνια αποτελέσματα στην οικονομία, όπως π.χ. την αύξηση της κατανάλωσης ή την ευφορία στις αγορές ακινήτων, αυτοκινήτων κλπ., τα οποία αυξάνουν το ΑΕΠ. Επειδή, όμως, το ιδιωτικό χρέος δεν μπορεί να αυξάνεται στο διηνεκές και κάποτε φθάνει η ώρα να αποπληρωθούν οι δόσεις του σπιτιού και του αυτοκινήτου, οι ιδιώτες αναγκάζονται να μειώσουν την κατανάλωσή τους ώστε να μπορούν να εξυπηρετήσουν τις υποχρεώσεις τους. Έτσι, μοιραία, η βραχυχρόνια αύξηση του ΑΕΠ μετατρέπεται σε μακροχρόνια μείωση, οδηγώντας την εθνική οικονομία σε ύφεση.

    Ας ολοκληρώσουμε ρίχνοντας μια ματιά στον παρακάτω πίνακα, ο οποίος καταγράφει το χρέος των νοικοκυριών το 2009 ως ποσοστό τού διαθέσιμου εισοδήματός τους (στοιχεία ΟΟΣΑ). Κάντε κλικ για μεγέθυνση και προσέξτε τους “υπερκαταναλωτικούς” και “καταχρεωμένους” έλληνες (βέλος), των οποίων το διαθέσιμο εισόδημα φτάνει και περισσεύει για να καλύψει τα χρέη τους. Κάτι το οποίο δεν μπορούν να ισχυριστούν άλλοι “συνετοί” και “μετρημένοι” λαοί, που έχουμε βαρεθεί να μας λένε πως πρέπει να τους μοιάσουμε…

    Συμπέρασμα; Την εποχή που η χώρα οδηγήθηκε στα δεσμά των μνημονίων (α) διέθετε περιουσιακά στοιχεία που υπερκάλυπταν τις υποχρεώσεις της, (β) δεν είχε μπλέξει σε οποιαδήποτε στεγαστική φούσκα, από εκείνες που σμπαράλιασαν άλλες εθνικές οικονομίες και (γ) οι πολίτες της δεν χρωστούσαν τα μαλλιοκέφαλά τους επειδή κάθε άλλο παρά κατανάλωναν πάνω από τις δυνατότητές τους. Το αναπάντητο ερώτημα, συνεπώς, είναι γιατί οδηγήθηκε στα μνημόνια.

    Υποθέτω ότι ο καταλληλότερος να δώσει απάντηση είναι ο άρτι βραβευθείς ακριβώς γι’ αυτή την επιλογή του τότε πρωθυπουργός και νυν πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Φυσικά, δεν θα αποπάρουμε όποιον άλλο θέλει και μπορεί να μας απαντήσει. Φοβάμαι, όμως, ότι το ερώτημα αυτό θα μείνει αναπάντητο. Όπως έμεινε και το άλλο, με το οποίο ζητούσαμε τεκμηρίωση του ισχυρισμού ότι καταντήσαμε σε τέτοιο χάλι επειδή ξοδεύαμε περισσότερα από όσα βγάζαμε…

    http://teddygr.blogspot.gr/2017/10/blog-post_24.html

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s