Greece is no longer a sovereign state


By Stephen Lendman

Posted on May 24, 2017

by Stephen Lendman

Berlin and Brussels colonized Greece, debt entrapping it in the euro straightjacket, the country pillaged, its people impoverished, its crown jewel enterprises and assets sold off at fire sale prices. It continues to grab what’s left.

Paying bankers comes first, a wealth grab against sovereign states and their most vulnerable people.

The more Greece borrows in so-called “rescue” packages, the deeper in unrepayable debt it becomes, heading for eventual default and economic oblivion.

Its long-suffering people are entrapped in dystopian harshness, force-fed austerity taking a terrible toll to enrich financial oligarchs, wanting everything of worth in Greece pillaged.

Serving them created mass unemployment, poverty wages for workers, drastic cutbacks in vital services, higher taxes, slashed pensions, weakened or eliminated labor rights, transferred losses onto the public sector, and a brain drain, many of Greece’s best and brightest gone, others leaving.

On Thursday, Greek parliamentarians again surrendered to Berlin and Brussels. They imposed additional draconian measures, the price for more bailout help, the country mired in deep Depression.

Since spending cuts and higher taxes were initially imposed in 2010, one-fourth of its national output was lost, its unrepayable debt increasing exponentially.

In the last seven years, it’s gotten about 260 billion in bailout loans, ballooning its debt to 179% of GDP.

New austerity measures imposed include more spending and pension cuts, higher taxes, increased privatizations, and reportedly promised new legislation to curb or entirely eliminate strikes.

On Monday, eurozone finance ministers will discuss more bailout relief, contingent on Athens repaying 7.5 billion euros to bankers in July—instead of responsibly defaulting and ending banker occupation.

Prime minister Alexis Tsipras lied, saying “I’m confident we’re entering a period of stability and strong recovery.” In 2015, he lied, promising to end austerity.

Youths suffering from around 50% unemployment, hard-hit public-sector workers, and pensioners aren’t buying it anymore.

On Wednesday and Thursday nights, violent protests raged, public fury over more draconian measures on top of many others earlier.

Thousands gathered in Syntagma Square near parliament. Masked demonstrators threw Molotov cocktails and smashed windows. Police responded with tear gas.

The only responsible solution in Greece, elsewhere in Europe and America is nonviolent revolution. Nothing else can work.

Stephen Lendman lives in Chicago. He can be reached at His new book as editor and contributor is “Flashpoint in Ukraine: US Drive for Hegemony Risks WW III.” Visit his blog at . Listen to cutting-edge discussions with distinguished guests on the Progressive Radio News Hour on the Progressive Radio Network. It airs three times weekly: live on Sundays at 1PM Central time plus two prerecorded archived programs.


Related posts:

4 comments on “Greece is no longer a sovereign state

  1. Αναγνώστρια:

    Όποιος λοιπόν είναι τόσο ραγιάς ώστε να αδιαφορεί για όλα αυτά, μπορεί κάλλιστα να βαυκαλίζεται ότι το πρόβλημα αρχίζει και τελειώνει με τη λιτότητα, τη σύνταξη, το μεροκάματο, τα εργασιακά και τα κλαδικά. Απλά θυμίζουμε ότι η τύχη του καθενός μας ξεχωριστά και όλων μας μαζί είναι ταυτισμένη με την τύχη αυτής της χώρας. Και λαός χωρίς πατρίδα, δεν είναι παρά ραγιάς, δούλος, ή νομάδας ρακοσυλλέκτης σαν τις μάζες της εξαθλίωσης που μετακινούνται από ήπειρο σε ήπειρο σε αναζήτηση στοιχειώδους επιβίωσης.


    Η Ελλάδα καταλύθηκε επίσημα ως συγκροτημένο κράτος της διεθνούς κοινότητας.

    Tου Δημήτρη Καζάκη

    Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα στην ιστορία της οικουμένης που δέχεται να καταλυθεί ως συγκροτημένο κράτος χωρίς να έχει ηττηθεί σε κανέναν πόλεμο. Μας αξίζουν ως έθνος συγχαρητήρια. Ίσως γι’ αυτό ζητωκραυγάζουν τα μέσα ενημέρωσης της χώρας μας. Μαζί βέβαια με τους κυβερνώντες.

    Η χώρα μας είναι η πρώτη στην παγκόσμια ιστορία που συγκροτήθηκε ως κράτος -αμέσως μετά την παλιγγενεσία- υπό καθεστώς προστασίας. Δηλαδή ως προτεκτοράτο. Με άλλα λόγια η νεώτερη Ελλάδα -ή ορθότερα η κρατούσα τάξη των τυχοδιωκτών κάθε είδους και των παλιών μπέηδων του οθωμανικού μεσαίωνα που πήραν την εξουσία σε τούτον τον τόπο με τις πλάτες ξένων πρεσβειών και δυνάμεων- δίδαξαν στη νεότερη ανθρωπότητα τι σημαίνει προτεκτοράτο και ημιαποικία.

    Σήμερα έχουμε μια νέα παγκόσμια πρώτη. Προβιβαστήκαμε. Η κρατούσα πολιτική τάξη στην Ελλάδα βάλθηκε να διδάξει στη σύγχρονη ανθρωπότητα πώς μπορεί να καταλυθεί ένα συγκροτημένο κράτος χωρίς πόλεμο. Φυσικά προς το συμφέρον ξένων δυνάμεων.

    Τι σημαίνει όμως κατάλυση συγκροτημένου κράτους; Κάτι πολύ χειρότερο από την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, ή των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο από την εποχή της Συνθήκης του Μοντεβιδέο το 1932, συγκροτημένο κράτος θεωρείται εκείνο που διαθέτει τα εξής θεμελιώδη γνωρίσματα:

    (α) Μόνιμο πληθυσμό. (β) Καθορισμένη επικράτεια. (β) Δική του διακυβέρνηση. (δ) Και την ικανότητα να συνάπτει σχέσεις ελεύθερα με άλλα κράτη.

    Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ισχύει πια επίσημα για την Ελλάδα μετά την ψήφιση και του τελευταίου πολυνομοσχεδίου. Η χώρα έχασε τον έλεγχο στο ποιος και πώς κατοικεί ως μόνιμος πληθυσμός. Έχασε τον έλεγχο στην εδαφική της επικράτεια. Και φυσικά δεν διαθέτει ούτε δική της διακυβέρνηση, ή έστω τη δυνατότητα να συνάπτει με δική της επιλογή σχέσεις με άλλα κράτη και τη διεθνή κοινότητα.

    Τα πάντα τελούν υπό τον άμεσο θεσμοθετημένο πια έλεγχο των ευρωπαϊκών “θεσμών”. Δηλαδή των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

    Πολύ σύντομα – έως το τέλος του 2018 – η Ελλάδα δεν θα διαθέτει ούτε καν δική της άμυνα. Ό,τι θα έχει απομείνει από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα μετασχηματιστεί σ’ ένα μικρό και επιχειρησιακά ευέλικτο πλήρως επαγγελματικό – δηλαδή μισθοφορικό – στρατιωτικό σώμα υπό την άμεση διοίκηση του ΝΑΤΟ με σκοπό την “αστυνόμευση” της ευρύτερης περιοχής και την αντιμετώπιση “ασύμμετρων απειλών”. Όπως ήδη ισχύει στη Βουλγαρία και την Αλβανία.

    Αυτό λοιπόν που δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ο μέσος Έλληνας είναι αυτό που συνέβη την περασμένη Κυριακή με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου των 7.500 σελίδων δεν είναι ότι παραδόθηκε η κυριαρχία της χώρας. Αυτή έχει παραδοθεί ήδη από τις προηγούμενες κυβερνήσεις με την συνεπικουρία Αρείου Πάγου και ΣτΕ. Αυτό που συνέβη είναι ότι η ελληνική πολιτεία έπαψε να υφίσταται ως συγκροτημένο κράτος με βάση τα προβλεπόμενα του διεθνούς δικαίου.

    Πιο συγκεκριμένα:

    – Η ίδια η έννοια του δημοσίου συμφέροντος καταργήθηκε. Το κράτος δεν είναι πλέον εγγυητής, ή φορέας του δημοσίου συμφέροντος, αλλά μηχανισμός τήρησης και επιβολής των δεσμεύσεων και αποφάσεων ξένων “θεσμών”. Και μάλιστα υπό ιδιωτική εποπτεία. Την εποπτεία μιας ανεξάρτητης αρχής με ιδιώτες στελέχη από την αγορά, φυσικά υπό καθεστώς ασυλίας, η οποία έχει τον απόλυτο έλεγχο της πρώην δημόσιας διοίκησης. Ιδιαίτερα της δημοσιονομικής.

    Η συνέχεια εδώ:

    Δημήτρης Καζάκης: “Καταργούνται όλα τα δικαιώματα για τον Έλληνα – Έχει τρελαθεί κόσμος με τη συμφωνία! Πρέπει να δικαστούν για εσχάτη προδοσία.” (ΗΧΗΤΙΚΟ)

    ♦ Προκλητικότατοι ισχυρισμοί της ελληνόφωνης κυβέρνησης, περί σωτηρίας της χώρας, μέσω της νέας συμπληρωματικής συμφωνίας(μνημόνιο).
    ♦ Με τα νέα μέτρα, καταργείται κάθε έννοια βασικών δικαιωμάτων του Έλληνα πολίτη.
    ♦ Παραχώρηση όλων των περιουσιακών στοιχείων της χώρας, στο αποκαλούμενο Υπερταμείο.
    ♦ Με το νέο νομοθέτημα, τίθεται τέλος κάθε έννοιας νόμου και τάξης
    της χώρας.
    ♦ Επί της πραγματικότητος, δεν υφίσταται πλέον το Ελληνικό κράτος
    το οποίο διοικείται πια από τις λεγόμενες, Ανεξάρτητες Αρχές.
    ♦ Η δικαιοσύνη και οι δικαστικές αρχές, τηρούν…εκκωφαντική σιωπή.
    ♦ Η Παλιγγενεσία, μόνη δυνατότητα σωτηρίας του Έλληνα.
    ♦ Εγκάλεσμα από τον φυσικό δικαστή, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και σφετερισμού εξουσίας, σε όσους παραχώρησαν την Εθνική κυριαρχία.
    ♦ Ανυποταγή, Ανυπακοή κι Ανένδοτος Αγώνας, η μόνη λύση για την ανάκτηση της Εθνικής κυριαρχίας της χώρας.


    Και ξαφνικά ανακαλύψαν όλοι ότι η Ελλάδα είναι ζάπλουτη …

    Γράφει η Χριστίνα Σαλεμή

    Αφού η Ελλάδα δεν έχει πια κανένα περιουσιακό δικαίωμα και όλη η υπάρχουσα και η μελλοντική περιουσία της παραχωρήθηκε στους δανειστές, ανακάλυψαν όλοι ξαφνικά ότι η χώρα είναι ζάπλουτη !

    Η συνέχεια εδώ :και-ξαφνικά-ανακαλύψαν-όλοι-ότι-η-ελλά/

  2. FT: Greek Tragedy-how much can one nation take?
    Jan, 20 2017

    Financial Times Europe correspondent Henry Foy publishes a long piece entitled “A Greek Tragedy: How much can one nation take?”, focusing on the hardships the Greek people are facing due to the economic crisis, which is now in its 6th year. From FT:

    High quality global journalism requires investment.
    It has been more than 3,000 years since the remote Greek village of Efyra had its moment of fame. Perched on one of the rolling hills that undulate across the Peloponnese towards the western coast, it was named by Homer himself as a place that Odysseus once visited. High quality global journalism requires investment.
    Today, Efyra draws no such strangers on heroic quests. It is lucky if the local bus, which strains to climb the twisting path to the town, stops more than once a day. For those who live here, it is not just its mythical past that prompts them to look back: many locals say it has no future. “We are in danger,” says Aggelos Petropoulos, a local baker and the village’s mayor. “Everything is getting worse. Next year will be more so. Old people will die. Young people will not stay. We need help.” This is a plea increasingly heard across Greece, after more than eight years of financial catastrophe. Today the country has become a byword for the brutal economic, political and social fallout that followed the 2008 crisis. The economy shrunk almost a third in the ensuing years, and the government is effectively bankrupt without outside support: it owes about €320bn — not far from double its gross domestic product of €181bn. High quality global journalism requires investment.

    The effects of such economic hardship are now being felt across the country. Unemployment is at 23 per cent and 44 per cent of those aged 15-24 are out of work. More than a fifth of Greeks get by without basics such as heating or a telephone connection. In 2015, 15 per cent of the population lived in extreme poverty compared with 2 per cent in 2009, according to a recent study by Dianeosis, a Greek NGO. “There are families that do not have anything to eat,” says Petropoulos, a squat man in his mid-forties. “I give bread away for nothing. I know everybody here and I know who needs it the most.” In summer 2015, as Greece teetered on the edge of the financial precipice, the EU warned that its plight put the future of Europe at stake. After months of political brinkmanship by the country’s leftist government and European authorities, the nation was granted an €86bn package, its third bailout in five years. Eighteen months on, the Greek crisis has disappeared from the minds of many in Europe, replaced by new difficulties such as Brexit, a wave of terror attacks in capital cities and looming elections in countries such as France and Germany. But in Greece, the crisis rages on. While the country is arguably in better shape financially than it was two years ago, the social crisis has intensified. In return for the bailout, officials demanded more austerity measures. Spending on hospitals, schools and social safety nets has been slashed, leaving increasing numbers of Greece’s most vulnerable without support. EU officials may cheer signs that Greece’s economy could be improving — it managed two quarters of consecutive growth last year and has forecast growth of 2.7 per cent this year — but a significant turning point looks unlikely. In many ways it is merely a recovery on paper: poverty is increasing and unemployment is still the highest in Europe. “Without a doubt, Greece has made enormous sacrifices to get to where it is now,” said an IMF report last September. “But the significant achievements in balancing the budget, closing the current account deficit and improving the flexibility of the labour market have taken a heavy toll on the society and tested its endurance.” At the same time, the backlash among disillusioned voters is rising. The ruling Syriza party, caught between the radical, anti-austerity promises it made at the January 2015 election and the cold reality of not being able to pay its bills, is in freefall in the polls. Political instability, which has consistently derailed attempts to work through the crisis, looms large. Loans that Greece has been promised are now threatened because of prime minister Alexis Tsipras’s attempts to water down austerity measures and an ongoing row between lenders over whether to reduce the country’s debt obligations. Fresh elections or a breakdown in talks over future financial aid are becoming increasingly likely. High quality global journalism requires investment.

    For millennia, Greece’s villages have provided a safe harbour in times of national difficulty. Resilient social bonds and family cohesion, combined with a strong farming tradition, ensured a degree of protection and self-sufficiency when crisis struck. Yet today they are struggling. Just small cuts to local budgets are enough to end the vital services that keep places such as Efyra afloat. Many local schools have been shut or had budgets trimmed. Bus routes, an essential link to nearby towns, have been axed, forcing villages to operate community taxi schemes. Sweeping new taxes imposed across the economy have already left communities scrabbling to survive. It is not uncommon for one retiree’s state pension, which can be as low as €300 a month, to support an entire family, supplemented by food grown in their gardens. And pressure is increasing. Last year pension payments were cut by as much as 40 per cent, while this year will bring €1bn worth of new taxes on cars, telecoms, television, fuel, cigarettes, coffee and beer, and a €5.7bn cut to public sector salaries and pensions. It is a drastic return to reality for many in a country where, for decades, tax enforcement has been lax and social benefits generous. High quality global journalism requires investment. Young people have moved from villages in search of jobs in larger cities, reducing Greece’s rural population by 2.5 per cent in eight years. Those that remain talk of an acute sense of abandonment. “The Troika has really hurt us,” says Litsa Andriopoulou, who runs the village’s solitary grocery shop. She is referring to the European Commission, European Central Bank and International Monetary Fund, which jointly co-ordinated the bailouts and demanded the subsequent austerity measures in return. “Their demands have affected not rich people, but the poorest here. “Human relationships have changed. People are closed off in their homes. They don’t come out,” she says. “Those that had businesses here have now closed them.”
    more at:

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.